Opinions

Weinig of niets waard.

Leek wel een collage van MTV-clips en dan nog een slechte.

Ondermaatse film met een onmogelijk plot, meerdere scènes die geen enkele zin hebben, zelfs niet zo best camerawerk en acteurs die absoluut geen indruk maken, tenzij misschien Herbert Flack die wel oogt als directeur-playboy.

Zag een fragment van deze film enige jaren geleden en had het best daarbij gelaten.

Super Cooper lijkt meer op een kotmadame dan op een undercover-agent, maar daar zit dan het wonderbaarlijk komische in, evenals in de grappige replieken, soms wat grof, in deze actiefilm, met wisselende kansen, zoals het hoort.

Eigenlijk te waarderen als satire op die films met hoogtechnologische standjes (James Bond...).

Zag een versie met melding "extended version". Moesten ze niet gedaan hebben.

Absurde humor alleen verdedigbaar als satire bedoeld op Bond-films en dergelijke.

Geslaagde en flauwe gags volgen elkaar op en Leslie Nielsen, puik omringd door vrouwelijk schoon, is best knap als onverzettelijke superhero.

Film over WO I, gemaakt in de aanloop naar WO II. Een spionageverhaal waarvan ge best kon vermoeden dat er een verrassende wending op komst was, wat de spanning de hoogte indrijft maar vooral de rol die Conrad Veidt en Valerie Hobson vertolken echt intensief maakt. Maar best, want wat vooraf ging kon mij niet echt bekoren, : de scènes in Duitsland, de landing vanuit de duikboot (de brommer),... Regisseur Michael Powell is nochtands niet de eerste de beste, maar hier wordt zijn film toch wel grotendeels gered door zijn cast.

Martin Ritt, in de periode van de McCarthy-communistenjacht, reeds aangewezen voor sterk linkse ideeën, brengt hier, naar het boek van John Le Carré, een film over spionage tijdens de Koude Oorlog.

Geen spectaculaire actiescènes maar eerder een menselijke benadering van het onwezenlijke van het spionagewerk, de broosheid van de afspraken die er worden gemaakt, de onbetrouwbaarheid tot de lafheid van met wie je in aanraking komt...

Niet zo eenvoudig om volgen maar wel interessant, natuurlijk.

Richard Burton is geschikt voor dergelijke rol en acteert dan ook heel goed (Zou hij whisky op de set gedronken hebben ?) en Peter Van Eyck is zeker ook goed gecast. Claire Bloom - voor het eerst gezien in Chaplin's "Limelight" (1952) en voor het laatst in "The King's Speech" (2010) ! - is wel goed, maar lijkt mij toch geen perfecte partner voor een Burton.

Merkwaardige film die aan de hand van ogenschijnlijk losstaande scènes de maatschappij hekelt en vooral de minpunten bij de mens blootlegt. Bijvoorbeeld : Het begint al met de diefstal op straat met een kinderlijk, overgelukkige Christian nadat hij zogezegd de bruut had weggejaagd en het "omstaanderseffect" had overwonnen. Hetzelfde fenomeen, ook van lafheid, doet zich voor bij de agressie op het galadiner. Pas wanneer "het dier" door één man werd overmeesterd, is iedereen daar om er op te knokken.
Meerdere aspecten volgen elkaar op : hypocrisie, minachting voor de mindere in de maatschappij, racisme, egoïsme, verwaandheid, vunzig gedrag...
Het is niet altijd spetterend maar eigenlijk toch meestal genietbaar, verrassend en grappig.
Een frisse en spitsvondige camera bezorgt de film nog wat meerwaarde en, al duurt hij lang, is dit voor deze Ruben Östland-movie geen handicap, omdat er wel altijd iets nieuws opduikt waarvan te genieten valt. Wellicht zou een tweede visie nog wat onderhuidse finesses doen ontdekken.

De "Bill Murray feel-good show" en wat is die vent toch sterk om oneliners en verrassende replieken tot hun recht te doen komen en steek hem in een karikatuurrol, zoals hier, hij blijft een heel aparte acteur. Laat hem maar een film vullen met zijn bijzondere mimiek, het moraliserend slot en de sentimentaliteit daarrond zijn niet van hetzelfde niveau.

Goede en interessante film over Fritz Bauer die zich in het na-oorlogse Duitsland inzette om beruchte nazzi-misdadigers op te sporen en daarbij niet altijd de volledige medewerking van alle overheidsinstanties meekreeg en zelfs door politiek gedoe niet risicoolos te werk ging.

Film deed me denken aan het minstens even goede "Im Labyrinth des Schweigens", een aanrader voor wie zich in deze materie verdiept.

Hoofdrolspeler Burghart Klaussner overtuigt evenals Ronald Zehrfeld, die de laatste jaren in meerdere Duitse producties uitblonk.

Meerdere mooie, sterke en zelfs unieke (politie te paard op de verdiepingen van flatgebouw !) taferelen en ook veel oog voor het detail en ook symboliek (de putten, de inktvlek...) in deze (stomme) pioniersfilm die komaf maakt met het establishment en het proletariaat aanmaant tot waakzaamheid.

Geen hoofdrollen, geen hoofdacteurs, zodat de film soms eerder overkomt als een gespeelde wedersamenstelling, een soort semi-documentaire, maar nooit verveelt. Onthutsend dramatisch in zijn besluit. Eisenstein op zijn best, zou ik zeggen !?

Niet bepaald denderend. De jongerenstages op de boerderij en wat achtergrond van de hoofdpersonages leek wel een best te verteren aanloop naar een boeiend vervolg, maar helaas viel er verder toch ook weinig te beleven.

Matige middenmoot.

Heel bizarre film die mij in ieder geval de ontoegankelijkheid van de vrouw tot het toneel in Engeland in een vroeger tijdperk leerde kennen.

Ben onvoldoende vertrouwd met de stukken van Shakespeare om een afdoende beoordeling van de film te geven, maar heb wel behoorlijk geboeid gekeken.

Goed acteerwerk, zou ik toch zeggen.

Van Richard Eyre zag ik reeds 2 uitstekende films : "Iris" en "Notes on a scandal" en ook deze mag er, hoe dan ook, best zijn.

Beeld van de stage in de jaren 30. Het vele gesnater tussen de actrices en van wie er rond draait verveelt enigszins of soms veel. Gelukkig is er een grote dame als Katharine Hepburn naar wie het een plezier is te luisteren en naar te kijken.

Liefhebbers van veel actie zullen in deze western toch wel een beetje op honger blijven zitten want er is nog al veel ruimte voor karakterstudie en romance.

En John Wayne ? Wel als debutant deed hij dat verre van slecht. 'k Zag hem zelfs met één schot twee Indianen van hun paard doen tuimelen.....Maar laten we dit detail Ford niet kwalijk nemen. "Stagecoach" zou zijn eerste klank-western geweest zijn.

Het sukses (Zal niet unaniem geweest zijn) van deze "Stalag 17" zat hem destijds zeker in de lef om een film te maken over gevangenschap tijdens WO II en er een luchtige toon in te steken.

Wat mij betreft vind ik die luchtige toon en wat moet doorgaan voor humor eerder vervelend en zekerlijk niet van een goed niveau, misschien op wat galgenhumor na.

Als Wilder koos voor een komedie dan moest hij zekerlijk het visueel sterk overkomend doden schrappen.

Wilde hij dan toch iets ernstigers dan is de platvloersheid er te veel aan.

De ironie omtrent de tussenkomst van de Conventie van Genève, doorgaans met de voeten vertrappeld, is wel goed ingebracht.

Is er wel een zekere spanning naar het einde toe en zijn enkele acteurs als Holden, Strauss en Graves in goede doen, in zijn geheel, eerder teleurgesteld.

De wreedheid van de oorlog gezien vanuit de Duitse hoek. De filmt toont het gruwelijk leed van de agressor aan de hand van vreselijke, indrukwekkende scènes. Film kan alleen maar de afschuw van de oorlog verhogen.

Filmisch zeker te waarderen en ook goed vertolkt.

Dit is natuurlijk voor velen nostalgie van de bovenste plank.

Terecht, want een dikke proficiat aan beide acteurs die zo sprekend beide komieken tot leven brachten en aan al wie aan de film meewerkte want dit is zo echt en zo veel meer dan een documentaire.

De ""dikke en de dunne" tijdens hun vergane-glorie-periode, maar met veel allusies naar vroegere jaren geschetst : hun vele huwelijken gepaard met hopen allimentatiegeld, hun successen maar ook hun afgang in de States met het duo Abott en Costello aan de top, hun uiteenlopende karakters, met Stan als de "workaholic" en Ollie gewoon als "Babe", hun alcohol- en gokverslavingen, maar ook hun hechtere vriendschapsband die in die latere periode ontstond.

Gaat de film om een ultieme trip naar Engeland die eveneens het einde van hun samenwerking betekende, beiden hadden 7 jaar vroeger ook een succesvolle rondreis in Europa gemaakt toen hun beroemdheid in de States reeds erg tanend was. De duur van de trip overschreed alle verwachtingen omwille van het laaiend enthousiame waarmee het duo in een eindelijk van oorlogsellende verlost Europa werd ontvangen. Het onderstreept de enorme populariteit van de twee die reeds in het silent-movie-tijdperk doorbraken en eigelijk geen enkele moeite hadden met de geluidsfilm.

Film speelt zich voor een groot gedeelte af in de metro, tijdens de vlucht van de autistische tiener, Ricky.

Misschien had de film iets meer nood aan bijzondere gebeurtenisjes tijdens deze vlucht om het boeiender te maken, maar misschien was het precies de bedoeling om de gewone gang van zaken in en rond de ondergrondse, met min of meer gewone mensen en gewone toestanden, te schetsen, terzelfdertijd het beeld brengend van onverschilligheid tov deze duidelijk in problemen vertoevende jongere.

Lijkt de film in het eerste gedeelte meer op een collage van korte shots, dan komt er naderhand toch meer lijn in het verhaal, sluiten de opeenvolgende scènes beter aan, is er meer spanning buiten het metrogebeuren en wordt er ook emotie ingebracht, wat het niveau duidelijk opkrikt.

Eenvoudig en sympathiek romantisch verhaaltje dat natuurlijk niet rond de cliché's kan, en voorspelbaar zijn die dingetjes meestal wel.

Middenin moest ik wel even denken aan July Delpy en Ehtan Hawke, maar dat was toch even anders en ook beter.

Misschien komt er nog een vervolgje op deze "Standby". "Eight years later" of zoiets. Wie weet ?

Marcello Mastroianni, prachtig én met bijzondere bril, nagenoeg als een karikatuur van de brave huisvader, dromerig, voor een stuk in het verleden levend en naïef in zijn geloof in de verknochtheid en succes van zijn kinderen, moet ervaren dat de realiteit toch nog even anders uitvalt.

Zeer goede film waarin ook de gedachte van het ouder worden en er echt niet meer bijhoren ook wel de kop opsteekt en allusies worden gemaakt op de aan televisie (1990 !) verslaafde jeugd, niet alles correct verloopt in het leven (het cynisch verhaaltje "Wijn wordt ook van druiven gemaakt") en zelf maffiatoestanden (Op het strand in Rimini wordt wel eens iemand vermits. Het gebeurt in Sicilië ook wel eens...).

Tenslotte is er nog de charmante ontmoeting met de oude dame, in de persoon van filmglorie Michèle Morgan, die een kanjer van een waarheid weggeeft: "Soms is het veel beter om te doen alsof je van niets weet en er verder niets achter te zoeken..."

Wellicht wel dramatisch een ontgoocheling als Matteo te ondergaan - en het zal wel meer voorkomen - maar zo erg zwaarwichtig wordt het niet gebracht. Er is ook plaats voor wat humor en hoe dan ook, Mastroianni weer in een glansrol.

Neemt de cineast in het eerste gedeelte van de film rustig de tijd voor de kennismaking van het gezin, met aan het hoofd Giovanni, de psycholoog, rustig, kalm en onverstoorbaar en uiterst gehecht aan zijn familie, het tweede gedeelte brengt het relaas van de impact van een familiaal drama op de andere leden van het gezin, hun uiteenlopende manier van rouwverwerking, hun frustraties en trauma's met de barsten in hun onderlinge relaties, hun schuldgevoelens....

Er zijn wel meerdere films die dit thema behandelen. Deze echter valt wel stevig op door de natuurlijke eenvoud die van de personages uitgaat bij het ondergaan van het drama, overtuigend en gelovenswaardig en zonder overdrijving. Geen traan die niet gemeend is en het is aandoenlijk de ommekeer bij Giovanni te observeren, hoe ook hij ontspoort en kraakt.

Een goede regie en mooi uitgekiende montage. De scènes volgen elkaar op, zonder veel franje maar met betekenis en recht in de lijn van het verhaal.

Klassiek, grotendeels voorspelbaar filmpje met de gekende romance, de melancholie, de ups, de downs....

Prettiger was het weerzien met Andy Devine, de man, met hese stem, die in vele, meestal cow-boy, films de goedaardige, komische supporting-actor was.

Zag de film vele jaren terug en toen kon hij me niet overtuigen. Was toen niet zo voor Judy Garland. Ondertussen wel één en ander veranderd omdat ik ondertussen haar vroeger werk heb leren kennen, en toch ook nu niet met deze remake van "A Star is born" overtuigd. Judy, helaas op 32-jarige leeftijd, ondanks haar eigen TV-shows, reeds op de weg terug wordt hier neergepoot als "een nieuwe ster" en treedt in de film op in de stijl van een actrice die op haar carrière terugblikt. Judy is, zoals hierboven reeds gezegd, een ster uit de veertiger jaren ("The Wizard of Oz", "For me and my Gal", "Meet me in Saint Louis", "Easter Parade"....).

Hoe dan ook, het verhaaltje is beter dan dat van de meeste musicals, maar ik had gehoopt op een paar sterke nummers. Op "The Man that got away" na, bleef ik op mijn honger zitten.

Behoorlijke film maar niet wat ik er gelet op de Oscar, Golden Globe en Bafta appreciaties van had verwacht.

Aan Lady Gaga en vooral Bradley Cooper ligt het niet maar ik zag ooit "Walk the Line", een film die wat gelijkenis vertoont en waaraan ik dacht bij het zien van deze "A Star is born", maar daar zat toch meer "hart" in en werd de kijker nog veel meer in het verhaal opgeslorpt.

Maar goed, zoals gezegd behoorlijk, én met genietbare filmische kwaliteiten en muziek.

Goed misdaad- en detectivefilmpje die, al blijft het wel spannend, niet echt een dramatische toon aanslaat. De humor tussen Powell en Ginger Rogers zorgen immers voor de nodige ontluchting. Ginger, nu eens weg van zang- en dansgedoe, kan ook in dit genre overtuigen.

Best genietbaar.

Goed opgebouwde film met een erg realistische karakterschets van een ster op haar retour, meer nog : bij de cinemabonzen niet meer in trek en zich verbitterd vastklampend aan de glitter and glamour die ze nog steeds verwacht.

Rol die prachtig - of wat dacht je - vertolkt wordt door Bette Davis.

De slotscene had beter gekund en valt simpel en clichématig uit maar de rest is knap, heel knap.

Met dergelijk gegeven zoudt ge u aan een absurde, doldwaze komedie verwachten maar gelukkig zijn de makers er in geslaagd, naast grappige situaties en dialogen, er ook een flinke portie gevoeligheid in te stoppen. Het maakt dat de film u gaandeweg meer en meer gaat aanspreken en al was het einde enigszins voorspelbaar, ge houdt aan deze prent een goed gevoel over.

Negatief, maar niet bepalend voor de waardering van deze film, is dat het Canadees Frans niet om aan te horen is.

Een tweede visie van een film van Woody Allen doet u altijd nog wat meer ontdekken aan gevat-grappige gezegden, replieken, formuleringen, dialogen, oneliners, én, al is het misschien niet de allerbeste Allen-film, de stempel van de man staat vet afgedrukt.

Satire, fantasie en symboliek eisen ook hun plaats op en van deze laatste is de openingsscène op de "slecht gekozen" trein een schitterend voorbeeld en wat voor mij altijd een absoluut pluspunt is, zijn de jazzy-evergreens als knappe soundtrack.

Een dwarrelende film met vele voorbeelden hoe Allen primaire gevoelens uitdrukt in verrassend-absurde scènes. Ge moet als kijker aandachtig blijven om er de volle pot uit te halen.

Een jonge Charlotte Rampling, - recentelijk nog in de belangstelling met "Hannah" - reeds met haar gekende afstandelijke look. Men noemde haar trouwens "The look" en er is een lange scène naar het einde toe waarin ze dat waarmaakt.

De fans van onze cineast zijn fantastisch karikaturaal weergegeven. Ook al een sterk punt in de film.

Uiterst sterk begin van de film. Rauw, gewelddadig en naar de keel grijpend.
Hoofdpersonage komt, ondanks zijn onmogelijke aard, geloofwaardig over en dat is een pluspunt voor de acteur en voor de film.
Daarna komen er m.i. te veel gelijkaardige scènes, zonder dat de film eigenlijk opschiet. Wordt aldus langdradig en dat van die plooien die met zijn vader kunnen worden platgestreken komt eerder flauwtjes over.
De rol van die therapeut heb ik niet echt begrepen.

Familiale western. Al te braafjes en te moraliserend om er echt in te geloven.