Opinions

Interessante en goed gemaakte biopic van deze Franse wetenschapper.

Verwonderlijk toch dat dit de enige film is over deze man, toch niet onbelangrijk voor de Geneeskunde, en met genoeg belangrijke passages in zijn leven om een boeiende film te maken.

Merkwaardig is dat Louis Pasteur geen medicus was, maar wel een scheikundige, die na zijn suksesvolle onderzoeken, tot de Académie française werd toegelaten.

Paul Muni vertolkt overtuigend de rol van Pasteur

Naar de novelle "Sanctuary" van William Faulkner, ook in 1961 verfilmd door Tony Richardson.

Op zedigheid en moraal " gewaagde" film die destijds in meerdere staten van de US taboe was.

Het laatste gedeelte met het proces en de traditionele Amerikaanse edelmoedigheid is het beter gedeelte van de film, die wat kort uitvalt.

Miriam Hopkins acteert goed als de levenslustige, hartenbrekende en verwende jonge vrouw die door een rauwe realiteit wordt gesleurd.

De bandietenbende vond ik maar zwak weergegeven, op Jack La Rue na, die precies acteert alsof hij nog in een stomme film zit.

Rechtstreeks uit de Hollywoodstudios, dit heerlijk song- en dance filmpje.

Fred en Ginger deze keer in een biografie wat toch een bittertje in het plot inhoudt, maar daarom niet getreurd : het zijn de dansnummers en de liedjes die bekoren.

Eigenlijk verdient het camerawerk van deze Astaire-Rogers films toch wel een dikke pluim om de mooie manier waarop ze deze twee dansfenomenen telkens in beeld brachten.

Absoluut meesterwerk, hard en tevens teder en emotioneel, met Anthony Quinn in één van zijn allerbeste, zoniet zijn beste rol en een onvergetelijke act van Giulietta Masina.

Is door zijn eenvoud en soberheid van alle tijden.

Dit is FILM. Daar houd ik zeker van. Zeker niet geschikt voor het grote publiek. Dat zijn die die alleen maar "Strangers in the Night", "May Way" en "New York.." van Sinatra kennen.

Ik vind het een ongewoon, fantastisch, bijna onwezenlijk gegeven dat evenwel opgevuld wordt met dagelijkse, warme, diepmenselijke, vaak komische, doorgaans ontroerende sekwenties.

De film wordt aangekondigd als een roadmovie. Voor zo'n film vind ik misplaatst, zogoed als minimaliserend.

De muziek is schitterend en passend ingelast. Het is naast de fotografie, het spel van de acteurs, het schitterend camerawerk een belangrijk onderdeel en niet een vervelend, ondersteunend component zoals we dat gewoon zijn.

Kon ook the goodies along the way apprecieren : the worst about being old is being remembered of being young, de vergelijking van de samengebundelde takken met de hechtheid van een familie en de symboliek rond de sterrenhemel.

I'm in.

Zoveelste "na de gevangenis"-film waarbij een puik acterende Dustin Hoffman de rol waarneemt van het slachtoffer van een al te ijverige parool-officier.

De film is uitstekend opgebouwd en geniet niet de bekendheid die hij verdient.

Het slot zal misschien niet brengen wat mogelijks ervan kon van verwacht worden maar laat de kijker eerder zelf een besluit trekken en eigenlijk is dat beter dan één of andere avontuurlijke ontknoping.

Ook de act van Theresa Russell spreekt aan.

Gezapig, familiaal, romantisch in de aanvangsfase, neemt de film plots een ernstiger vorm aan en gaat over in een echt familiedrama met thrilleraccenten zoals die graag te beleven vallen.
De laatste twee minuten zijn inderdaad verrassend en onbegrijpelijk, tenzij het verhaal wil aantonen dat Harry inderdaad verward en verbijsterd verder leeft, onbekwaam realiteit en droombeelden uiteen te houden, net zoals zijn veroordeelde zuster het hem, in haar wraakneming, had voorspeld.
Oerdegelijke acteerprestaties, niet in het minst van Georges Sanders, een man van vele rollen.

Iets te lang en de "liefde" behoorlijk complex, vandaar terecht sprake in de titel van "strange love".

Toch kan men spreken van een goed script en een goede regie. Een super film noir maak ik er evenwel niet van.

Barbara Stanwyck is zoals altijd erg overtuigend in haar act en ook haar tegenspelers zijn goed.

Zag van Lewis Milestone reeds een 5-tal films (waaronder 3 oorloggsdrama's), en dit is de eerste film in dit genre.

Film begint met een knappe scène van de jonge Jenny die al heel goed haar karakter en ambities schetst.

Zeer goed script waarin een mooie en verbluffend acterende Hedy Lamarr de rol waarneemt van de vrouw die slim en spelenderwijs de gewenste mannen verovert en domineert. Ook de andere rollen zijn goed ingevuld met George Sanders, Gene Lockhart en andere Louis Hayward.

Blijft de film boeien omwille van de ingenieuze manier waarop de hoofdrolspeelster telkens haar slag thuishaalt, het slot van de film is wel wat ontgoochelend en onder het niveau van wat voorafging. Maar goed, het was te voorspellen dat de cineast toch ergens met "Jenny" heen moest.

Film over dagelijkse nietsnutterij, verveling, onverschilligheid en van mensen die elkaar niet echt raken.

Mooi en bizarre in zijn eenvoud en niettegenstaande er niets te beleven valt, geen film waarbij ge naar het einde snakt.

Hier en daar is er wat kleine onlogica in de uitwerking van het verhaal en is het slot een beetje ontgoochelend en toch wel voorspelbaar, maar toch een knappe thriller van een nog jonge Orson Welles, zelf uitstekend in het personage waar het allemaal om gaat en met klassebak Edward G. Robinson en knappe Loretta Young als tegenspelers.

Zeer genietbaar en ondanks reeds 70 jaar oud voor éénieder toegankelijk inzake filmkwaliteit en voldoende actueel inzake gegeven.

Het eerste gedeelte van de film is echt boeiend en intelligent opgemaakt. Hitchcock,op zijn best. Het tweede gedeelte wordt dan wat langdradig en de finale lijkt mij echt geforceerd en zit ook niet logisch in elkaar. Niet de suspense die de meester in vele van zijn andere films creeert. Toch zaterdagnamiddag-delight.

3,5*

Waar gebeurd verhaal, behoorlijk goed verfilmd en mede door de klasse van een James Stewart en de voor dergelijke sympathieke rollen geknipte June Allyson genietbaar te volgen.

Film haalde toch een Oscar binnen voor het script.

Verdienstelijk in deze film is het camerawerk, voornamelijk bij de actiescènes, maar anderzijds vond ik de karaktertekening van beide hoofdpersonages niet zo best verduidelijkt en waren de gebeurtenissen op het einde eerder onwaarschijnlijk.

Romantische komedie met een klinkende cast, waarin James Cagney weeral als meest veelzijdige naar voren treedt. Toegegeven dat hem veel grappige gezegden in de mond worden gelegd, wat de film toch zekerlijk ten goede komt want zoveel stelt het plot eigenlijk niet voor.

Lichte ontspanning, zonder pretenties maar wellicht in de States graag gezien en welkom in de aanloop naar WO II, en dat de band played on is best sympathiek.

Begint vast interessant met het leven van een dakloze straatmuzikant en junkie, de sociale interventies en wat grappige scenes met de kat maar nadien blijft de film toch veelal op het vlakke en blijkt uiteindelijk amper meer te zijn dan een gewone feel-good-movie.

Een knap scenario in een knappe regie.

Verhaal vervalt op geen enkel ogenblik in onwaarschijnlijkheden, zit mooi in evenwicht en weet te boeien. Het slot is wel klassiek, maar toch ook goed in beeld gebracht.

Puike vertolkingen. Richard Widmark is een perfecte "harde" en leider in de misdaad.

Film zou zoveel mogelijk op de geciteerde plaatsen zijn gefilmd en beroep hebben kunnen doen op FBI-leden.

Een zeer goede film noir, zelfs zonder de traditionele femme fatale.

Sterke theatrale acts, vooral van Vivien Leigh, in deze filmklassieker.

Het theatrale heeft eenvoudig te maken met het feit dat het om verfilmd toneel gaat en met de neurotische en explosieve personages die moeten worden uitgebeeld en waarbij de hoofdacteurs perfect uitvoeren wat hen is opgelegd.

Wie echter iets duidelijker, geloofwaardiger en sappiger had verwacht blijft natuurlijk onvoldaan achter.

Een filmklassieker, geen blockbuster voor de grote massa.

Het bestaan van en het omgaan met een oncenventionele wereld wordt als heel natuurlijk voorgesteld.

Nochtans is het heel begrijpelijk dat de film in het thuisland bij het verschijnen voor een zekere opschudding zorgde.

Het is een regelrecht drama als ge de houding van Strella tov Yiorgos ontleedt (toch een erg verrassende wending in het verhaal).

De mooiste scénes zijn de close-ups van Strella, zich volledig bewust van het dramatische, met het sterke, emotionele operamuziek en zang (Ik denk uit Puccini's "Madame Butterfly").

Destijds contreverse omwille van de sensuele (1950 !) uitstraling van Ingrid Bergman en één bepaalde scène waardoor de film een "Te mijden" of "Volwassenen, streng voorbehoud" of wat dan ook meekreeg.

Hoe dan ook, Rossellini zette misschien geen meesterwerk, maar toch een merkwaarige film neer.

Heel veel emotie en sfeerschepping en ook enkele verbluffende scènes (het vissersleven) die evengoed in een documentaire hadden kunnen thuishoren. Ook de vele figuranten komen natuurgetrouw over.

Het intrige is eenvoudig maar een Ingrid Bergman speelt uitmuntend.

Het slot laat de kijker mogelijks wat onvoldaan achter.

De sterke prestatie van Gyllenhaal loodst de film naar een behoorlijk niveau, want eigenlijk vond ik het aanvankelijk niet zo bijzonder en zekerlijk onder "Patriots Day", die andere film die ik zag over het Boston drama.

Naar het einde toe stak er meer emotie in en de scène met de herbeleving van de aanslag is toch wel sterk en aangrijpend.

De felle drang van Amerikanen naar heldenverering, met vlag en wimpel en een massa volk, hoe gek ook, was onvermijdelijk en moet ge er maar bijnemen evenals een zekere voorspelbaarheid, maar dat was moeilijk te vermijden.

Oei, oei, oei wat een typisch Amerikaans, romantisch, sentimenteel en onwaarschijnlijk niemendalletje.

Het kijkt prettig weg, vergt geen enkele inspanning en we wisten al alles lang vooraleer het gedaan was

En...alle acteurs zijn lieve mensen en zo hoort het.

Zo zie je maar : Verkoop je ziel aan de duivel of verkoop je hem je spiegelbeeld, het resultaat is hetzelfde.

Films van een vroegere datum dan deze zag ik nog nooit en ik moet bekennen dat dit pionierswerk me wel bekoord heeft.

Neen, een groot meesterwerk is het niet maar inhoudelijk is het best te smaken en filmisch sta ik toch in bewondering. Bovendien hadden de makers ook nog het lef het verhaal een eeuw eerder te plaatsen wat toch ook een aanpassing van decor, costumering vergde...

Toch wel een bijzondere film. In ieder geval een bijzondere benadering van de tegenstellingen tussen het Japans bedrijfsleven en deze van West-Europa.

Sylvie Testud is weergaloos goed in haar act van moreel vernederd medewerkster in een Japans kantoor waar een onmeedogend hiërarchische discipline en aanpak heerst. De dialogen zijn scherp en hoe pijnlijk en eigenlijk dramatisch ook, het scenario is zodanig dat het geheel een komisch accent heeft. Het moet evenwel nog eens onderstreept dat het Sylvie Testud is die de film op een behoorlijk niveau tilt.

Een spoedarts bereidt zich voor op een rustige vakantie in een ongerept natuurgebied, maar zal het avontuur van haar leven meemaken dat haar wellicht voor altijd zal tekenen.

Een interessant thema met het vluchtelingenprobleem in beeld, maar het had allemaal beter gekund want de film blijft, vooral naar het einde toe, nogal onduidelijk.

Ook filmisch was het niet zo best. Zowel de scènes tijdens de storm als deze bij het binnendringen van het noodlijdende schip zijn verwarrend en donker.

Susanne Wolff deed het overigens voortreffelijk.

Teder en triest. Ishikawa schetst een mislukte relatie van een jong koppel dat niet tot een hechte band en het uitdrukken van ware gevoelens komt.

Is het eerste gedeelte, met toch meerdere zich nagenoeg herhalende scènes wat lang en kan het wat ongewoon uitvallen, het tweede gedeelte is des te intenser, waarin wat gedachten losweken, vooral over besef "hoe mooi het had kunnen zijn" of "wat heeft er aan geschort en hoeft het nog"...

Het leidt naar enkele markante scènes, zoals van het snikkend meisje, het afscheid in het metrostation met de dichtgaande deur,... want het mag meteen ook gezegd dat de film in al zijn eenvoud wel knap in elkaar steekt met mooie beeldvormingen.

Heb er een kleine 4 voor over.

Zeker één van de betere misdaadfilms waarin corrupte politiek en misdadige machtsontplooiing één eindeloze keten vormen van gewelddadige vergeldingen en wraak.

Stevig regiewerk met suggestieve scenes, een goede soundtrack en vooral uitstekende vertolkingen met meerdere uitblinkers (Pierfrancesco Favino, Alessandro Borghi, Greta Scarano...)

Drama-komedie over beursspeculaties en de handige (of onhandige) manipulaties daaromtrent waarbij Jean Carnet als gegoten zit in de rol van gedupeerde en Gérard Depardieu en ook wel Michel Piccoli en Roger Hanin aan de andere kant van het gebeuren staan, tot...

Beetje langdradig, ook wel een stevige sneer naar de financiële wereld en de rol van de overheid, voor wat de ernstige kant van het verhaal betreft, maar voor de rest valt het best grappig uit.

Van Jacques Rouffiou zag ik voorheen twee films ("Violette et François" en "La Passante du Sans-Souci") en beide waren, net als deze "Le Sucre" niet denderend, maar van behoorlijke makelij.

Uitmuntende thriller met adembenemende ontknopingsscènes en wie anders dan een Joan Crawford kan dergelijke rol, zo overtuigend waarnemen. Alleen in haar blik kan ze heel wat emoties weergeven.
Een stevig script, knappe setting en ook een verleidelijke Gloria Grahame en Jack Palance helpen mee om het geheel geloofwaardig en op peil te houden. Alleen de scène waarin Myra vrijwillig van de trap valt, vond ik wel bij het haar getrokken.
Ik weet het wel, het thema van de film is zo oud als de straat, maar ge moet het nog altijd boeiend kunnen brengen. Een bravo dus voor David Miller en zijn team. Tien jaar later zou hij het eveneens uitstekende "Lonely are the Brave" maken.
Tenslotte, een bijrol voor een jonge Mike "Mannix" Connors in zijn debuurfilm.

Een dikke pluim voor de hoofdrolspeelster die hier een complexe personage uitstekend weet te vertolken, want Sue is niet alleen eenzaam maar heeft het vooral moeilijk om juiste keuzes te maken, het verschil tussen wat waardevol is en wat oppervlakkig, en valt van de ene gemoedsgesteltenis in de andere. Een gevolg is dat ze niet meer in zich zelf gelooft en ook geen vertrouwen meer heeft in anderen, ook als ze het goed menen.
Film die verrast en af en toe onthutst (de openingsscene in het park met Willie, de cinemazaal-scene,...) en onvermijdelijk wat doet nadenken. Zit een vergelijkingspunt niet in wat beroemdheden, bijvoorbeeld uit de cinemawereld, soms ervaren : voldoende professioneel en oppervlakkig contact maar toch eenzaam en zich onbegrepen voelen ?
Cineast Amos Kollek was me totaal onbekend.