Opinions

Catherine Frot rijgt de uiteenlopende rollen aan elkaar. Deze keer zit ze volop in de gastronomie waarbij ze "eenvoudige" gerechten ( zo eenvoudig vond ik ze niet) voor de Franse president moet bereiden en hierbij haar eigen stempel drukt op het keukenwerk in het Elysée.

Er gaat een zeker goed gevoel uit van deze film. De structuur is goed opgevat, met afwisselend wedervaren in het paleis en op Antartica (!) al vervalt het verhaal aldaar in het slot in een zekere klefheid.

Zeker genietbaar deze film, die ook een kijkje opvoert in het reilen en zeilen van de gevarieerde entourage van een president, goed acteerwerk, zelfs van Jean d'Ormesson als de president, al vond ik die uitbeelding wat karikaturaal.

Ondanks de aanwezigheid van de veelzijdige Brenda Blethyn, toch geen echt geslaagde en overtuigende komedie. Zijn eigenlijk van de Britten meer gewoon met meer van hun typische flairhumor. Wel een grappig gegeven natuurlijk maar het kwam er niet echt uit.

Vermakelijke film met toch een interessant gegeven, een beetje karikaturaal misschien, maar goed, aanleunend by Mary Poppins, leifst niet al te zwaarwichtig doen.

Stevige en goed spelende cast. Een lach en een traan, zoals het hoort in films waar sentiment de hoofdbrok uitmaakt en een paar zeer geslaagde scènes, zoals de repetities door Disney's vaste medewerkers.

Indrukwekkende, prachtig in beeld gebrachte oorlogsfilm

Heldenmoed en oorlogsdrama vullen deze memoranele prent.

Best aanvaardbare romantische komedie (!) over een dekseltje dat absoluut niet op het potje past maar die elkaar toch vinden. Het is het mooie aan de film, het eenvoudige, het sympathieke, het openhartige.
Daarna komt het gebeuren met de vader het idyllische en de kwaliteit van de film verstoren en er sluipt onwaarschijlijkheid (Wie bewaart een pak gestolen geld voor het grijpen in een kistje op een tafeltje ?) en sleur in de film die dan toch gelukkig eindigt met een opbeurende noot.

Wellicht ligt het gevoel voor humor in het Oosten anders dan bij ons, maar eigenlijk zou ik in de plaats van de kroonprinses ook niet gelachen hebben.

Meer nog, na de eerste essay sloeg me de paniek om het hart uit vrees dat er nog 29 zouden volgen...

Maar dan komt het meisje meer en meer op de voorgrond en de film krijgt ineens meer betekenis en gevoel, de mise en scène gaat meer bekoren, net als de personages die elke een signifikante rol gaan spelen en uiteindelijk zit ge geboeid te kijken.

Film over een afstandelijke overheid, commentaarzieke entourages en de mens die in zijn zwakte toch warmte en geluk kan brengen.

Zeldzame komedie waar even kan worden over nagedacht.

Mooi. Psychologisch drama over schuldverwerking en de complexe gevolgen van een misstap uit het verleden.

Subtiele uitwerking, geslaagde beeldvorming met lange, knap getimed close-ups van de hoofdpersonages, overigens uitstekend vertolkt door Yoko Maki en Shima Onishi.

Eenvoud troef in deze film wat zich ook uit in de intimistische soundtrack.

Erg goede film noir die ondanks dat de dader gekend is echt boeiend blijft door de keurige opbouw, geloofwaardigheid in het intrige en niet in het minst door het knap acteerwerk.

Inhoudelijk ook omwille van de blik (de openingsscènes) op de manier van journalistiek voeren en een krant leiden.

Meer nog dan in andere films - en er zijn er massa's - is een verslaggever pienterder dan de politie. En als het geen journalist is, dan is het advocaat, een verzekeringsagent, enz....Een dikke rode lijn in de misdaadfilms

Genietbaar, al verliest de film middenin wat aan kracht, wat dan weer vergoed wordt door een geslaagd en thrillerachtig slot.

Alec Guinness draagt natuurlijk heel wat bij tot het lukken van deze mysterieuze film waarvan trouwens in 2012 een remake verscheen.

Stapt men over het onwaarschijnlijke van het verhaal alsmede over de enkele hiaten en vraagtekens die achterblijven, dan krijgen we een film te zien, zekerlijk met een Brits cachet (mede door de muziek moest ik af en toe aan een alfevering van "Midsummermurders" denken), waarbij de cinest er toch in slaagt de nieuwsgierigheid en de aandacht van de kijker gaande te houden.

Aldus genietbare film met op het einde zelfs een licht schalkse, voldane toon.

Deed me denken aan de film "La Chambre des Officiers" en enigszins ook aan "Mar Adentro", maar dan iets minder nijpend pijnlijk.

Uitstekende film, origineel opgevat, soms ontroerend maar nooit met valse sentimentalitiet. De merkwaardige, verwoorde reacties van het hoofdpersonage zijn erg realistisch. Ook de beeldvorming. Amalric is natuurlijk een heel bijzondere acteur en ook Patrick Chesnais is een klassebak, terwijl Marie-José Croze nog dikwijls zal gewaardeerd worden.

Heel vlotte en zeker één van de betere mantel- en degenfilms met een uitstekende cast.

Natuurlijk komen de bekende cliché's van het genre ruimschoots aan bod en wordt het naar het einde toe wat flauwtjes, maar het avontuurlijk gebeuren, vaak geslaagd komisch en met luchtig voorgestelde Franse historische feiten op de achtergrond, wordt filmisch netjes verteld. Goede ontspanning.

Het verbluffend sterk duo Hackman-Pacino speelt de pannen van het dak in een goede film die grappigheden doorheen een triest gegeven brengt en die me meer dan eens deed denken aan "Midnight Cowboy". Vooral Al Pacino riep beelden van Dustin Hoffman op.

Een film met oog voor detail en voor personen. Ook die op de achtergrond, werden uitstekend getypeerd, maar zoals gezegd, het is ons tweetal die de film draagt.

Film won de Gouden Palm in Cannes, maar eigenaardig genoeg bleef het daarbij.

Wie denkt dat zijn huis gerieflijk, practisch en modern is ingericht moet maar eens kijken hoe Buster het flikte, 100 jaar geleden of is een platenspeler-gasfornuis-combiné geen lumineus idee.
Wat er na deze intro volgde is al even hilarisch grappig en behoort m.i. tot één van de betere Keaton-Cline films.
Buster heeft beslist al zijn acrobatische mogelijkheden nodig om zich te weren tegen concurrent en hond, maar dat is hij nu eenmaal gewoon. Zie maar hoe hij aan tafel aanschuift...

Veelzijdige Howard Hawks brengt een stevige gangsterfilm die sfeervol de bloedige oorlog tussen maffia-bendes weergeeft: de strijd om de macht en de winst mocht veel levens kosten.

Film geeft in het begin aan dat alle gebeurtenissen in de film op ware feiten berusten.

Eigenaardig hoe de figuur van Tony Camonte (Paul Muni) grappig wordt voorgesteld.

Niet verwonderlijk dat bij het bioscoopubliek dergelijke gangsterbonzen vaak een zekere sympathie genoten.

Andere rollen gaan naar Boris Karloff (!) en George Raft, mij best bekend, die lange tijd in de film een zwijgzame rol vervult. Het verandert wel even, het ganse gebeuren getrouw, in deze klassieker uit de jaren 30.

In die films waarin wereldberoemde detecives (Holmes, Poirot...) het heft in handen nemen, weet ge bij voorbaat dat die kerels het probleem zullen oplossen. Zaak is dan natuurlijk dat de weg naar die oplossing geplaveid is met een interessant en aanvaardbaar intrige, vol verrassingen en verdenkingen - hopelijk is uw verdachte de juiste - om het voor de kijker boeiend te houden en natuurlijk moet ge kunnen aanvaarden dat die spitsneuzen je altijd een stap zullen voor zijn.

Deze "Scarlet Claw" valt zeker gegoten in dit patroon. Ge kan je best verkneukelen in de scherpzinnigheid van een Sherlock, de naïeviteit en onhandigheid van een Watson en uiteindelijk houdt het verhaal en de handeling wel steek. Bovendien zijn Rathbone en Bruce zeer geschikt voor dergelijke rollen.

Aldus best geslaagd en....1944..discreet, wat het geweld betreft.

Barokke beelden in deze film die verhaalt hoe Catherine de Grote aan de macht kwam.

Marlene Dietrich is subliem in haar rol, zowel deze van onschuldig en onwetend prinsesje als van de geslepen, verleidelijke, naar macht manoeuvrerende vrouw.

Heel merkwaardige scènes zoals het huwelijk, de bestorming te paard en enkele eerder komische, charmante verleidingsscènes.

Von Sternberg zette een goede film neer met zorg voor detail, decors, klederdrachten en dialoog en kon met Marlene geen betere actrice in de hoofdrol stoppen.

Sam Jaffe is eveneens goed gecast als de halfgekke Peter en ik vond die louise Dresser ook heel goed in haar rol.

Michael Curtiz ("Casablanca" !) waagde het de twee hoofdrollen toe te kennen aan twee acteurs met de melding "and introducing" in de cast.

Hoefde het zich niet te beklagen : Carol Ohmart is een goede "femme fatale" en ook Tom Tryon zit goed in zijn rol van hopeloos verliefd en tot veel bereid om zijn liefde beantwoord te zien.

De sterkte van deze film zit echter in het zeer behoorlijk script, met enkele verrassingen in de plot.

Een gevarieerd intrige dus, met voldoende spanning en waarbij romantiek niet onbelangrijk is en, voor wie houdt van evergreens en crooners, krijgt een tussendoortje met Nat "King" Cole die lekker "Never let me go" kweelt.

Sterk gebracht drama dat over de ganse lijn boeit omwille van de intrige, de passende dialogen en het knap werk van de acteurs.

Alleen was de film wat onduidelijk in het uiteindelijk lot van Mevr.(?) Cross maar dat is minder belangrijk dan het accent dat wordt gelegd op goedgelovigheid en genegenheid enerzijds en oplichterij anderzijds.

Zeer sterke film, als het ware één dialoog over de verschillende aspecten van het huwelijk met heel wat dispuutpunten over geluk, verdraagzaamheid, waardering, aanhankelijkheid, enz... (Ingmar Bergman zelf was reeds vijf maal gehuwd en zal dus wel geweten hebben wat er zich kan voordoen).

Prachtige close-ups van vooral de mooie, talentvolle Liv Ullmann.

Film heeft één nadeel. Hij duurt toch te lang. Onvermijdelijk gaat de aandacht verslappen als ge hem aan één stuk wilt zien.

Dacht dat we de lotgevallen van brave Georgi gingen volgen, wat me behoorlijk boeiend leek, ondanks de trage progressie, maar nadien schakelt de film over naar andere personages in de hoofdrol wat het uiteindelijk verwarrend maakt.

Aldus eigenlijk een schuifkensfilm met toch wel een rode lijn, namelijk de stugheid, zeg maar onhebbelijkheid, van de Rus, ook in de nasleep van de oorlog, waarbij begrippen als afstandelijkheid, corruptie, geweld en misdaad aan de orde zijn.

Het blijkt dat die Loznitsa een documentairemaker is en dat is er duidelijk aan te zien : oog voor landschappen, stistaande beelden, eenvoudige teksten en in zijn geheel minitieuze opbouw.

Stille film, zonder teksten. De sinopsis hierboven is aldus wel een noodzaak, al wordt één en ander wel in detail duidelijker naargelang de ontknoping nadert.

Ondertussen hebben we een visueel behoorlijk sterk filmpje gezien met spitsvondige (soms grappige) schaduwbeelden.

Expressief sterke acteurs, inzonderheid de "Schaduwspeler", wiens lepe, schalkse gelaatsuitdrukkingen je eigenlijk op weg zet naar de essentie van het verhaal. Niet te vergeten, Ruth Weyher, als de knappe, zeg maar sensuele, vrouw des huizes.

Een passionele drama-komedie.

Mooie melodramatische liefdesfilm, uitstekend gebracht door Florian Gallenbereger, want hetzelfde thema zouden velen grandioos verprutsen in oversentimentaliteit, maar dit hier blijft net binnen de perken.

Het eerste gedeelte van de film leek met het sterkst, maar de acteerprestaties en ook de muziek, zijn over de ganse lengte beslist goed.

Origineel en lovenswaardig initiatief om een film te maken met uitsluitend inwoners van een bepaalde gemeente en zonder twijfel zal deze film hier de inwoners van Schellebelle erg plezieren. De anderen, niet zo nauw betrokken, ervaren een film die ik wil bestempelen als "Terug naar de Teleurgang van de Waterhoek", m.a.w. een Vlaamse film uit de jaren 70 of daarvoor, het Vlaamse platteland en zijn typische bewoners, verpakt in een scenario die toch wel wat ongeloofwaardig en af en toe stijfjes overkomt.

Wie topacteerprestaties verwacht zal begrijpelijk op zijn honger blijven zitten.

Indrukwekkend en emotioneel.

Heeft op mij veel meer indruk gemaakt dan de vele documentaires die ik reeds zag over deze walgelijke gebeurtenissen.

Wat mij ook sterk getroffen heeft -en dat is op filmisch gebied - is het aangrijpend talent van de vele bijrollen, mogelijks figuranten.

Hopelijk heeft de film bijgedragen tot een betere mensheid.

Zelfs met alle respect voor de amateuristische omstandigheden en de financiële beperktheid om films van eigen bodem te maken is dit toch een mislukte poging. Kan me moeilijk voorstellen dat zo iets verder geraakte dan lokale cinemazalen Te veel tekortkomingen, zowel in het verhaaljte dat opgediend wordt als op de manier om de scènes tot een geheel aaneen te lijmen. Laat ons nog het meeste respect opbrengen voor de acteurs die het in hun simpele, karikaturale rollen best leken te amuseren.

Film over het al dan niet nuttig uitgewerkt zijn van ontwikkelingshulpprojecten en ook over de geknochtheid die men kan hebben aan zwart Afrika, éénmaal men er is door opgeslorpt, met alle risicos en familiale problematiek ten gevolge.

Het tweede deel van de film waarbij een knap acterende Jean-Christophe Folly de rol van controlebeambte waarneemt, liet mij zo een indruk na van dat ver van alles gebeurt volgens de letter maar eerder is gesteund op persoonlijke opvattingen uit ervaringen geput.

Het bizarre slot van de film wordt verklaard door het verhaal in het begin van de film maar komt niettemin abrupt over en dit in een film die mij niet volledig bekoorde ondanks enkele mooie shots, de goede geschetste verschillen met Europa, de allusie op het nog sluimerend geloof in magische krachten, de onvermijdelijke corruptie...

Heerlijk cynisme. Absurd, en bevolkt met een pak onhebbelijke personages, om ter best vertolkt.
Ik zie dat er heel wat Gouden Kalf-nominaties voor deze film waren. Daarvan mochten er wat mij betreft toch enkele worden verzilverd.
Het intrige is knap en boeiend verhaald , de dialogen goed en het camerawerk super en bovendien is er de droge humor waarbij de figuren van de "opdrachtgever", auteur van een grandiose mediablunder, (vertolkt door de steegoede, onverslijtbare Gene Bervoets) en die van de brave, in het avontuur meegesleurde prostitee, bijna ongemerkt dankbare onderwerpen zijn. Maar het cynisme, gelukkig met de nodige luchtigheid, primeert, alhoewel... : "Opa is dood. Goed. Opa was een klootzak".

Film over het drugsmilieu en de dramatische gevolgen voor het familiaal leven en die aantoont dat drugshandel een wereld van winsten, maar ook van schulden impliceert en vooral de onverbiddelijke afrekening als het systeem in gevaar komt.

Jeroen Van Koningsbrugge en Thekla Reuten overtuigen beide in hun uiteenlopende rol terwijl Bente Fokkens best meevalt.

Vlotwegkijkend misdaaddrama met de nodige spanning.

Typisch Britse komedie met de nodige Britse flair uiteraard en Britse personages om het vlot en plezierig verhaaltje gestalte te geven.

Terry Thomas trekt smoelen als nooit tevoren, Ian Carmichael is de man die de metamorfose ondergaat, Jeanette Scott is erg lief terwijl Alastair Sim, een soort Alec Guinness, de man is die het "Lifemanship" aanleert.

Soms wat overdreven in acties en acts, voor een stuk wel voorspelbaar, al weet ge met de liefde nooit...

Vermaak voor allen!