Opinions

Aangenaam kijkstuk met naast de fraaie, cinematografie een mooi evenwicht tussen de keiharde wereld van goudzoekers, machthebbers en huurmoordenaars en een flinke portie humor - vaak van cynische aard - die eigenlijk door de ganse film is verweven en in het slot zelfs een sentimenteel cachet meekrijgt.

De vier hoofdrolspelers zijn om ter best. Ook de muziek is erg genietbaar.

Overvloedig bediend aan Césars waaraan de nationalitiet van de regisseur en co-productie niet vreemd zijn. Ook de gebroeders Dardenne vernoemd als medeproducenten.

Plezierige en typisch Franse komedie, als een vaudeville-toneelstuk, met grappige en spitsvondige dialogen, dolle situaties en een stel prima acteurs. Zoals iemand in de film zegt : "Une maison de fous" en dat is het ook.

Film die je inpalmt, overmeestert en meesleept.

Ingenieuze intrige, schitterende dialogen en acteurs (Naast Will Smith overtuigde Stockard Channing mij het meest), meesters in hun vak.

Bijzonder in zijn geheel, plezierig en spannend.

Hoe sterk kan de liefde van een vrouw voor het bezit van een kind zijn ?

Het is het hoofdthema van deze film die een merkwaardig geval van deze hunkering naar het opvoeden en liefhebben van een kind brengt en die daarnaast ook vooral opvalt door de duidelijke en spannende opbouw en de sterke vertolkingen

Paul Weiland ken ik van het steengoede "Roseanna's Grave" en ook deze charmante komedie is in de smaak gevallen.

Lekkere en stekelige details uit het dagelijks leven, een knaap die je niet onbewogen laat, Eddie Marsan, uitstekend als altijd, een stevige link naar het WK '66 en als minpunt een wat geforceerd happy-end.

Met Ingmar Bergman zit ge doorgaans wel goed op het visuele als op het inhoudelijke vlak.

Het eerste ligt zo voor het grijpen : mooie beeldcomposities, expressieve close-up, vindingrijk camerawerk, belichting, contrasten, een scherp zwart-wit....

Het tweede ligt wel even anders en biedt verzekerd voer voor interpretatie van de symboliek, het suggestieve en de betekenissen binnen het verhaal en de nevenlijnen.

"The Seventh Seal" vormt hierop m.i. geen uitzondering. Een heel bijzondere en mooie film die toch wel op één punt overduidelijk is, namelijk dat bij deze, Bergman aan God, geloof, Kerk en zijn dienaars een stevige stamp uitdeelt. Het nutteloze (de kruisvaarten), het waanzinnige (het door priesters ondersteunde bijgeloof en bestraffing), de twijfels (ridder vraagt aan de dood of hij iets meer weet over God) onderlijnen die opzet.

Een krachtige schets over heel belangrijke waarden in het leven en één van die films die nog een tijdje zal blijven hangen.

Met Dean Martin's "That's Amore" en de mooie plaatjes van Sorrento erbij kom ik wel aan een kleine 3,5 voor deze romantische komedie die alleen in het eerste halfuur wat grappige momenten bevat (het kapsalon, de toevallige ontmoeting...) en daarna wat gaat slabakken en eigenlijk niet zo echt meer boeit.

Jammer, met zo'n mooie Engelse titel.

Van Susanne Bier zag ik alleen maar drama's en steengoede. Bij dat genre blijven, Susanne.

In bovenstaande synopsis staat dat de vriendin van Ida's man wat moeite heeft met de Deense taal. Grappig. Dat had Pierce Brosnan ook...

Een weer ijzersterke Bergman die deze keer een fictieve oorlog verwoestend laat uithalen.

Schitterende film over de ganse lengte met een uitstekende karakterweergave van beide hoofdpersonages en de onthutsende ommekeer als mensen in hun diepste geraakt worden door gebeurtenissen waar ze niets mee te maken hadden, die ze ook niet begrepen en die hen voor onbekende levensbedreigende keuzes stelt en hen doet ten ondergaan in een wrede chaos.

Expressieve beeldvorming met sterke contrasten en door merg en been gaand oorlogslawaai.

Knappe vertolkingen waarbij de rol van Max von Sydow toch wel heel tekenend is voor het verhaal. 'k Zag hem zelden zoiets geslaagd neerzetten..

Film over twee mensen die niet bepaald gelukkig door het leven gaan en de oorzaak eigenlijk bij eigen karakteriële tekortkomingen moeten zoeken en dit ook wel beseffen maar dan nog de moeilijkheid ervaren om met elkaar om te gaan.

Pure drama komedie met trieste passages maar ook feel-good-momenten (de playback-scène is best prettig) doorspekken de film.

De sarcastische humor komt vooral van de rol die Bill Hader, zeer behoorlijk vertolkt. Ook Kristen Wiig overtuigt en dit in een film die in het eerste deel toch wel wat laagtes kent. Op die momenten is er dan ook geen muziek om wat te ondersteunen. Nadien gaat dat stukken beter.

Afrika is voer voor cineasten : stammenoorlogen, uitbuiting door het Westen, apartheid in Zuid Afrika....

Dit laatste onderwerp wordt hier scherp gesteld in deze "Skin", naar een waar gebeurd verhaal over een toch wel heel uitzonderlijke situatie.

Vind de film, zonder echte filmvedetten, maar die toch kan bogen op een sterk acterend hoofdactrice, eigenlijk wel ondergewaardeerd.

Misschien is hij wat lang en verliest hij naar het einde toe wat kracht, maar m.i. toch een prent die mag gezien worden.

Sterke aanval op het communisme, ook visueeel indruk makend : het idee om initiatief en creativiteit uit de mens te halen leidt naar het doffe beeld van lusteloze, ontevreden arbeiders en naar ongemotiveerde in gevangenschap gedwongen jonge vrouwen in een troosteloos, chaotisch decor.
Meerdere zeer expliciete scènes zoals het vakbondsbezoek (leider haalt zijn das af en vervangt zijn hoed door een muts, om er meer "kameraad" uit te zien), het bezoek van de schoolmeisjes met opgelegd enthousiasme, het potsierlijk en schijnheilig gedoe rond het huwelijk en de op geen enkele grond steunende vrijheidsberoving.
Het is allemaal duidelijk en knap gedaan en toch haalt de film hier geen al te hoge score. Gebrek aan één verhaallijn, te veel gelijkaardige beelden, waardoor wat reportage...?

Ondraaglijk, die reddingsscènes en de bedenking dat het hier om kinderen gaat.

Dergelijke dramatische miskleunen behoren nu eenmaal tot het oorlogsgebeuren.

Mag best aan herinnerd worden.

Het kan alleen maar de afschuw van de oorlog verhogen en hopelijk ook voornemens als "nooit meer oorlog" indachtig zijn.

Supergevulde dag vol met Franse levensvreugde en ook narigheden, als vanzelfsprekend wanneer het samenzijn wat langer duurt, verpakt in een resem schitterende scènes (het spontaan zingen en voordragen, het verhaal in de auto, de politieke discussie, de ontwakende adolescentie van het meisje Albertine en vriendjes...) en gebracht door een stel minstens even schitterende acteurs waarbij ook de casting een dikkke pluim verdient.

Een prachtige film, zonder meer, mede door de vele menselijke trekjes die eerlijk en ongeneerd op tafel worden gegooid, de herkenbare situaties, het spel van de kinderen en de bekwame observatie waarmee het allemaal wordt gebracht.

Als ge het mij vraagt, Julie Delpy wordt langzamerhand een grote dame van het witte doek.

Een één-locatie-film zonder weerga. Geen gewoon kijkje hoe het in zo'n alarmcentrale aan toe gaat maar een verhaal met een trillende, beangstigende en naar de keel grijpende spanning met bovendien een verrassende en onthutsende ommekeer.

Jakob Cedergren acteert overtuigend en weet met veel gevoel de impact van de opeenvolging van nare gebeurtenissen op zijn gemoed weer te geven.

Een thriller zonder daadwerkelijke actie. Er zijn er nog maar deze lijkt mij toch uitzonderlijk goed geslaagd.

Indrukmakend en aangrijpend oorlogsdrama.

We vinden er de onwezenlijke waanzin van de oorlog niet alleen terug in de veldslag, waarin mensen als het ware naar dood of verminking toelopen, maar zeker ook in de verschrikkelijke gebeurtenissen in aanloop naar de slag, waarna enkele mensen hun leven lang hun wedervaren als een onuitwisbaar litteken zullen dragen,...als er voor hun nog een leven is.

Knappe en zeer zeker interessante en boeiende film uit onze contreien.

Amerikaanse sportkomedie met de steeds terugkerende kenmerken van voorspelbaarheid en karikatuur in de personages.

Eerder weinig gekende acteurs bevolken het ding, op Paul Newman na natuurlijk, deze keer in een komische rol en het moet gezegd : het lukt hem behoorlijk.

Kenners van het ijshockey zullen er wellicht iets aan hebben (wedstrijdbeelden zijn er genoeg) maar voor de neutrale filmfan is twee uur van deze materie wel meer dan genoeg, te meer daar de, doorgaans grove, dialogen moeten instaan voor de humor en dat gaat gauw vervelen.

Het idee is goed en het is hilarisch Woody Allen te zien ontdooien na een indiepvriesperiode van 200 jaar, maar, al zit het weer vol met grappige, absurde gezegden, één der kenmerken van de cineast, het geheel ontaardt toch in al te veel kolder en schreeuwerige scènes en dat komt bij mij als dwaas over. Satire op onze consumptiemaatschappij, dat wel, maar niet zo fijnzinnig uitgewerkt. Daarom : niet zo'n beste Allen.

Het eerste gedeelte van de film is actueleer dan ooit gelet op de vele gevallen van geweld en misbruik die heden ten dage worden openbaar gemaakt en dit steeds in een omgeving waar kinderen onder hoge druk van ouderen staan. Typisch is wel dat in de film de slachtoffers unaniem besluiten met hun leed niet naar buiten te komen.

Het tweede gedeelte van de film lijkt mij minder geslaagd. Een dergelijke rechtszitting lijkt mij toch een beetje geforceerd, de getuigenissen, de houding van de priester.....en wordt het gehele plot wat warrig.

Grote namen in een cast van een goede maar geen volledig geslaagde film.

Knappe coming on age film die uitblinkt door het natuurlijk acteerwerk van de drie tieners.
Is er ééntje die al te graag treitert en beledigt, een ander is dan weer erg gesteld op stoerheid terwijl de derde, van inborst zeker de braafste, zich toch laat meesleuren en verleiden door de prestatiedrang van de anderen. Geleidelijk aan gaat het speelse uit hun gedrag en stapelen de onderlinge conflicten zich op wat tot een drama leidt.
Het script voorziet in vlotte dialogen die de jonge snaken heel goed en geloofwaardig brengen en waarbij de jonge Nick Serino, als de etter bij uitstek van het trio, toch wel uitblinkt. Flink camerawerk met een flink stuk handcamera.
Ook heel mooie beelden van Lake Superior, Caribou Island en Todd's Cliff.

Amerikanen kunnen in film twee zaken zoals niemand anders : van hun kinderen superintelligente wezentjes maken die het doen en laten van volwassenen beheersen en zelf onmogelijke initiatieven nemen en ten tweede, emotionele romantiek creëeren.

"Sleepless in Seattle" is daar een schitterend voorbeeld van. Ge kwijlt ervan of ge vindt het maar niks.

Kiezen we tussenin, dan onthouden we toch een paar goede scènes en het behoorlijk acteerwerk van de hoofdpersonages.

En als er nog een derde punt is die Amerikanen aanvoelen dan is het, het romantisch gevoel op het juiste moment nog verhogen met mooie croonermuziek, " As time goes bye", "Stardust"..

Zelfs good old "schnozzola" Jimmy Durante werd van onder het stof gehaald.

Naarmate het hoofdpersonage in zijn moppentapperij de sleutel narr een zeker succes vond, kwam de film genietbaarder over. Voordien was het toch even bedenken om wat ik nu eigenlijk moest lachen in deze komedie, behalve dan met die levenswijze, bemoeizieke oude, vertolkt door James Redhorn.

Schitterend "toneel" met twee weergaloos, knap bespraakte sterren van het witte doek, binnen een feeëriek-mysterieus decor.

Het grappige intrige kronkelt voortdurend en laat onze sterren toe heel wat pit in hun optreden te stoppen.

Ook heel puik camerawerk natuurlijk want de actie durft zich nogal vaak verplaatsen.

Bijzonder en geslaagd.

Plezierig en geslaagd die twee paralelle verhaallijnen met een knappe Gwyneth Paltrow die de show steelt, al valt er van de anderen (John Hannah !) beslist ook te genieten..

Vlot kijkgenot over de ganse lijn. Misschien naar het einde toe wat bij het haar getrokken, maar waarom ook niet. Het blijft een speelse, romantische komedie zonder echte zwaarwichtigheden.

Wat zou er Allan Dwan en cameraman John Alton toe hebben aangezet deze film noir in een kleurtje te steken ? Wellicht hebben de kleurige, mooie haren van Arlene Dahl en Rhonda Fleming een rol gespeeld en ook de jurken en de rijkelijke decors waren belangrijk.

Hoe dan ook Dwan zet hier een middenmootfilm neer, waar nog meer dan de gebruikelijke ingrediënten in terug te vinden zijn : diefstal, verleiding, romantiek, misdaad, politiek, corruptie, geweld en tenslotte ook, verrassend, geld.

Vond het allemaal niet zo rechtlijnig, zodat ge u wel kon afvragen waar de film nu eigenlijk naar toewilde. Wat wel duidelijk was, is het oppervlakkig begrip van eeuwige liefde en trouw die de Amerikanen, vooral toen, in hun films inplantten.

Intreurige , languitgesponnen film over een brave inborst die, in zijn achterlijkheid, het moeilijk heeft met de onrechtvaardigheden van het leven.

Helaas, is het, even tragische, einde zo voorspelbaar.

Het hoofdpersonnage is goed getekend, sommige andere medespelers eerder oppervlakkig.

Het hoefde voor mij niet zo braaf-tranerig te zijn.

Goede film met 2 bemerkingen : Alexandra was wel een erg sobere verschijning bij haar call-girl-opdrachten en het einde van de film laat de kijker wel even op zijn honger of is de tekst van de song (Meen "going down.." begrepen te hebben) verklarend voldoende ?

Filmisch zeer knap met puik camerawerk.

Wat anders dan de meeste hedendaagse westerns, zijnde met veel minder opsmuk à la Django of andere ongenaakbare topfiguren terwijl er hier een pak zowat evenwaardige figuren wordt opgevoerd die elk hun kans gaan in wat ze nastreven, hard en onverbiddelijk, zoals het "Wilde Westen" nu éénmaal was.

Lijkt de plot op achtergronden niet altijd duidelijk en kan men zich wel eens "waarom" stellen, sfeerschepping en cinematografische waarden vergoeden dit.

De jonge Kodi Smit-McPhee is al lang geen nieuwkomer in de filmwereld en is perfect als de alleen op liefde gedreven groentje in het ruige Westen, terwijl die Caren Pistorius zeker wat in haar mars heeft.

Edward G.Robinson en James Cagney, twee heftige kereltjes, beiden nog in het eerste stuk van hun lange carrière in deze middelmatige tot goede film met de illegale gokwereld als thema en stevig bevolkt met mooie blondines waarvan er toch minstens ééntje "fatale" wordt .
Beide Hollywood-mastodenten zitten goed in hun rol, vooral Robinson die de hoofdbrok opeist en het verhaal is "niet onmogelijk".
Mogelijks een kort en onvoldaan einde, waar best een vervolg aan had kunnen gebreid worden. Te laat.

Goed bedoelde film - vermits er wordt gewaarschuwd voor de nare gevolgen van alcoholverslaving - maar niet bepaald echt overtuigend.

Goed is zekerlijk het gedeelte waarin het hoofdpersonage op goede weg is voor ontwenning maar precies dan verrassend de greep op wat haar dierbaar is verliest.

Zonder afbreuk te doen op de verdienste van de acts zou een sterkere figuur de film m.i. wellicht wat meer kracht en diepgang hebben meegegeven.

Genietbaar kortfilmpje waarvan ik toch nog een grappige kronkel in het verhaal had verwacht.

Wordt echter wel goed gemaakt door het trio Audenaert-De Gand-De Ridder in hun laconieke rol.