Opinions

Heel mooie film over het mijnwerkersleven en de strijd tegen uitbuiting en met zeer geslaagde scenes in de mijnschachten.

Een jaar later verfilmde John Ford een erg gelijkende film, "How Green was my Valley", een schot in de roos maar m.i. moet deze Britse "The Stars look down" er amper voor onderdoen.

Dit heet dan een komedie te zijn maar zelfs een publieksbegeleider had me aan het lachen niet gebracht.

Herinner me dat voor velen in de jaren 70 de serie een vaste zaterdagavond-afspraak was, maar al gauw werd het allemaal voorspelbaar en toen ze er mee ophielden waren er nog weinig die er om maalden.

De film is niet anders...

Vond het zeer, zeer matig en wat sommigen de chemie tussen beide hoofdacteurs noemen, vond ik toch maar van de banaal-vervelende soort.

Romantische studentenkomedie. Wel grappig maar toch o zo clichématig en voorspelbaar.

James McAcoy met zijn softy-baby-gezicht vindt hier een geschikte rol.

Studentikoos en eigenlijk, slecht is het zeker niet.

Kort overzicht over de werking van de Stasi, de DDR staatspolitie, met lof voor de inzet om de privé-dossiers opnieuw samen te stellen, na de vlucht van de beruchte leden.

Merkwaardig dat het apparaat vele tienduizenden leden telde . Ongetwijfeld om vele uiteenlopende redenen.

Feit is dat al wat ik al zag aan documentaires en films, al dan niet naar waar gebeuren, het beeld dat van de Stasi werd opgehangen steeds pejoratief was. Heeft zonder twijfel een belangrijke rol gespeeld in het leven van vele mensen en dat gedurende vele jaren en ook gewoon levens gekost waarvan ge je kunt afvragen: waarom ?

Douglas Fairbanks Jr., erg populair destijds, beleeft in deze "State Secret" als dr. John Marlowe een hachelijk avontuur in een dwergstaatje (in Europa!) met een militair dictatuuraal regime, en waar verkiezingen spelenderwijs worden gemanipuleerd.

Best spannend en met wat hints naar bestaande toestanden van corruptie en machtswillekeur.

De ontsnapping is spectaculair en voor zijn tijd puik in beeld gebracht. Het slot was te verwachten en mocht er gerust bij na al die inspanningen.

Een prille vijftiger-film - sluit beter aan bij de fourtie's - die nog best te bekijken valt.

Geen tempo, geen flitsende dialogen, weinig of geen actie, geen verrassende wendigen maar toch boeiend en hartverwarmend in al zijn eenvoud. De muziek, niet onbelangrijk in deze film, onderlijnt uitstekend de gevoelens van eenzaamheid enerzijds, de nood naar belangstelling en vriendschap anderzijds.

Goede film. Goed acteerwerk.

Heel wat aandacht voor de dialogen en die zijn zo gevat, clever en dominant dat alles erg kunstmatig, zeg maar onnatuurlijk overkomt.

Bovendien spreekt het gehele verhaal niet erg aan, onwennig voor een western en toch vol met clichés maar dan nog erg stuntelig gebracht. Zelfs de slotscène die wat emotie had moeten brengen, stelt niets voor. Misschien was de song nog het beste.

Film over het verwerken van de psychische gevolgen van een massamoord en de vragen over het waarom van het gebeuren.

Even lijkt de film op een actiethriller af te stevenen maar het blijft eerder in de psychologische sfeer en berust veel op het acteerwerk van de twee hoofdpersonages.

Niet bepaald opwindend.

Kleine maar interessante en boeiende documentaire.

Naast wat weetjes over de gestolen doeken, uitvoerige uitleg over maffiapraktijken en verrassende verklaringen omtrent de opportuniteit van de heling van dergelijk gestolen waar.

Keaton-one-man-show met naast de vele traditionele, clichégeworden slapsticks scènes toch enkele die best geslaagd zijn.

Dacht aan een 3 op 5 maar de gevangenisscènes en de storm brengen redding en vormen het beste gedeelte van de film.

Een heel bijzondere vriend die Buster Keaton, want al heeft hij toch nog een hele carrière in de geluidsfilm gehad, het best blijft hij toch, meen ik, herinnerd van de periode van de stille film. In "Commedy Capers", een populaire TV-reeks van decennia geleden, had hij alleszins een behoorlijk vaste stek.

Ik noteer uit voorgaande commentaren "Our Hospitality" en "Sherlock Jr" voor een volgende lachbeurt. "The General" zag ik reeds.

Een verhaal dat mogelijks nogal onwaarschijnlijk lijkt maar Andrew Scott vertolkt uitstekend de rol van een wat simpele, stumperige man die vanuit zijn eigen liefde voor zijn dochtertje uit een stukgeslagen relatie zich omtrent de dood van een jonge tiener plots vragen begint te stellen en eigenlijk is de synthese van deze film niets anders dan de liefde voor het kind en het blijvend beschermen ervan door het van alle gevaren weg te houden.
Natuurlijk houdt de film, het onderwege behoorlijk spannend en valt de ontknoping toch enigszins verrassend uit.
De opbouw is goed en echt nare schokeffecten worden vermeden. Knappe beeldvorming.

Het komediegedeelte is veruit het beste met grappige dialogen en ook enkele mooie scènes, zoals het huwelijksfeest.

Daarna gaat het verflauwen, een beetje melo...

Shirley Maclaine viel mij het meest op.

Sommige scènes in het café deden me even denken aan "Helaasheid der Dingen" maar dit hier is minder ruw (daarom niet minder echt) maar heel wat tederder, emotievoller en de kleine Stella laat niemand onberoerd.

Verbluffende acts (Een heel aandachtige camera) van de jonge meisjes maar ook anderen als Benjamin Biolay en Karole Rocher, als de oppervlakkige en weinig verantwoordelijkheid uitstralende ouders, presteren zeer goed.

Een aanrader.

Lomp en inspiratieloos. Een heel simpele soort humor (?). Amerikanen kunnen ervan houden maar het is te karikaturaal met domme dialogen, veel lawaai om niets en heel vaak pijnlijk belachelijk

Gelukkig heeft Mary Steenburgen een lieve glimlach en ziet ze er zeer keurig uit voor een moeder van een 40-jarige zoon.

"Step Lively" was de eerste film waarin Frank Sinatra een rol kreeg toebedeeld. Voordien was hij alleen maar te zien of te horen als "Frank Sinatra".

De film is vervelend en heeft maar één doel en dat is munt slaan uit het steeds maar groeiend sukses van "The Voice". Alles is opgebouwd rond de liedjes die Sinatra brengt.

De film legt wel een zeker accent op de harde zakelijkheid en onverbiddelijkheid van de showwereld. "To be or not be" zit er dik in verweven en zolang de wind financieel gunstig waait zijn er geen problemen.

Film over de problematiek van een nieuw samengesteld gezin en van de strijd tegen kanker, maar eigenlijk gaat de film hoofdzakelijk over de kinderen.

"Stepmom" is een goede film, op zijn Amerikaans, met enige overdrijving in de uitwerking van emoties (sentimentaliteit, geluk, droefenis...wat naar boven afgerond) maar die toch raakt.

Mooi is alleszins hoe de kinderen, die toch enkele jaartjes verschillen in leeftijd, anders reageren op de gebeurtenissen. Goed weergegeven. Trouwens die twee jongeren spelen zeer goed en die kleinste zelfs heel grappig. Daarnaast kunnen ook Julia Roberts en Susan Sarandon ook op een goede act terugblikken.

We nemen onze beste camera en we filmen een stuk puur uit het leven gegrepen realiteit, we zorgen dat we steengoede acteurs hebben (Let ook vooral op de kinderen) en we bekomen een meesterwerkje.

Dit is hier het geval, want deze film is eenvoudig aangrijpend en wondermooi.

Heb hem in het week-end tweemaal bekeken, om toch niets te missen, blij dat ik was veraf te vertoeven van vervelende achtervolgingen in de straten van San Francisco, irriterende vechtpartijen op de rand van een wolkenkrabber, of amerikaanse privé detectives, journalisten, advokaten of verzekeraars die alle problemen oplossen nadat ze enkele mensen hebben gedood en tussendoor de pannen van het dak hebben gevrijd.

Onvoorstelbaar dat slechts een handvol mensen deze film hebben gezien.

Vond de opbouw van het verhaal, zekerlijk in het eerste gedeelte, nogal chaotisch, wat niet belet dat de film toch enkele sterke scènes bevat waarin, in dit eerste werk, het talent van Felix van Groeningen bij momenten reeds duidelijk is.

Heel denderend is het verhaal over vrienden nu eigenlijk ook niet maar de sfeerschepping vergoedt wel één en ander..

Dit was een slechte keuze om naar deze film, te willen kijken. Maar ja, Steve Jobs..., maar na een uur kon ik al een bilan opmaken: pijnlijk om die insider gesprekken te volgen. Echt vervelend. Nadien wordt het enigszins beter maar in zijn geheel geraakt deze film inzake genietbaarheid niet boven een 2.

Moest het werkelijk zo, Danny Boyle ?

Ijzersrerke film over een relatief jonge Alzheimer patiente.

De film overloopt de stelselmatige aftakeling en laat zien, aan de hand van signifikante en soms ogenschijnlijk onbelangrijke scènes, hoe Alice meer en meer in afzondering geraakt en familieleden op hun beurt kracht en inzet zien afnemen.

Onwaarschijnlijk knappe prestaties van Julianne Moore, die er terecht een Oscar aan over hield.

John May heeft van zijn weinig opbeurend beroep zijn passie gemaakt. Minitieus en zorgzaam en met zijn hart vol medeleven en respect voor anderen is het onvermijdelijk dat hij botst met de onverschilligheid en egoïsme van de maatschappij.
Eddie Marsan (verwonderlijk dat die man nog nooit een topprijs won) is subliem gecast en zet een werkelijk verbluffende act neer.
Heeft de voorlaatste scène waarbij het meisje onwetend is dat de man die opnieuw vriendschap in de harten heeft gebracht, daar wat verderop begraven wordt een cynisch trekje, de laatste scène is er ene van erkentelijkheid. Heel mooi gebracht trouwens en zekerlijk ontroerend.
Een mooie film, zonder meer.

Moest af en toe denken aan Haneke's "Amour", alhoewel niet precies hetzelfde, maar toch ook over een hechte liefdesband tussen twee bejaarden.
Ben zelden in de ban gekomen van actrice Geneviève Bujold, maar hier geeft ze toch, samen met een imposant acterende James Cromwell, een overtuigende prestatie weg, in een mooie, gevoelige film, naar een waar gebeuren, zo het blijkt. Straf.
En wat de betwisting over het al dan niet rechtmatig bouwen betreft : Het hart heeft het gehaald op de wet. Maar eens goed ook.

Goede film, eigenlijk, die het zoeken naar een moordenaar combineert met het beleven van een nieuw familiegeluk.
Bijwijlen iets te sentimenteel en in het middenstuk zeker wat ter plaatse getrappel.
Anderzijds een grote verdienste het niet in een happy end te laten uitmonden maar wel in begrip en bezinning. "Wat hebben we toch...?".
Een goede Matt Damon.

Gangsterkomedie van de beste soort met een uitstekende Robert Redford (verdiende misschien wel de achtste Oscar in deze film), zonder hierbij de andere goede acts tekort te doen.

Prima verhaal, keurig en duidelijk gebracht en knap origineel in schuifkes verdeeld.

Spanning (cfr het pokeren) en zeker genietbaar zijn de kleuren en de muziek.

Complexe, psychologische en uiteindelijk gewelddadige film waarin realiteit, waanbeelden en tijdssprongen dooreen dwarrelen en mij niet kon bekoren.

Aan spectaculaire inbraken en even spectaculaire achtervolgingen geen tekort in deze al bij al spannende actiefilm.

Hier en daar natuurlijk met een korrel zout te nemen maar in zo'n actieprent wordt daar doorgaans weinig om gemaald.

Dat de film nog een spetterende finale in petto zou hebben en mogelijks een ontspannende laatste shot, lag wel voor de hand.

Nicolas Cage overtuigt in een rol die hem wel ligt.

Heb er maar één woord voor : onthutsend.

Isabelle Huppert schittert in haar rol van een vrouw die ogenschijnlijk emotieloos de weg naar de hogere rangen vindt in deze "La Dame aux Camélias" die beslist ook een pluim verdient voor decors en kostumering.

Cineasten vinden in dat gruwelijk gebeuren dat "oorlog" heet dankbare stof voor hun film en wij zijn hun uiteindelijk dankbaar dat wij de vele, vele aspecten die zich rond dit vreselijk gebeuren afspelen, op een eigenlijk vulgariserende manier leren kennen.

Ook deze film die de naweeën van een recente burgeroorlog en de hoop op gerechtigheid heel scherp stelt.

Knappe film, vind ik, die in de beginne de gedecideerde figuur van Kerry Fox toch wat veel door gangen laat draven, maar daarna resoluut de aangrijpende, bijwijlen ontroerende tour op gaat.

Anamaria Marinca is weer echt overtuigend en al laat de film besluitend een opening naar gerechtigheid, de totale sfeer is er toch één van teleurstelling en ontgoocheling omtrent de onmacht in te gaan tegen politieke en belangen allerlei.

Een verhaal dat het drama en het daaruit voortvloeiend leed wel poogt weer te geven, maar dit memorabel rampzalig gebeuren had een beter gestoffeerde weergave verdiend.

Het is natuurlijk geen documentaire maar het verhaal dat wordt gebracht valt af en toe toch door de mand en veel prijzen zou ik aan het acteerwerk in het algemeen niet willen toekennen.

Toch niet geheel onverdienstelijk, omdat het toch wel de chaos, wat menselijke mindere gedragingen in noodsituaties en de geïmproviseerde hulpverleningen aanhaalt.