Opinions

Heel mooie, ontroerende film.

Schitterende weergave van de evolutie in de gevoelens van twee mensen, gescheiden door die waanzin, die "oorlog" heet.

Wat o.m. indruk maakt is de sfeerschepping in het gezin dat met "een vijand" is opgescheept. De charismatische figuur van Michel Galabru speelt hier een grote rol, maar de prijs voor de meest aansprekende vertolking gaat zonder twijfel naar hoofdrolspeelster Julie Delarme.

Puike, verzorgde regie en camerawerk. Ondoenbaar enkele geslaagde scènes te vermelden. Er zijn er te veel.

Mooie muziek en beelden, van de Charente, denk ik, en die Thomas Jouannet spreekt perfect Frans, met Duitse tongval.

De gebroeders Dardenne tekenen wel doorgaans voor iets wat sociaal gaande is. Ook hier leren we iets over wat er achter het gewone doen gebeurt met immigratie, schijnhuwelijken en crapuul dat grof geld verdient op de kap van sociaal gemotiveerden maar terzelfdertijd ook hulpelozen.

Dát is de waarde van deze film die volgens mij toch iets toegankelijker had kunnen opgebouwd worden om het probleem aan de massa te verduidelijken.

Blijft toch een knap werk met weeral een uitstekende en veelzijdige Jérémie Renier

Zoals de titel aangeeft hekelt de film de houding van de kerkelijk overheid tov de sexuele misbruiken van haar dienaars.

Film laat ook niet na de schroom van de slachtoffers te onderlijnen en toont ook aan dat vaak de omgeving van de slachtoffers het niet voor mogelijk acht dat dergelijke feiten van godsdienstige leiders, doorgaans personen met aanzien en waarin vertrouwen wordt gesteld, zou kunnen uitgaan.

Degelijke TV-film die een wereldschokkend fenomeen brengt.

Wat kunstmatige scènes (lege straten, lege schoolgangen...op de hoofdpersonages na) en naar het einde toe niet meer zo in detail.

Oorspronkelijk was Raimu aangeduid voor de hoofdrol in deze eerste Franse-na-WO II-film van René Clair maar het werd Maurice Chevalier die met de nodige verve en zwier de rol van charmeur op leeftijd waarneemt.

Romantische komedie met de steeds aanwezige Franse luchtigheid met als bijzonderheid dat het plot, naast de romantiek natuurlijk, draait om het opnemen van een stille film.

Zonder enige twijfel destijds een kassucces in Frankrijk want naast de gekende cast ook nog flink gestoffeerd met een pak Franse chansons en andere populaire muziekstukjes.

Een gretig aangesneden filmonderwerp, zekerlijk in de jaren zeventig : de Koude Oorlog en de daaraan gelinkte spionage.

Claude Pinoteau maakte er voor zijn eerste langspeelfilm als regisseur (voorheen was hij maar co-regisseur) in ieder geval een gesmaakt werk van.

Duidelijk en gevat, met knappe, sfeervolle suspens- en actiescènes.

Lino Ventura, normaal al redelijk zwijgzaam, krijgt een aangemeten rol aangeboden van een opgejaagd mens, voor wie echte vrijheid onbereikbaar lijkt en levert hier toch wel één van zijn beste acteerprestaties af.

Uitstekende film in zijn genre, zonder sensatie, nutteloze scènes, of wat dan ook.

De Braziliaanse regisseur Marco Dutra zet hier een degelijk, eerder psychologisch drama neer, dat de complexiteit van de menselijke gedragingen en gevoelens mengt met actie en hierdoor uiteindelijk tot een spannend geheel komt.

Prima opnames en goed acteerwerk. Vooral Leonardo Sbaraglia overtuigt in zijn rol.

Sterk ontroerende film die expliciet waarschuwt op de veelvuldig voorkomende foutieve aanpak van dove kinderen, inzonderheid in het lager ouderwijs waar iedere vorm van gespecialiseerde ondersteuning ontbreekt.

Evenwel, in de film worden ook ouders niet bepaald vrijgepleit.

Eigenlijk stof voor een langere speelfilm.

Hoofdrolspeelster Rachel Shenton stond tevens in voor het script en de productie en bezorgde mede de film een Oscar en nog heel wat prijzen.

"Beschouw ons niet acteurs", zegt de Chief, "maar als de weergave hoe het vroeger was, lang voor Columbus Amerika ontdekte".

Voor zijn tijd wordt hier een echt indringend document neergezet. Meerdere sprekende, realistische scenes die maken dat, al komt het filmisch uit een ander tijdperk, de film geen seconde verveelt.

Aansluitend op wat "Brix" hier onlangs nog zei, wil ik toch dit nog even kwijt.

Nederlandsprekenden verwachten dat een film in een andere taal wordt ondertiteld.

Franstalige (en ook Duitstalige) zenders houden er aan de originele versies te dubben wat een moeilijkheid vormt, niet alleen omwille van de taalkennis, maar ook dat het ons stoort George Clooney of Nicole Kidman Frans te horen spreken of een western met John Wayne in het Duits.

Enkele TV-zenders (voor zover deze in je bereik liggen) vormen soms een uitzondering, zoals ARTE dat vaak uitzonderlijke films brengt in originele versie (Engels bijvoorbeeld, wat toch voor meerdere toegankelijker is) met Franse onderschriften er bovenop.

Ook FR 3 brengt in zijn "Cinema de Minuit" (Momenteel komt een reeks Fritz Lang-films aan bod) films in originele versie met Franse onderschriften er bovenop en de Waalse zender La Trois doet hetzelfde.

Heerlijk, vertederend, mooi.
Ik dacht al "het meisje verwacht toch wat meer lef van de jongen" en "een jongen met een zo'n knap voorkomen, heeft toch wel meer zelfvertrouwen", maar dan komt de charmante ontknoping, maar helaas wat triest .
Keurige vertolkingen van die twee.

Dansduo Astaire-Charisse en vedette. Voor de rest eerder flauw, zoals heel dikwijls in dergelijke muzikale filmpjes uit die tijd.

Merkwaardige verschijning van Wim Sonneveld.

Gelukkig kreeg ik net op tijd grip op neurotisch Amerika om in het tweede gedeelte van de film te moeten vaststellen toch een knappe, feel-good komedie onder ogen te krijgen, met zekerlijk stevige acts, typisch Amerikaanse, lawaaierige en karikaturale humor met dreunende dialogen, maar al bij al grappig om volgen en een in zijn geheel goed opgebouwd werk met vlekkeloos camerawerk.

Wat onthou ik nu van deze film ? Wel, dat onze revolverhelden formidabel raak schieten en dat de "slechten" er op dit vlak niets van terecht brengen.

Te veel clichés om van een frisse wind in het westerngenre te kunnen spreken.

Viel me tegen.

Heel wat moois in deze film, nagenoeg zonder dialoog. De blik in de ogen van het jonge meisje die duidelijk een verlangen naar een beter bestaan uitstraalt waneer ze haar vader aan de werkzaamheden ziet beginnen en het voldane gelaat van de oude man als hij ziet dat zijn dochter hem volgt en hem aldus getrouw blijft aan zijn tradities en doen en laten.

Daarnaast natuurlijk de eenvoud, de keurige opbouw van het gebeuren, de prachtige natuurbeelden, het schitterend verfilmd slot, maar toch vooral de innemende indruk die beide hoofdpersonages nalaten.

Impressionant zonder ophef.

Dit is een mooie film.

Zo leuk, vlot en charmant (lijkt wel een franse nonchalance film) als hij is in de beginne, zo dramatisch, ontroerend is hij nadien.

Vriendschap is hier wel een zekere rode draad en de personages worden gebracht door een groep, voor mij althans, uitstekende acteurs. Zeer goede verhaaltrant.

De kracht van de film zit zekerlijk voor een stuk in de spontaniteit en de gevatheid van de gesprekken.

Heb daar voor 90% van genoten.

De ontbrekende 10% zijn te wijten aan het hemeltergend fenomeen dat 2 gemeenschappen die grammaticaal dezelfde taal hebben, zo verschillend zijn in taalgebruik.

Dit houdt geen enkel verwijt in. Alleen een schrijnende vaststelling.

Heb "Simon" op schijf bewaard....

Film wordt aangekondigd als een komedie en is dat ook omwille van het luchtige studentenleven met de romances, de misverstandjes en dispuutjes, maar slaat ook een ernstige en emotionele toon aan wanneer de broederband wordt onderlijnd.

Verdienstelijke film, met het jonge volkske in goede acts maar met, helaas, naar het einde toe enkele flauwe, torenhoge cliché-situaties wat het geheel toch wel een beetje afzwakt.

Boeiend en spannend en menselijke gedragingen in bizarre, extreme omstandigheden blootleggend, maar toch met een te "simpel" einde.

Billy Bob Thornton is extra.

Knappe TV-film met goed opgebouwde en spannende intrige, al is het einde misschien wel een beetje Amerikaans-just-in-time.

Maar wat een uitstekende Line Renaud, beter dan ooit in haar najaren.

In het begin is het wat verward : het vissersleven en het strenge toezicht, de opvang van immigranten met de rompslomp en de willekeur en improvisatie daaromtrent. Uiteindelijk is dit laatste het hoofdthema van de film en dit via een goed gebracht, emotioneel menselijk drama.

Eerste Maltese film die ik zag.

Alle acteurs zijn uiteraard onbekend maar ze kwijten zich goed van hun taak.

Veruit beste en meest complete documentaire over The Voice, met veel wetenswaardigheden en fotomateriaal, dat beslist uit privécollecties moeten komen.

Heel mooi en interessant was dat er ook plaats was voor Nancy Barbato, Sinatra's eerste vrouw, toch de moeder van zijn 3 kinderen en ook voor de ouders van Frank.

Ben altijd fan geweest van de man. Niet zozeer als acteur, alhoewel, "From here to Eternity", "The man with the Golden Arm", "The Joker is wild"..., maar wel als zanger. Leerde hem kennen via de radio in de jaren 50 ("The Capitol Years", zeggen de insiders), maar leerde nadien dat eigenlijk de jaren 40 op zuiver vocaal, artistiek vlak zijn beste waren.

In de jaren 80 zond de Nederlandse radio (welke zender weet ik niet meer, denk de Tros) een reeks uit van 18 afleveringen : "Welke Sinatra bedoelt U ?". Het bewees de veelzijdigheid van The Voice, The Chairman of the Board, 'Ol Bleu Eyes of wat dan ook.

Sympathiek, feelgood en zelfs wat hartverwarmend hoe die jonge snaken u vol gedrevenheid meevoeren in deze muzikale voltreffer van John Carney, regisseur die ook al bekoorde met zijn "Once", even fris en charmant.

Heel wat tachtigermuziek waaronder enkele mooie, overbekende songs.

Ferdia Wash-Peelo lijkt zeker iets in zijn mars te hebben maar aan de krachtige act van Jack Reynor als de baanbrekende broer, kunt ge evenmin voorbijgaan.

Aanbevolen filmpje, eigenlijk. Geen zwaarwichtigheden en niets waaraan zich te ergeren valt.

Fransen vonden dat misschien iets onvergetelijks als twee van hun vedetten samen gaan dansen en brullen, maar ik vond het hele gedoe maar niets. Al te simpel verhaal en al te simpele dialogen. Gabin broebelt er nog meer dan gewoonlijk op los en Belmondo doet niet liever dan opvallen. Weinig of geen plezier aan beleefd. Alleen op Suzanne Flon kon ik tevreden neerkijken.

Vele keren fragmenten uit deze film gezien, maar nu eindelijk geprofiteerd van de gulheid waarmee de BBC deze film dit jaar, met de feestdagen, opnieuw bracht. Mij niet beklaagd want dans- en zangnummers mogen er zekerlijk zijn, de humor is best prettig en niet te vergeten dat er meer insteekt dan de klassieke romance-intriges, namelijk de terugblik op de periode waarbij de geluidsfilm zijn intrede deed en voor veel acteurs en actrices het einde van hun carrière betekende.

Heel mooie, psychologische film met prachtige muziek die, alhoewel er amper actie in zit en alles berust op dialogen (op een tweetal scènes na) en op het knap acteren, van het begin tot het einde boeit.

Thema van de persoon die in het leven van een ander indringt waarbij later niet zo beste bedoelingen blijken, waarop dan meestal cynisch geweld volgt.

"Single White Female" beantwoordt hier volledig en de te verwachten hevige slotscènes vertonen de nodige schokkende momenten maar helaas is het verhaaltje in zijn geheel en zeker wat aan de climax voorafgaat eerder slappekes, waarbij naast de twee vrouwelijke hoofdrollen, de rest wanhopig zwak acteert.

Het haalt allemaal de film niet boven een kleine 3.

Merkwaardige gebeurtenis uit WO II, zeer goed verhaald in deze miniserie.
Het oorlogvoeren laat hier een menselijk gelaat zien maar de harde realiteit met het begrip "vijand" blijft helaas de grondslag.
Film vertelt niet wat de impact van het bombardement geweest is op de Amerikaanse legerleiding en vermits dergelijke films toch meestal stof leveren voor wat nabespreking kunt ge u ook wel afvragen hoe de Duitse leiding had reageerd indien de U-boot tot zinken was gebracht.
Vooral naar het einde toe terechte emotie. Filmisch zeer zeker in orde. Goede vertolkingen.

Sober en wars van sensatie, een film over liefde doorheen een standenmaatschappij.

Ashwin is verliefd maar Ratna houdt het hoofd even koel want zij weet dat, minstens evenzeer als Ashwin op ongeloof zal stuiten in zijn omgeving, de mensen uit haar stand het haar zullen kwalijk nemen en mogelijks verstoten.

Ik herinner me enkele documentaires over succesvolle zwarte artiesten in racistisch Amerika van de zestigerjaren die omwille van hun omgang met het blanke establishment pijnlijke kritiek, haat tot bedreigingen toe ondervonden vanuit hun vroegere aanhang.

Een mooie film deze "Sir" (knappe titel) met een prachtige en gevoelige slotscène. Go for it Ratna.

Triest en maatschappij-kritisch werkje waarin nogal wat metafoor schuilt.
Zoals de kranen, machtpunten in de samenleving, die elkaars werk of prooi betwisten en de arme visser die het moet stellen met afval en ook dat wordt hem niet gegund maar vooral het hypocritisch en respectloos omgaan met iets dat mooi is. Machtige en bespottende uitbeelding van overheids en hulpinstanties en tenslotte niet verwonderlijk dat geliefden best dit alles willen ontvluchten.

Thriller met heel wat vraagtekens in het plot en dit ondanks de aanwezigheid van twee Franse topsterren.

Zo zie je maar dat zelfs die twee, de film niet boven een bescheiden middelmaat kunnen tillen.

Truffaut ontgoochelt. Het gebeurt zelden.

Het huilen van een pasgeborene staat voor het leed van de Koerden.

Film zonder veel franje, wel met vele beelden van het ruwe landschap en naar het einde zeker ook gevoelig.

Zoals heel velen, deze film meer dan eens gezien, hetzij geheel of gedeeltelijk, en, inderdaad zoals hiervoor al dikwijls verwoord, veel te zoetstroperig voor een intense beleving.

Na vele jaren dringt zich natuurlijk geen andere visie op. Integendeel, en toch is het, lang nadat ze in de cinema totaal andere rollen ging opzoeken, bijna vertederend neerkijken op de charmante verschijning van Romy Schneider. Uiteindelijk toch een veelzijdige actrice met heel wat (zij het nog veel te weinig, door voortijdig overlijden) uitstekende vertolkingen.

Laten we "Sissi" charmant romantisch noemen, Sissi is Romy. Wie destijds op haar naam niet komen, zei "Het is die van Sissi" en iedereen wist wie het was.