Opinions

Het lijkt wel dat het duo Toledano-Nakache graag het begrip "vriendschap" in hun filmen verwerkt.

Deze "Samba" valt daar zeker onder en al haalt hij lang niet het niveau van het onweerstaanbare "Intouchables", "Samba" blijft een sympathieke bedoening, met vriendschap...en liefde aan bod en met grappige, deugddoende scènes als "Le pub Coca-Cola"-scène en "de drink" met het personeel van de vrijwilligersorganisatie...

Omar Sy is een blikvanger en ook de rest van de cast kan bekoren.

Met de problematiek van immigratie en legalisatie als decor.

Onderhoudende film. Hij brengt ons niet alleen de Sami-cultuur in beeld, maar tevens het verhaal van een jong meisje dat ondanks de vele vernederingen die ze ondergaat een onverzettelijke keuze maakt. Eigenlijk zoudt ge eerder een ander verhaal verwachten namelijk van het meisje dat in die nieuwe kwetsende omgeving lijdt en bovenal streeft naar terugkeer naar haar eigen volk.

Elle Marja of is het Christina is echter een doorbijtertje dat een nieuw leven wenst en regisseuse Amanda Kernell vond in Lene Cecilia Sparrok een schitterende artieste voor deze rol.

De film kent trouwens een zeer goede opbouw. We hoeven ons niet af te vragen hoe Elle Marja het in haar nieuw thuisland heeft gesteld, na het moeilijke begin. Het begin van de film maakt dit al overduidelijk. Het slot houdt wel de emoties in, als nostalgische herinneringen bij haar toch gaan doorwegen.

Knappe film, ook cinematografisch te waarderen en natuurlijk, niet te vergeten, weeral met de wrange nasmaak van idiote discriminatie die toch al te veel opduikt.

Eerder korte film die toch overduidelijk maakt hoe een tweede generatie van immigranten zich kan afzetten tegen eigen cultuur en tradities, ondanks moeilijkheden die ze buitenshuis ondervinden maar die hun toch niet in de armen van hun ouders (en oudste broer) drijft.

Thema dat reeds dikwijls werd aangehaald op filmgebied, dat reëel is en vaak drastischer werd uitgesponnen.

Overtuigend acteerwerk van de zussen en grappig om zien hoe ze zich onderweg verkleden naar gelang hun bestemming. Doen ze wel overal, als het moet, denk ik.

Nog geen enkele oude(re) rakker die wat te zeggen heeft van deze documentaire over deze indrukwekkende artiest die Sammy Davis Jr. toch was.

So, it's gotta be me.

Film valt direct met de deur in huis, namelijk dat de huidskleur van de man bepalend was in zijn doen en laten, hoe hij, omwille van zijn omgang met het blanke "establishment", uit de gratie van de zwarte gemeenschap viel en hoe hij enerzijds wel hoog hield zich zelve te zijn en zijn eigen keuzes te maken, de film dit wel enerzijds bevestigt maar anderzijds hem ook wel voorstelt als het voorwerp van een vaak politieke manipulatie door hooggepaatste blanke instanties.

Feit is dat Sammy o.m. de vernederende insinuaties door de andere leden van de Rat Pack verdroeg, maar het legde hem ook geen windeieren en vermist hij voortdurend in geldnood was.... Ook is het toch wel pijnlijk te horen hoe zijn uitnodiging voor de Kennedy-inauguration werd ingetrokken terwijl andere als Belafonte en Cole wel aanwezig mochten zijn.

Hij kwam het allemaal te boven en bouwde zijn carrière verder uit, wat de titel van de film verklaart.

Toch had ik in deze documentaire over Sammy Davis Jr, van wie ik steeds een grote fan was, nog veel meer de nadruk willen zien op het "artiest zijn", zijn zang, acteren, dans, imitaties...

Daarom lichtjes ontgoocheld.

Zo zie je maar dat er geen behoefte is aan wilde achtervolgingen in de straten van L.A., of van gevechten op de rand van het dak van een wolkenkrabber in New York, of van het rondvliegen van bloederige lichaamsdelen om een boeiende en spannende misdaadthriller te maken en dan nog met een heel, heel eenvoudig plot.

Natuurlijk zal een echte huurmoordenaar regelmatig een andere gedaante aannemen wat niet kan gezegd worden van onze samouraï, maar goed, graaggeziene Delon staat goed met zijn uitzet. Hij speelt zijn rol trouwens zeer goed, als werkelijk ijskoud individu die afstand doet van luxe en de zakelijke afhandeling van zijn opdrachten laat primeren.

Net zoals in "De Zaak Atzheimer", 40 jaar later, wordt een huurmoordenaar, toch de laagst denkbare crimineel, niet bepaald antipathiek voorgesteld. We zitten toch raar in elkaar.

Prachtige film.

Oorlogsfilm die hulde brengt aan de moed van de bemanning van een olietanker tijdens WO Ii op weg van Texas naar Groot-Brittanië.

Overduidelijk Brits met het typisch gepraat onder de bemanning, de flair, de thee, het gezang om de moed er in te houden....en ook overduidelijk in studio opgenomen.

Niet zo bekende acteurs die het er al bij al goed van afbrengen.

Wat onwaarschijnlijkheid in het plot rond het showgirl-operadiva gedoe, maar voor de rest een goede film, anno 1936.

Het was in ieder geval clever van de makers van de film een romantische situatie te linken aan de ramp die San Francisco in 1906 trof, trouwens zeer voortreffelijk voorgesteld.

Het publiek zal destijds ook de bezinning op het einde van de losbandige "Blackie" hebben geapprecieerd alsook de sterkte van de Amerikaan om tegenspoed te overwinnen.

Attractiepool was natuurlijk, naast de iconen Gable en Tracy, ook het zangtalent van Jeanette MacDonald die zich in die periode met gezel Eddy Nelson ("Rose Marie", weet je wel) voor altijd de annalen inzong.

Best genietbaar intrige en acts van de hoofdrolspelers, in een film die toch wel te abrupt afscheid neemt.

Uiteraard is er de klassieke hommage aan de Amerikaanse ingezetene : de ene eerlijk, correct en edelmoedig, de andere, alhoewel op het slechte pad, toch met een brave inborst.

De belevenissen van een oppasser met zijn groep verstandelijk gehandicapten.

Heel dikwijls grappig met verrassende dialogen binnen de groep en luchtig opgevat maar toch met het gevoel dat ernst, bekwaamheid en verantwoordelijkheid bij de omgang met deze mensen absolute vereisten blijven.

Uiterst lange film die best nog mag gezien worden en zelfs nog actueel is omwille van de militaire Amerikaanse aanwezigheid in een vreemd land.

Steve McQueen is op zijn best in deze zekerlijk inhoudelijke, traag opgebouwde film.

Charmante en sympathieke komedie. Het verhaaltje is best grappig om volgen en wordt zeker ondersteund door een stel goede acteurs waarbij Fernanda Torres toch wel heel overtuigend haar rol van initiatiefneemster voor het maken van een film waarneemt al zat de rest van de "familie" haar toch dicht op de hielen.

Behoud van de natuur en vooral betere leefomstandigheden is het thema van de film en dat wordt eenvoudig en ongekunsteld ingevuld.

Hou er dezelfde impressies van over dan na 'Le Fils de l'Epicier" : een schets uit het, laat ons zeggen "gewone" leven, hier in de Périgord.

Rustige en knappe karakter - en situatieschets, zeer goede en vooral natuurlijke acts, wat muziek die het levendig, fris en echt houdt en een aanvaardbare plot.

Surrealistisch dit "curieus" werk van Andersson, zo goed als zonder eigenlijk verhaal maar met een pak losse scènes, de ene al absurder en triester dan de ander met personages die als het ware het pessimisme vertegenwoordigen. Menselijke minpunten als onverschilligheid en gebrek aan wederzijds respect komen regelmatig terug en, al was het wel hoogst interessant dit gedoe eens te beleven en er ook wel van te genieten (af en toe piepte er wat humor van onder het strakke), het einde van de film kwam niet voor tijd.

Vierde film die ik zie van Ozu: tweemaal een 4, tweemaal een 4,5.

De man is kwaliteit en deze keer heb ik hem vooral bewonderd om de manier waarop hij met een licht humoristische toets je toch doorheen de familiale probleempjes van enkele personages loodst. Een aaneenschakeling van scènes die de imperfectie van mens en situatie, belichten, gebracht op een ook erg visueel te genieten manier.

Jean-Louis Trintignant, met zijn verrassende, vaak hoekige lichaamsbewegingen, zijn speciale manier van rennen, is superbe in deze 1971-misdaadthriller die niets van actualiteit heeft ingeboet.

Complex maar volgbaar plot in rechtuit-rechtaan-stijl en waarbij ik me van de indruk niet kan ontdoen dat het toch af en toe de bedoeling wat satirisch te zijn tov de gekende Amerikaanse producties van het genre.

Goede setting, levendige kleuren en passende muziek van Morricone.

Een volksverhaal prachtig verfilmd door Kenji Mizoguchi die ook al instond voor het even mooie Ugetsu Monogatari.

Worden slavernij, gedwongen prostitutie en corruptie gehekeld, menselijke tekortkomingen zoals machtsmisbruik, genadeloosheid en onverschilligheid tegenover al wat geen profijt oplevert spelen evenzeer een rol in dit drama.

Filmisch zitten het weer goed en het ganse, lange verhaal wordt heel evenwichtig en duidelijk gebracht. Meerdere zeer knappe scènes, zoals het verraad en de ontvoering, de wanhoopsdaad, de slotscène...

Wie thuis is in bouwkunst, architectuur, inzonderheid barok, heeft wel iets meer aan deze film maar de essentie van deze "La Sapienza" is toch hoe openhartige dialoog een beter licht kan werpen op relaties.

Een rustige film aldus met mooie plaatjes en goed acteerwerk waarin vooral Fabrizio Rongione (te zien in meerdere films van de gebroeders Dardenne) en de jonge Arianna Nastro bekoren.

Vlotte biografie, smaakvol naar de hand van het grote publiek.

Enkele goede in beeld gebrachte scènes, zowel uit de beginperiode (de met rassenonderscheid doordrenkte songcontest-scène bijvoorbeeld) als uit de Vietnamperiode waar het muzikaal sukses van de meiden toch aanspreekt.

Overtuigende act van Chris O'Dowd.

Stan en Laurel, toch ambassadeurs van de komedie uit vele jaren van de pionierstijd van de cinema, in een voor hun doorsnee film uit 1940. Nogal wat slapsticktoestanden en overklassiek gedoe, maar toch is het lachen geblazen met de "longtest", de scènes met de geit en de onvermijdelijk pech van Hardy en het geklungel van Laurel, zijn haarkrabben en gejank inbegrepen.

Een uurtje zorgeloze ontspanning.

Spannende en uiterst geslaagde film over de (geënsceneerde) aanleiding tot WO I.
We komen er toch wel wat over te vernemen en zoals het in de film wordt verwoord "Europa was toen als een mikado. Het volstond één stokje aan te raken, opdat er heel wat in beweging zouden komen...".
De belevenis van de onderzoeksrechter die eigenlijk volledig in zijn onderzoek wordt gedwarsboomd en links gelaten en toch de verantwoordelijkheid draagt is knap en boeiend verhaald. Dat er wat romantiek aan te pas kwam heeft niet gestoord.

Scherpe karaktertekening in deze sterke Turkse film over de tot twijfels en wanhoop gedreven bemanningsleden van een als het ware in consigne geplaatst schip.

De vele close-ups van de mannen (wat heeft die Seyithan Özdemir als stoker Kurt toch een indrukmakende kop) onderlijnen zeer zeker de gemoedsstrijd die hun beheerst en de metaforische beelden naar het einde toe staan voor de wurgende beklemming die hen naar hysterie lijdt.

Beheerst camerawerk, eenvoudige maar vaak krachtige dialogen en uiteindelijk goede vertolkingen.

Ondanks beperkte locatie, voldoende spankracht.

Vreemd en eigenlijk weinig aanvaardbaar verhaal in een film, vooral te waarderen omwille van de vele knappe close-ups van beide hoofdacteurs : een nog best ogende Senta Berger en de onverslijtbare Bruno Ganz. Beiden dragen deze droefgeestige film.

Albert Finney kreeg een Bafta als "meest belovende jonge acteur". Meer dan 50 jaar geleden en toch blijft deze film een schitterende sociale schets uit de jaren 50, waar Britten toch wel een pattent op hebben. Werkelijk betekenisvol voor die tijd en voor de arbeidersklasse zijn, naast de opnames in het fabriek, vooral de zichten op de werkmanshuisjes, zij aan zij, en achteraan verbonden door kleine koertjes, achterhuisjes, een steegje (ze noemen het "the lobby" geloof ik) en wasgoed en vuilnisbakken die het zicht vervolledigen.

Realisme en, naast de zelfverzekerdheid van het hoofdpersonage, ook verbittering.

Uitstekende acts, uiteraard van Finney maar ook vooral van Rachel Roberts.

Succes-dansfilm uit de jaren 70 ondersteund door de Bee Gees en andere discomuziek.

Voorheen tientallen fragmenten gezien en nu pas integraal.

Is inderdaad verouderd en eigenlijk komt hij mij minder "soft" over dan verwacht. Nogal wat crue bewoordingen en situaties.

Voor Travolta was het in ieder geval een enorme springplank.

Sociale achtergrond beslist aanwezig (werk, uitzichtloze toekomst, waardering...) maar muziek en dans domineren het verhaal en waren de absolute aantrekkingskrachten.

Cinematografisch te waarderen

Nagenoeg volledig met handcamera opgenomen wat het onmenselijk chaotische van het gebeuren perfect onderstreept. Ook het geroep, getier en gepraat op de achtergrond, zo goed als buiten beeld, helpt hierbij.

"Son of Saul" is de zoveelste, maar één van doordringendste, films over de gruw van gaskamers en executeerputten.

Film volgt in principe één man, (overtuigend vertolkt door Géza Rohrig), lid van het Sonderkommando ("The Grey Zone" behandelt ook dit onderwerp) en geobsedeerd om zijn zoon een waardige rustplaats te geven.

Film die nazindert.

Avontuurlijke, romantische komedie waarvan het eerste gedeelte - niet op zijn minst door het acteertalent van Montand en Deneuve - veruit het meest smaakvolle is, terwijl het naar het einde toe het wat geforceerder overkomt.
Merkwaardig is Catherine Deneuve in een komische rol in een film waarvan de romantiek precies van de Amerikanen is geleend : moeilijk in de beginne, maar op het einde, a big kiss.

Ontroerende film.

Franck maakt het ganse proces door: het fysisch en psychisch lijden waarin vooraleer het niet aanvaarden van het nieuwe leven - dat zelfs in vraag wordt gesteld - zorgt voor heel wat dramatische toestanden en twijfels tot hij tot een moedig besluit komt.

"Ik hou van je. Blijf bij mij zoals ik ben en altijd zal zijn, en zelfs als ge niet wilt, toch bedankt..."

Schitterende bewoordingen en dialogen en vlekkeloze vertolkingen.

Moest af en toe denken aan "La Chambre des Officiers".

Frisse Franse komedie met toch een ernstig noot daar waar gewezen wordt op het feit dat een ouder, ondanks goede bedoelingen, niet altijd snapt waar een tiener mee bezig is en wat voor hen echt belangrijk is.

In zijn geheel niet echt indringend maar wel sympathiek, met herkenbare situaties en ook met goede acts o.m. van dikkerd Pierre Salandre en bezorgde tante Agnès Soral.

Eigenlijk zeer sterke acteerprestaties om de extravagante, uitbundige ups en neerslachtige downs van de twee hoofdpersonages neer te zetten.

Het komt onvermijdelijk luidkeels en theatraal over en de kijker heeft het moeilijk om zich dergelijke personen voor te stellen.

Besluit : geen dankbaar onderwerp maar verdienstelijke acts.

WO II blijft blijft aspecten van zijn gruwel prijsgeven.

Getuige deze uitstekende documentaire (perfect gekozen titel) over de represailles die de Duitsers na de bevrijding in Oost-Europa ondergingen.

Vaak was Duits spreken alleen al voldoende om onder de "collectieve schuld en boete" te worden aangepakt en dit met methodes die gelijk stonden met die van het Naziregime.

Onthutsend en aangrijpend met emotionele getuigenissen van ouderen die het als kind meemaakten. 12.000.000 Duitsers werden uit Oost-Europa (Tsjechoslowakije, Polen...) verbannen waaronder heel wat wezen.

Voor wie WO II nog in zijn interesseveld heeft, een must.