Opinions

Nora Fingscheidt maakt met haar eerste langspeler maar één fout: de film is toch wel wat lang.
Niettemin een schrijnend verhaal met onthutsende scènes van verstoord gedrag van een negenjarig meisje dat werkelijk niet te behandelen lijkt.
De film zinspeelt trouwens in het slot op het uitzichtloze van het geval en schenkt geenszins hoop op beterschap;
De jonge Helena Zengel zet een verbluffende acteerprestatie neer en opvallend - en ook geslaagd m.i; - is dat de hersenstoornissen bij een crisissituatie worden weergegeven door flitsende, verwarde en onsamenhangende, soms blanco beelden.
Film vatbaar voor discussie over oorzaak en schuld.
De moeder is mogelijks wel een zwak figuur, maar haar de volledige schuld geven lijkt mij toch ook niet correct. Benni is immers met iedereen, ook diegenen die het met haar zeer goed menen en die ze wel vertrouwt, extreem onbeschoft en gewelddadig.

De Hongaarse opstand van 1956 wordt in herinnering gebracht. Op dat ogenblik bereidde zich de Hongaarse waterpoloploeg voor op de Olympische Spelen in Melbourne. Beide gegevens worden in de film verweven.

Knap in de prent zijn de straatgevechten, de massabetogingen en - bijeenkomsten.

Een degelijke film die echter zelden exalteert.

Film over een gevangenkamp in het door Oostenrijk geregeerde Hongarije. "De hulpelozen" is de naam die men geeft aan de gevangenen, al dan niet partizanen. Het uitvissen wie juist tot die laatste groep behoort is het motief van deze film en het spel dat hierbij gespeeld wordt is wreed en vernederend en is voornamelijk gericht op evenueel verraad, gepaard gaand met loze beloftes, en de gevangenen tegen elkaar uitspelen.

Vond de setting in het desolaat gebied, de scherpe zwart-wit beelden bepaald sfeerscheppend. Muziek is er niet en bij momenten enkel het geluid van voetstappen, krakende gevangenishokken, harde bevelen.... Misschien een beetje teveel hetzelfde.

Het acteerwerk is goed. Sommige acteurs geven perfect de gemoedsgesteltenis van in het nauw gedreven, wanhopige mensen weer.

Eerste en enige film die ik zag van deze Miklos Jancso, maar ik zie dat de man nog meer gewaardeerde werken heeft voortgebracht. In ieder geval werd hij voor deze film hier genomineerd voor de Gouden Palm in Cannes.

Cynisme uit Polen.
Militaire officieren zijn monsterachtige dikhuiden. Soldaten zijn graatmager en mits een decoratie zijn sommigen bereid de dood tegemoet te springen.
Maar het cynisme bestaat er in dat alles klinisch koel en respectloos moet dienen als amusement voor één van die opperchefs.‚
Lugubere komedie (?) toch.