Opinions

Hoe men zich ook tov de inhoud van deze film opstelt, zich vragen stelt over het verhaal, het waarom van één en ander of het nut van dergelijk werk, filmisch is het heel sterk.

Fassbinder vooral laat toe enkele sterke scènes op het doek te brengen (de eerste treinscène is er ééntje van) en ook veelzijdige Carrey Mulligan is puik, als altijd (Originele, expressieve versie van het "Theme from New York, New York", zeg).

Zag onlangs een documentaire over Warren Beatty: acteur, regisseur, producer, politicus en ...vrouwenversierder.

In dat opzicht konden ze niet beter dan hem casten voor deze rol in deze frivole komedie met veel vrouwelijk-en zo zwak-schoon

Ondeugend zoals het paste in die tijd. Veel meer dan dat zit er echter niet in.

Tot aan het derde luik - dat zich verrassend in de toekomst afspeelt en even verrassend een ommekeer in het verhaal brengt - had ik een hogere score in gedachten, maar ik zat nogal in de knoei met dit laatste stuk dat m.i. niet de verve en emotie brengt dan wat voorafging, zeker niet in vergelijking met de passages over de terugkeer van Tao's destijds afgewezen vriend en deze met haar 7-jarig zoontje.

In ieder geval wel een stuk beter dan "A Touch of Sin" van dezelfde regisseur, waarvan nu de montage mij af en toe stoorde. Heel dikwijls lijken scènes niet vloeiend en logisch aan te sluiten bij de voorgaande.

Toch een meer dan behoorlijke film.

Zeker één van de betere westerns uit de vijftiger jaren. Niet dat het verhaal zo denderend is (de vreemdeling die enkele zwakkeren ter hulp schiet is al vele keren een dankbaar onderwerp geweest), maar de cinematografie is effenaf prachtig en de acteurs vertolken meer dan behoorlijk, met Alan Ladd, overtuigend als de goede gunfighter maar vooral die Jack Palance zit perfect in zijn rol gegoten.

Avontuurlijke romantiek uit 1932.

Alleen de knok-en schietscenes werken wat op de lachspieren, maar voor de rest heden ten dag best te smaken.

Von Sternberg creëert zo een broeierig, mysterieus sfeertje waarin personages van diverse pluimage bewegen en hun meningen uiten. Daarbij zijn de dialogen en gezegden best geslaagd al lijken mij deze tussen de twee hoofdpersonages wat stug, gekunsteld en zelfs onwennig, precies of het zopas afgesloten tijdperk van de stille film nog naweegt. Vooral de act van Clive Brook overtuigt niet, terwijl mooie (ze moet zelfs haar duur verzekerde benen niet tonen om het te zijn), clevere Marlene de kijker van in het begin inpalmt.

Is het begin, zeg de kennismakingsronde, eerder gewoon, nadien wordt met het intrige de kwaliteit opgevoerd met meerdere sterke scenes, waarin af en toe ook wat humor opduikt.

Al bij al meevaller, uit de oude doos.

Toch wel heel bijzondere film, waaraan zeker wat moois te beleven en nadien te bedenken valt zoals het scherp getekend contrast tussen de niets ontzienende wedloop van grootmachten naar technologische voorsprong en de empathie van een eenvoudige jonge vrouw voor een totaal ander specimen wat leidt naar een sprookjesachtige romance.

"You'll never know how much I love you" tegenover zo iets als "You must know how much I hate you".

Ook een film over eenzaamheid : een spraakloos meisje en een geketend monster.

Fraaie muziek, kleur en design ('k Weet niet waarom ik, op dat vlak, af en toe aan Scorsese's "Hugo" moest denken...) en goede vertolkingen, waarbij ik ondertussen al weet dat er in Sally Hawkins veel meer steekt dan de, overigens onweerstaanbare, bekketrekkende lachetaart uit "Happy go Lucky".

Guillermo del Toro lijkt wel iemand die graag de fantasie-toer opgaat ("Pan's Labyrinth") en het er zowel filmisch als inhoudelijk goed van afbrengt.

Kawase filmt mensen en als het ware ook geluiden, stiltes... waardoor deze film een heel mooie natuurlijkheid uitstraalt.
Barstensvol emotie doorheen de ganse film, om het even wat er in beeld komt. Eenvoudig en wars van oversentimentaliteit. Warm wanneer de nadruk wordt gelegd hoe het leven verder gaat en hoe ondanks het leed de kracht wordt gevonden om mee te doen aan wat het leven aan vreugde kan schenken.
Weet niet wat de mooiste scène is in de film maar de lange Bashara-dansscène en de bevalling, met de jongen in close-up zijn toch prachtige passages. Alleen heel kundig camera-en regieweerk kan hier voor zorgen.
Mooi.

Mooie, stijlvolle beeldcomposities in een cinema waaraan het toch wel even wennen is.

De naijver om een erfenis in de wacht te slepen voorziet in enkele dramatisch scènes waar een streep geweld niet uit de weg wordt gegaan.

Op het ogenblik dat de Iraanse film nu furore maakt ("Hit the Road") valt deze film uit 1976 me wel wat tegen. Een beetje te theatraal, bijvoorbeeld.

Knappe film, zeker en vast, maar toch wat haperingskes in het plot. Het ontbreken van het moordwapen is een punt in het voordeel van de beklaagde en niet omgekeerd, het verdelen van koorden aan "zware" gevangenen, de opsnapping zelf...
Film is eigenlijk een pleidooi voor een betere aanpak van gevangenen, hun ten nutte brengen en het inzien dat na een zeer lange periode hun opnieuw de vrijheid schenken, niet zonder risico is.
Film begint met een knappe veertiger-song van The Inkspots ("If I couldn't care")

Knap opgebouwde film: hoe moeilijk het is het zwijgen te doorbreken en het schaamtegevoel en ook de schrik opnieuw in een kluwen te belanden.

Daar gaat het over, Weinstein in de aanloop maar met nog veel meer, ook in andere domeinen.

Sterke acteerprestaties.

John Wayne, met snor, in de film op een paar dagen van zijn pensioen, maar onverwoestbaar in zijn samenwerking met John Ford : 1948 "Fort Apache", 1949 deze "She wore a Yellow Ribbon", in 1950 "Rio Grande",...In westerns was hij op zijn best.

Eén van die films waarvoor het publiek in de zalen destijds enthousiast reageerde wanneer de cavalerie uitrukte om de confrontatie met de Indianen aan te gaan.

Sindsdien heeft het westerngenre al enkele metamorfoses ondergaan, maar deze oldies blijven toch een mijlpaal in de geschiedenis van de cinema en zorgen, zo vele jaren later, nog voor een flinke portie filmgenot.

Oudje Peggy Ashcroft won een Bafta Award en viel ook in Venetië in de prijzen met deze drama-komedie, typisch Brits, gebracht met zeer goede karaktertekening. Ook tegenspeelster Geraldine James is uitstekend als revolterend tegen haar "over-goed-georganiseerde" echtgenoot.

Best plezierig in opzet ( o.a. de introducties en het vertelwerk naar de kijker), situatie (stof voor een Franse vaudeville) en uitwerking (eenvoudige dialogen maar recht op de man af, uitstekend acteerwerk....).

Genoten van dit zwart-wit (op één happy scène na) filmpje.

Avonturenfilmpje met Pam Grier (Pam Griet ware beter geweest) als superwoman.

Eenvoudig, vermakelijk en simpel voorspelbaar. Verstand op nul is meer dan genoeg.

Genietbare western, niet op zijn minst door de eerdere luchtige toon, met gevatte dialogen maar uiteraard ook met de nodige gunfights en een streep romantiek.

Onthutsend beeld van straatjongeren dat nog aan intensiteit wint door de verbluffend natuurlijke en expressieve rolinvulling van hoofdrolspelers Dylan Robert en Kenza Fortas, nieuwkomers, die meer dan terecht met een César werden beloond.

Het harde bestaan van deze jongeren leidt hun naar de diepst menselijk onwaardige practijken, wat hen echter allerminst uit het moeras van machtstrijd en criminaliteit haalt.

Merkwaardig hierbij is de figuur van Zachary die enige liefde koestert maar daar niet consequent mee omgaat, integendeel...Reden wellicht is dat ook hij liefde en genegenheid ontbeert. De film zoekt trouwens niet naar de oorzaken van al de ellende al kan aan de hand van de houding van Zachary's moeder vooral werkloosheid, die de precaire toestanden doet ontstaan, als voornaamste element worden aangestipt.

Een passage die naast het straatgeweld en het blootleggen van de ellendige levenswijzen van de youngsters, indruk maakt is deze in de rechtbank waar de rechter met pertinente vragen en de weifelende maar uiteindelijk eerlijke antwoorden, een duidelijke kijk op het hele gebeuren oplevert.

Het einde van de film is heel mooi en houdt wat ingetoomd geluk maar vooral een vleugje hoop in.

Neerslachtig, psychologisch drama over onvoldane, treurende en naar echte liefde hunkerende mensen.

De vader-dochterrelatie is op zijn minst ongewoon en laat eigenlijk het gissen naar de ware toedracht.

Al zijn de vertolkingen op zich wel goed, een film die bij mij duidelijk en overtuigend, laat staan boeiend overkwam, is deze "Shell" niet.

James Stewart heeft ooit eens gezegd dat Hollywood de plaats is waar patriotisme en familietrots met fierheid werden naar voor gedragen. Beter dan dit is deze film niet te verwoorden. Verdienstelijk is zekerlijk ook dat de film het onwezenlijke van een oorlog vooropstelt. Dat het af en toe wat sentimenteel wordt is beslist te vergeven en dat heel wat dialogen (of monologen) wat vaderlijk filosoferend uitvallen is eerder een pluspunt, zekerlijk wanneer ze uit de mond komen van een schitterende acteur als James Stewart.

De schietpartijen zijn soms wat comedy-capersachtig.

Film is gebaseerd op ware gebeurtenissen nog in het Zuid-Afrika van de apartheid.

Steve Coogan zet een goede act neer (al had ik wel even heimwee naar een Spencer Tracy e.a.) als de advocaat die in zijn afkeer voor de doodstraf elementen vindt om zijn client te verdedigen.

Meerdere sterke, aangrijpende en gruwelijke scenes in deze film die nu niet bepaald een topwerk is, maar toch interessant en boeiend om volgen.

Sommige rollen worden nogal stijfjes gebracht.

Koppel het los van Sherlock Holmes en ik zal genieten van het sfeervolle Londen van eind negentiende eeuw, van het mysterieus intrige in het verhaal, van de speciale effecten en dialogen in de film en van de magie tussen de twee hoofdpersonages en ook andere bijzondere optredens, maar ontgrief me niet van het imago dat ik heb van het beroemde detectieve-paar.

De nakomelingen gaven toestemming de film te maken maar, Sir Conon Doyle zal zich toch wel een paar keer in zijn graf omgedraaid hebben...

Heel speciale film die erg verrassend overkomt als ge vooraf alleen maar weet dat het over Sherlock Holmes zal gaan.

Apprecieer deze film als satire op die actiefilms met ongelooflijke stunts, misdadige en buitengewone krachten maar geef me toch maar liever een Sir Conon Doyle-story met een pientere en niet zo vechtlustige Sherlock en een good old dr Watson.

Cinematografisch is het wel knap.

De aanvang vond ik ook best kunnen met de dollarscène met Keaton, eerlijk, met een gouden hart maar weinig succesvol.

Nadien is het slapstick van je welste met de instap in de filmscène als pittige vondst, net als het origineel huwelijksbootje.

Het slot is erg grappig en ontwapenend charmant. Het mooiste van de film.

Inzake beeldvorming is dit een meesterwerk.

Noch de beroemdste amerikaanse dancepartners, noch de Hollywood-macho's werden ooit zo in beeld gebracht.

Het verhaal lijkt aanvankelijk banaal en voorspelbaar maar naar het einde toe onthult zich een romantische, dramatische intrigue die, in een modernere versie, beslist voer had geweest voor een Harold Pinter.

De contestatie rond deze film bewijst zijn waarde.

Duizend jaar en een veelvoud aan kilometers zijn voor mij wat moeilijk geweest...

De figuur van de tirannieke, eigenzinnige, onbegrijpelijke vader deed me denken aan de film "The Art of Crying", maar deze "Shine" komt pas tot volle ontplooiing met het verschijnen van de volwassen (?) David en de rol die Geoffrey Rush schitterend vertolkt.

Knap werk met uiteraard enkele muzikale hoogtepunten.

Dit is zeker geen sterk oorlogsdrama. Niet dat er geen goed gefilmde scènes in zitten, maar het verhaal bevat ook wel wat onwaarschijnlijkheden, een niet zo handige en logische opbouw en momenten die niet "'au sérieux" te nemen zijn, dat ge moeilijk van een overtuigend en geloofwaardig gebeuren kunt spreken.

Teleurstelling. Was meer mee te doen, zeker met die cast.

Eigenlijk vond ik het mooie "I'll be seeing you" in regelrecht ballroom-style in het begin van de film nog één van de meest genietbare momenten.

Letterlijk : much ado about nothing.

Wat was dat nu eigenlijk met dat moordgevalletje en het bodemloos recherche-werk van het hoofdpersonage?

En het inlassen van sociaal-maatschappelijke problemen vanuit de mond van psychisch-mentaal gestoorde mensen kwam uiteindelijk potsierlijk over.

Misschien, heel misschien, hadden een paar betere acteurs het geheel wat kunnen optrekken. Misschien.

Geslaagde zwarte komedie. Niet uitzonderlijk maar toch prettig om volgen en natuurlijk goed ondersteund door een als altijd sterke Michael Caine. Bovendien genoten van de grappige reflecties en de boum-mijmeringen van onze "held".

Zag van Nagisa Ôshima twee films, "L'Empire des Sens" en "Merry Christmas, Mr.Laurence" en eigenlijk wist geen van beiden, zij het om uiteenlopende redenen, mij echt te bekoren.
Deze "Shônen" echter, mensenlief, wat een mooie film.
Er is vooreerst het onthutsend verhaal, op ware gebeurtenissen gesteund, maar ook de rauwe, directe "nouvelle vague"-manier om dit verhaal te brengen, met meerdere echt indringende scènes, waarbij deze met de twee jongetjes in de sneeuw met de droefgeestige, aan de realiteit ontsnappende fantasieën van de oudste , de kroon spant en van wonderbare schoonheid is.
Film die veel jonger oogt dan van 1969.

Knappe en spectaculaire openingsscène.
Verhalen over ex-militairen die om hun bekwaamheid opnieuw worden opgetrommeld zijn er genoeg, maar deze is toch wel bijzonder.
Actievolle scènes volgen met heel wat snufjes over wapengebruik en waarbij onze held (Mark Wahlberg zit uitstekend in dergelijke rol) zelfs de oorlogsscène waarbij hij zijn vriend verloor nog eens beleeft in Virginia .
Actie dus, maar het slot is wel teleurstellend, nogal complex en verward waarbij de houding van Mark's opposanten erg onnatuurlijk overkomt.

Indrukwekkend beeld van de genocide in Rwanda. Even indrukwekkend is ook hoe de film tot stand kwam met overlevenden en aldus kroongetuigen van het drama. Bedroevend massageweld met sterke rollen voor John Hurt en Hugh Dancy.