Opinions

Vlotte komedie gebaseerd op een waar gebeuren van vervalsing, mij onbekend of niet bijgebleven.
Film begint alvast met een portie zwarte humor om daarna een bijna ongeloofwaardig verhaal op te dissen waarbij ge u afvraagt hoe in godsnaam men daar is kunnen inlopen. Doet natuurlijk niets af van het plezierige van de film waarin meerder scènes de kleinzierigheid en hypocrisie van de mens onderlijnen en hoe geld alle paden effent. (zelfs tussen de "dames Knobel"). Ge moet de film in feite los zien van de ware gebeurtenissen. Het vergroot de grappigheid van het geheel, dat onweerstaanbaar hilarisch is wanneer vriend Hermann in een laatste poging het boeltje te redden beweert dat Hitler nog in leven is .
Doet Götz George misschien wel wat aan overacting, we vergeven het hem, terwijl Uwe Ochsenknecht als de vervalser en Christiane Hörbiger goed in hun rol zitten. Veronica Ferres is ontzettend mooi.

Knappe film met een sterke openingsscène, een stevige, sfeervolle en geloofwaardig vervolg dat leidt naar een beklemmend, menselijk slot.
Edin Hasanovic zet een overtuigende hoofdrol neer.
Zag daarjuist op Arte de titel van de Franse vertaling van de film : "L'Irréparable" of "Het Onherstelbare" en dat is zeker niet slecht gekozen want zowel voor de dader, als voor het slachtoffer, maar ook voor de sociale werker, wiens taak en wiens wens het is deliquenten opnieuw in de maatschappij te kunnen brengen, is iets onherstelbaar gebeurd.

Een zoektocht naar een sinds lang verdwenen vader in Koerdistan, na de val van Saddam Hoessein.

Goede TV-film die één en ander vertelt over de politieke achtergronden van het huidige Koerdistan en die een discussie kan losweken over de verantwoordelijkheid van jongeren voor de daden van de vorige generatie en in hoeverre blijvende haat en wraakneming reikt.

Behoorlijke vertolkingen van beide hoofdrolspelers.

Wat begon als een naïeviteit, een moment van jeugdig idealisme, het meeleven met de onderdrukte eindigt in een drama.

Oorzaak is het vrijheden berovende regime in de DDR in die tijd.

Film brengt ons de Hongaarse opstand weer voor de geest (herinner mij dat er nogal wat vluchtelingen destijds toekwamen in onze streken) maar opent vooral gaandeweg heel wat aspecten van de jaren die op de oorlog volgden en waarin werd omgegaan met represailles, onjuistheden over verraad en verzet en pijnlijke familiale toestanden niet weg te cijferen waren.

Film is knap ineen gestoken, brent een interessant verhaal en boeit tot in het slot.

Keurig en overtuigend acteerwerk.

Lekkere satire op het Zwitsers staatsburgerschap en op het al te overdreven "ambtenaar zijn".

Die Walo Lüönd is meesterlijk in zijn rol van geobsedeerde inspecteur.

Merkwaardig personage, die Vittorio De Sica. Als acteur zie ik hem als de flamboyante, charismatische verschijning, doorgaans in romantische komedies. Als regisseur kadert hij ook in het neo realisme, waarbij dit tragische "Sciuscia" in de rij plaats neemt van "Ladri di Bicicletta", "Miracolo a Milano", "Umberto D"....

Meteen ook een film over straatkinderen die, door armoede gedreven en drang naar een beter leven, steeds dieper in de afgrond belanden en waarbij - en dit is zeer belangrijk in deze intrieste film - gezagdragers als politiemensen, opvoeders, gevangenispersoneel tot rechters toe, baden in onverschilligheid en niets ondernemen om de toestand van deze kinderen te verbeteren, integendeel.

Schitterende drama-komedie met 4 groten van het witte doek.

Het plebs is niet opgewassen tegen de macht van het geld, dat is zowat het onderwerp en ondertussen kunnen we genieten van meerdere grappige scènes met onze 4 kaarters - elke op zijn/haar beurt subliem in zijn/haar rol - maar ook stilstaan bij het trieste beeld dat wordt opgehangen van de schare geïnteresseerde dompelaars waarbij de vele menselijke gebreken, kleinzierigheden, naijver en onmogelijke verzuchingen scherp worden blootgelegd.

Een zeer goede Comencini.

Haalbare thriller, natuurlijk flink ondersteund door klassebakken als Burt Lancaster en Alain Delon.

De klassieke ingrediënten van het genre, de lange, spectaculaire achtervolging inbegrepen.

Voor zijn tijd knappe film en ook nu nog best te genieten, omwille van het boeiend onderwerp, een goede cinematografische waarde en de zeer verdienstelijke acts van de cast, waarvan eigenlijk alleen maar John Mills een bekendheid was.

De rage van enkele decennia geleden.

Sommigen vonden de truc, anderen konden er lang mee bezig zijn, zonder er in te slagen, maar nadat ze er, net als Erna, een stijve nek aan overhielden, probeerden ze nog maar eens. En dan nog eens.

Charmant filmpje. Leuk figuurtje.

Kerstfilm met een pleidooi voor een liefdevoller leven.

Zekerlijk positief bedoeld maar niet bepaald denderend en overtuigend uitgewerkt.

Matig camerawerk, een al te brave of flauwe toon en echt overtuigend zijn die acteurs toch ook niet.

Een dramatische videobericht slaat de razendpopulaire actrice Behnaz Jafari volledig uit haar lood. Ze voelt zich in de eerste plaats verplicht iets te ondernemen om alle twijfels rond de echtheid van een wanhoopsdaad weg te nemen.

De film neemt ons mee in een tocht die leidt naar kleine Iraanse bergdorpjes waar we kennis maken met de bevolking: overwegend vriendelijk en gastvrij maar ook gehecht aan ingebakken tradities die in het slechtste geval de kreet om hulp van het jonge meisje op de video verklaren.

Het is een mooi stuk cinema, die boeit tot het einde, met interessante weetjes, vertelrijke passages en die vooral opvalt door de heel bijzondere en mooie manier van filmen van regisseur Jafar Panahi. De man neemt je als het ware mee in het denkwerk van zijn personages en dit door meerdere keren de camera scherp in te stellen op één persoon die op dat ogenblik geen deel uitmaakt van de actie.

Het is een procédé die me altijd beviel. Het verhoogt de intensiteit en brengt je beleving dichter bij de essentie van het gebeuren.

Eenvoudig, natuurlijk en zinvol. "Se Rokh" viel in de smaak.

Ontroerende film met een briljante Isabelle Carré als een aan geheugenverlies lijdende jonge vrouw, naast een eveneens erg overtuigende Bernard Campan, als een evenzeer gestoorde geliefde.

Het dramatische van het gebeuren wordt af en toe getemperd door een komische passage of door de aangrijpende eenvoud van de hoofdpersonages.

Knappe film met goede muziekbegeleiding.

Ook genoten van Yves Montands "Je cherche après Titine" in de beginne.

Oorlogsdrama met een zeer sterke erotische inslag - de erotiek zit in het verhaal - heel knap in beeld gebracht met mooie close-ups, sfeervolle straatbeelden van de Chinese grootstad, spankracht, al loopt het verhaal soms wat traag.

Netjes boven de middelmaat en toch weer bewondering voor de filmische kwaliteiten van een Ang Lee.

Avonturenfilm met enigszins historische achtergrond en met publiekslieveling Errol Flynn in de hoofdrol.

Degelijk niveau in zijn genre met zorg voor dialoog, detail, beeld en met lange actiescènes.

Zo zie je maar hoe een gehaaide politiedetective overhelt naar een verliefde, naïeve tiener.
Het idee van het plaatsen van een advertentie om een dader te lokken was best knap en bood mogelijkheden om er een spannende, soort film noir van te maken, maar helaas het verhaaltje dat volgt is zo naïef als onze politieman, bevat nogal wat onwaarschijnlijkheden en brengt uiteindelijk geen duidelijke en logische oplossing voor het vooropgestelde doel..
Pacino redt natuurlijk veel maar buiten het cliché-niveau van detective, journalist of wat dan ook die verliefd wordt op zijn "prooi" geraakt de film niet.

Hij wou er van af om als James Bond te worden aangesproken, herkend en erkend, maar het belette hem niet een paar come backs te maken...en eigenlijk paste hij wel in actierollen met een tikkeltje romantiek.

Nochtans kon het ook wel wat genuanceerder zoals in "The Hill", "The Man who would be King" en "The name of the Rose", waar hij ook in uitblonk.

De film beperkt zich precies zoals de titel aangeeft en zo moeten we het helaas daarnaast stellen met een korte blik op zijn roots en de eerste jaren.

Sfeervol, boeiend en spannend, deze wit-zwart film uit de jaren '60 met werkelijk sterke prestaties van de twee hoofdrolspelers, al geef ik toch de hoofdprijs aan Richard Attenborough, ondanks de mysterieus psychologische vertolking van Kim Stanley, een mij eigenlijk onbekende actrice, maar die er toch een Oscarnominatie aan overhield.

Enkele markante scènes, zoals de interventie van Myra bij de Claytons, de buitenscènes met Billy...

De verdienste van deze zwart-wit-film is vooral het zoveelste dramatisch aspect van de gevolgen van WO II te illustreren. Ook de beelden van een verwoeste, platgebombardeerde stad zijn schrijnend. Helaas is het zowat een beetje "Amerika boven" (supermotivatie, meevoelen, edelmoedigheid...) in een film die soms wel ontroerend is maar ook wel dikwijls simpel en overdreven sentimenteel. Het einde was te voorspellen en de snel-cursus Engels potsierlijk.

Aangrijpend oorlogsdrama. Concreet behandelt de film het Russisch-Tjsetsjeens conflict. Algemeen legt de film de nadruk op enerzijds het leed dat ontstaat door het gruwelijk moorden en het uiteenrukken van families, anderzijds hoe het monster dat oorlog heet mensen omvormt tot onmensen, maar ook op het feit dat internationale organisaties, om allerlei motieven, hun blik kunnen afwenden van het drama dat zich in feite dagelijks onder hun ogen afspeelt.

Markant zijn de scènes met de negenjarige jongen op de vlucht, verweesd en met een blik in de ogen die overduidelijk traumatische schrik weergeeft en even markant is de scène met de soldaat die zich bevindend tussen lijken die meermaals worden geplunderd, en vóór een groot in lichtelaaien staand gebouw, verklaart "Dit is hier het paradijs".

Film mengt passend twee verhaallijnen. Knap camerawerk.

Bérénice Bejo speelt goed de rol van internationale medewerkster bij wie ook de gruwel van de oorlog als een schok overkomt, enig leed kan leningen maar machteloos staat tegen het algemeen gebeuren.

Indruk vooral maakt het jongetje. Vooreerst prima gecast en goede vertolking.

Klassieke western met ruim voldoende actie en avontuur (wat een fuzz om mooie Natalie Wood), een vleugje humor, de onvermijdelijke romance en (hier toch) enige slordigheden in het plot.

John Wayne overtuigt zeker in zijn typische rol van harde, onverzettelijk stijfhoofdige en zelfverzekerde boy uit de Far West.

Best origineel om het ganse verhaal uit de doeken te doen via de vele snufjes die de computerwereld biedt.

Intro is wat lang en het is even wennen aan die werkwijze maar éénmaal dat het intrige een vaste vorm krijgt, zit de film toch vol met suspense en tempo en zet de kijker nog voor een paar fikse verrassingen. Extreem maar al bij al tot de mogelijkheden behorend en het is wel waar dat ouders hun tieners niet altijd volledig kennen. Niet alleen David ondervindt dat...

Goede film.

Al lijkt mij dit geen documentaire die neutraal pro's en contra's behandelt, dan nog is hij inhoudelijk onthutsend en op zijn minst bewustmakend.

Goed dat heel wat mogelijke aspecten over de toestand van onze oceanen en hoe de mens er mee omgaat wordt uiteen gezet en daarom toch met interesse naar deze "Seaspiracy" gekeken.

Helaas te moeten vaststellen dat we met onze voedsel en zoals het ons wordt aangeboden een reëel gevaar lopen.

Een hulplijn voor wie wat nauwlettender met zijn voeding in de toekomst wil omgaan is deze doc misschien wel.

Voor "smulpapen" en Bourgondiërs is hij grandioos af te raden.

Typische Amerikaanse romantische familiefilm, voorspelbaar, oversentimenteel en met de onvermijdelijke superintelligente kids.

Eerder saai en zonder veel spanning. Het duo Hossein-Mercier was meerdere keren te zien in de jaren 60, meestal in avonturenfilms, maar deze keer in deze krimi halen ze niet hun beste acteerniveau. "Afstandelijk" past het er best bij en dit uit zich vooral ook in de dialogen waar weinig echt beleefd gevoel in steekt. Echte verrassingen zitten ook niet in het scenario verborgen, zoadat de film amper een bescheiden middenmoot haalt.

Het verhaaltje is fantasie en mysterie, maar de film blinkt vooral uit om zijn bijzonder camerawerk dat leidt naar prachtige nachtmerrie-effecten.

Het begint al met John Randolph met zijn angstig, zweterig gelaat en zijn twijfels en gaat zo verder tot Rock Hudson aan de beurt is...

Het schijnt dat Frankenheimer de camera aan de acteur vastmaakte om tot de gewenste close-ups te komen.

Wordt de film daarna wat smoother, het slot houdt dan weer een mooi stukje filmwerk in.

Niet direct zo mijn genre, maar deze bleef toch boeien.

Lang slaagt er wel in de suspense stelselmatig op te drijven en er een thriller van te maken maar het intrige is al te dun en uiteindelijk weinig geloofwaardig en heel simpel afgerond.

Chandra woont in a township aan de rand van een Zuidafrikaanse stad.
Allerlei nare omstandigheden laten haar niet toe een gelukkige jeugd te beleven.
Bijgeloof, een kleinzierig houding van haar omgeving en vooral de schrik die er leeft om de schande, zijn niet van aard haar vooruit te helpen, integendeel.
"Life, above all" is een innemende film die een mentaliteit onder een bevolkingsgroep schetst, kritiek inhoudt op gezondheidshulp en op de maatschappelijke inrichting en bijstand in het algemeen.
Enkele signifikante scenes ( deze over de verlepte toestand van de stiefvader, de jeugdprostitutie omwille van het overleven, de leugenachtigheid die alom heerst, ook bij de medische diensten...
Chandra wordt goed vertolkt door de jonge Khomotso Manyaka.
Regisseur Oliver Schmitz won in Cannes de François Chalais Prijs en werd er genomineerd voor de "Certain Regard" Prijs en dat is de film ook : een zekere kijk op het leven.

TV-film met alle nodige ingrediënten van een "misdaad-policier" : een behoorlijk complex en gevariierd verhaal met veel personages - en verdachten - , de nodige spanning en verrassingen, twee rechercheurs die elke worstelen met privéproblemen en "top" wanneer die problemen in het politiewerk terechtkomen.

Het acteren ligt op behoorlijk niveau.

"De dood is een illusie", zegt de oude dame die ook even in beeld komt en daar draait deze fantasiefilm wel rond.
Vanaf de eerste scénes hangt er een zekere geheimzinnigheid over deze film. Niet dat hij bloedstollende momenten inhoudt maar hij houdt u toch in spanning en is daarbij behoorlijk uitgespreid.
Zeker geen topper, maar toch wel te waarderen, net als die twee andere Kurasawa's die ik zag, maar van een heel ander genre ("Tokyo Sonata" en "Journey to the Shore").
Olivier Gourmet is uit de Franse filmwereld niet meer weg te denken en kan ook heel wat rollen aan, ook deze geobsedeerde en verteerde fotograaf.