Opinions

Knappe documentaire die heel wat verrassingen brengt zoals de connecties tussen het water van de oceaan, de mens en de cosmos met daarnaast de onthutsende wreedheden die het Chileense volk in de loop van de geschiedenis heeft moeten ondergaan.

Doorwinterde getuigenissen, nostalgie en mysterie tot één geheel gekneed.

Een buitenbeentje die wat nadenken uitlokt.

Na wat ik hierboven las, lijkt die "Nostalgia de la Luz" wel een must.

Chabrol creeërt zijn typische thriller-sfeertje en laat zoals dikwijls de kijker wat onvoldaan achter met vragen allerlei.

Jean Yanne is de geknipte acteur voor dergelijke personage (In de stijl van "Que la bête meure" en "Nous ne vieillirons pas ensemble").

Goede "Chabrol"-film.

"Liever arm en vrij dan rijk en opgesloten" is zowat het hoofdthema van de film en dat werd, naar het schijnt, in volle crisisperiode, begin jaren 30, met werkloosheid en armoede tot gevolg, niet bepaald gesmaakt. Pas jaren later werd deze film aanzien als een meesterwerkje.

En dat is het eigenlijk ook want Renoir legt ook op zeer gevatte wijze meerdere kortzichtigheden van de bourgeoisie bloot, de oppervlakkigheden en de wispelturigheidjes van het kleine menske, zijn hypocrisie...

Cineast kon beroep doen op een schitterende Michel Simon, die zijn rol op een werkelijk onevenaarbare wijze vertolkt.

"Le soleil ça fait tout grandir : les melons, les pommes de terre et même les enfants.....". Een zin die mij is bijgebleven uit deze film die ik meer dan 55 jaar geleden zag, me erg charmeerde en nu nog altijd even fris overkomt. Een film rond het Franse dorpsleven en het "wonder" Fernandel, maar ook met humor en emotie en met de adorabele Pierrette Bruno ("La bonne Planque") en ook een zekere Francis Linel waar ik destijds een plaat van had ("Un Gamin de Paris"). Zeer, zeer mooi. Charme die nooit meer terugkeert.

Mooie film over een man die alhoewel hij toch een zekere status heeft bereikt en zich steeds voor zijn familie heeft ingezet, door de plaatselijke bourgeoisie niet wordt aanvaard, eerder vernederd en zich daardoor erg ongelukkig gaat voelen en zich zelfs schuldgevoelens op de hals haalt.

Bernard Campan zet in deze rol een heel goede, overtuigende acteerprestatie neer.

Goede opbouw, knappe, duidelijke dialogen en, hoe dan ook, toch een sneer naar die maatschappelijke groep die zich graag "elite" noemt.

Niet de eerste gangster die op stap moet met één of andere kluns.

In "L'Emmerdeur" (1973) had Lino Ventura heel wat last met Jacques Brel en Pierre Richard zat meer dan eens in het milieu verstrengeld.

In deze "Le Boulet" hebben kluns èn gangster wel een gemeenschappelijk doel, maar dan tot op zekere hoogte...

Eigenlijk wat jammer dat er iet te veel "onmogelijk" actiescènes inkomen, want er zijn periodes die echt grappig zijn, met plezierige situaties en allusies op alles en nog wat (Conchita, de Ferrari-kameel werd onmiddellijk als "Schumacher" aangesproken en de man met het stalen gebit, ergens nog gezien...)

Poelvoorde, ondertussen uitgegroeid tot een acteur met vele mogelijkheden, zit goed in zijn rol en de rest van de cast valt zeker niet tegen.

Avontuurlijke komedie die Lino Ventura aan Brigitte Bardot koppelde. Best goed gevonden die combinatie van de knokker met de stoeipoes en met de drooglegging in de States op de achtergrond en een knap doordachte titel was er wel iets mee te doen.

En bijwijlen komt het er ook wel uit, zeker in het eerste uur waar het script wel best aanslaat met sfeervolle, sympathieke, goedlachse scènes.

Ventura als gelukzak èn pechvogel doet het goed en op lieve Brigitte kunt ge onmogelijk kwaad zijn.

Daarna vind ik de film al te lang aanslepen, wordt er nog heel wat bijgesleurd dat geen meerwaarde biedt.

Geen topper, maar toch met voldoende fun, zeker voor wie onze beide helden genoegzaam bekend zijn en ook Guy Marchand ala crooner uit de twenties zit goed in zijn rol.

Een flinke portie kalverliefde, ouders die alleen maar met zich zelf bezig zijn en een wijsneuze oma, zonder verantwoording, en in dit geval heeft men er een komedie van gemaakt, waarbij men zelden echt geamuseerd kan toekijken, die aan de oppervlakkige kant blijft uiteraard en alleem maar te genieten valt omwille van enkele hun vak beheersende spelers en ook nog een piepjonge Sophie Marceau.

Biopic die niet zou misstaan hebben als verfilming van een werk van Steinbeck. Zó ligt het accent op de economische crisis uit de jaren 30, de werkloosheid, de armoede...

Goede film, vlot verhaald met kernachtige dialogen, beetje langdradig, over een toch wel merkwaardig personage. Weinigen die het konden "maken" zouden die kans hebben afgestoten.

Het Bounty verhaal goed verteld, spannend, avontuurlijk uiteraard en ook heel mooie fotografie.

Niet te vergeten de uitstekende vertolkingen.

Jason Bourne op de vlucht en op zoek naar zichzelf en naar vergelding.

Speedy, onwaarschijnlijke actiescènes beheersen de film, al zag ik meer filmfun in het intrige op zich en het spel van de cast.

Film over de oorlogssituatie tussen Israël en de Palestijnen en de barrière die zulks opwerpt voor mensen die niets anders dan vrede willen.

Origineel van opzet, realiteit van het gebeuren naast ontluikende romantiek. Het is een mix die best meevalt en waaruit, eens te meer, het waanzinnige van een oorlogstoestand blijkt.

Goede film, eenvoudig en gevoelig, met degelijk acteerwerk.

De scènes waarbij de zoon instaat voor de verzorging van zijn vader zijn wel goed en overtuigend gebracht en ook deze waarbij het hoofdpersonage mijmert over wat het leven voor hem nog is en wat het voor hem gebracht heeft. Het spijtige van de film is mijn inziens dat er geen relaas is van wat zich vroeger afspeelde en hoe men tot dergelijke toestand en verhouding vader-zoon is gekomen.

De eenvoudige boerenzoon wellicht voor wie het als vanzelfsprekend was (en blijkbaar nog is) in het ouderlijk huis te blijven en de zorg om de "oude dag" van vader op zich te nemen, zondermeer

Zwak, zwakker, zwakst...

Zelden zo'n lege Vlaamse film gezien. Alleen maar nagenoeg identieke zelfde scènes.

Zo vlug mogelijk vergeten en hopelijk doen de acteurs dat ook.

Is er vanuit sociaal maatschappelijk oogpunt de bezorgdheid om een kind een behoorlijk bestaan te geven, er kan anderszijds ook geijverd worden om kind en ouder niet te scheiden.

De zaken zullen wel iets complexer liggen dan wat dit gevoelig en sentimenteel filmpje als verhaal aanbiedt.

Nochtans aan te bevelen omdat het doet nadenken over dit aspect van ellende in de wereld maar ook over de solidariteit die tot stand kan komen.

Het slot van de film brengt geen uitsluitsel maar wel hoop en een: "Wij hebben, af en toe, nood aan een historie die goed afloopt".

Begint wat slapkes, maar naarmate de film vordert wordt de karaktertekening scherper en worden er meer en meer accenten gelegd op de Oost-West-tengenstellingen in een verscheurd Berlijn uit de jaren 60 en dus wat er eigenlijk leeft in deze familie van heel eenvoudige mensen.

Uiteindelijk een familiekroniek gezien door de ogen van een volwassener wordende knaap. De film wordt naar het einde toe gevoeliger en eindigt met een knappe eindsekwentie.

Heel mooi acteerwerk.

Onvoorstelbaar, deze instellinngen die met brainwashmethodes, met het geloof als onderbouw, het anders geaard zijn willen de kop indrukken en even onvoorstelbaar, hoe ouders in deze therapie meestappen.

Film die toch wel wat verschilt van de klassieke over de problematiek van de ontluikende homoseksuele geaardheid. Verduidelijkt wordt alleszins dat deze niet gewilde maar gevoelsmatig ervaren geaardheid, geen op sensatie beluste keuze is die respectloos ingaat tegen maatschappij en geloof.

Die Lucas Hedges zit wel goed in een rol van zowat "één tegen allen", net als in "Ben is Back" dat ik onlangs zag.

Film over het al dan niet weten, of willen weten, over de "werkkampen" en wat daar gaande was.

Vond het wat gekunsteld al grijpt het bij de relatie tussen de kinderen af en toe toch naar het hart en is het slot zeer, zeer suggestief.

Blijft aanbevolen voor al wie de kennis aan deze gruwelijke tijden dient bijgebracht, de jeugd in eerste instantie dus.

Naar een waar gebeuren - amper een handvol jaren geleden - knap in filmtaal verteld door debuutregisseur Chiwetel Ejiofor, die naast het spectaculaire van de uitvinding in primitieve omstandigheden, de accenten op de barre levensomstandigheden en de verwaarlozing door overheden, in de film ook nog uitblinkt in een gevoelige vader-zoon-relatie.

Ook Maxwell Simba en Aïssa Maiga overtuigen in deze film volledig op locatie gefilmd.

Een "thuis" is alleen daar waar er vriendschap en liefde heerst;

Mooie animatiefilm die een opsomming brengt van de deugden die we in ons binnenste zouden moeten dragen: vriendelijkheid, erkentelijkheid, behulpzaamheid, fouten durven bekennen, eerlijkheid...liefde.

Even dacht ik een nieuwe "Whiplash" te beleven, maar, neen hoor, deze "Boychoir" is veel slapper, mist elementen die hem van andere "weg naar de top"-films zouden kunnen doen onderscheiden en ook de overtuigende passie ontbreekt.

De montage is wel in orde en ook het zingen, natuurlijk, kan bekoren.

Dustin Hoffman speelt de gemakkelijkste rol van zijn leven : alleen de rechterhand wat bewegen en al naar gelang stoer of voldaan kijken.

Heel veel respect voor de opzet van deze film maar ervaar dan toch dat de intensiteit van beleving ervan onder de lange duur lijdt.

Maar dat is zowat het enige negatieve want "Boyhood" is een knap, levensecht en ook wel emotioneel "coming of age"-film, enig in zijn soort.

Geen meesterwerk evenwel maar zekerlijk genietbaar omwille van de eenvoud en de herkenbaarheid van de verschillende levensepisodes.

Degelijk acteerwerk.

Vond het heel lang duren vooraleer de film los kwam. Echt nieuw is het gegeven eigenlijk niet en heel precies is de karaktertekening ook al niet. Ook het fenomeen van de superalerte kids die zonder verpinken volwassenenen al redenerend klem zetten zit er in. Had beter geheel verwacht.

Spencer Tracy haalt zijn tweede Oscar binnen en weer in de rol van priester, na deze in "San Francisco".

De story is gebaseerd op het leven van father Flanagan.

"Boys Town" is erg sentimenteel, maar bevat, naast enkele stroperige passages, niettemin meerdere menselijke en aandoenlijke scènes en zet het geloof in de goedheid van de mens in het daglicht.

Drama-komedie met enkele zeer kluchtige passages en waarbij we nog eens de afhankelijke positie van de vrouw in die contreien kunnen concluderen. Zwaarwichtig is het uiteindelijk allemaal niet, zekerlijk niet als we denken hoeveel Amerikaanse komedies op gelijkaardige misverstanden zijn opgebouwd.

Mogelijks volgens onze westerse normen eerder traag uitgewerkt maar in zijn geheel zekerlijk genietbaar met een goede diepgang inzake uitwerking van de karakters en menselijke trekjes die uiteindelijk toch universeel zijn. Ook goede fotografie.

Hoofdrolspeler Bartosz Bielenia is de blikvanger als de delinkwent-priester in deze film die ons een merkwaardig verhaal brengt naar waar gebeuren.

De eerste stappen als priester zijn wel grappig en de kijker is direct al bezig met de vraag hoe de neofiet verder zijn plan zal trekken en of hij zal in moeilijker omstandigheden nog geloofwaardig overkomen.

Merkwaardig dat hij het verder schopt dan alleen maar zich uit de slag te trekken tot...

Genietbare film naar een heel bijzonder verhaal.

Gelukkig wordt het wat opgefleurd met enkele populaire liedjes, want het verhaal is heel flauw.

Met de Vlaams-Waalse tegenstellingen als bijzondere achtergrond en, al wordt er niet gewichtig gedaan, één en ander klopt wel.

Gelukkig ook geen al te bekende acteurs die zich aan dit prulletje waagden

Goede film die ons in de eerste plaatst aantoont dat ziekteverschijnselen niet direct onder dezelfde noemer moeten worden geplaatst en dat meerdere adviezen en verdere onderzoeken tot genezing kunnen leiden.

Naar een waar gebeuren, gebaseerd op het boek van Susannah Cahalan, rol in de film schitterend vertolkt door Chloë Grace Moretz.

Nare en aandoenlijke belevenis, degelijk verfilmd.

Naar waar gebeuren, deze film over de apartheid in Zuid-Afrika in de jaren 60. Niet de eerste film over dit onderwerp, maar het blijft een ontstellend historisch voorbeeld van menselijk onrecht.

Zonder groots te zijn, laat de film zich toch gemakkelijk en boeiend volgen. Slot is werkelijk keihard.

Merkwaardig - en best sfeer en tijdsgeest weergevend - de mengelijk van Engels en Zuidafrikaans.

Had eigenlijk liever wat meer chansons gehoord en optredens gezien van deze grootmeester van het Franse chanson, maar de film, zoals de titel een beetje laat vermoeden, beperkt zich tot zijn jeugdige, wat revolterende en amoureuze lotgevallen en eindigt wanneer Brassens de poort naar het sukses openduwt.

Maar goed, ook dit was interessant. Film blijft soms wat hangen in hetzelfde verhaal maar kan anderzijds toch rekenen op enkele puike acteerprestaties, waarbij, naast de hoofdacteur, Stéphane Rideau, vooral Marie-Anne Chazel en ook Bruno Lochet overtuigen.