Opinions

Wars van stemmingmakerij maar een realistische look in het New Yorks wijkleven.

Eenvoud en natuurlijke dialogen sieren deze prent die geen muziekondersteuning nodig heeft om te overtuigen of af en toe toch het gemoed te raken, maar vooral een film die kan steunen op het uitzonderlijk acteertalent van een Harvey Keitel en wat een gevat idee om zijn kerstverhaal - ook al niet van sensatie overlopend - in wit-zwart in beeld te brengen.

Niet te missen voor liefhebbers van wilde achtervolgingen.

Natuurlijke moet ge er de flauwe humor en de pakken chichés over wat er allemaal in dergelijke achtervolgingen kan voorvallen bij nemen.

Met de politie wordt aardig de draak gestoken en dat ze in hun opdrachten gingen ten onder gaan (zelfs letterlijk) lag ook al voor de hand.

Aldus, weinig gelachen met deze komedie en alleen wat plezier beleefd aan het flegme van Burt Reynolds en Jackie Gleason.

Dit is zuiver toneel en dus zijn de dialogen van ontzettend veel belang en die zijn dan ook gevat en heel vaak grappig en vooral, ze worden gebracht door twee acteurs die werkelijk verbluffend zijn in hun diverse rollen : Pierre Arditi en Sabine Azéma, deze laatste een vaste waarde in de films van de onlangs overleden Alain Resnais.

Beneden alles. De openingsfilm op het Filmfestival van Gent in 2010. Hmm...

Kon er geen touw aan vastknopen. Het bla-bla van de acteurs in een onwezenlijke plot is meermaals niet te verstaan.

Zeer mooie natuurfilm over de tocht van een moederijsbeer en haar twee welpen.

Knappe fototografie, boeiend en zelfs spannend voorgesteld.

De camera die u heel scherp en dicht bij natuur en dier brengt, is zoals doorgaans in Britse documentaires, heel verzorgd.

Geen meesterwerk maar toch een zeer, zeer merkwaardige film met absoluut merkwaardige acteurs.

Mooi en boeiend van het begin tot het einde en ook ontroerend.

De ronddraaiende camera doet het hier en gunt ons een kijk op een gezin in een door oorlogsgeweld geteisterde en bedreigde woning en zet meteen ook de toon naar de gemoedstoestand van deze mensen: doorheen het dagelijkse, bekrompen leven, de onzekerheid, twijfels, frustraties en de angst.

Een knappe en geslaagde manier om ook dit aspect van de oorlog bij de kijker over te brengen.

Zo zwak vond ik het verhaaltje niet - in deze cyberwereld - maar naarmate de oplossing voorspelbaar in het zicht komt, lijkt het toch wel onwaarschijnlijk en is het slot bovendien niet zo best uitgewerkt.

Daryl Hannah speelt een heel bijzondere moeder en wil dat precies, een beetje te onpas, nog te veel accentueren.

De meisjes in de hoofdrol, Kirsten Prout en Chloe Bridges, vertolken hun rol beter.

Een overweldigende film die werkelijk de keel snoert.

Een verschrikkelijk gebeuren, naar ware en reeds verfilmde feiten, waarbij deze "La Sociedad de la Nieve" je als het ware mee insleurt.

Kan geen enkel minpunt voor deze film bedenken en het is verwonderlijk dat hij voor wat Bafta's, Globes of Oscars betreft, hij niet verder geraakte dan nominaties. Alleen de make-up is al wonderbaarlijk laat staan van de film in zijn totaliteit.

Ondergewaardeerde film eigenlijk die toch op een knappe, aanvaardbare manier het leven van Jeannine Deckers, ooit wereldberoemd als Soeur Sourire, laat kennen. Goed acteerwerk, vooral van hoofdrolspeelster Cécile de France, die een sterke prestatie neerzet.

Altijd een plezier om Veerle Baetens aan het werk te zien.

Hier in een spannende kortfilm waarin ze precies de emoties die zo'n helpdesk bediende kunnen overmeesteren, weergeeft.

Misschien is het wel wat karikaturaal en steken er heel wat klassieke komedie-clichés in maar het is ook vlot, menselijk en hartelijk met herkenbare toestanden en kan het bogen op een uitstekende Isabelle Huppert maar vooral een verbluffende Catherine Frot.

"Beaucoup aimé".

TV-film over alcoholverslaving en de dramatische gevolgen ervan binnen en naast het gezin.

Geen bekende acteurs in deze Franse productie, maar de rollen zijn wel uitstekend ingevuld met Claire Keim in de hoofdrol en vooral met de jonge Hélie Thonnat, als de moedige zoon die de ontstane gezinslast op zich neemt wat meer dan eens aanleiding geeft tot ontroerende scènes.

Van Lorenzo Gabriele zag ik reeds de komedie "Comme Chez Soi", maar hier bewijst hij ook met een schrijnend drama overweg te kunnen.

Op een kleine hapering in de montage na en ook met een zekere voorspelbaarheid, toch een goede, inhoudelijke film.

Dit is zo'n film waarin opeenvolgende beelden realiteit, dromerijen, herinneringen of gewoon fantasieën kunnen zijn, om uiteindelijk in een concreet punt uit te monden.

Bij Delvaux heet dat magisch realisme en daarvoor is de complexe roman van Johan Daisne wel een welgekomen bron.

Film aldus waar aandacht (en eigen fantasie?) bij hoort maar die terzelfdertijd door beeldvorming, kleur en niet in het minst door het levendige, verrassende script je blijft boeien.

Delvaux liet ook trouwens wat de cast betreft niets aan het toeval over. Met Anouk Aimée, kort na haar succes met "Un Homme et une Femme" en de altijd overtuigende Yves Montand (Doorheen zijn act en vooral zijn bewegingen zie ik er altijd een vleugje variété/cabaretier-artiest in, waarmee hij zijn carrière begon. Raar.) zet hij de top in.

Mooie film, niet overdadig lang en op vele punten interessant gezien te hebben.

Film over eenzaamheid omwille van het "anders" zijn en de plompe vooringenomenheid van sommigen die de betrokkenen nog meer in de verdrukking duwen.

Boeiend is het zeker met ruige geweldsscènes, discrete romantiek en heel mooie muzikale nummers als Peggy Lee's onvergetelijke "Fever".

Persoonlijk vond ik Troy Garity niet zo overtuigen. Daarentegen was Lee Pace wel outstanding en waren Shawn Hatosy en Philip Eddolls wel prima in hun rol van brutale "vrienden" van het hoofdpersonage.

Zwak opgebouwd, matig acteerwerk en als film waarbij een onderzoek naar een moord wordt gevoerd, geen enkele spanning.

Ondergewaardeerde politieke film die de tegenstellingen tussen de gedachte van een jong, vrij, ruimdenkend intellectueel Algerije stelt tegenover de opvattingen van de overheid die éénzijdig Muzelmaans denkt en schrikt heeft van vernieuwing en intellect bij de bevolking.

Zeer goede vertolkingen in een boeiend verhaal. Zeer sterk slot.

Het lijdt geen twijfel dat de grootste aandacht in deze film gaat naar de tweeling Emma en Zoë en met die schattige kopjes worden dan ook wel de beste scènes van de film gemaakt, zoals deze waar ze beiden het geheim dat hun moeder hun heeft toevertrouwd bespreken en fantasierijke besluitjes trekken, besluiten die bij de ouders ongewild weer traumatische wonden openrijten en de film een dramatisch cachet van dreigend onheil meegeven.

Het is netjes in beeld gebracht, met emoties en spanning, goede vertolkingen. Alleen beantwoordt het slot niet aan de verwachtingen. Daar waar een verklaarbare ommekeer voor de hand lag, blijft de film totaal op het vlakke zonder uitleg waarom het nu zo is.

Echt plezierige misdaadkomedie. Misschien wel de beste in het genre die ik zag. Mogelijks één en ander voorspelbaar maar het accent ligt zo overtuigend op de onhandigheid en het pure amateurisme van een zooitje armoezaaiers en de dialogen en gezegden zijn zo flegmatiek en gevat dat het anderhalf uur genieten is.

Uitstekende sfeerschepping van de sociaal achtergestelde klasse (die uiteindelijk in de misdaad of in het gevang belandt) van de Italiaanse grootstad en puike acteerprestaties. Trouwens de eerste de beste niet.

Knappe regisseur Mario Monicelli. Het jaar er op maakte hij "La Grande Guerra". Iets totaal anders maar even mooi en toch weer met hoofdpersonages, plantrekkers die tegen het lot optornen.

Een overduidelijke stempel van de jaren 70, waarbij meerdere scenes balanceren naar het potsierlijke, al is het ernstig bedoeld.

De verwikkelingen en de actie volgen elkaar in sneltempo op en hebben eerder te maken met terrorisme dan met een studentenrevolte.

Matig.

Doorlichting van de bewoners van een flatgebouw.

De meeste hebben wel iets bijzonders wat dan uitmondt in enkele knappe en goed geacteerde scènes, maar verhaallijnen die echt uit de band springen en toch geloofwaardig blijven moet ge niet verwachten. Wel valt er aan een pak details die zo losjes en onverwacht opduiken een beeld te vormen over de personages in kwestie en uiteindelijk moet dit de funwaarde van de film grotendeels uitmaken, ook al blijft de kijker die de besluiten zelf maar moet trekken, over bepaalde toestanden in het ongewisse.

Zag de film vele jaren terug en nu nog eens en eigenlijk kon hij me weinig bekoren.

Hij lijkt me allemaal zo onecht, met geforceerde passies en zoals iemand al schreef : een collage van scènes.

Shirley is veruit de beste, Dean Martin heeft het niet moeilijk als drunky en Sinatra....: als zanger is hij uniek (zekerlijk vocaal in de 40-iger en 50-iger jaren), maar als acteur viel hij heel dikwijls tegen. Ook nu, waar vele aspecten van zijn personage precies uit zijn privé bestaan zijn gegrepen.[ Er is zelfs een scène - totaal overbodig - waarin hij de juwelierszaak binnentreedt en om neusringen vraagt waarop hij er aan toevoegt "Not too expensive. I know a little kid in the Congo. She gets restless". Zonder twijfel een sneer naar Ava Gardner (film "Mogambo") van wie hij op dat ogenblik aan het scheiden was. Eigenlijk ontoelaatbaar door Minnelli, maar ja, wat wilt ge, ook dat is motion picture.]

Burleske komedie uit de jaren 50.

Marilyn zal wel een belangrijke publiekstrekker geweest zijn maar waardevoller zijn de acteerprestaties, zeer ongewone dan nog, van het duo Curtis-Lemmon.

Film die naarmate hij vordert plezieriger en plezieriger wordt.

Daniel Craig zet een knappe act neer in deze film over de moeilijke, en door schizofrenie bemoeilijkte relatie, tussen twee broers.

Ziet de ene door zijn ziekte pogingen om een normaal leven te leiden mislukken, de andere hoort zich hierover voortdurend ongerust en bezorgd te voelen.

Netjes verhaald, waarbij de verwardheid in het hoofd van Ray met wazige, in versneld tempo gebrachte beelden wordt verduidelijkt.

Naast Craig zijn ook de andere acteurs verdienstelijk, is gezorgd voor eenvoudige maar duidelijke dialogen en is de soundtrack, waaronder verrassend een chanson van Françoise Hardy uit de zestiger jaren, best genietbaar.

Een film over vakantie op een camping aan zee. Het opent wel perspectieven maar dan moet het toch wel wat inhoudelijker zijn, zorgen voor aanvaardbare personages, pittiger dialogen, een goede montage en naast de kleinere drama's ook zorgen voor flinke portie "genietbare" humor.

Met moeite 2 sterretjes voor deze camping.

Goed Brits sociaal filmpje, eerlijk en ronduit, met goede aangepaste muziek begeleid en met de merkwaardige, talentrijke en bizarre, amper achttienjarige Thomas Turgoose.

De film is in het zwart-wit maar verandert op het einde in kleur wanneer de jongens dromen van een beter leven.

Scherpe dialogen in de typische, realistische Britse stijl die dergelijke films (Vgl "This is England" eveneens met Turgoose en van dezelfde regisseur) kenmerken.

Film is iets tekort.

Heb met dit thema van jongeren, die om welke redenen ook, het ouderlijk huis ontvluchten en heel wat ervaringen opdoen, al wel betere films gezien.

Abbie Cornish zit wel goed in haar rol maar het geheel overtuigt toch niet erg en slaagt er niet in de kijker hechte beleving te bezorgen of echt te raken.

Een hele tijd is dit een grappige en genietbare film maar dan komt een al te gewelddadige ontwikkeling die eerder storend werkt tov hetgeen voorafging.

Heel wat scènes zijn langdradig en in feite nietszeggend.

De soundtrack mag er zijn maar de film in zijn geheel is matig.

Nicholson en Keaton zijn sterke acteurs maar daarom zitten ze nog niet in een goede film, want al zijn er zekerlijk gevatte en grappige dialogen, deze komedie blijft toch steken in de middenmoot. Naïef-romantisch-amerikaans, maar dankzij onze beide cracks nog doenbaar.

Goed opgebouwde film met een aangrijpend verhaal, dat werkelijk tot bezinning stemt.

Film laat niet na kolonisatie en houding van het Westen tijdens de genocide een stevige veeg uit de pan te geven.