Opinions

Met kundige flasbacks opgebouwde film, waarin het acteerwerk van Yvan Attal en Charlotte Gainsbourg zeker te waarderen valt.
De gevaren van drugsverslaving en het zich opzadelen met schuldgevoelens zijn zowat de thema's die zich manifesteren in het onbegrip tussen beide echtgenoten en in de extreme, zekerlijk bijzondere en bevreemdende beleving van het schuldgevoel.
Regisseur Spinosa koos niet de eenvoudigste weg om zijn thema's uit te werken, zodat de film niet zo direct toegankeliik overkomt, maar m.i. toch ruim voldoende boeiend en interessant was, mede door de waarschuwende boodschap die hij inhoudt.

Ondanks het thema van het "doodgaan" en dat van eenzaamheid die in om het even welk individu van ons sluimert, toch een zo goed als feelgood movie.

Lang niet de kracht van "Amour" natuurlijk en ook wel even anders en ondanks een zekere voorspelbaarheid, toch een knappe film.

Wordt het wat al te sentimenteel, muziek en zang verhogen de emotie en daar is het in deze film toch om te doen.

Minpuntje is wel dat het waarom van de manke vader-zoonrelatie niet echt wordt verklaard al is het duidelijk dat alles toch bij Arthur ligt, rol die knap vertolkt wordt door Terence Stamp, al een tijdje bij mij uit de picture.

Van Paul Andrew Williams zag ik alleen maar "London to Brighton" en dat was top en ook deze "Song for Marion" is best verdienstelijk.

Film vermeldt bij de aanvang dat één en ander niet precies klopt met de werkelijkheid.

Aldus vermoed ik dat het verhaal van de Schumanns en Brahms wel wat werd geromantiseerd, maar dit belet niet dat we uiteindelijk een goed gemaakte film te zien krijgen, met toch wel wat emoties naar het einde toe.

Katherine Hepburn is zoals steeds uitstekend.

Voor liefhebbers van de muziek van Schumann en Brahms is deze wellicht graag meegenomen, want ze komt ruimschoots aan bod.

Chloé Zhao laat met deze debuutfilm én met "The Rider" - en ik denk dat haar "Nomadland" niet anders zal zijn - Amerika even anders zien dan dat we dat gewoon zijn.

Een intimistische maar ook rauwe film over het hedendaagse leven in een reservaat, waarin het besef dat er aan dat leven niet te ontkomen valt en iedere poging ertoe de psychische pijndrempel overschreidt.

Heel mooi weergegeven is de teleurstelling bij het meisje en ook de drang naar een tegenzet wanneer ze vaststelt dat ze niet de enige is in het leven van haar broer en even mooi is het wanneer deze zijn ultiem besluit maakt, net als de berusting die van de anderen uitstraalt: het kan niet anders.

Op locatie gefilmd met heel wat onbekend volk in de rolverdeling, wat zeker niet schaadt aan de authenticiteit van het verhaal.

Schitterende natuurbeelden.

Eigenlijk verwonderlijk dat deze film niet meer aangrijpt dan hij had kunnen doen, gelet op het droevig verhaal met onrechtvaardigheden als racisme en brutaliteiten zoals het nazisme en mensen die niet door het leven worden gespaard.

Misschien iets te langdradig, soms wat onproportioneel en ook niet altijd best geacteerd.

In de karaktertekening zitten wel veel "pogingen tot" maar het is toch een beetje te oppervlakkig, en bepaalde personages leren we niet echt goed kennen.

Toch een film die best mag gezien worden.

Sociaal-familiaal drama met het mijnwerkersmilieu op de achtergrond.

Zo'n wit-zwart film uit die tijd spreekt wel aan, zekerlijk als hij goed gebracht wordt als hier, cinematografisch en sterk vertolkt.

Sommigen gaan er een etiket "melodramatisch" op kleven, maar de film is toch wel inhoudelijker en diepgaander, zekerlijk hoe in het verhaal de aangankelijkheid van een jonge man, een jonge vrouw aan een ouder voortdurend aan bod komt en uiteindelijk het leven van die jongere totaal bepaalt.

Trevor Howard is schitterend als de noeste mijnwerker.

Verteerbare western met alle ingrediënten van het genre : actie, een klein vleugje romantiek, wat humor.

De film steekt vol met verrassende wendingen en dat komt hem zekerlijk ten goede.

John Wayne is onverzettelijk als altijd en in Dean Martin zag ik nooit een actie-man. Eerder een charmeur van het licht komische genre en niet los te koppelen van stevige drink- en gokgewoontes (Cfr Rat Pack).

Voor wie echt van het genre houdt heeft aan deze "The Sons of Katie Elder" een stevige, genietbare brok.

Zuiver filmisch beslist OK.

Verbeeldingrijk in de story en ook spannend want ge betrapt er u toch op dat ge nieuwsgierig zit uit te kijken hoe dit verhaal zal aflopen.

Dit en ook de mooie beelden en rustige muziek zijn de pluspunten van deze film. Acteerwerk best OK.

Adamo's "Tombe la neige" (in het Koreaans, dan) zette de juiste sfeer van de slotscène.

In de Amerikaanse films is het een advocaat of een journalist die het werk van de politie overneemt. Hier is het een monnik...

Bijna kinderlijk eenvoudig en uiterst langzaam opgebouwde misdaadthriller ( zo erg thrillen doet hij nu ook niet), nagenoeg zonder actie en met een ontknoping die amper kan bevredigen. Geef mij dan maar bijvoorbeeld een Peter Ustinov, als detective Poirot, die achteraf alles heel duidelijk maakt.

Een kleine 3.

Zou deze film nooit onder "romantiek" onderbrengen, daarvoor is de impact van de holocaust te overdonderend en wordt het van in de beginne duidelijk gemaakt dat beide hoofdpersonages te getekend zijn door het ongeluk, weliswaar omwille van verschillende redenen, om een verder gelukkig leven uit te bouwen.
De grappige, optimistische scènes maken er een soort totaalfilm van waarin Sophie's keuze niet alleen deze is van uit de holocast maar ook haar keuze om haar verleden niet te laten wegen op een andermans toekomst.
Het blijft een schitterende film, onderrtussen reeds bijna 30 jaar oud, maar nog steeds indrukmakend en met een Meryl Streep die toen al bewees één van de bijzonderste, zoniet de bijzonderste Amerikaanse actrice van de laatste decennia te zijn.

Liefde en romantiek tegenover politiek en ideologische opvattingen. Het levert doorgaans intense scènes op. Ook in deze "The Forty-First", al had ik dat niet zo direct in een Sovjet-film verwacht, al is mijn ervaring met films uit die regio nu ook weer niet zo groot.

Hoe dan ook, filmisch een correct werk, met knappe, ongerepte beelden (soms wat duister) en wat ik steeds in dergelijke films bewonder zijn die expressieve close-ups van die door weerstomstandigheden en levenswijze sterk getekende en verweerde koppen.

Vond Marjoetka beter acteren dan haar luitenant. In het verhaal zijn het eigenlijk twee mensen die niet op hun plaats zijn, maar dat zijn de meesten in een oorlog.

Schitterende karakterstudie en maatschappelijk sfeer- en tijdsbeeld.
De hoofdrollen worden ingevuld door Jean-Louis Trintignant, als de bedeesde student zonder veel levenservaring, en Vittoria Gassman als de flamboyante playboy en mooiprater.
Onder de vele mooie scènes in de film is deze waarin Robert zich als vijfde wiel aan de wagen voelt bij zijn eigen famileleden terwijl de hen onbekende Bruno onmiddellijk charmeert - en dit op meerdere vlakken - representatief voor het verhaal..
Maar aan alles is een keerzijde.... Terwijl de minder goede kanten van Bruno tot uiting komen, doet Roberto er niet goed aan hem al te veel te bewonderen en te willen volgen...
Mooie film passend in de galerij van de indrukmakende Italiaanse cinema van begin jaren 60.
Film evenwel die oneindig veel dankt aan de prachtige vertolkingen. Steelt Gassman de show en zorgt voor de komische noot, Trintignant is minstens even goed in zijn soberheid.

Alom vlinders in de buik, maar hoe te kiezen, want makkelijk is het niet met zo veel keuze en kapers op de kust en als men zelf zo licht en onzeker is...

Luchtige Italiaanse komedie met niets dan verrassende wendingen in het romantische plot, steunend op de grappige situaties die menselijke trekjes als lichtzinnigheid, jaloersheid, egoïsme en ...domheid bovenhalen, maar ook vooral steunend op de dialogen waar dit allemaal nog eens wordt bevestigd en die soms een hilarische allure aannemen.

De dames zijn om het charmantst, de heren volgen hun fratsen. Zelfs de pastoor blijft niet onbewogen.

Tiende film die ik zag van Luigi Comencini en zoals die andere uit de jaren 50, (later ging het soms wat ernstiger) een lichte komedie ("Pane, Amore e Fantasia", weet ge nog) die best mag gezien worden.

Voor de films van Ken Loach kun je gemakkelijk een soort standaard- of type-recensie opstellen. Je weet dat het over sociale toestanden en vooral wantoestanden zal gaan en dit vanuit het oog van de arbeidersklasse. Steracteurs moet ge er niet in aan gaan zoeken want steevast zijn het onbekenden tot niet-professionelen die instaan voor vertolkingen die precies daardoor aan geloofwaardigheid winnen.
"Sorry we missed you" maakt hierop geen uitzondering. Integendeel zelden was de expressie van de personages, de dialogen en de weergave van de wanhoop van een gans gezin sterker dan deze.
Wordt hier de taak van een hardwerkende pakjesbezorger en ook van de zorgdienst voor bejaarden onder het voetlicht gebracht, film hekelt in feite onze westerse samenleving met zijn prestatie gerichte werkdruk, garant voor winstgeving.
De rebelse houding van de zoon kunt ge wel onder de noemer van "afstand tussen ouder en kind" in dergelijke overbelaste gezinnen onderbrengen, de plotse verandering ten goede van de zoon in het slot, vind ik teveel behoren tot het klassieke patroon van tot inkeer komen en is m.i. een minpuntje in de film.. Niettemin een film om te koesteren. Loach moet van onderwerp en filmstijl niet veranderen.

Film over haat en wraak na 9/11, wat zich vooral uit in het al bij al toch verrasend en onbehaaglijk slot.

Sterk begin maar gaandeweg sluipt er enige onduidelijkheid in de manier van verhalen en zijn de wijzigingen in de wederzijdse affectie van de twee hoofdpersonages niet altijd echt verklaarbaar.

Een wat ongewoon aspect van de nasleep van 9/11 en alzo best origineel.

Oost-Europees traag maar sterk.

Aangrijpend en soms ondraaglijk omwille van het ellendig menselijk leed.

De korte scènes, vooral in het middenstuk, geven de film m.i. een beetje een documentair aspect waardoor toch wel wat schade aan de homogeniteit van het verhaal.

De Holocaust gezien door een 14-jarige maar ook de verschrikkelijke weerslag op de mens die overeind is gebleven.

Na "Elle s'appelait Sarah", van een paar weken terug, nu deze film, waaruit weeral blijkt dat Hitler bij zijn Jodenvervolging ver van alleen stond. Hier en daar moet men toch een zwarte bladzijde uit de Geschiedenis omdraaien...

Teder uitgewerkte film over een onvoorstelbaar familiaal drama, eigenlijk drama's.

Meerdere gevoelige aspecten van de tragiek worden keurig en emotievol aan de kijker overgebracht.

Klein minpuntje is misschien dat vanaf een zekere ogenblik ge de indruk krijgt dat de film zich vooral op de vader-zoon-relatie gaat toespitsen, terwijl voorheen het leed voor allen evenveel aanwezig was. Niettemin, een aandoenlijke film.

Abstractie gemaakt van Alberto Sordi, deed Renato Castellani alleen maar beroep op onbekende acteurs.

Het is een verhaal over armoede en het inslaan van de verkeerde weg in het leven door een jongere die nochtans de kans krijgt zich aan zijn vader te spiegelen.

Te laat valt het besef dat de speelse en gamakshalve jaren voorbij zijn en dat ernst noodzakelijk is.

Ver van de betere werken uit die periode in de Italiaanse film, maar traditiegetrouw zo goed mogelijk de levensomstandigheden van een lage sociale klasse pogen weer te geven.

Best genietbaar en voor de makers bemoedigend filmpje met avontuurlijk karakter maar ook met een blik op sociale aspecten van Afrika : de armoede, de miezerige huisvesting, het rassen- standen- en stammenonderscheid, de inpak van het geloof (of ongeloof) en de, ondanks alles, moedige houding van haar bewoners.

Prachtfilm die scoort met de oprecht en doorleefde weergave van de gevoelens die een mens ondergaat wanneer zijn ganse leven ineen stort.

Riz Ahmed is imponerend en weet als het ware je volledig te doen meeleven met het drama dat zich bij hem afspeelt

Ook Paul Raci overtuigt als de mens die op een rustige, empathievolle manier poogt toch wat levensvreugde te kunnen geven aan mensen die aan doofheid leiden.

Robert Wise maakte deze onvergetelijke en onsterfelijk familiale musical. Richard Rodgers en Hammerstein zorgden, zoals in andere musicals, voor muziek en liedjes die ook evergreens zijn geworden.

Bij zijn verschijning had de film een fenomenaal sukses (zelfs de nonnekens kwamen er voor naar de cinema).

Ook heden ten dage is de film meer dan het bekijken waard. Het verhaal is misschien wat braafjes en een beetje gemaakt maar in een musical stoort dat amper. Het is een sympathiek gedoe met die jongeren en bovenal is er een adorable Julie Andrews

Alleen al de positie van het hoofdpersonage binnen zijn muzikale familie is al grappig voorgesteld.

Voeg daarbij nog enkele heel bijzondere scènes (de operatie) en we mogen toch spreken van een origineel opgevatte komedie, prettig, maar nu ook weer niet om er door te worden meegesleurd.

Bengt Nilsson slaagt erin de schalkse toon goed over te brengen.

Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk en dat is er ook aan te zien, want 95% van de film bestaat uit de conversatie, tijdens een avondmaal waar zij, op de dienstbodes na, alleen zijn, tussen twee Franse staatsmannen.

Inzet is de toekomst van het land, maar niet in het minst hun eigen belangen, en een zekere voorkennis van de Franse geschiedenis uit dat tijdperk is voor de toeschouwer wel wenselijk. Daardoor is de film ook niet zo direct erg toegankelijk, wellicht ook niet voor Fransen.

Gelukkig zijn daar Claude Brasseur en Claude Rich, twee acteurs die hun "métier" volledig beheersen

Enkele verrassende, grappige gags maar over het algemeen niet zo heel denderend.

Etaix blijft een mix van Chaplin, Keaton en Tati.

SF-actiefilm die best kon bekoren. Een fantasierijk, origineel plot, geslaagde visuele effecten en keurige beeldvorming in het algemeen, humor in de herhaalde acties, spanning en een Jake Gyllenhaal best overtuigend acterend. Ook Michelle Monaghan en Vera Farmiga vielen goed mee.

Een beetje triest verhaaltje met toch nog een verrassend en grappig slot
Het is inderdaad de man die als de slechterik wordt voorgesteld, opvliegend, eigenzinnig, met een afschuwelijke grijns en dito tanden.
Mooi vind ik de dromerijen en de waangedachten van de vrouw, wat haar ontgoocheling in het huwelijk verduidelijkt, en het scenario knap aanvult.
Korte maar aangename beleving van deze stille movie.

Een jaar vóór zijn weergaloos succes "Don Camillo" maakte Julien Duvivier deze "Sous le Ciel de Paris", een droevige, bijna fatalistische kijk op de volkse gemeenschap van Parijs, armoedig, vol desillusies met hier en daar wat hoop en vertedering.

Duvivier deed het zonder al te grote cinemanamen en eigenlijk schaadde het niet aan de kwalitiet van zijn film.

Gedateerd natuurlijk (het Parijs van nu kent de bidonvilles, de immigranten...) maar, ik meen, natuurgetrouw en oprecht en zekerlijk genietbaar.

Goede film, die zelfs in het samenvloeien van de verhaallijnen, geloofwaardig blijft.

Nog te citeren valt het gelijknamig chanson dat nog steeds leeft en dat achteraf door meerdere Franse artist werd gebracht.

Prachtige film van Ozon, zowel wat het verhaal, de dialogen, de enscenering, de muziek en de cinematografie betreft en vooral met een werkelijk verbluffende Charlotte Rampling.

Knap, zeer knap.

Moet ge nu godsgeleerde zijn om dit allemaal in zijn nuances te snappen ?

Moeilijke film alleszins, wat het thema betreft, maar voor wie er toch wat uitgeraakt, een degelijke vertolking van Depardieu en ook van Sandrine Bonnaire al is beider personage, als gezegd, zo moeilijk in te schatten.

Stijlvol, zeker, wat beeldcomposities en sfeer betreft.

Pialat won er toch een Gouden Palm mee en veegde de kritiek die hij kreeg openlijk aan zijn laars.

Film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Georges Bernanos, Franse auteur die heel dikwijls de tegenstellingen tussen goed en kwaad binnen het geloof bewerkte.

Indrukwekkend oorlogsdrama dat evengoed een documentaire had kunnen zijn, ware het niet van de mooie tekening van de toenadering van twee mensen, aanvankelijk totaal vreemd van elkaar.