Opinions

Hoe kunnen mensen zo ongelukkig zijn ?

In ieder geval wordt er hier onder de geschetste toestanden niet gelachen.

Het mag duidelijk zijn dat wetten en gebruiken in dit bedoeïnendorp van aard zijn om te drukken op het geluk en de toekomst van betrokkenen.

Film is de Israëlische inzending voor de Oscars 2017. Benieuwd.

Belangrijk in deze film is het overbrengen van gevoelens en emoties door de acteurs en dat leek me behoorlijk te lukken.

Interessante film, evenwel niet groots uitgewerkt en had er bijvoorbeeld toch iets meer volledigheid van verwacht. De aftiteling vermeldt dat het algemeen stemrecht er pas kwam in 1928. Daar was de film lang niet aan toe en wat , voor mij, een zekere wrangheid achterlaat is dat de film precies in het slot laat uitschijnen dat agressiviteit en geweld pas een belangrijke stap was in de richting van wat de normaalste zaak van de wereld is, namelijk gelijke rechten voor iedereen.

Anderzijds, een uitstekende vertolking van vooral Carey Mulligan, goede impressie en sfeer van het Londense straatbeeld en de vrouwenarbeid, anno 1912, en ook geslaagde costumering.

Plezierige ontsnapping, gijzeling, achtervolging enz., dacht ik, met wat sneer naar politie en zo, maar dan gaat het zeer lang duren, overdrijving druipt er af en dan plots....

Schenkt in zijn geheel geen voldoening.

Grappig filmpje.

Wat er allemaal kan als je even de kalmte niet kan bewaren.

Misschien de schrik om schuldig bevonden te worden.

Chaos naar aanleiding van 9/11 en paniek achteraf wanneer ontdekt wordt dat die valies niet zonder belang was zijn de items in dit middelmatig kortfilmpje.

Zo te lezen is "Le Silence de la Mer" een must, terwijl deze "Suite française" wel een goede film is maar dan ook zonder meer.

Vond hem stuiken wanneer de romance tussen " 2 vijanden" van start gaat waarbij een déjà vu gevoel sterk de bovenhand haalt.

"Om de ware aard van de mens te leren kennen, zorg voor een oorlog...."

Oude rekeningen vereffenen, vergeldingen, moed of lafheid sluiten hier bij aan en worden in de film wel gebracht en geven hem, naast de romantiek, toch een realistisch cachet.

Acteerwerk leek me in orde, zeker van Michelle Williams, terwijl Matthias Schoenaerts veel meer in uitersten moest vervallen, maar dat al bij al goed deed.

Kristin Scott Thomes, deze keer niet in een absolute hoofdrol, is weer perfect als altijd.

Film illustreert goed hoe pijnlijk en frustrerend het kan zijn voor fysiek gehandicapte personen die verstandelijk perfect functioneren maar bijwijlen extra beseffen dat hun achterstand hen van aspecten van het leven berooft.

Enig mooie scene wanneer Julka haar collega van de ene verbazing in de andere loodst wanneer ze bekent aan een bepaald type van mannen de voorkeur te geven.

Anderzijds is het filmpje niet mals voor mannelijke suprematie.

Geen meesterwerk maar een sympathiek, subtiel voortkabbelend filmpje, met een goede schep humor doorheen het dagelijks gedoe van gewone mensen met hun eigen probleempjes, leugentjes, ijdelheid, liefde, voorkeuren, droefheid en optimisme.

Rustige film om rustig naar te kijken.

Mooi camerawerk en prima acteurs.

Gevoelige en minitieuze verfilming van deze trieste gebeurtenis, die naar het schijnt nog niet volledig uit de actualiteit is.

Hoe dan ook, de caribinieri en eigenlijk ook justitie en gevangeniswezen komen hier niet ongeschonden uit deze film die, naast zijn knappe, boeiende opbouw, ook nog kan bogen op zeer behoorlijk acteerwerk.

Film komt direct tot de kern van de zaak : het onderzoek van de luchtvaartoverheid om toch maar na te gaan of piloot Sully geen verkeerde beslissing heeft genomen, zodat we ons aan een pak flashbacks mogen verwachten. Die komen er dan ook en zijn van uitstekende kwaliteit en passend in het geheel ingelast. Spectaculair is wel de noodlanding op de Hudson (dacht dat die intensiever bevaren werd) en ook de vliegsimulaties zijn interessant, zodat we tot een al bij al boeiende film komen van veteraan Clint Eastwood (het was al een tijdsje geleden).

Tom Hanks en ook Aaron Eckhart zijn stevig op dreef.

Van Hans Weingartner zag ik reeds het uitstekende "Die Fetten Jahre sind Vorbei" en ook deze "Die Summe meiner einzelnen Teile" is een goede, boeiende film en als ik dan lees waar "Das Weisse Rauschen" overgaat, dan meen ik toch deze cineast zich meest buigt over maatschappelijke toestanden en problemen waartegen de mens moet opboksen.

Ook in "Die Summe..." vindt het hoofpersonage (knap vertolkt door Peter Schneider trouwens) weinig begrip daar wij het had verwacht en broodnodig had.

Positief is wel dat hij, ondanks zijn hulploosheid, psychische moeilijkheden en drankverslaving, er toch in slaagt vriendschap te ervaren. Die scènes zijn de mooiste uit de film en toont een heel andere "Martin".

Sterke film, typisch Brits, over jeugdige losbandigheid en het verouderingsproces dat er op volgt met het besef dat de kans verkeken is.

Prachtact van Robert Carlyle. Mooie soundtrack.

Ge kunt inderdaad deze film de grond inboren. Het toeval is al te sterk vertegenwoordigd, te tranerig en sentimenteel, clichématig, soms wat twijfelachtig de vlucht met de trein en het achterna gaan , bijvoorbeeld, maar het kan toch ook niet ontkend dat deze film heel vaak hartverwarmend is. Bovendien kunnen de acteerprestaties, vooral van Gemma Arterton, sterk bekoren en was het visueel toch ook wel best in orde.
Was wel even verwonderd dat tijdens de bombardementen van London, de kinderen werden overgebracht naar de kusten van Dover, Folkstone,... toch dicht bij de Duitse aanvalsdrang. Maar goed, het zal wel zo geweest zijn.
Heb er een kleine 4 voor over.

Dat Katharine Hepburn de rol neerzet van een romantische, eenzame en naar gezelschap trachtende vrouw is overduidelijk. Daarvoor is haar acteren overduidelijk en enigszins wat al te expliciet. Nochtans is het het optreden van la Hepburn die dit eenvoudig romantisch ding van de prullenmand houdt. Een wonderbaarlijke actrice, van welke hoek je ze ook bekijkt. Vier Oscars, haar eerste in 1934, de laatste...50 jaar later.

Knap in deze film is ook, en zeker niet te vergeten, de manier waarop de kijker rondgeleid wordt in het vele moois dat Venetië te bieden heeft.

De romantische Italiaanse muziek doet zorgt voor de juiste stemming.

De sublieme fotografie is het eerste wat indruk maakt met daarna het ondraaglijke van het gebeuren met de beklemmende, dreigend sfeer.

Het is nochtans meer dan dat. Het verhaal en de gedragingen van de personages staan als symboliek voor eenzaamheid, een al dan niet aanvaarding van zijn lot, het deugdoend gevoel van eindelijk mogelijks gewaardeerd te kunnen worden, om iets te betekenen in het leven en de relativiteit van de dingen rondom ons.

Knap dat deze film niet in kleur is en knap is ook de manier van acteren van beide hoofdpersonages.

Ondanks de seksuele revolutie die zich vanaf eind zestiger jaren in de filmwereld doortrok, werd deze film destijds als "schokkend" onthaald. Twee mannen die elkaar openlijk kusten was zelfs in 1971 zijn tijd vooraf.

"Sunday, bloody Sunday", is een al bij al gevoelige film, keurig en intelligent opgebouwd, plaats biedend aan emoties die zich niet alleen ivm het concrete verhaal uiten, maar ook nostalgisch en, die ondanks de vaak bittere ondertoon, toch voldoende interessant en levendig is om te waarderen.

Peter Finch en Glenda Jackson schitteren in een film die, naar mijn gevoelen, uiteindelijk vandaag toegankelijker is dan 40 jaar terug.

We vertrouwen op het verleden en op wat we zien en leven eigenlijk in een sleur.

Maar is dat wel zo ?

Dit en andere filosofische vragen bestormen Ben. Is het niet zoals in een droom, waar alles mogelijk is ?

Het laat een film toe met vreemde combinaties van mensen, gebouwen en beelden uit een science fiction met visueel onuitputtelijke mogelijkheden.

Nogal triest en wat angstaanjagend en niet direct iets waar ik persoonlijk kan van genieten.

Melodramatiek uit de stille jaren. Het familiaal huwelijksleven tegenover de verlokking van een mondaine dame. Het moet destijds een kassukses geweest zijn.

Toegegeven dat het zo veel jaren na het verschijnen nog altijd zijn uitwerking niet mist want regisseur Murnau zet hier toch een heel bijzondere ,emotioneel geladen, film neer, met heel goed camerawerk (misschien toch te veel duistere beelden in het begin) en ook veel afwisseling in het verhaal, zo zelfs dat het dramatische plots gaat omslaan naar optimisme met enkele grappige scènes tot gevolg.

Janet Gaynor, die al heel jong in de filmwereld zat, en 10 jaar na deze "Sunrise..." de hoofdrol kreeg in "A Star is born", speelt uitstekend als de liefdevolle echtgenote. Knap wanneer ze vermoeden krijgt wat er te gebeuren staat en even knap wanneer ze weer geloof krijgt in haar man.

George O'Brien loopt er in de beginne somber gebogen bij, bijna als een Quasimodo, maar dat hoort wellicht, samen met zijn expressieve mimiek, bij het onvermijdelijk overacting, een zowat noodzakelijk kwaad uit die tijd.

Heel mooie, soms ontroerende film die enkele generaties geluk en verdriet van een Hongaarse familie verhaalt, dit tegen de achtergrond van geloof, politiek en oorlog.

Bijwijlen indrukwekkend.

Schitterend acteerwerk.

Ik kan best begrijpen dat Matthau-fans hiermee duimen en vingers aflikken, maar ik kan ook begrijpen dan anderen de knop zullen omdraaien.

En al lijkt voor mij persoonlijk 2 uur van dit wat lang, toch heb ik genoten van deze speciale humor : een vleugje Marx Brothers, een vleugje Woody Allen, zelfs een vleugje Jacques Tati, maar vooral een hele brok Matthau.

Lang geleden wist Molière het al met zijn "Le Malade imaginaire" en nu snijdt komiek Dany Boon het fenomeen van het ingebeeld ziek zijn aan in een grappige komedie, niet voor de eerste keer met Kad Merad als tegenspeler.

Heel wat komische toestandjes en gezegden met onze twee hoofdrolspelers in hun beste doen, zeker als naast de hypochondrie ook romantiek en persoonsverwisseling er komen bij kijken. Niet ongewoon echter als ook in deze komedie de grappigheid naar het einde toe wat afneemt en er een paar niet goed aanvullende scènes (de ontsnapping,...) aan te pas komen. Spijtig wel.

Typisch in dergelijke Franse films is dat de politie steevast in het belachelijke wordt getrokken. Ook nu weer, waarbij zelfs Jean Valjean en Victor Hugo niet in de juiste plooi vallen. Hilarisch.

Goede ontspanningsfilm.

De slotscène met Colin Firth die het mooie "Salut d'Amour" brengt, mag dan nog zo emotioneel zijn, het topmoment in deze topfilm ligt wanneer Sam aan Tusker uiteenzet wat hij allemaal voor hem wil doen en er aan toevoegt "Je hebt me nodig" waarop Tusker die laatste beaamt en er dan een lange stilte volgt. Later herhaalt Tusker "Ik wil herinnerd worden zoals ik vroeger was. Niet zoals ik de laatste jaren van mijn leven zal zijn."
Aangrijpende film, dramatisch in het laatste gedeelte, niet zonder humor (de handtekening scène) daarvoor.
Schitterende acteerprestaties van Stanley Tucci en Colin Firth.

Geslaagde westernparodie, erg vermakelijk, met de klassieke western-situaties maar gebracht met heel wat humor, vooral in dialogen en replieken, die soms zelfs een Britse flair-allure hebben.

Knappe film.

Zelden zo een ommekeer in een verhaal meegemaakt. Is het eerste gedeelte, weinig echt boeiend; het tweede gedeelte vergoedt dat ruimschoots als een uitstekende thriller en ook karakterschets.

Zeer beweegelijke camera en intelligente overstapjes verhogen de spanning.

Onberispelijke vertolkingen

Psychologisch drama waarbij de cineast het waarom van het gebeuren lang op zich laat wachten. Wanneer alles duidelijk wordt, volgen nog enkele verrassende, maar verklaarbare wendingen.

Mooie film over het leven na de gevangenis als vooral dat leven gedomineerd wordt de herinnering en de trauma's van een vreselijk gebeuren.

Goed acteerwerk. Knap gekozen titel.

Begint zowat als een zwarte komedie en al heb je het wel door waar het ongeveer zal eindigen toch zijn er onderweg wel een paar plotwendigen die het dan toch wel net voldoende "levendig" houden.

Jeroen van Koningsbrugge zit goed in de rol van stijve miljardair maar Georgina Verbaan, die ik beslist herinner vanuit "Oogverblindend", lijkt mij veelzijdiger.

Ongelooflijk schrijnend verhaal dat over gans de lijn uitstekend wordt gebracht. Even dacht ik dat de film zou afzakken naar een soort avontuurlijk en fantasierijke jeugdfilm à la Lassie, maar dat werd gauw de kop ingedrukt door de rauwe realiteit van het verhaal.

Alleszins sterke acteurprestaties, vooral van het meisje Mathilde Goffart maar zekerlijk ook door good old Guy Bedos.

Erg laag gequoteerd bij IMDB (Franstalige film !?) en nergens in prijzen of nominaties.

Rosita Quintana (mij onbekend maar blijkbaar destijds erg populair in de Mexicaanse film en ook als zangeres) als "femme fatale" in dit passioneel drama (hetzelfde thema kon best als komedie dienen, maar Buñuel laat alleen maar af en toe door wat schalksere muziek dit besef doorschemeren).

Eenvoudig en voorspelbaar, keurig verhaald met evenzeer voor de hand liggende dialogen en emoties.

De acteurs zitten goed in hun rol en eigenlijk is de film niet meer dan een gewone wegkijker.

Merkwaardig toch in het intrige dat God tot tweemaal toe ingrijpt...

Zag van Buñuel uit hetzelfde jaar reeds - en eveneens onder Mexicaanse vlag - "Una Mujer sin Amor" en themagewijs en kwalitatief lag dit ongeveer in de zelfde lijn als deze "Susana".

Ook al kregen we van de schande van de vervolgingen, deportaties en terechtstellingen tijdens WO II al veel betere werken te zien dan deze "Süskind" toch maakt een film met dit onderwerp, zekerlijk als berustend op ware gebeurtenissen, indruk.

Merkwaardig genoeg, en ondanks een toch wel hard slot, grijpt deze film nooit echt sterk aan zoals het zou moeten en is het verhaal nooit hecht in elkaar gekneed. De acteurs, die doen het wel maar voor zo'n onderwerp is er toch , om groots te zijn, toch wel iets meer kracht nodig in alles en nog wat.

"He's not a murderer, he's a man..."

Knappe film waarbij het intrige goed en zorgvuldig uit de doeken wordt gedaan en de kijker tot het slot in de ban houdt.

Charles Laughton is weer subliem, al zit hij voor zijn doen toch in een wat ongewone rol.

Die Robert Siodmak maakte destijds goede films en deze "The Suspect" lijkt mij toch zijn beste.

Terecht een hoge score, maar weinig liefhebbers, zo te zien. Staat in een kwalitatief goede versie op youtube.