Opinions

Kan alleen maar van Britse makelijk zijn, deze film die, toch eerder discreet, de onmogelijke liefde van een intelligente vrouw verhaalt in het begin van de negentiende eeuw.
De typische kenmerken zitten erin : oog voor de landschappen, de costumering en decor. Gevatte dialogen en, ook al niet verwonderlijk, de overtuigende acteerprestaties.
Misschien wat "smooth", de vele liefdesverklaringen al dan niet met afwijzing van de vrouwen die in het stuk voorkomen.
Toch wel bijzonder in het verhaal is het dagboek onder codevorm.

Idyllische, sprookjesachtige familiefilm met m.i. als hoofdthema : dat kinderen in een wereld apart leven meestal veel kleuriger dan wat volwassenen bezighoudt.

De overschakeling van zwart/wit naar kleur in de film is als dusdanig bewust gekozen.

Danny Kaye ontgoochelt niet : "The Inspector General", "The Court Jester", "Hans Christian Anderson"... en ook deze "Secret Life..." is een dolgekke komedie met, naast het avontuur ook gevatte dialogen en gezegden.

Vergeten we de slapsticktoestanden om meer te genieten van de dromerijen van onze Walter die imitaties inhouden maar vooral parodieën van stoere, clichématige toestanden uit films.

Goedgebrachte onschuldige ontspanning.

Merkwaardig dat een komedie het moet hebben van de fotografie, want echt plezierig is het nu niet.

Denk dat Ben Stiller, nog nooit in een film zo veel in close-up kwam, nochtans geen zo'n expressiefkrachtige acteur.

Maar goed, laten we het qua thema wel goedbedoeld noemen en voor de rest, bij momenten, gewoon sympathiek.

Is het de liefde die gruwel en leed van de oorlog op de achtergrond kan duwen ?

Wel aangrijpende film naar het einde toe, maar naar mijn gevoelen is het gegeven toch iets te eenvoudig voorgesteld om echt te imponeren.

Derde film die ik van Anne Coixet zag. In alle drie zijn noodlot en droefheid de dominerende rode draad. Alle drie ("Elegy", "My Life without me" zijn de andere twee) zijn evenwel van zeer behoorlijke kwalitiet.

De scenes met de van energie overlopende Anthony Quinn en Anna Magnani redden de film van vervlakking en...verveling.

Kunnen de massale dorpsscenes met vrolijke muziek er best door, Hardy Kruger is potsierlijk als Duitse officier.

Terloops, na zo'n "speciale" transport van de wijn zal deze wel heerlijk naar de vaantjes geweest zijn. Maar goed, het is een komedie (met toch af en toe een bittere link naar de ernst van WO II).

Goede suspense-film met een buitengewoon verrassend slot. Iets te verrassend en een beetje onwaarschijnlijk misschien, maar in ieder geval een film die je wel in de ban houdt.

De houding van de man (goed weergegeven door John Turturo) die het eigendomsrecht van een verhaal opeist kwam nogal vreemd over, zodat een bijzondere uitleg over de ware toedracht van het ganse gebeuren wel te verwachten was. Dat de oplossing plots uiteindelijk in het psychisch gestoord zijn van het hoofdpersonage ligt ontgoochelde mij wel enigszins.
Daarvoor werd er wel een thrillersfeertje gecreëerd. Johnny Depp vertolkt hoe dan ook gepast.

Kon evengoed een film van Costa Gavras geweest met als verbijsterende vaststelling dat overheden er niet voor terugdeinzen tot verregaande, onmenselijke practijken over te gaan om de staat veilig te stellen.
Jean-Louis Trintignant is in zijn gebruikelijk stijl goed als de opgespoorde terwijl Philippe Noiret (toch weer een beetje boven de anderen uitstekend) en Marlène Jobert (ze geraakt zelfs in de winter haar lieve sproetjes niet kwijt) de hulpvaardigen spelen maar dan met veel twijfels, twijfels die in het vervolg van het verhaal een belangrijke rol spelen. Denderend is het allemaal niet en zo is het keiharde einde des te schokkender.
Jammer dat de film wat in het duister blijft wat het eigenlijke "geheim" betreft.

Benadering van een dramatisch oorlogsverhaal op een wel speciale manier omwille van de opbouw met drie tijdsbestekken.

Helaas slaagt de film er niet in echt naar het hart te grijpen, ondanks de sterke acts en het eeuwig gevoelig blijvend onderwerp.

Blijft de jodenvervolging tijdens WO II de achtergrond van het verhaal, de film laat niet na, zoals zovele Franse film de jongste jaren, de gewilligheid waarmee de Frans overheden aan deze vervolging meehielpen, even te onderlijnen

Een waargebeurd verhaal wordt gebracht in deze familiale film met de onvermijdelijke Amerikaanse sentimentaliteit en ook de uitbundige vreugde en emotie na de zege.

Schitterende beelden van de paarden en de rennen.

Had het moeilijk met John Malkovich in dergelijke rol.

Flirten de laatste scènes misschien wel met oversentimentaliteit, voordien hebben we heel goed filmwerk gezien, met een geladen en emotioneel intrige en bovenal met een verbluffende Brenda Blethyn.

Uit hetzelfde jaar komt "A family Thing" met een min of meer gelijkaarig thema, maar deze "Secrets and Lies" is veel krachtiger uitgewerkt.

Ook Timothy Spall is een klassebak.

Een pleiade van Franse acteurs die in hun carrière heel dikwijls rollen van minister, advokaat, rechter...hebben vertolkt, samengebracht in deze indringende film waarbij het Franse Vichy-regime tijdens WO II, een dikke veeg uit de pan krijgt.

Costa-Gavras brengt dit op zijn gebruikelijke minitieuse manier, met oog voor het detail en de dialoog en niet nalatend ook de houding van de Franse bourgeoisie te hekelen.

Girls want to have fun, maar wat doe je als ge je stierlijk verveelt, bedorven zijt, het begrip liefde niet vat, dan maar gemakshalve gaat profiteren en zijt ge dan happy, of doet ge alsof en verandert een oorlog daar iets aan ?

Experimentnteel met geslaagde scènes maar helaas na een tijdje een zich repeterend gedoe.

De twee meiden zijn wel erg goed gecast voor hun rol.

Een kleine 3,5 omwille voor het verrassende en toch een zekere frisheid in het begin.

Niet Sophia Loren is hier in de hoofdrol (verwonderlijk toch) maar wel Franca Valeri terwijl het Vittorio De Sica is die veruit de sterkste act neerzet.

Eerst uitsluitend komisch met veel geblaat om niets om gaandeweg naar een lichte melodramatiek over te gaan.

Verwonderlijk dat deze film in aanmerking kwam voor de Gouden Palm in Cannes terwijl hij voor de rest nergens wordt geciteerd.

Geraakt trouwens zelden boven de middelmaat, deze prent, die buiten een negatief beeld van de man als vertrouweling en het feit dat mooi zijn meer perspectieven biedt, niets te vertellen heeft.

Een Britse film over een sociaal achtergestelde klasse maakt steeds indruk.

Ook deze "The Selfish Giant" waarin 2 jongeren, steeds meer afglijdend in losbandigheid, gemakkelijke prooien zijn in de macht van scrupuleloze, geldzuchtige individuën, die gebruik maken van de zwakte van diegenen die de jongeren op het rechte pad moeten houden.

Heel veel handcamerawerk, maar ook allerminst opbeurende beelden van hoogspanningsmasten en hoogovens die het mistroostige en de brutaliteit die de jongeren ervaren, accentueren.

Acteerwerk in deze film is best in orde, maar vooral de rol die de kleine Conner Chapman vervult blijft toch wel hangen.

"De kinderen vandaag gelijken niet meer op hun ouders. Wel op de tijd waarin ze leven".

"Het is gek hoe onwetendheid vooruitgang boekt, de jongste tijd..."

Heerlijke dialogen.

Weergaloos smakelijke vertelkunst onder de heren Galabru en Noiret. Om duimen en vingers vanaf te likken.

Eigenlijk overstemt dit bij mij het eigenlijke thema van de film : het onbereikbare dat ontstaat tussen leerling en leerkracht, ook al zit deze laatste boordevol ambitie.

Bernard Tavernier heeft mij al vele keren bekoord, ook met deze spontane, intieme prent, met ernst en met humor en vooral veel gevoel. Knap, zeer knap.

Verzorgde film van Mauro Bolognini met "onbeantwoorde liefde" als hoofdthema.

Anthony Franciosa speelt de rol van de hopeloos verliefde man die te laat zijn vergissingen inziet, terwijl Claudia Cardinale de speelse femme fatale vertolkt. Ook een gemerkt optreden van Betsy Blair.

Romantiek met een sterk realistische, melodramatische tint.

Sterke en interessante documentaire over racecrack Senna.

Overvloedig archiefmateriaal brengen de loopbaan van deze man weer tot leven.

Heel dikwijls aan het woord en ook zijn grote rivaal Alain Prost met enkele pikante betwistingen die de hardnekkigheid en de wil om te zegevieren van beide mannen sterk in de verf zetten.

Buiten het feit dat Senna een loyaal mens was en sterk in God geloofde, wordt niet veel over zijn privéleven verteld. Had wel iets meer bij gemogen.

Knappe montage.

Jane Austen's roman, ondertussen al zowat 200 jaar oud, wordt hier mooi verfilmd.

Pure romantiek uit een ander tijdperk met een ander moraal.

Misschien iets langdradig al was verveling er nooit bij.

De acteurs zijn prima en de beeldvorming uitstekend.

Hou wel van dergelijke cinema. Ogenschijnlijk gebeurt er niets, maar eigenlijk gebeurt er heel wat, zowel in het verleden als de ommekeer in het heden.

Het voortdurend geswitch tussen nu en vroeger houdt de kijker bij de les, en lessen en waarheidjes zitten er wel in de film en ook humor, netjes verweven, met een Brits cachet natuurlijk, doorheen het ganse verhaal.

Heerlijk als je film ondersteund wordt door een Jim Broadbent, Charlotte Rampling en een Harriet Walker.

The Broadbent One Man Show of wat een schitterende acteur is die man toch om hier zo'n cynisch, luguber verhaal uit de doeken te doen met veel flair en British high class language.

Typisch Brits waarvoor Mike Leigh al zo veel keren heeft getekend en waarvan ik met deze voor de elfde keer heb kunnen genieten.

Prachtige kortfilm.

"Chaotisch" is inderdaad wel het juiste woord dat deze film mag vergezellen.

Een tijdje is het wel behoorlijk ordelijk en zelfs boeiend en suspensvol zodat ik dacht wat we op een prima film afstevenden, maar nadien - en dat toch voor minstens 2/3 van de film - gaat de film als het ware verdrinken in allerlei nevensituaties. Zo blijft het verhaal warrig en moeilijk te begrijpen

Het acteren is naar behoren, maar een 3 is wel het allerhoogste dat ik aan deze film kan toekennen.

Film die gedragen wordt door het effenaf schitterend duo Auteuil-Huppert.

Scheiding van geliefden kent vele facetten. Dit is er één van, doorgaans aanvaardbaar, soms wat verwonderlijk.

Sterke dialogen, logische, herkenbare opeenvolging van feiten, maken deze film tot een sterk stuk dat me blijvend boeide.

Woody Allen mengt enkele "one-way-love-affairs" met een bijzondere moeder-dochter-relatie in een soort huis clos en maakt er een boeiend kijkstuk van, met een, naar mijn gevoelen, typische Allen-sfeertje (wat zijn die mooie evergreens weer passend ingelast) met eevoudige, maar keurige, soms pittige dialogen en uitstekend acteerwerk van het ganse stel.

Zag reeds de remake uit 2008, maar ook deze Lautner uit 1962, met een goede Bernard Blier, is van knappe makelij.
Een maatschappij, waaronder de echtgenote, die niet aanvaardt dat één van haar eerbare burgers zich onwaardig zou hebben gedragen en hiermee ook haar eigen gezicht redt is zowat de hoofdgedachte van deze film. Het slachtoffer hiervan kan, in het slot, alleen maar bedenkingen maken over verkeerde keuzes die hij destijds maakte.
Sfeervolle openingsscène gevolgd door de misdaad, maar het beste gedeelte van de film is deze die zich afspeelt in de rechtzaal.
Passende aandacht aan de opeenvolgende gemoedstoestanden van de dader, gaande van " zichzelf vrijpleitend en geweten sussen" over "het niet aanvaarden van onschuldige veroordeling" tot "bekentenis".
Blijkbaar een dankbaar onderwerp voor een film. Cfr ""Dupont Lajoie", "Un Moment d'Egarement"...

Net als Jean Carnet in "Dupont Lajoie" (1975) en Jean-Pierre Marielle in "Un Moment d'Agrément" (1977) zet Pierre Darroussin hier een sterke act neer van een man die door momenten van zwakte en gebrek aan zelfbeheersing, zich zware gewetensproblemen op de hals haalt.

Een heel boeiende film is dit, uitstekend verhaald, met goede dialogen en met uiteindelijk toch nog een verrassende wending.

Het probleem van de discrimatie en de vooroordelen tov immigranten wordt hier aangeraakt, terwijl het gerecht toch ook een sterke veeg uit de pan krijgt.

Het einde kwam er toch al te bruusk.

Jammer, want ik vond het al bij al een interessant en inhoudelijk filmpje met een puike zeden- en sfeerschepping.

Western met één thema : wraak.

Lang niet de eerste keer dat cineasten dit pad bewandelen, zodat op dat vlak de film niet zo veel verrassing inhoudt. Wat zich afgespeeld heeft en op het einde van de film wordt verduidelijkt, zag ik reeds meerdere keren, bijna identiek.

Vond ook dat er vaak wat onlogika sloop in het (te) lange achtervolgingsverhaal, waardoor naast het stevig acteerwerk, vooral de cinematografische waarde primeert. Er zit natuurlijk wel wat spanning in, enkele gruwelijk, onbehaaglijke scènes en kunnen we besluiten een behoorlijke western te hebben gezien, naar waarde gekwoteerd.

Onderhoudende en boeiende biografie van de Franse kunstenares Séraphine de Senlis, figuur in deze film schitterend neergezet door Yolande Moreau.

Yolande Moreau is de dochter van een Waalse vader en een Vlaamse moeder en....werd in Brussel geboren en hield aan deze "Séraphine" een oververdiende César over, naast andere prijzen.

Meerdere mooie beelden en ééntje die zal blijven is deze met het hoofd van Séraphine boven haar doeken.