Opinions

Sterk, intensief, sociaal drama dat mij in het begin vooral bekoorde omwille van de keurige schets van deze Italiaanse familie (wat is "la mama" uitstekend gebracht) die gelukzalige uitbundigheid fluks afwisselt met hoogoplaaiende ruzie.

Daarna wordt het verhaal opgedeeld in delen naargelang de broer die daarin naar voren treedt, met de prostituee Nadia, schitterend vertolkt door Annie Giradot, als belangrijk personage.

Kan men bedenkingen maken over de ingesteldheid van de broers, gaande van "een voorbeeld willen stellen" tot "brutaliteit", één ding is wel zeker : Visconti onderlijnt via dit verhaal de moeilijke positie van armen in de maatschappij met meerdere droefgeestige toestanden (werkloosheid, huisvesting, geen begeleiding en reëlekans om verder af te dalen...).

Met het filosofish praatje van Omar Sharif over hoe het er vroeger in de cinemazalen aan toeging en daarna Bing Crosby en Bobe Hope met hun titelsong van de film "Road to Morocco" als intro zitten we toch al direct in een stemming voor een film die toch meer komedie dan drama zal blijken.

"Het gebeurt in alle families en onder alle gemeenschappen" en deze "Rock the Casbah" is een pikant-grappige opsomming van wat er allemaal bij zo'n reunie aan verhaaltjes en emoties kan opborrelen.

Het slot is soapachtig maar in zijn geheel is dit zeker een aangenaam te volgen filmpje, vlotjes afwisselend, een portie fantasie, goed camerawerk en veel lof voor de acteurs die perfect uiteenlopende types presenteren.

Culturele aangelegenheden en verschillen worden niet diepgaand aangeraakt (tegenstellingen met de States, de positie van de vrouw,....) zodat alles gemakkelijk verteert.

Rocks en haar vriendinnetjes gekken en giechelen, zoals het hun leeftijd hoort, zonder diepe zorgen, totdat een dramatisch gebeuren het leven van Rocks op zijn kop zet.

Het dertienjarig meisje is moedig, bezorgd om haar broertje en houdt van haar vrijheid, maar stap per stap dringt het tot haar door dat haar leven totaal anders georiënteerd wordt. Sterk genoeg is ze evenwel - en dat wordt door de slotscènes duidelijk gemaakt - namelijk, dat ze, als het kan, volop aan haar jeugd zal vasthouden.

Goede film met een uitbundig tienersfeertje, het gezang, de gekte, de vriendschap, de strubbels, de emoties en vooral wat ongelooflijk mooi is: het prachtig acteren van het jeugdig volkje. "Acteren" lijkt mij hier echter niet 100% op zijn plaats, want er straalt enorm veel natuurlijkheid uit van wat de meisjes zijn, precies gewoon hun zelf ...

Altijd voorspelbaar dergelijke films over sportlui in een come-back, maar een pluspunt in deze film is toch wel de goede beurt die Sylvester Stallone maakt, in een rol die toch wat meer diepgang brengt dan gebruikelijk. Misschien wat overacting en sentimentaliteit, maar daarnaast toch meerdere goede shots en ook die Geraldine Hughes viel best mee.

Net zoals gebruikelijk bij soaps na een lange onderbreking, begint deze Rocky II met een herhaling van het slot van de eerste film.

Rocky II zit bijna als vanzelfsprekend iets onder het niveau van zijn voorganger : het verrassend effect is wat weggeëbd en het verhaalt lijdt ook in het intrige wat aan bloedarmoede.

Niettemin behoudt hij ons filmisch een spetterend slot voor en Sylvester Stallone en co acteren zeer behoorlijk zodat we uiteindelijk toch van een geslaagd vervolg kunnen spreken.

Gepassioneerd voor motoren maar helaas ook met oneerlijke praktijken.

En dan is er ook dat jonge meisje dat absoluut haar voet wil zetten naast die harde kerels, maar ook onder dat volkje bestaat er zoiets als naijver, jaloersheid, vooroordelen en haat.

Als schets van het het milieu viel de film wel enigszins mee, maar het slot stelde erg teleur en kon ik eigenlijk niet goed plaatsen.

Vergeefs getracht er een duidelijk verhaal in te vinden. Lijkt mij een collectie van herinneringen aan voorbije tijden van een oude man, verantwoordelijk voor het in stand houden van een waterput die een hele gemeenschap moet voorzien van drinkbaar water.

Een film waarin zo weinig wordt gesproken kan niet anders dan bol staan van beeldspraak. Er de metaforen uithalen, lijkt mij een oefening op zich. Het stuivend zand voor het vlieden van de jaren, de waterput voor de natuurlijke bron voor het instandhouden van het leven...? Bedenk het maar.

Zonder bijkomende verklaring, voor mij althans, ongenietbaar.

Aangenaam verrast eigenlijk, vooral door het goed en onthutsend verhaal rond een geslepen, mooipratende en verleidelijke oplichter, naar een waar gebeuren.

james Norton in de hoofdrol is zeker niet vreemd aan het meevallen van deze film, terwijl zijn tegenspeelsters zeker niet uit de toon vallen.

Iets te langdradig misschien, maar het intrige dat naar de oplossing leidt is complex genoeg om tot het slot te boeien.

Knappe misdaadfilm uit de jaren 50. Film noir met een goed scenario, typische plot uit die periode waarin gevoelens van misdadigheid en corruptheid gaandeweg omslaan in berouw en opoffering. Het einde is zowat te voorspellen maar het geheel is knap opgebouwd. Natuurlijk moet ge afstand doen van wat een misdaadfilm vandaag voorstelt, de knop even terugdraaien maar als dat lukt is dit best een genietbare prent.

Michel Serrault, Jean-Claude Brialy en co gaan, onder leiding van een magistrale De Broca, aardig uit de bol en bewijzen dat er een andere wereld mogelijk is dan deze van haatdragende legers en dus volkeren.

Het kleurenpracht van de vrolijke bende staat in schril contrast met de grijze droefheid en bespottelijke ernst van het oorlogsgedoe.

Er zitten nogal wat grappig/stekelige gezegden en uitlatingen in het filmpje die wel een diepere maatschappelijke grond raken.

Franse komedie met een licht pikant sausje, zonder ooit echt vulgair te zijn, en met Francis Perrin, opvallend goed als nietsnut-flierefluiter met veel oog voor en sukes bij vrouwelijk schoon, maar...

Plezierig en beslist pretentieloos vermaak. Schalks.

Is het werkelijk nodig om in het leven "iemand" te zijn ?

Het belet in ieder geval genegenheid, vriendschap, respect en liefde niet als je nu eenmaal geen successen boekt.

Antoine is een kluns die alles voor zijn stervende vader over heeft, ook al laat deze zich laagdunkend uit over zijn zoon.

"Le Roi" is één van die kortfilmpjes die je aspecten en waarheden over het leven cadeau doet.

Terloops: de titel slaat op Elvis Presley of zou Antoine toch de echte koning zijn ?

Het begin van de film is één en al om uw nieuwsgierigheid naar het vervolg op te wekken en onmiddellijk wordt een toon van bedreiging ingesteld.

Onderwege lijkt de film wat nevenverhaaltjes aan te snijden maar de rode draad van onconfortabel gevoel en beklemming blijft er zeker inzitten.

Het slot is dan weer uitermate boeiend en op originele manier uitgewerkt.

Knappe dialogen en uiterst sterke vertolkingen.

Verrassend sterke film.

Japanse nouvelle vague pur sang met alle ingrediënten die erin thuis horen, het fatalistisch dramatisch slot inbegrepen.
Doorgaans boeiend maar het negativisme, het pessimisme en de ongelofelijke volharding erin kunnen af en toe toch zo gaan doorwegen dat een zekere saaiheid niet veraf is.
Natuurlijk blijft het interessant deze filmstijl behoorlijk vroeg (1960) in Japan vast te stellen en omsluit de film goed acteerwerk.

Na het zien van deze film kwam ik alleen maar tot het besluit dat het heel moeilijk moet zijn om een goede komedie te maken, want hier liep toch wel één en ander mis : geforceerde humor (?), karikaturaal en eigenlijk flauw...

Sommigen noemen dit een soort satire op dergelijke films maar zo heb ik het helaas niet aangevoeld en waren de genietbare momenten maar al te zeer langs de lage kant.

'k Ga eerlijk bekennen : het ontbreken van een plot, hoe eenvoudig ook, is toch een beetje wennen geblazen.

Maar onafgezien daarvan is dit toch een merkwaardige film.

Fellini's magistrale camera voert hier vele tientallen personages, karikaturen eigenlijk, ten tonele die voor de nodige sfeer zorgen.

Realistisch, irréeel, apocalyptisch, kritisch, satirisch...geen adjectieven genoeg om deze film te typeren, die, ondanks mijn bemerking hiervoren, de kijker toch heel wat boeiende scènes bezorgt.

'k Zou de film eerlang nog een tweede keer moeten zien, want Fellini zou Fellini niet zijn, moest er geen pak symboliek in de film verscholen zitten en dat is mij mogelijks ontgaan.

Heel knap hoe Cuaron deze Mexicaanse familie voorstelt, al lijkt de film in de eerste plaats een ode aan het dienstmeisje Cleo.
Soberheid en gevatheid siert deze film die zich afspeelt met op de achtergrond een maatschappij die feest als het kan maar ook revolteert.
Vond het na een tijdje wel een film met een hart, maar waar bleef de emotie ? Tot dan de de bevallingsscène en ook de scène van de redding (Schitterend gefilmd, trouwens) en ook de passages waarbij een ontgoochelde of weemoedige, maar bovenal trouwe, Cleo lang in close-up kwam, brachten daar verandering in. Veel bewondering trouwens voor Yalitza Aparicio, die de rol vertolkt.

Een jaar nadat hij meespeelde in Rossellini's "Roma, Citta apperta" maakte Marcello Pagliero deze "Roma, Citta libera", een film die weinig indruk maakt.

"De Nacht brengt Raad" is de ondertiteling van de film en daar gaat het wel over want één en ander valt wel in een goede plooi in het al bij al uitzichtloze leven van enkele hoofdpersonages, die vreemd genoeg in de film nooit bij naam genoemd wordt.

Het drama overheerst wel de humoristische flarden die doorgaanse een trieste achtergrond hebben. Af en toe doet de film denken aan die Franse poëtisch realisme-werken.

Een jonge De Sica valt op en speelt een personage die niet thuishoort bij de andere.

Italiaans neorealisme en zelden zo'n sfeervolle, intense benadering van het menselijk leed in kringen van verzet tegen het nazi-bewind gezien.

Een heel duister en keihard beeld trouwens van het Duitse bewind en collaboratie in het mistroostig Rome.

Mooie maar uiterst sobere beeldvorming en indrukmakende vertolkingen waaronder vooral te citeren valt deze van Valdo Fabrizi als de priester en natuurlijk Anna Magnani, deze keer niet de hoofdrol, maar welke kracht gaat er uit van die korte scène waarin ze wanhopig de opgepakte Francesco achterna holt.

Eén van de allermooiste, zoniet de mooiste romantische komedie die ik ooit zag.

Het was in ieder geval een onvoorstelbare aangename verrassing als ik hem voor het eerst zag, toen hij pas was uitgebracht.

Als een sprookjesverhaal met heerlijke, hartverwarmende scènes.

Een innemende Gregory Peck en een enig-charmante Audrey Hepburn. En ook Eddie Albert (Oscarnominatie)

En ook ontroering..."Rome, by all means Rome...".

Avontuurlijke ontspanning met naast de kogels en de krokodillen ook romantiek en gelukkig veel humoristische situaties en vooral twee uitstekende hoofdacteurs, met toch een speciale vermelding voor een energieke en charmante Kathleen Turner.

Het bekende verhaal, visueel mooi voorgesteld in een knappe mise-en scène en zeer genietbare muziek.

Het acteren kon er best door, maar veel degenwerk, zeg. Dacht even, zijn we nu bij Dumas of bij Shakespeare. Terloops, niet zo belangrijk.

Interessant voor liefhebbers van WO II.

Moeilijke opdracht om de teleurgang van de Duitse overheersing in Europa, Rommel, de invasie, het complot... deugdelijk in 2 uren film in te blikken. Vandaar dat de film wat diepgang mist.

Evenwel niet onverdienstelijk maar inhoudelijk stoorde ik mij wel om die topofficieren als regelrechte slachtoffers van het Hitler-regime te zien voorgesteld en zekerlijk het feit dat zij zogezegd onwetend waren over de holocaust.

Zo zie je maar dat een geval van bedrieglijke greep naar de macht binnen een welvarend bedrijf, dank zij een pientere poetsvrouw, wordt ontmaskerd en leidt naar een absolute feel-good movie.

Met een dikke korrel zout te nemen maar amusant en sympathiek.

Puik acteerwerk met een bijrolletje (haar eerste) voor een piepjonge Isabelle Carré.

Film over een verscheurd gezin met een ontroerende en als dusdanig vertolkte rol door de kleine Kodi Smit-McPhee.

Het ganse gebeuren wordt trouwens gezien door de ogen van deze jonge knaap, die ontgoocheld, deels niet begrijpend en verbitterd opgroeit.

Begint de film wat aarzelend en ietwat verward, naarmate hij vordert groeit hij uit tot een sterk emotioneel drama, zonder flauwe sentimentaliteiten, over onmacht en kapotgeslagen dromen.

De bijen als metafoor voor een hoopvoller bestaan leveren een paar goede scènes op in een film die uiteindelijk cinematografisch ook best in orde is en waarin de acteurs allen overtuigend hun rol vertolken.

Spijtig, alleen maar in Australië naar waarde geschat.

Genietbare docu over twee sterren van weleer, die een stormachtige liefdesrelatie kenden, een relatie dat, ondanks hun levensbelevenissen daarbuiten, steeds is blijven sluimeren en zelfs veel meer.

Alain is er nog, Romy verliet ons al vele jaren, na tegenslagen die ze nooit te boven kwam.

Getuigenissen van insiders en professionele medewerkers, alsook filmfragmenten sieren deze prent.

Vlaamse film uit de oude doos.

Kon ik niet laten liggen, ook al stelt het weinig voor, getuigen meerdere opnames van amateurisme, maar was van Looy's "Ad Fundum" van bijna 40 jaar later dan zo veel beter?

Het is volks, zoals te verwachten, maar het platteland krijgt geen kans, wel de studenten (wat zijn ze typisch voor die tijd met das en lange regenjas en heel veel bier...) in dit toch bijwijlen vermakelijk filmpje dat bij oudere kijkers een vleugje nostalgie zal losweken, zeker bij het herzien van enige "oude gloriën", Denise Deweerdt om er maar ééntje te noemen.

Wat kunstmatige dialogen, schalks sfeertje rond een brok folkore en ook wel bewuste spot met ernst en met wat met rechtspraak te maken heeft.

Moedig was het alleszins toen om met zeer beperkte financiële middelen iets van eigen bodem te brengen en op te boksen tegen het overheersend Amerikaans filmimperium.

Een film uit de Disneystal met de onvermijdelijke sentimentaliteit, zoals gebruikelijk ietsje "Te" op het einde.

De vader-zoon-verhoudingen zijn wel keurig uitgebeeld en dat de film vele gelijkenissen vertoont met andere Amerikaanse balsportenfilms moet toegegeven.

In zijn geheel evenwel toch genietbaar met goede acts.

Aangrijpende film die niet alleen het afschuwelijke van een jarenlange gijzeling schetst,maar tevens de trauma's die achteraf de betrokkenen te beurtvallen ingevolge moeilijke en begrijpelijke aanpassingsproblemen maar ook door de houding van naastbestaanden en de bemoeienissen van de media.. Deze aspecten komen alle aan bod. Het maakt de sterkte uit van deze film, samen met de goede vertolkingen.

Het volstaat om de mens iets te verbieden opdat hij zou geneigd zijn het toch te doen...zekerlijk als het toch zo aanlokkelijk lijkt.

Het leidt naar een fantasierijk maar pervers-cynische methode om iemand te doen....

Goed gevonden.

De volgende...