Opinions

Franser kan het niet. Amusante komedie, keurig vertolkt en met de remmen los te bekijken. Origineel thema.

1935. Alleen de titel, "Le Bonheur" (Het Geluk) zal destijds het publiek reikhalzend hebben doen uitkijken naar deze film, die bovendien kon rekenen op een supercast : Charles Boyer, Gaby Morlay en Michel Simon.

Het is een romantische, zo goed als melodramatische film over een onmogelijke liefde.

Charles Boyer krijgt een personage toebedeeld die men zich amper kan voorstellen, maar de film wil m.i. vooral toch even verduidelijken dat het geluk niet als vanzelve uit het sukses, rijkdom en aanzien voortvloeit en dat ook de liefde niet in alle omstandigheden en verhoudingen mogelijk is.

Goed camerawerk, zeker voor zijn tijd, vlot verhaald en de actie verplaatsend, want, alhoewel de film gebaseerd is op een toneelstuk, laat hij nooit die indruk

Tweede film die ik zag van Agnès Varda. De eerste dateert van 20 jaar na deze "Le Bonheur" en in "Sans Toit ni Loi" komen precies dezelfde basisideeën naar voor : vrij zijn, gelukkig zijn maar bepaalde verantwoordelijkheden ontwijken en draai het en keer het zoals ge wilt, egoïsme is niet ver te zoeken.

Filmisch is deze "Le Bonheur" best puik, maar het verhaal kunt ge bezwaarlijk echt "uit het leven gegrepen" noemen.

Wat me ook wel stoorde in de film was het hoge geluidsniveau van de muziek die vaak de gesprekken overstemde.

Die Jean-Claude Druot was destijds razend populair in Frankrijk, vooral in TV-feuilletons, waarvan ik me de jeugdreeks "Thierry, la Fronde" herinner.

Het boek van Françoise Sagan maakte destijds ophef maar een verfilming ervan ligt niet zo voor de hand, bewijze deze film die eigenlijk meer verveelt dan iets anders.

Het geheel komt immers erg kunstmatig over met veel oppervlakkig gepraat en kan eigenlijk op geen enkel moment boeien.

Acteurs als David Niven en Deborah Kerr horen in betere films thuis en chansonnière Juliette Greco was er alleen maar voor de affiche.

Claude Lelouch kon het niet laten een paar scènes (met de mooie muziek van Francis Lai) uit zijn succesfilm "Un Homme et une Femme" uit 1966 in deze "La Bonne Année" onder te brengen.

Wat ik bij LeLouch altijd heb bewonderd is zijn typisch camerawerk en zijn bijzondere manier om een verhaal te brengen.

Ook in deze "La Bonne Année" is het geamuseerd toekijken op het speelse filmwerk van deze cineast en ook Lino Ventura, mooie Françoise Fabian en "fotogenieke" Charles Gérard hebben zich goed geamuseerd.

Knap uitgewerkte overvalscène. Afwisseling wit-zwart/ is ook zo'n speeltje van Lelouch. Hou er van.

Optimistische film met waarheden die driekwart eeuw geleden harten deden smelten maar drie à vier generaties later als idioot van de tafel zullen worden geveegd. Enig doel van de film is de belegen charme (?) en de zelfbewuste spraakvaardigheid van een Sacha Guitry te demonstreren. De film steekt dan ook vol met woordspelingen.

Sacha Guitry speelde in meerdere van zijn films samen met Jacqueline Delubac met wie hij een tijdje gehuwd was.

Gefilmd toneelstuk.

Zag het in het opnamejaar en kan me niet herinneren ooit meer gelachen te hebben dat bij het zien van dit grappig stuk met een onverbeterlijke, grandioze Bourvil. Wat een artiest.

Scenes als deze waar hij de patron van inspecteur Pikinet opbelt of thee zet voor Pierette Bruno of de charmante romantische slotscènes zullen mij altijd bijblijven.

Voor wie een mondje Frans begrijpt, sommige scènes staan nog op youtube. De mimiek is trouwens even grappig als de (korte) zinnen waarmee Bourvil voor onbedaarlijke humor zorgt.

Luchtige Franse drama-komedie die destijds, om de pikante levensstijl die er in wordt verhaald, een etiket "alleen volwassenen" zal hebben meegekregen (vandaag is het gewoon schalks onschuldig) en waarin de betreurde Annie Girardot (Wat was de pers alhier karig omtrent het bericht van haar overlijden begin dit jaar) weer een bewijs leverde van haar groot talent.

Knappe film die uiteindelijk als een voorloper van de latere misdaadfilm mag worden aanzien.

De speelse toon doorheen de terreur maakt dat het publiek zich instinctiefmatig achter het misdaadkoppel schaart. Zoek zelf maar uit in welke toppers dit fenomeen nog zal opduiken...

Werkelijk uitstekend acteerwerk en vakvol regiewerk van Arthur Penn.

Het eerste halfuur van de film is effenaf boeiend met de kennismaking van de toch wel erg ongewone hoofdpersonages.

Daarna gaat de film wat vervlakken om daarna de kijker weer crescendo mee te slepen in een pak gebeurtenissen maar vooral emoties.

De liefde van het meisje voor haar moeder, de oppervlakkigheid en de ondoordachte houding van de volwassenen waar ze dagelijks mee te doen heeft alsook de harde kritiek die ze heeft op die wereld, vormen het hoofdthema van deze film.

Verbluffend vooral is de act van een natuurtalent als Charlotte Laurier en al worden haar soms woorden in de mond gelegd die voor dergelijke jeugdige leeftijd onmogelijk lijken, toch is het een lust om dit personage bezig te zien.

Zij is het, hoe dan ook, die de film draagt.

Bezienswaardige film, van 1980 reeds...

NB : Het Canadees Frans dat er in gesproken wordt gelijkt op Waals dialect en de film is momenteel te zien op de TV- zender Sundance Channel.

De wereld van de porno, geld en drugs en van de gladde jongens en andere, kleine en grote garnalen, die er van profiteren en/of er slachtoffer van worden.

Hard en rauw. Visueel merkwaardig, maar in de grond mijn ding niet.

Mark Wahlberg, Julianne Moore en good old Burt Reynolds knappen de klus stijlvol op, zoals we van dit trio mochten verwachten.

Ontgoocheld. Oversentimenteel, klef en ongeloofwaardig. Normaal kan ik daarvan wel een portie verdragen, maar dit gaat er toch grandioos over.

Alleen de positieve boodschap dat apathie het ergste is wat zich kan voordoen en dat hulp bieden boven alles gaat, blijft overeind.

Het is waar dat de film af en toe wat voortkabbelt en in oorlogstijden zoudt ge iets anders verwachten dan dat het bezit van een boek over heel wat uitstijgt, maar hier wordt de oorlog op het Duitse thuisfront gezien door de ogen van een opgroeiende tiener die haar jeugdige onwetendheid plots door allerlei aspecten van het leven ziet aangevuld, het onderscheid tussen het avontuurlijke en het rauw realisme niet zo direct kan maken, maar toch moedig en vol verzuchtingen zich toch door de bitterheid van het leven worstelt. Schitterend vertolkt door Sophie Nelisse.

Neen, geen zuivere oorlogsfilm, al zijn de beelden van de opgeeisten en vooral de gebombardeerde stad en de radeloosheid van het hoofdpersonage toch aangrijpend en is vooral het slot emotioneel.

Origineel dat "De Dood" de verteller is en behoorlijk cynisch dat hij in de oorlog een vaste klant ziet.

De Spaanse Isabel Coixet (altijd goede films!) brengt hier het beeld van een ingedut Brits dorpje dat beheerst wordt door een machtige dame gevolgd door een corrupt, kruiperig kliekske die het leven van een tedere, vredelievende, kunstminnende vrouw ondraaglijk maken.

Film toont hoe onrechtvaardig macht kan zijn. Het moest niet per se een bookshop zijn, om het even welk initiatief kon niet zonder de goedkeuring van mevrouw Violet.... Some people get their kicks stepping on dreams...

Schitterende casting, volop eer aan gedaan door het trio Mortimer-Nighy-Clarkson.

Knappe, vaak idyllische fotografie. De beelden aan de kust zijn extreem mooi en vaak lieflijk.

Verdient wel een betere kwotering, alom.

Niet bepaald om enthousiast te gaan doen, maar gelukkig is er het duo Gable-Tracy dat in deze film over vandaag rijk worden, morgen weer arm, overmorgen toch maar weer rijk...de film in de middenmoot houdt.

Behoorlijk clichématig en dat de Amerikanen edelmoedige mensen zijn, nu ook al in de romantiek, wisten we al lang en dat de film naar het einde toe afzwakt is duidelijk aan te voelen.

Hedy Lamar, Claudette Colbert... pure nostalgie, want het waren sterren wier foto destijds steevast terug te vinden was tussen het zilverpapier en de wikkel van de chocoladerepen ("Jacques", geloof ik.)

Raymond van het Groenewoud zong "Je veux de l'amour" en "ook geld, geld, om cadeautjes te kopen en aan iedereen te geven, opdat ze van me houden..."

Maar houden ze wel echt van hem ?

Vittoria de Sica stelt zich die vraag en hoe ver kan een mens gaan... in een best plezierige, menstekenende komedie met een morbide smaakje en alweer met de populaire en sublieme Alberto Sordi.

Nog altijd zeer genietbare film uit het gevarieerde oeuvre van De Sica.

Een familiedrama dat naarmate de film vordert je meer en meer in de ban houdt, uiteindelijk een ontluisterend slot inhoudt en zekerlijk als "zeer goed" in het genre geldt.

Heel wat emoties en gedragingen die inderdaad soms als een boomerang gelden en beslist goede vertolkingen : Laurent Lafitte ("van de Académie française" voegen de Fransen er graag bij) en niet te vergeten Mélanie Laurent, de laatste 10 jaar niet weg te denken uit het Franse cinemaleven.

Regisseur François Favrat is mij onbekend, maar voortgaand op wat cijferwerk lijkt deze "Boomerang" wel zijn beste werk.

Terloops : Noirmoutier. Zelf ben ik er nooit geweest, maar herinner me beslist het beeld van de renners uit de Tour de France aldaar...

Te onthouden, het idee dat misdadigers, omwille van welke trucs ook, hun straf ontlopen.

'k Geloof dat regisseur Jan Verheyen dit onderwerp recentelijk aansnijdt in zijn "Het Vonnis".

Eigenlijk vond ik deze "Boondock Saints" eerder grappig in de uitvoering van het verhaal, zelfs de bloederige actiescènes kwamen precies niet als "sérieux" over en er was ook heel goed camerawerk en die gasten spelen allemaal karikaturaal goed en voor de rest, fuck.

Film heeft de verdienste te wijzen op de extreme gevaren van het druggebruik.

Is de film in zijn geheel eerder middelmatig, James Woods zet toch een erg dynamieke act neer.

Zekerlijk een film die je niet onverschillig laat.

Een aspect van meedogenloosheid van de oorlog wordt filmisch knap verhaald en de acteurs leveren een uitstekende prestatie.

Sommige scènes zijn indrukwekkend en zo goed gebracht dat de kijker zich bijwijlen binnenin het gebeuren waant.

Toch wel sterke film over de zin en de onzin van de Vietnam-oorlog.

De oorlogstaferelen met de gekende wreedheden zijn niet nieuw, des te indrukwekkender zijn enkele scènes die het naoorlogs leed op menselijk vlak onderstrepen.

Niet alleen in documentaires over klimaatverandering, maar ook hier in deze "Born to be Free", documentaire die het opneemt om dieren in hun natuurlijke omgeving te laten, wordt de mens als storend element aageduid. Helaas, zoals meestal, moeten nobele intenties wijken voor de macht van het geld.

Alvast een interessante documentaire over het trieste lot van een aantal beloega's, in het slot uitgesmeerd naar andere diersoorten die gevangschap evenmin verdragen. Goed uiteengezet. Het in beeld komen van de journalisten maakt de documentaire levendig en een tikkeltje avontuurlijk.

Een goede boodschap eigenlijk.

Vrouwen spelen een belangrijke rol in deze behoorlijke film noir en, naast die detective die aanvoert dat hij een integere man is maar openstaat voor elke interessant aanbod, is er ook plaats voor drang naar bezit, jaloersheid, al dan niet gemeende liefde en natuurlijk de tot moord bereidwilligheid om zijn zin te krijgen.

Een degelijk scenario en goed acteerwerk.

Lawrence Tierrney bezit voldoende "carrure" maar lijkt mij toch niet bepaald het type waar vrouwen op slag op verliefd worden. Tenzij Amerikaanse vrouwen destijds geen kwaad zagen in die boze blikken.

Een klein filmpje met toch een duidelijk boodschap. Hoe uit het slop geraken als ge "niemand kent", waarop één van zijn klanten zich beroept, als ge te maken krijgt met klassenonderscheid, beknotten van vrijheid, diefstal, corruptie...
Een drama dat af en toe op een speelse manier wordt gebracht maar onze brave man aan het slot toch doet ontvallen: Alleen het recht om dood te gaan blijft nog over...

Hopelijk de draak stekend met het genre, de maffiahandel en de strijd om de macht binnen het milieu, maar eigenlijk niet meer dan een belachelijk gedoe. Jean Lefebvre kan best zo'n potsierlijke rol aan en is eigenlijk daar best verdienstelijk in, maar Darry Cowl is werkelijk onuitstaanbaar.

Absolute kaskraker omdat Deray er in geslaagd was de populairste Franse acteurs te verenigen in een licht opgevatte misdaadfilm waarin onze beide tenoren een elegante, charmante en onweerstaanbare rol kregen toegeschoven. De Borsalino-hoed kwam zelfs even opnieuw in het straatbeeld.

Echt groots is het evenwel niet en het is duidelijk dat de film in functie stond van beide artiesten wier populariteit mogelijks nog meer de hoogte in ging.

Toch ware het verkeerd "Borsalino" daarbuiten geen verdiensten toe te kennen.

De setting, decors, make-up, costumering, de sfeerschepping en niet te vergeten de muziek, incluis, zijn van de bovenste plank en het samenspel Delon-Belmondo mag zekerlijk worden gezien.

Veel harder dan de eerste maar ook minder genietbaar met een flauw plot, zonder hoogtepunten maar wel met veel cliché's.

Alleen decors en costumering kunnen wedijveren met de eerste film en Delon is Delon, zeker geen "tête de gangster", maar toch was hij grotendeels in misdaad-actiefilms te zien en hij werd er razend populair mee.

Vlotte verfilming - en lang niet de eerste, en ook niet de laatste - van de roman van Paul Féval.

Jean Marais, destijds razend populair en dikwijls de gelijke van wat Errol Flynn daarvoor was in mantel- en degenfilms, is de man die gerechtigheid doet zegevieren terwijl Bourvil zorgt voor de vrolijke noot.

Een zeer degelijk script, decors en costumering vullen de goede acts aan tot een goede, ontspannende avonturenfilm met een opvallend, puik beeld van "de bultenaar".

Romantische avonturenfilm van het "degen en mantelgenre". Goed in beeld gebracht, met de nodige tijdsfoutjes, simpele trekjes en een te voorspellen happy-end. In de categorie van "De 3 Musketiers" en "Les Misérables". Best genietbaar.

'k Was er destijds niet bepaald enthousiast over en ook nu (de datering maakt hem ook al niet beter, natuurlijk), bij een tweede visie, kon hij maar matig bekoren.

Vond zowel het eerste gedeelte met de vele opsporingen als het tweede met het psychologisch onderzoek te lang uitgesponnen en zonder climaxen.

Tony Curtis zet zijn rol wel heel goed neer.