The Seventh Cross (1944)

Erg sterke film die vooral leunt op de vraag wie je kunt vertrouwen en wie niet. De voice-over van een een van de zes die het niet overleeft hebben zorgt ervoor dat je emotioneel betrokken raakt bij George Heisler. Je wilt als kijker gewoon dat hij het overleeft en je weet zelf ook niet meer wie er nu te vertrouwen is en wie niet. Het is maar goed dat ik het verhaaltje hier nog niet gelezen had, want dat verraadt meteen de afloop. Opvallend hoog tempo en aardige sfeermuziek. Soms ietwat overgeacteerd, maar dat vind ik eerder charmant in dit soort oude films. Mooie setting die je de opkomende nazi sfeer goed laat voelen.

WO II was een dankbaar onderwerp voor cineasten die reeds tijdens de duur van de oorlog films produceerden. Fred Zinnemann in 1944 maakte deze "The Seventh Cross" over het vooroorlogse Duitsland, gebaseerd op een roman uit 1942, aanvoerend dat ook in Duitsland er verzet bestond tegen het Hitler-regime en er toen al concentratiekampen waren om eigen, Duitse verzetslieden op te sluiten. Een niet zoveel voorkomend gegeven. De film, die eigenlijk niet bepaald overtuigt (te laag tempo, ongewone verhaaltrant - het is niet de overgebleven ontsnapte die verhaalt - inderhaast toegevoegde flauwe romantiek) voert als hoofdbedenking aan dat het menselijk fatsoen het altijd zal halen op het kwaad. Laat ons hopen.

Ik vond het een zeer spannend verhaal , het gegeven dat je als duitser in het nazi regime van 1936 waar dit verhaal zich in afspeeld je niemand kon vertrouwen is zeer goed uitgebeeld , er word dan wel geen echt duits gesproken maar de set decors zijn zo professioneel dat je echt waant in de duitse stad en je geen moment het idee hebt naar een film set te kijken , heel knap gedaan . En weer word je ook geconfronteerd met het gegeven dat de geallieerden meer wisten van de concentratie kampen dan ze wilden toegeven maar er niks tegen deden , dat geeft toch een bepaalde wrange bijsmaak als je deze film kijkt .