Opinions

Erg realistische film over een familie die een cinema met uitsluitend pornofilms uitbaat en alhoewel, ze het ten alle kanten verbieden, gretig allerlei sexistische activiteiten toelaten.

Niet zonder schokkende effecten, maar ook wel geslaagd in expressieve sfeerschepping.

Ook goede karaktertekening.

John Cusack moet het inzake "romantic look" misschien wel afleggen tegen Hugh Grant, maar samen met Kate Beckinsale brengt hij het er toch wel goed vanaf in deze romantische komedie, waarbij ge het plot niet al te streng moogt ontleden maar, waarbij toch niemand er een kregelig gevoel aan overhoudt. Vlot, sympathiek en "smooth"; zelfs Armstrong's stem klinkt minder schor dan gewoonlijk.

Behoorlijk interessante documentaire over ecosystemen in de natuur en de belangrijke rol die "sleutelsoorten" kunnen spelen in het behoud van die systemen.

De mens zelf, als een hypersleutelsoort, kan door ingrepen daar zeker toe bijdragen.

Film opgedragen aan Bob Paine, Amerikaans ecoloog, die in de jaren 60 van de vorige eeuw, belangrijke experimenten deed en tot merkwaardige bevindingen kwam.

Een film met de Ratpack. Het ligt voor de hand dat de heren maar al te graag hun levenswandel en het imago dat ze in hun professioneel leven hebben opgebouwd zullen doortrekken : Frank, the leader, Peter, niet ver de vrouwtjes, Dean, niet ver van de fles, Sammy, een beetje de minste en goed om wat te incasseren, Joey, op de achtergrond.

"Sergeants 3" is dan ook een film waarbij Sinatra en co wellicht meer plezier hebben beleefd aan het draaien ervan dan de toeschouwer die deze western-komedie te verwerken kreeg.

Nochtans, is het beter dan ik had verwacht. Tenslotte zit er toch een verhaal in, Indianen die trachten hun grondgebied te vrijwaren en hun eigen leven weer op te pikken en, al vallen dialogen en grappen vaak flauw uit en wordt er soms een loopje met de werkelijkheid genomen, tenslotte is het als komedie bedoeld.

Korte maar goede documentaire met veel weetjes over de opvattingen en voorkeuren van de cineast, achtergronden en een bondige schets over zijn familiaal leven. Vast interessant was te vernemen over zijn periode van assistent-regisseur.

Sergio Leone heeft niet lang geleefd en heeft ook weinig films gemaakt maar wat hij creëerde vormt ook een apart hoofdstuk in de filmgeschiedenis en is vaak voor anderen de bron van inspiratie geweest.

Wie anders dan Patrick Dewaere zou een dergelijk onevenwichtig, complex personage hebben kunnen uitbeelden en dit op een manier waarbij nagenoeg iedere scene een merkwaardig kijkstuk vormt.

Tussen de opening en het slot, waarbij telkens het verwarde brein van het hoofdpersonage de toekomst eerder speels bekijkt, is het een festival-Dewaere.

De Coens ontgoochelen. Vond het een onsamenhangend gedoe.

Wat aanvankelijk boeiend bleek te zijn gaat dan in het tweede gedeelte over in een niet meer te volgen gecompliceerd intrigue. Het einde verduidelijkt wel één en ander maar een glasheldere film is het niet. Nochtans een pak gekende acteurs in de cast.

De film legt aan naar een boeiende intrige en al laat één en ander vermoeden dat misdaad in het vervolg steekt, de overgang naar de klassieke, clichématige en alzo ook voorspelbare acties (ontsnappingen, achtervolgingen, fysiek geweld...) komt toch wel bruusk en doet de film niet aan kwaliteit winnen, temeer dat niet alles duidelijk verhaald wordt en enigszins ongeloofwaardig overkomt.

Ge kunt hem de hemel in prijzen en ge kunt hem met de grond gelijk maken.

Eén ding lijkt mij zeker : Ingmar Bergman is niet te herkennen en al zijn er enkele knappe, doordringende scènes, toch kon ik mij moeilijk inleven in de karakters en gedragingen van de twee hoofdperonages en vond ik het geheel een onhebbelijke blik in de toekomst, weinig toegankelijk en met een evenmin smakelijke titel.

Nooit werd de corruptie binnen het New Yorkse politie-apparaat zo indringend op de korrel genomen dan in deze "Serpico", een sterke, erg menselijke film met een verbluffende Al Pacino.

Sfeervolle film over een Braziliaanse goldrush naar de Serra Pelada.

Boeiend om weten en om volgen, al zakt de film in de tweede helft wat in met herhalingen van reeds geschetste toestanden.

Toch wordt heel sterk onderlijnd hoe drang naar geld en macht leidt naar misdaad.

Expressieve beelden van de ontginningen. Goed acteerwerk.

Gewaardeerde TV-film, gelet op de 3 Golden Globenominaties, die het waargebeurd verhaal brengt van een geval van discriminatie in het Amerikaans leger omwille van sexuele geaardheid. Het gevolg was de toepassing van het weinig eerlijk noch edelmoedig DADT-procede ("Don't Ask, Don't Tell"), dat nog tot in 2010 zou standhouden...

Film verloopt in het eerste gedeelte nogal braafjes, maar wint wat aan kracht wanneer de heisa rond het conflict naar voren treedt. Heel sterk is het echter niet gebracht en, zoals hierboven reeds gezegd, de emotie raakt nooit tot bij de kijker.

Toch een verhaal dat mocht verteld worden.

"Mar Adentro" was een drama, "Hasta La Vista" een komedie en dan noem ik dit hier maar een "drama-komedie", want naast het dramatische van dergelijke fysieke toestand is er toch de doorgaans luchtige toon en een toch bizarre, eigenlijk komische situatie met de priester.

Hoe ge het ook opvat, de film heeft boeiende elementen genoeg (de functie van zo'n therapeute, bijvoorbeeld) om de aandacht gaande te houden en al vond ik "De Rouille et d'Os" recentelijk een diepgaander werk, deze "The Sessions" is toch best genietbaar.

Sterke acteerprestaties over de ganse lijn. Bijna al te sentimenteel op het einde, maar het kon erdoor.

Surrealistisch met ingetoomde horrorbeelden en spijtig, een toch al te clichématige verhaallijn en te verwachten ontknoping.

Vertolkingen, filmisch en inzake soundtrack mag hij er best zijn. Echt boeien deed het echter niet.

Integere film met een verbluffende act van Barbara Schultz in de rol van de vrouw wiens man op het bedrijf zelfmoord pleegt en die zich uiteindelijk hopeloos alleen gelaten gevoelt.

Merkwaardig is hoe de film uiteenzet dat de vrouw niet alleen te kampen heeft met haar verdriet maar ook met instanties en mensen (het bedrijf, het gerecht, het syndikaat, collega's, haar eigen familie) die haar onderhuids opzadelen met schuldgevoelens en zich alleen maar willen witwassen of munt uit de situatie slaan.

Eenvoudig, zonder veel franje maar aangrijpend.

Aanbevolen, zou ik zeggen.

Is het toeval dat de Amerikaanse president in de film Jordan Lynman heet en dat op dat ogenblik Lyndon B. Johnson de echte president van de States was ? De namen gelijken nogal sterk op elkaar en ik kan me van de indruk niet ontdoen dat één en ander een link had naar reële feiten of toch dat de geschetste toestanden tijdens de koude oorlog voor mogelijk werden gehouden.

In ieder geval deze "Seven Days in May" is een goed gemaakte film, in de beginne misschien wel wat verwarrend en overladen met personages maar naarmate de film vordert krijgt het verhaal duidelijke vormen, wordt hij gekruid met spitse dialogen en gaat de spanning gestaag omhoog.

Een cast om u tegen te zeggen brengt klasse-acts. Zelfs vamp Ava Gardner, toch al wat ouder, vertolkt haar rol voortreffelijk.

Ga niet beweren dat er geen paar hartverwarmende momenten inzitten, maar in zijn geheel is dit toch te flauw en blijft het bij pogingen om echte emoties los te weken bij de kijker maar daarvoor leek het mij toch te geforceerd en ongeloofwaardig.

Muccino maakte reeds voorheen "The Pursuit of Happyness" eveneens met Will Smith en in dezelfde stijl, maar dat leek me toch een stukje echter.

Hilarische, maar eigenlijk wansmakelijke soort zwarte komedie.

Zelfs de lollige opeenvolging van scènes, de vaak grappige en gevatte gezegden en de goede "aangepaste" acts kunnen de film uit de zinloosheid niet helpen.

Toch wel een spektakelfilm, berustend op ware gebeurtenissen.

Verhaal steekt goed ineen, soms wat oppervlakkig tot het ongeloofwaardige toe.

Wel gevarieerd : bergbeklimmen, zeden en gewoonten in Tibet, aandacht voor natuurschoon en ook de inval van China in Tibet...

Brad Pitt kan wel bekoren.

WO II was een dankbaar onderwerp voor cineasten die reeds tijdens de duur van de oorlog films produceerden.

Fred Zinnemann in 1944 maakte deze "The Seventh Cross" over het vooroorlogse Duitsland, gebaseerd op een roman uit 1942, aanvoerend dat ook in Duitsland er verzet bestond tegen het Hitler-regime en er toen al concentratiekampen waren om eigen, Duitse verzetslieden op te sluiten. Een niet zoveel voorkomend gegeven.

De film, die eigenlijk niet bepaald overtuigt (te laag tempo, ongewone verhaaltrant - het is niet de overgebleven ontsnapte die verhaalt - inderhaast toegevoegde flauwe romantiek) voert als hoofdbedenking aan dat het menselijk fatsoen het altijd zal halen op het kwaad.

Laat ons hopen.

De aanzet en de commentaren - knappe dialogen - rond de gedachte om de brieven van Madame de Sévigné in toneel om te zetten, worden steengoed gebracht, maar daarna gaat de film zich zelf toch wel verliezen in een wirwar van korte scènes waarvan de opzet niet altijd duidelijk is, zodat het geheel gaat flirten met verveling. Uiteindelijk blijkt dat de discusies over Madame Sévigné hebben geleid tot het openbaren van situaties uit het verleden en diepliggende emoties en gevoelens.

Volle aandacht vereist om deze typisch Spaanse film naar waarde te analiseren.

Heel merkwaardige en bijwijlen intelligente benadering van een thema dat gedeeltelijk clichématig, gedeeltelijk absurd en enigszins shockerend, voor mij althans, wordt gebracht. Maar ja, wat wilt ge ? De titel is ook zo perfect gekozen.

De acteurs zijn subliem, Andie Mac Dowel vooral, de scènes volgen elkaar boeiend en logisch op, het verhaal is knap opgebouwd.

Kan er in komen.

Romantische film, heel eenvoudig en met een dramatische tintje omwille van rassenonderscheid dat de liefde kan in de weg staan.

Echter niet al te droefgeestig opgevat en eerder met een schalkse knipoog naar de mogelijke eigenaardigheden van een multiculturele samenleving.

Het acteerwerk is niet naltijd overtuigend.

Wat kunnen meningen verschillen !

Persoonlijk herken ik amper de hand van de meester en de echte suspens zoals we gewoon zijn vind ik er ook niet zo overwegend in terug.

Zijn zin voor speelse humor heeft Hitchcock wel behouden in deze film noir met psychologische inslag.

Misschien ontgoocheld omdat de "klassieke" Hitchcock en wat ge er steevast van verwacht er niet is.

Een tweede visie misschien en doen alsof ik de regisseur niet ken !?

Intelligente film (iets te langdradig) over liefde en pijn en ook geloof, die mede dank zijn de ijzersterke vertolking van een Anthony Hopkins niet in een extreem romantische melodramatiek ontaardt. Zeer goed in beeld gebracht met enkele ontroerende scènes en knappe bedenkingen over leven en geloof.

Dit is het equivalent van de Franse nouvelle vague.

Natuurlijke vertolkingen, geen spoor van een netjes geordend en stevig inhoudelijk verhaal, ruwweg, doorheen maatschappelijke problemen aanrakend en bovenal sfeervol beeld van een jazzy-milieu in het New York van de jaren 50.

Veel zal hij niet gekost hebben deze film van John Cassavetes, van wie ik nog niet zo veel heb gezien ("A child is waiting" is totaal iets anders en weegt hier niet tegen op en ook het bijzondere "The Killing of a Chinese Bookie" is verschillend), maar na wat ik hierboven las staan "Faces" en "Love Streams" wel op mijn verlanglijst.

Origineel en sprankelend om een wereldrond gewaardeerde grootmeester in de letterkunde in een levendige komedie te stoppen bij ...the making of Romeo and Juliet...

Verrassend en fris net zoals alle acteurs. Prachtige decors en kleuren.

Spiritueel en heel dikwijls fijn humoristisch. Ge moet Shakespeare niet ten gronde kennen om ook van de teksten te genieten.

Ge kunt het maar niet bedenken wat Hollywood allemaal bedacht om het duo Fred Astaire-Ginger Rogers op het scherm te brengen.

Nu ook is het plot erg dun en moet het komen van de muziek.

Toch wel merkwaardig dat veel van die songs, die de signature droegen, hier van Gershwin, maar soms ook van Cole Porter of Jerome Kern, wellicht ook Irving Berlin, via de film bij het publiek werden geintroduceerd (soms ging er een Broadwayshow aan vooraf) en Fred Astaire was hierbij een graag gehoorde romantische, soms komische ("They all laughed") uitvoerder.

Die songs werden evergreens. Frank Sinatra bijvoorbeeld zette in de jaren 50 er massaal op de plaat.

Sterke film, bevreemdend met horrorbenaderende scènes, boeiend en spannend en vooral met expresssief spitante dialogen.

Keurige, originele opbouw en uitstekende acts.