Opinions

Niet de allergrootste Hitchcock maar een degelijk opgebouwde film al duurt het wat lang vooraleer de suspense er aan komt. Wie veel verrassende wendingen verwacht komt ook niet aan zijn trekken. Anderzijds zijn zowel Cary Grant als Joan Fontaine perfecte vertolkers en was het ook prettig nog eens olijke Nigel Bruce als goedgelovige huisvriend terug te zien.

Directe verhaalstijl, zonder franje, verrassende tijdsprongetjes makend, is deze film van de jonge, belovende Franse cinéaste Katell Quillévéré.

Wat onvermijdelijk zal bij blijven in deze toch wel realististisch gebrachte film is het schitterend, bovenal natuurlijk spel van de acteurs en lijkt de film aanvankelijk eerder koel, plaats voor emotie is er zeker wel : "Maman, mag ik eens langs gaan bij Suzanne ...?". Ook de slotscène is een mix van realisme en tederheid. Goede film.

Subtiel tedere film over een 9-jarig meisje dat met verbazing en teleurstelling de gevoelloosheid en het gebrek aan echte liefde in een wereld van volwassenen ervaart.
Gelukkig is er een uitzondering, maar ook dat geluk wordt haar ontnomen maar de herinnering blijft wat zich vertaalt in een magistraal gefilmd en pakkend slot.
Mooie beelden en een boeiende vertollking van het jonge meisje.
Leunt dicht tegen een 4 aan.

Aangrijpende film over een gezinsdrama door overmatig alcoholgebruik en de trauma's die zulks op de kinderen heeft teweeggebracht.
Enkele gruwelijke scenes en ook toch wel ontroering.
Eigenlijk was de vader de boosdoener en de moeder alleen maar onbekwaam de kinderen in bescherming te nemen.
Flinke acts, zeker van Noomi Rapace.

Hier moet ge op voorbereid zijn en toch wel wat weten wat je te wachten staat, anders geen sprake van het einde te halen.

Ontzettend trage progressie in beeld en verhaal. Het tempo van "voortkabbelen" wordt zelfs niet gehaald. Als ge dan echter toch volhoudt dan toch maar vaststellen dat precies door de manier van filmen er toch een zekere sarcastische humor ontstaat met zeker een pak onderhuidse kritiek op menselijke gedragingen, het staatsbestel, lakse probleemaanpak, onkunde....Ook de manier waarop onverwachts zaken of personages plots doorheen het beeld komen is grappig en de dialogen, hoe simpel ook, getuigen in hun context van een zekere spitsvondigheid.

Romantishe komedie die gelukkig kan rekenen op een drietal goede acteurs om het weinig begeesterend verhaaltje te redden.

Zelden kwam Woody Allens voorliefde voor jazzy evergreens beter tot uiting dan in deze film, die wel niet zijn allerbeste is, maar toch weer getuigt van zorgvuldige filmmakerij, originaliteit, de nodige schalkse humor en kan bogen op de schitterende act van Sean Penn.

Het is een typisch Allen product die vlot uitkijkt omdat die Emmett-figuur toch een heel onberekenbaar en verrassend uithalend personage is, de sfeervolle (muzikale) scènes en romantische (?) momenten elkaar vloeiend opvolgen en het acteerwerk overtuigt, met naast Penn, toch ook Uma Thurman en Samantha Morton (vooral).

Te veel toneel, te weinig film.

Kan gebeuren met een play tot film bewerken.

Bovendien doen alle aanwezigen grandioos aan een bijwijlen storende overacting, wat echter Ed Begley niet belet heeft een Oscar op zak te steken en de anderen een nominatie. Zo zie ja maar. Voor mij hoefde het echter niet.

Gelukkig is er Shirley (Goed in dergelijke rollen : "Can Can", "Irma La Douce"....) want zo buitengewoon vind ik deze musical eigenlijk niet. Natuurlijk maakt de muziek van Cy Coleman de sterkte van deze film uit en onthou ik vooral het nummer "Big Spender".

Boer zoekt vrouw maar dan in een sociale en politieke context want we vernemen over "postbruiden" tijdens WO I en over de mentaliteit van de gemeenschappen op het Amerikaanse platteland.

Een gebrek aan tempo kunnen we de film wel verwijten maar het zal de makers wel te doen geweest zijn er een familiale, eerder tedere en nostalgisch werk van te maken en daarin zijn ze behoorlijk geslaagd.

Enkele knappe beelden van de werkzaamheden op de velden en behoorlijke acts.

Ken Loach daalt diep af op de ladder van de sociale klasse, maar dit is uiteraard geen beletsel voor hem om er een schitterende film van te maken, zonder zucht naar sensatie maar onthutsend en ook ontroerend.

Merkwaardig is ook - en dit is niet de eerste keer - dat Loach het doet zonder stars.

Aan de hand van een verhaaltje van een man die erg bezorgd is om zijn jongere zuster, evenwel op voorwaarde dat aan zijn eigen ego niet wordt geraakt, wordt hier een erg cynisch beeld opgehangen van de macht die van de journalistiek kan uitgaan.

Film haalt zijn kracht uit de schitterend vertolkingen van Burt Lancaster als de zelfingenomnen, wellustige machtspersoon, zonder scrupules en totaal respectloos en m.i. vooral van Toni Curtis als linke, vleierige, onbetrouwbare en even respectoze "loper".

Merkwaardig element in de film is ook dat in het gekonkel en gesjoemel men op de politie kan rekenen als medewerker. Even cynisch.

Niettegenstaande het tweede gedeelte van de film, vanaf de vlucht, aantoont dat kinderen onwaardig opgevoed, gemakkelijk de overstap kunnen zetten naar criminaliteit, is dit gedeelte, met het avontuurlijke en daarna de plotse voice-over die het nodig acht nog meer uitleg te verstrekken, veel minder sterk dan het eerste gedeelte, dat werkelijk veel meer aanspreekt door wat de kinderen moeten ondergaan.

Ge kunt de opmerking maken dat een sociale overheid veel vroeger had moeten ingrijpen en dat lijk me wel zo.

Goede film die toch weer eens aantoont welke intrieste gezinstoestanden zich in de maatschappij voordoen.

Samen met "Jeux interdits", alhoewel niet precies hetzelfde, zowat het beste wat ik zag over WO II, gezien en ervaren door kinderen.
Aan aangrijpende scènes geen gebrek, alwoewel eigenlijk geen buitengewoon wrede met folterpraktijken of zo, maar de droefheid en de ellende druipt van de scherpe zwart-beelden. De decors, achtergrond en landschappen ogen zo triest als de geschokte personages.
Het eerste deel eindigt met een sprekende scène van het jongetje, wanhopig alleen in het dreigende woud. In het tweede deel is de hulpvaardigheid van Zbycek aandoenlijk en tenslotte in het derde deel blijft het eindshot van het doodsbange meisje nazinderen.
Erg mooie, realistische oorlogsfilm.

Voor Yusra werd uiteindelijk haar droom verwezenlijkt. En ook dat gedeelte van de film is mooi, zeker met wat vooraf ging in gedachte.

En wat vooraf ging is een regelrecht drama. Een topprobleem voor Europa dat een eensgezinde aanpak over de grenzen heen vereist, wetende dat door de gekende wereldproblematiek, de toestand niet gunstig is.

Indrukwekkende beelden in de zeescènes met de mens met de dood voor ogen en in de avontuurlijke en wanhopige tocht, waar zwendelaars, aftroggelaars, eigenlijk moordenaars gewetenloos groot geld uit de situatie slaan.

Yusra en haar zus haalden het. Velen geraken nooit ter bestemming...

Aanbevelenswaardige film.

Behoorlijk erotisch getinte psychologische thriller met een uitstekende Charlotte Rampling, die perfect de evolutie in het denken en doen van het hoofdpersonage weergeeft.

Goed opgebouwd met een aangehouden spanning die een verrassende ontknoping als vanzelfsprekend maakt.

Van Ozon zag ik reeds "5 x 2" en "Le temps qui reste" en die waren eveneens van goede makelij.

Typische Astaire-Rogers filmpje.

Gewichtloze plot afgestemd op het danstalent van het beroemde danspaar.

Gelukkig gooide Jerome Kern er drie nieuwe songs in, die evergreen werden : "A fine Romance", "The way you look to night" en "Pick yourself up".

De helft van Amerika was in die periode werkloos maar Fred Astiare in smoking, de omringende dames in weelderige jurken en alles in een luxueuse omgeving. The american dream ?

Madeline Carroll charmeert als zoveelste American kid die verstandelijk wedijvert met volwassenen, maar het meest opvallendste in deze film, die wat lang uitvalt, is de hilarische wijze waarop de politiek deze ongewone toestand aanpakt of met andere woorden de politieke wereld op zijn smalst.

Passend einde van de film.

Heel bijzondere film.

Heb me tijdens de ganse duur van de film zitten afvragen wat er eigenlijk achter steekt. De menigvuldige "interventies" van de "dode" waarbij het hoofdpersonage's leven wordt gered, zou kunen doen denken aan echte vriendschap, opoffering of "als de nood het hoogst is, is de redding nabij", maar 'k weet niet als dat allemaal zo de bedoeling was.

Mogelijks is het gewoon...iets ongewoons brengen. Dat het uitmondt in wat onsmakelijkheden lijkt daar bij te horen en vond ik best origineel en grappig zonder dat het mij stoorde.

Eigenlijk een sterke film, die mogelijks om er alles uit te halen een tweede visie verdient.

Goede enscenering, visuele vondsten en zeer, zeer sterk acteerwerk.

Had wat twijfels, maar trek toch de score wat op.

Het laatste gedeelte maakt wel wat goed maar echt indringend is het allemaal niet en heel echt verweven zijn de verhaaltjes ook niet, laat staan dat ze enige echte emotie zouden losweken.

Viviane De Muynck, onlangs gelauwerd voor haar gehele carière, laat de beste acteerprestatie optekenen.

Stelt Kaat Beels met deze langspeler wat teleur, ondertussen was ze al behoorlijk succesvool met series als "Tabula Rasa" en "Beau Séjour.

Avontuurlijke film uit de Disneystal, met een historisch achtergrond (het liefdesleven van Maria Tudor, broer van Hendrick VIII).

Keurig verhaald. Niet al te drastisch opgevat maar veelal met een kwinkslag en lichte karikaturalisering van enkele personages (vooral die van koninklijke bloede).

Actiescènes zijn veruit in de minderheid tov de romantiek in deze familiale movie uit de jaren 50.

Acteurs, inzonderheid James Robertson Justice als Hendrick VIII, kunnen wel bekoren evanals de decors (100% studio weliswaar) en de costumering.

Absoluut meer komedie dan drama, daarvoor zijn de clichématige relatie-toestanden al te simpel voorgesteld zonder veel bekommernis of menselijke diepgang. Af en toe leek het me zelfs een beetje satire op dergelijke toestanden.

Anderzijds best prettige muzikale intermezzo's en die Agnes Kittelsen leek me wel een veelzijdige actrice.

Geromantiseerde biografie van de Franse componist Hector Berlioz, miskend in zijn beginjaren en een woelig en niet altijd gelukkig privéleven kennend.

De hoofdrol word overtuigend vertolkt door Jean-Louis Barrault, en in de film is ook een piepjonge Bernard Blier te zien en wel in een ernstige rol.

Sober en met een pluim voor het schmink - en maquillagewerk.

Heel wat Berliozmuziek, natuurlijk, en voor de liefhebber beslist een pluspunt in een al bij al, geslaagde Christian-Jacque-film.

Meer dan 6 miljoen Fransen haastten zich toen naar de cinemazalen om er topster Michèle Morgan als blind meisje aan het werk te zien en voor Pierre Blachar als de op haar verliefde dominee.

Ze kregen een heel mooie, integere, vooral psychologische witzwart film te zien die de roman van André Gide sober verhaalde.

En er is niet alleen het intrige van de jonge vrouw die tijdens haar blindheid als het ware op alle vlakken werd geleid en daarnaar ervaart in een heel andere, veel rauwere en realistischer wereld te zijn terecht gekomen, maar er is ook de verwijzing naar de kijk van de wereld op gehandicapten. "Gehandicapten zijn er om een aalmoes te krijgen en om medelijden mee te hebben", zegt de dominee, terwijl er nooit werd aan gedacht de toestand van de blinde te verbeteren. Toeval of niet, in 1946, werd in Frankrijk een eerste wet gestemd die meer kansen bood aan gehandicapten, wat tewerkstelling, zorg en tegemoetkomingen betrof.

Overtuigende acteerprestatie van Golshifteh Farahani die de rol vertolkt van een jonge vrouw die naast haar man, in comateuze toestand, een licht werpt op haar 10-jarig huwelijk met deze man en waarbij telkens de ondergeschikte, machteloze positie van de vrouw kritisch wordt onderstreept.

Ook de oorlog komt aan bod met zijn angsten en verschrikking voor de burger en de film blijft grotendeels op dezelfde locatie wat absoluut niet schaadt.

Het relaas van de hoofdrolspeelster is daarvoor te overtuigend.

Zeker geen komedie, want al maakt het administratief gekronkel in het verhaal het soms wel koddig, de ondergrond van het gebeuren heeft een sociaal, politiek, religieus ernstige ondertoon, meen ik.

Eigenlijk goed dat meer en meer cineasten zich aan dergelijke thema's wagen.

Kon de film best waarderen.

Het levensverhaal van oplichter Charles Ponzi in een degelijke TV-film gebracht.

Met interviewbeelden opgesmukt, wordt het verhaal goed uit de doeken gedaan.

Knappe uitbeelding van de beginjaren van de twintigste eeuw en goede schets van het menselijk winstbejag, gaande van de kleine man tot de rijken, die zich eveneens lieten bedotten.

Uitstekende uitbeelding van Ponzi door Scali Delpeyrat.

Nora Fingscheidt maakt met haar eerste langspeler maar één fout: de film is toch wel wat lang.
Niettemin een schrijnend verhaal met onthutsende scènes van verstoord gedrag van een negenjarig meisje dat werkelijk niet te behandelen lijkt.
De film zinspeelt trouwens in het slot op het uitzichtloze van het geval en schenkt geenszins hoop op beterschap;
De jonge Helena Zengel zet een verbluffende acteerprestatie neer en opvallend - en ook geslaagd m.i; - is dat de hersenstoornissen bij een crisissituatie worden weergegeven door flitsende, verwarde en onsamenhangende, soms blanco beelden.
Film vatbaar voor discussie over oorzaak en schuld.
De moeder is mogelijks wel een zwak figuur, maar haar de volledige schuld geven lijkt mij toch ook niet correct. Benni is immers met iedereen, ook diegenen die het met haar zeer goed menen en die ze wel vertrouwt, extreem onbeschoft en gewelddadig.

De Hongaarse opstand van 1956 wordt in herinnering gebracht. Op dat ogenblik bereidde zich de Hongaarse waterpoloploeg voor op de Olympische Spelen in Melbourne. Beide gegevens worden in de film verweven.

Knap in de prent zijn de straatgevechten, de massabetogingen en - bijeenkomsten.

Een degelijke film die echter zelden exalteert.

Film over een gevangenkamp in het door Oostenrijk geregeerde Hongarije. "De hulpelozen" is de naam die men geeft aan de gevangenen, al dan niet partizanen. Het uitvissen wie juist tot die laatste groep behoort is het motief van deze film en het spel dat hierbij gespeeld wordt is wreed en vernederend en is voornamelijk gericht op evenueel verraad, gepaard gaand met loze beloftes, en de gevangenen tegen elkaar uitspelen.

Vond de setting in het desolaat gebied, de scherpe zwart-wit beelden bepaald sfeerscheppend. Muziek is er niet en bij momenten enkel het geluid van voetstappen, krakende gevangenishokken, harde bevelen.... Misschien een beetje teveel hetzelfde.

Het acteerwerk is goed. Sommige acteurs geven perfect de gemoedsgesteltenis van in het nauw gedreven, wanhopige mensen weer.

Eerste en enige film die ik zag van deze Miklos Jancso, maar ik zie dat de man nog meer gewaardeerde werken heeft voortgebracht. In ieder geval werd hij voor deze film hier genomineerd voor de Gouden Palm in Cannes.

Cynisme uit Polen.
Militaire officieren zijn monsterachtige dikhuiden. Soldaten zijn graatmager en mits een decoratie zijn sommigen bereid de dood tegemoet te springen.
Maar het cynisme bestaat er in dat alles klinisch koel en respectloos moet dienen als amusement voor één van die opperchefs.‚
Lugubere komedie (?) toch.