Opinions

Liefdesdrama waarbij in minstens twee lange scènes zelfs Hitchcock geen betere spanning en suspens had kunnen creëeren. Beslist uitstekend werk van het duo Asquith-Brambie.

Film neemt ons mee naar de sets bij het maken van een western. Uit het tijdperk van de stille film, zijn de werkmethodes en het filmmateriaal toch wel interessant om zien.

Wat acteren betreft, zeker geslaagd bij het weergeven van emoties, zonder veel overdaad

Ondanks sommige plezierige momenten, kon de film me toch niet echt bekoren.

Wat me eigenlijke wel verbaasde, van in het begin, was dat de jeugdzorg "on the field" uitsluitend werd overgelaten aan jongeren die amper ouder waren dan de zorgbehoevenden. Stelde het beleid toch wel enigszins anders voor.

Het verhaal gaat wel over 2 supergemotiveerde jongeren, waar dergelijke instellingen zekerlijk behoefte aan hebben, maar uiteindelijk waren alleen zij die het vuile werk opknapten en het leek mij dat boven hun hoofd beslissingen werden genomen zonder enige vorm van advies van hunentwege..

De film onderlijnt expliciet de jeugdigheid en de motivatie van het team in het begin en op het einde door hun op een onbezorgde, vrolijke manier enkele wedervaringen te laten vertellen. Het zijn twee uitstekende scènes.

Hoe dan ook, dit is een goede film, die boeit en indringt. Een aanrader, wel.

Van de zetel rollen, uit het venster vallen, in het water vallen, zijn broek scheuren, het biljartlaken om zeep helpen, morsen met al wat ge in uw handen neemt, enz.....Ik zag het al van Laurel en Hardy en nog een pak anderen daarna, maw met deze "A Shot in the Dark" brengt Blake Edwards niets echt grappigs. De titel is best gekozen want een schot in de roos is deze film zeker niet.

Het fenomeen Chaplin, in die tijd reeds met een behoorlijk aanzien en macht in de cinemawereld, in zowat zijn eerste langspeler (al is 45 minuten niet bepaald lang).
Getuigde toch wel van een zekere lef om in volle WO I een komedie te maken over de strijd in de loopgraven.
Charlie weet echter de gruwel (de voortdurende ontploffingen, de ondergelopen slaapplaats, de stuk geschoten woning...) en de hilarisch komische toestanden (het bestoken van de vijand met de sterkruikende kaas, de boomscenes...) zo perfect te mixen dat uiteindelijk de film aanvaard werd. Ook het grappig slot werkte verzachtend en het einde van de oorlog was nabij.
Geen meesterwerk, maar op dat pechmannetje dat zich steeds uit de slag weet te trekken en ondertussen menselijke en maatschappelijke problemen bespeelt, geraakt ge niet uitgekeken.
Blij uiteindelijk deze "Shoulder Arms" te hebben gezien.
Het meisje, Edna Purviance, zag ik reeds in twee andere films van Chaplin, "A Woman of Paris" en "The Kid".

NU kan ik er volop van genieten. Showwereld met onvergetelijke melodieën van Kern en Hammerstein en performers als Howard Keel en Kathryn Grayson en de mystieke schoonheid van Ava Gardner.

Als een film moet recht gehouden worden door het verhaal alleen, smijt hem dan maar op de vuilbak. Zien en in dit geval horen is even belangrijk. I'm all in.

Behoorlijk verward begin, waaraan de handcamera niet vreemd is.

Nadien vloeit het wel wat meer in elkaar en zijn de verhaaltjes wel te onderscheiden, maar buiten de schets van de hollywoodwereld, niet vreemd aan drugs, alcohol, ontrouw, psychisch problemen, naijver en inhoudloosheid kon de film me toch niet bekoren, mogelijks ook omdat ik toch geen echt gelovenswaardig getekende personages in terug vond.

In Cannes had deze film met "beste actrice" voor Barbara Hershey en een nominatie voor de Gouden Palm voor de regisseur zeker succes.

Mij kon die ruw-rauwe prent, met zo goed als ongeloofwaardige toestanden en personages die amper te plaatsen zijn, niet echt bekoren.

Er zat wel een zekere spanning in maar dan alleen bij het zich afvragen welke onwaarschijnlijkheid zich in de volgende scene zou voordoen.

Merkwaardig was de fotografie van dit akelig moerasgebied.

Film is gedurende driekwart niet bepaald boeiend maar wel met een zekere tederheid. Pas naar het einde toe voelt men een zekere spanning en ligt er duidelijk een dramatisch en verklarend slot in het verschiet. Niet dat het echt tegenviel, maar aan die poëzie-sessies had ik weinig en wat aan de film schortte was de relatie oma-kleinzoon. Dit komt te weinig aan bod.

Enkele knappe beelden als die van de stroom, het balspelletje op het einde....

Droefgeestige en melancholische film.
Cineast houdt ons lang in onwetendheid over wat schuilt achter het geheimzinnig gedoe van een paar gasten van het kusthotelleke, maar het is van het begin duidelijk dat het hoofdpersonage er iets uit het verleden komt zoeken.
Het vervolg van het verhaal is niet iets wat zo als logisch voor de hand ligt tenzij men de gehele film in de eerste plaats ziet als een aanbeveling om, onafgezien van je herkomst, van je leven iets deugdzaam te maken en je niet te laten leiden door wat men je voorliegt en zo, denk ik, staat de titel van de film symbolisch voor "leugen". "Une si jolie petite plage" is een immense, wanordelijke vlakte waar het voortdurend regent. Slotscène met het echtpaar onderstreept dit. Ze houden zich eenvoudig iets voor.
Psychologisch film dus van Yves Allégret die ons geen meesterwerkjes naliet. Deze "Une si jolie petite plage" lijkt wel, op de scores te zien, wel één van zijn betere. Ook "Les Orgeilleux" viel bij mij in de smaak.

Indrukwekkend en aangrijpend.

Zeer mooie film over tragische, hartverscheurende toestanden.

Prachtige beeldvorming.

Alain is een koele, functionele man die zijn overheidsopdracht ernstig en punctueel uitvoert maar dan toch langzamerhand onder de indruk geraakt van de lokale betrachtingen en vooral levenswijze die hem niet onberoerd laat.
Wanneer ook oorlogstoestanden het onveilig, onzeker en warrig karakter van de nieuwbakken republiek verduidelijkt, dringt een andere realiteit tot hem door.
Het slot bergt een verrassend hoogtepunt wanneer het langzaam tot hem doordringt dat onder die omstandigheden zijn rapport geen enkele waarde zou hebben gehad en dat zijn opdracht niets anders was dan oogverblinding en lucht.
De film wordt gekruid met enkele nevenverhaaltjes die een tekenend beeld brengen van de regio en de bewoners.
Goede film.

Zwart-wit film die een hommage brengt aan de solidariteit en hulpvaardigheid onder de volkeren, dwars doorheen de koude oorlog in de jaren 50 en dit bij monde van de radio-korte-golf amateurs.

Film die bij het verschijnen absoluut veel hoger moet gescoord hebben dan die magere 6,6 bij IMDB (en hier te weinig bekeken) want hij is goed gemaakt, met spanning en af en toe een vleugje ontwapenende humor, eigenlijk erg idealistisch van thema, maar filmisch, heden ten dage nog best aanvaard- en genietbaar.

Meen te weten dat de titel van de film nog altijd een Franse uitdrukking uitmaakt als om solidariteit wordt verzocht.

Zag een piepjonge Jean-Louis Trintignant.

Een drama ? Ja, een beetje als ge de cultuurveerschillen en oneffenheden tussen Islam en Westen in overweging neemt, maar het geheel van de film is toch behoorlijk luchtig van toon. Meer zelfs, in het eerste gedeelte eerder een zwarte komedie ( met het grappig gedoe rond de urne en de herverpakking van de as van de overledene en zeker met de gewichtige en potsierlijke houding van de zes kandidaat-minnaars van Siba)
Kleine rol voor Jane Birkin en Mylène Demongeot zag er nog goed uit.
Vlot filmpje.
"En France la femme compte."

Gehandicapt, uitgesloten, gepest en slachtoffer van vooroordelen, Sibel is als het ware uitgesloten uit het dorpsleven en vindt amper steun, en naarmate zich enkele incidenten voordoen, gaat ze zich meer en meer schuldig voelen en "oorzaak van alle ellende".

Wanneer de traditionele, alles overtreffende " schade aan de familie-eer" gaat overheersen, gaat ze nog dieper in de put tot bij haar gevoelens van woede, haat en verzet opduiken.

Of kan er misschien meer begrip en genegenheid worden gevonden...?

Mooie film met puike, actievolle camera die de hoofdactrice werkelijk niet loslaat en die hoofdactrece, Damla Sönmez, zet een heel overtuigende prestatie neer.

Spetterende en bikkelharde (gelukkig wordt ons het beeld van de moord op een familie bespaard) die naar mijn gevoelen en matige kennis en appreciatie van het genre, ver boven de middelmaat staat.

Een stevig, goed in elkaar gestoken, inhoudelijk verhaal met mooi camerawerk en beeldvormingen, een puike soundtrack en overtuigend acteerwerk.

Twee lessen haal ik er uit : de beslissing voor dergelijke acties gaat uit van de hoogst mogelijke instanties en staat haaks tegenover de idealistische en gematigde opvattingen van kwaadbestrijding en - dit maakt de slotscène overduidelijk - het einde van de drugoorlog(en) is lang niet voor morgen.

Film, gesteund op een waar gebeurd verhaal, waarbij de harde, meedogenloze strijd tegen de maffia wordt geschetst.

Goed in beeld gebracht waarbij Veronica D'Agostino zeer goed een vastberaden, jonge vrouw vertolkt, terwijl all-round acteur Gérard Jugnot gewoontegetrouw knap acteert.

Mooie film die toch wel deed denken aan "Slumdog Millionaire", evenwel veel eenvoudiger, maar met het gemeenschappelijk fenomeen van kinderen die in het misdadig circuit riskeren te verdwijnen, al zegt deze op ware feiten berustende film niet dat het in dit geval zo is.

Naast het overheersende beeld van de meelijwekkende figuur van de vader die wanhopig, moedig, maar zich van weinig bewust, op zoek gaat naar zijn zoon, komt onvermijdelijk het beeld van de arme, achtergestelde bevolking in hun miserige omgeving sterk op de voorgrond.

Kritiek valt er ook te bespeuren op de lakse houding van de overheden en het sluiks gedogen van kinderarbeid.

Zekerlijk bijwijlen ontroerend en begeleid met mooie muziek, knap aansluitend aan de dramatische, soms panische gevoelens enerzijds, deze van berusting en wat hoop anderzijds.

Als het waar is dat dit Soderbergh"s laatste langspeelfilm is vooraleer een rustpauze in te lassen, dan mag een eventuele come-back toch met een sterker werk dan deze "Side-Effects" dat op meerdere vlakken (verhaal, opbouw, acts...) mij niet bepaald kon overtuigen.

Wijn en romance...

Payne maakt er een mooie komedie van met ook wat dramatiek en emotie (arme Miles), satire en filmisch erg goed geslaagd.

Hoofdacteurs zijn om ter best

Knappe film waarin het precies de grillige, onchronologische opmaak van het verhaal is dat een meerwaarde vormt en de film boeiender en genietbaarder maakt naarmate hij vordert. Prima montage dus en tevens heel behoorlijk acteerwerk. Ook de soundtrack mag er zijn.

Niet de meest voor de hand liggende uitwerking van het thema "dood gaan" maar al ligt het diepgaand verdriet en treurnis er niet zo dik bovenop, de emotionaliteit is er wel degelijk, maar dan in een meer onderdrukte vorm vertolkt.

Goede kortfilm van Vinterberg. Geen topmomenten maar gestaag voelbaar.

Michael Haneke brengt in zijn eerste langspeelfilm reeds de trend die zijn verder werk zal typeren : een portie woede, agressie of geweld, een scherpe kijk op de maatschappij in een gebeuren waarvan de essenties voor de kijker rijp zijn voor interpretaties.
Zijn er in het eerste gedeelte van deze "Der Siebente Kontinent" heel wat eerder banale, zich repeterende scènes, amper onderbroken door een event dat ook al niet zo belangrijk is, weet dat bij Haneke niets betekenisloos is.
Persoonlijk meen ik dat de regisseur hier de "brave" banaliteit van een bourgeoisie viseert : hun leugen (het meisje op school), hun naijver (gebeuren op het werk), hun hyppocrisie (de eerder schijnheilige brieven naar ouders), hun zelftevredenheid (de rijkelijk gevuld tafel en de gedecideerde manier van eten), hun afstandelijk, zwijgzaam en eerder hautain gedrag, hun passiviteit (de carwash), hun vermeende onderlinge verstandhouding...
Het laatste halfuur van de film is denderend en aangrijpend. de vernielingsscène is du jamais vu en de zelfmoorden in een pijnlijk realisme voorgesteld.
Knap camerawerk met mooie beeldvorming, close-ups... en de acteurs zijn mij onbekend maar zetten een overtuigende act neer.

Aan gevechten en strijdgewoel niet tekort in deze film over de Amerikaanse Vietnamoorlog.

Eigenlijk het zoveelste eerbetoon aan de Amerikaanse militiaren, maar toch te veel van nagenoeg identiek hetzelfde. Leek bijwijlen meer op een avonturenfilm dan op een ernstig relaas over het oorlogsgebeuren. Zit stukken onder wat we reeds van deze oorlog op film te zien kregen en het acteren gaat van matig tot gewoon goed.

Film naar een waar gebeuren dat destijds aan de aandacht werd onttrokken en toch wel verbaast omwille van de houding van de Navo.
Wie houdt van gevechten, vindt wel zijn gading. Bovendien is het wel ongewoon, dergelijke confrontatie, daar waar Navo interventies zich doorgaans beperkten tot bescherming van burgerbevolking, evacuaties...
Toegegeven, de film slaagt er wel in een zekere spanning op te wekken, maar het gegeven van een heldhaftige kleine minderheid tegenover een overmacht is niet nieuw in de cinema terwijl het toch ongelooflijk is dat op de manier waarop de belegering wordt geëvoceerd (Mitrailleuses, mortiergeschut, bestokingen, bombardementen inbegrepen, vanuit vliegtuigen) er geen doden zouden vallen.
Vond het in zijn geheel niet slecht, maar matig. Ook wel wat gebrek aan betere politieke ontleding.
Naar wat ik al gezien heb, kan ik wel Onderhond enigszins bijtreden daar waar hij het heeft over de kwaliteit van Netflix Originals.

Heel bijzondere en merkwaardige film die ik niet te negatief wil beoordelen omdat er toch wel heel goede scènes insteken waarbij ge je afvraagt hoe ze het voor elkaar krijgen om dergelijk sfeertje weer te geven, maar toch vind ik het allemaal wel een beetje "te".
Heb heel veel gelezen en weinig tijd gehad om over wat er werd gezegd na te denken en soms was het moeilijk te ontdekken wie er nu eigenlijk aan het woord was, wat het niet eenvoudig maakte om karakters en verhaal (?) te ontleden.
Maar goed, een geval van familiebijeenkomst waarbij er geen plooien worden glad gestreken. Integendeel, niemand is tevreden en duscuties zijn er alom en medelijden moet wedijveren met leedvermaak;
Grappig eigenlijk, zelfs soms potsierlijk met de humor er doorheen zoals Sandra (die was het toch ?) die absoluut de deur dicht wou wat niemand respecteerde, de onverwachte, zat-zieke bezoekster, de strubbelingen rond het eten, de gekke scènes met de veel te grote broek, het geween van Lary om een prul uit het verleden.... Het is allemaal wel vermakelijk, maar drie uur leek me toch een heel brede marge.

De dood van een biljartspeler brengt heel wat onthullingen met zich mee die door meerdere naastbestaanden moeten worden verwerkt.

Het is behoorlijk verrassend wat er allemaal aan de oppervlakte komt, maar uiteindelijk wordt er, op wat emotie en een tranenbui na, niet zo echt zwaar aan getild en gaat het leven uiteindelijk wel vlotjes door.

Kunt ge moeilijk een zuiver drama noemen, daarvoor is de ondertoon vaak al te luchtig en zitten er vaak echt plezierige scènes in (het postume etentje...)

Goed filmpje, zonder meer, dat aantoont dat de dingen en ook de mensen niet altijd zijn wat ervan werd gedacht.

Meer misdaad dan komedie.

Komt daarbij dat de misdadigheid eerder gruwelijk wordt voorgesteld.

En toch blijft ge naar dit filmke kijken. Al was het maar om de geslaagd laconieke rolinvulling van Steve Oram en Alice Lowe.

Kan best akkoord gaan met wat Drs. DAJA schreef.

Zonder twijfel was er met dit onderwerp meer te doen.

Een uitstekende Scorsese die weer eens aantoont dat het geen Amerikaanse misdaad en maffia moet zijn om een film te brengen met veel cinematografische kwaliteiten.

Een moeilijk op het scherm te brengen verhaal dat evenwel, ondanks een stevige lengte, niet verveelt, veel afwisseling brengt, ons een weinig gekend aspect van de Japanse geschiedenis brengt en overwegingsstof over het geloof en tot hoever een mens kan gaan om dit geloof in stand te houden.

Enkele merkwaardige scènes. Keurige vertolkingen.