Opinions

Net als "Waterloo Bridge" die ik enkele dagen geleden zag, is deze Mervyn LeRoy-film een drama dat erg op het sentiment inspeelt.

Toch te melodramatisch en beslist ongewoon, maar al zit ge met die bedenkingen, de film slaagt er toch in je in het verhaal te doen opgaan, wellicht mede door zijn filmisch keurige opbouw en de overtuiging die van de acteurs uitgaat.

Komedie à la française, licht en luchtig, zoals verwacht, grotendeels gedragen door een schitterende Benoît Poelvoorde, als de oplichter-charmeur met de vele gezichten. Ook Karin Viard is uitstekend.

Raoul Servais vertelt over zijn leven, de momenten die belangrijk waren voor zijn werk, zijn films en de evolutie die de animatiefilm heeft ondergaan.

Een eerlijke uiteenzetting, opgesmukt met vele fragmenten en niet de documentaire die wordt aangevuld met getuigenissen die het personage bewieroken.

Hoogst interessant, dit alles over een toch belangrijke pionier in de filmwereld.

Goede film over de leden van het Rat Pack-team en de sfeer waarin deze leefden. Strookt met wat we over hen in boeken vernamen en met archiefbeelden.

Eén spijtig zaak is dat Ray Liotta geen enkele fysieke gelijkenis vertoont met Frank Sinatra. In 1960 was Frank nog heel wat skinnier terwijl Liotta eerder als een stoere bink overkomt. Enkel het hoedje, de gele gilet of de rode pull doen even aan Sinatra denken. Daarentegen zijn de figuren van Dean Martin vooral (Joe Mantegna), Peter Lawford, Sammy Davis Jr en zelfs Ava Gardner goed nagebootst.

Film verscheen, het jaar dat Sinatra overleed. Wellicht toeval. Trouwens de figuur van Frankie-boy komt hier niet bepaald als slechterik uit de bus, maar eerder als een manipuleerbaar slachtoffer gekneld tussen maffia en politiek.

Marie Schell, heel dikwijls gecast voor een sociaal, melodramatische film en het uitbeelden van een beklagenswaardig personage (cfr "Gervaise", "Une Vie"...) vind ik hier toch wel al te gretig, met overactinvg, haar meelijkwekkende rol vertolken. Naast haar, Curd Jürgens die heel wat meer passende variatie in zijn persoonsuitbeelding steekt.

"Die Ratten" is een middelmatige film met een toch wel enigszins bij het haar gegrepen plot, die weliswaar de tijdsgeest van het naoorlogse Duitsland weergeeft, maar helaas al te melodramatisch is en eigenlijk noiit echt aangrijpt.

Toch een film uit de jaren 40 waar ge toch niet volledig onverschillig kunt voor blijven al kwam de invloed van het Indisch avontuur op het hoofdpersonage eerder ongewoon over. Het is evenwel een film over goedheid en hoe ge de sterkte om het te bereiken opbouwt, wat één en ander verklaart.

Het blijft in zijn geheel evenwel een melodrama maar dan ééntje van de betere soort met een sterke rolbezetting en uiteindelijk zijn er toch niet minder dan 6 personages die voortdurend de aandacht opeisen. De dialogen zijn eerder eenvoudig, maar duidelijk en de muziek (niet voortdurend aanwezig) wel mooi en het script, al moet ge soms afrekenen met verrassende tijd- en plaatssprongen, toch best geslaagd.

Via de introductie van de film vernam ik dat oorspronkelijk Cukor van plan was deze Somerset Maugham-roman te verfilmen en wel met Gregory Peck en Jennifer Jones maar dat het ten slotte Golding was, die Tyrone Power er bijhaalde en met de film succes boekte.

Een breed uitgesmeerde hommage aan Douglas Bader. Een onwaarschijnlijk, maar waar gebeurd verhaal over deze gevechtspiloot, een voorbeeld van doorzettingsvermogen en moed.

Behoorlijke film, wat tijdsgebonden natuurlijk maar toch interessant dit allemaal te vernemen. Boeiend, maar sommige episodes wat langdradig.

Film geeft in zijn voorwoord toe wat personages te hebben aangepast en dat niet alles correct chronologisch voorkomt, maar dat is in veel biopics het geval.

Kenneth More was beslist best gecast voor deze rol.

Het eerste gedeelte van de film lijkt mij wat langdradig met toch iets te veel opzich gelijkaardige scènes. Trouwens hier vind ik David Kross veel overtuigender dan Winslet. Een keurige karaktertekening moet toch worden toegegeven.

Het tweede gedeelte is heel wat boeiender en wordt door éénieder uitstekend vertolkt. Op het einde,op het randje van het melige, maar in zijn geheel een knappe, met inhoud gemaakte film.

De kleine, ijdele Italiaan, die er heel wat voor over heeft om uit de anonimiteit te geraken en een illusie naloopt, op de korrel genomen.

Ge kunt u er in verkneukelen, omwille van de plezierigheid van de drukdoenerij, maar ook omwille van de toch rake schets of hoe het er bij een mens kan aan toe gaan en ook, vind ik, omwille van Aniello Arena, geknipt voor dergelijke rol.

Zag de film niet voor de eerste keer.

Hitchcock bewijst ook op de kleine ruimte de master of suspense te zijn mede ondersteund door de flegme van een James Stewart en de ontwapenende charme van Grace.

Na afloop van de film voelde ik mij een beetje bij de neus genomen : zo'n lange aanloop naar een toch wel onlogische ontknoping.

Maar dat is wat het verhaal betreft.

Op filmisch gebied, enscenering, camera, effecten.... is dit een meer dan behoorlijk werk, waarin Hitchcock, zoals gebruikelijk, er in slaagt de spanning stelselmatig op te bouwen.

Joan Fontaine, vele jaren één van de sweethearts van het witte doek, is uitstekend in de rol van de vertwijfelde jonge vrouw.

George Sanders is nog erg jong. Zo kende ik hem niet.

Actueel en naar een waar gebeuren over de complexe en gruwelijke Syrië-oorlog.

Het duo Adil El Arbi en Billal Fallah zet hier een ijzersterke film neer die weinig verhult van wat zich, dramatisch en uitermate pijnlijk, op het oorlogsfront maar ook op het thuisfront, zegge de recruteringslanden kan afspelen.

Stevig acteerwerk en de muzikale intermezzo's verrassen maar lijken mij eerder de impact en de realiteit van het ganse gebeuren te verzwaren.

Was er vroeger al niet onder de indruk van en nu, als de tand des tijds stevig heeft toegeslagen, zeker niet. Dit laatste is evenwel de reden niet van mijn mindere appreciatie. 'k Vind het allemaal erg overroepen en theatraal. James Dean wil ik niet volledig afprijzen maar ik vind hem aan overacting doen en anderen in de cast zijn in hetzelfde bedje ziek.

Het beeld van een jeugd die rebelleert omwille van vervreemding en onbegrip van wie voor hem had moeten instaan, maar ook worstelt met eigen imago.

Zoveelst film over de chaos en het geweld dat al vele tientallen jaren heerst in zwart Afrika.

Indrukwekkend en bedroevend. Ge vraagt je uiteindelijk af hoe dat het mogelijk is dat een ras dat ik als van nature open en optimistisch bestempel, met muziek en dans in lijf en leden, tot dergelijke wreedheden komt.

Introvert meets extravert, al vond ik Paul niet zo echt verlegen.

Grappig en ook wel mooi hoe ze, american way, meer en meer van elkaar vernemen. De eerste 10 minuten de studieronde, daarna toch heel wat meer open en met Paul's verhaal komt het punt waarop wat ontroering zijn intrede doet and that's it.

Devin Kelley en Joe Gillette geven uitstekend vorm aan hun personage.

Film zou gebaseerd zijn op een story die verscheen in het vrouwenblad "The Ladies Home Journal" wat meteen verklaart dat begrippen als moederliefde en ook edelmoedigheid eigenlijk het middelpunt van de film vormen en ook misscien wel dat het einde van de film nogal theatraal overkomt.
Maar goed, "The Reckless Moment" is een goed geregisseerde film die boeit en ook spannend blijft en geniet van goed acteerwerk waarbij onvermijdelijk James Mason, als de gecharmeerde chanteur met zijn puik taalgebruik, opvalt.
'k Zoek in een film noir steeds een femme fatale en die ontbrak deze keer. Who cares, als de film ook zo te genieten valt.

Heerlijke film. Een paar maand geleden zag ik "Blue Jay" (2016), een mooie film over zowat hetzelfde onderwerp en wat voor die film geldt kan dat ook voor deze, maar "La Reconquista" is toch van een heel ander kaliber. Veel sensitiver nog. Kan me geen scene voorstellen die zou hebben teleurgesteld, ook al gebeurde er soms heel weinig of was het gewoon stil.

Eenvoud in beeld, schitterend in woord en zeker subliem in de poëzie die papa Manuela bracht en die door de ganse film zindert.

Alleen lof voor het expressief acteerwerk, ook van de youngsters in het tweede gedeelte.

Romantiek die film mooi maakt.

Als satire op het genre, vooruit dan maar. Anders : forgive and forget.

Oh ja, nog dit. Komedie ? Heb geen fractie van een seconde gelachen...

Wat konden ze toch tot de verbeelding sprekende films maken, zwart/wit, edelmoedigheid en heldendom hoog in het vaan en ook eenvoudig in vergelijking met wat nu de technologie te bieden heeft.

John Huston kon het zeker, bewijze deze film, die eigenlijk toch wel een beetje kort uitvalt. Zag ik een ingekorte versie ?

In deze film vind ik wel enig kritiek op de wijze van oorlogvoering en de legerleiding : de gewone soldaat, die het uiteindelijk toch moest doen, is totaal onwetend over wat zal gebeuren, hoeft zich dat ook niet af te vragen, alleen maar moedig zijn en tot alles bereid ...

Het ongecontroleerd gedoe van deze familie maakt het precies zo boeiend. Iedere bocht in het verhaal houdt een verrassing in en alle acteurs vertolken uitstekend hun personage gaande van zwaar pessimistisch tot compleet gek. Het is pas op het einde dat wat clichés in het verhaal sluipen. Toch blijft "Red Doors" in zijn geheel een bezienswaardige film.

Film die aanvankelijk zomaar wat aanmoddert maar in het tweede gedeelte heel sterk overkomt. De intrige rond een charmeur en twee totaal verschillende vrouwen wordt goed verhaald en uitgediept. Daarbij kan gerekend worden op steengoede acteurs waarbij de palm ongetwijfeld naar Jean Harlow gaat.

Inderdaad, "A World Apart" hoort daar ZEKER bij.

Het verhaal over Melita Norwood is interessant genoeg om in een film onder te brengen.

Van Britse makelij staat hij in voor duidelijkheid en goede opbouw, wat niet betekent dat hij u werkelijk meesleept in een spannend intrige van spionage.

Daarvoor zijn er iets te veel mindere momenten die in feite afleiden van het basisgegeven, nochtans op wereldvlak belangrijk genoeg.

Judi Dench is de oude vrouw die wordt opgepakt en de onderzoekers en pers de nodige uitleg verschaft, maar meest in beeld is Sophie Cookson, die de jonge Melita speelt en slecht doet ze dat niet maar de momenten dat Judi Dench in beeld en aan het woord zijn toch die waar het meest geboeid en met eerbied naar kijkt.

Ondanks de aanwezigheid van een pak goede Britse acteurs, heeft deze film mij niet kunnen overtuigen. Wat verwarrend en enkele gegevens die beter hadden kunnen worden uitgewerkt of niet erg duidelijk waren. Het hoofdpersonage liet mij geen sterke indruk. In zijn geheel wel een zekere spankracht en daar is het in een misdaad/thriller toch om te doen.

"Als er bij u een misdaad gebeurt, verwittig dan de politie niet, want die zijn er al...(of zijn er al geweest)". Zinsnede als synthese van deze film : de verrotting van het politie-apparaat.

De opeenstapeling van feiten die zulks aantonen overstemmen alles en maken de film wat eentonig. Een echt ineenlopend verhaal is er trouwens niet.

Zag de film een 7-tal jaar geleden en niet bepaald entoesiast omwille van het slot dat niet op het niveau zat van wat vooraf ging (onwaarschijnlijke romantiek, kluchtig einde...)

Na een recente tweede visie is er natuurlijk niets veranderd aan de film maar laat ons zeggen dat de appreciatie van de filmische waarde van de film, de cattle-drive met de Red River Cross, nog is gestegen en als ooit de term cowboy-film gebruikt mag worden ipv western dan is het voor deze "Red River" met zijn spectaculaire rundertocht over 1000 mijlen en zijn begeleiders.

En het slot ? Bah, Amerikanen zijn niet schuw van een quick-romance (zit ook dik in hun films noir uit die tijd, waarom dan niet in hun westerns) en wat de kluchtigheid op het einde betreft. Wel, als twee eigenzinnige koppigaards tegenover elkaar staan, terwijl in de grond er toch nog genegenheid bestaat, dan kunnen ze best op het vergeldend moment allebei inzien dat ze alleen maar geen gezichtsverlies hebben willen lijden, maar dat de haat lang niet zo diep zat. Eindigen met een kwinkslag lost dan veel (voorlopig) op. Vooruit dan maar. Goede western.

Valt eigenlijk nog best mee.

Er is een goede situatieschets, karaktertekening en acteerwerk met onze sexy macho vooraan in beeld: een mooiprater-versierder, egoïst en van het leven willen genieten, zonder al te veel inzet en wanneer er toch ambitie is, valt dat niet zo eerlijk en eerbaar uit. En toch geniet hij sympathie, zeker wanneer hij toch wel na tijd echte genegenheid voelt voor zijn Strawberry.

Spijtig dat er zich in het tweede gedeelte van de film scènes zich herhalen en ook het hilarisch slot valt een beetje uit de toon.

Eigenlijk duurt de film wel wat te lang, maar door de grappigheid en de goede rolinvulling kon hij wel bekoren.

Heb van deze film ontzettend genoten. Niet alleen omdat we toch wel iets meer te weten komen van cineast Godard, contreversieel, brutaal, voortdurend in een impasse en overhoop met zichzelf, kortom ongenietbaar, maar vooral omdat de film volsteekt met prachtige en doorleefd geacteerde scénes, waarvan ik er toch graag enkele citeer :
- de brutale scène in het restaurant met Godard, zonder bril, (spot) en het koppel dat werkelijk vernederd wordt;
- de rit in de auto met het ganse gezelschap en de hoogoplopende discussies en het potsierlijk gedrag van onze Jean-Luc; (achtergrondmuziek is dan een instrumentale versie van "Magic Moments" !);
- die andere scène in het restaurant met het contrast tussen de belachelijk nukkige Godard en de uitbundigheid aan de andere tafel;
- en vooral de scène tussen Godard en Anne die het einde van de relatie inluidt.
Aldus is humor voortdurend aanwezig in Hazanavicius' film (Als hyperboze Godard op straat loopt met zijn vrouw passeren ze een restaurant "Au Pays du Sourire"...), naast Godards politieke, ideologische "gedrevenheid" uit die periode. De slotscène maakt anderzijds toch wel duidelijk dat het eigenlijk allemaal geen zin had.
Zoals reeds vermeld : uitstekend acteerwerk.
En tenslotte sluit ik mij aan in het rijtje van mensen hierboven, die van plan zijn een oude Godard nog eens op te snorren. Voor mij zal dat dan "A Bout de Souffle" zijn, want die heb ik enkele jaren geleden lelijk verguisd. Was er helemaal niet buiten adem van. Zien hoe het nu uitdraait.

Geweldige enscenering in deze film die het levensverhaal brengt van John Reed, voorvechter om het communisme in de States vaste grond te geven en gepassioneerde van de Russische Revolutie, en van zijn geliefde de schrijfster Louise Bryant.

Film heeft wel een beetje documentair aspect onder vorm van getuigenissen en eigenlijk zijn die wel welkom en verklarend, want er wordt behoorlijk met politieke en vooral ideologische overtuigingen geijverd. Komt daarbij dat we allemaal wel weten over de communistenjacht van na WO II in de US, maar dit gebeuren was, bij mij althans, eerder onbekend.

Aldus een wetenswaardig stukje geschiedenis, met de nodige (realistische) romantiek, treffend door regisseur Beatty op het doek gebracht.

Bewondering voor de hoodacteurs Warren Beatty en Diane Keaton maar welk klasse druipt er af in de eerder kleine rol van Jack Nicholson.

Wat onwaarschijnlijk verhaal met veel stille, overwegende en peinzende momenten waarin Isabelle Carré schittert en tenslotte toch wel de ganse film draagt.