Opinions

Prachtige BBC-reeks. Ge wordt er niet bepaald vrolijk van maar serie is erg inhoudelijk. Father Kerrigan heeft heel wat problemen met zijn parochianen en ook met zichzelf maar daarnaast worden ook op indringende, vaak rauwe manier meerdere (wereld)problemen voor de voeten gegooid : de moeilijkheden van kansarmen om financieel rond te komen tegenover de verrijking van de rijken, racisme, het niet aanvaarden van anders geaard zijn, gokverslaving ("Er is in onze parochie geen enkele apotheek, maar er staan wel 4 gokautomaten") door de overheden gedoogd, de onbekwaamheid van het politie-apparaat, de ontoereikenheid van verzorgingscentra en de pedofilie binnen de Kerk "waarom zou ik me ergeren aan het feit dat het falen van de politie met leugens wordt toegedekt als de Kerk in alle talen zwijgt (en bewust verzwijgt) over pedofiele gedragingen van haar dienaars",..
Sterke en pittige dialogen en bewoordingen (zoals bijvoorbeeld deze van Carl, de homoseksueel, die zich uiterst hard maar gevat over de Kerk uitlaat) in deze serie waarin de intriges Ken Loach, bij wijze van spreken, de kans zouden geven er zes films van te maken.
Keurige opbouw en menging van de verschillende verhaallijnen.
Sean Bean acteert zeer goed als de priester, centraal in het groepje gelovigen die zijn mis bijwoont en die hij persoonlijk aanspreekt, en ook zijn medespelers zitten allen keurig in hun rol.
De grens naar oversentimentaliteit wordt nergens overschreden of misschien wel even heel op het einde, maar het mocht gezegd : He's a good priest.

Zijn naam klinkt me zeer bekend in de oren en toch is dit de eerste film die ik zie van D.W. Griffith, toch een belangrijk man in de filmgeschiedenis en o.m voorvechter bij de introductie van de langere film in de periode dat het allemaal om kortfilms draaide.

In ieder geval als kennismaking viel deze "Broken Blossems..." best mee. Ge voelt van in het begin een sterke hand in de regie met veel oog voor het detail.

Film over een goedmenend en bereidwillig mens die in een voor hem totaal vreemd land geen kans krijgt om behulpzaam te zijn, tot...

Het enige wat mij in de film, eigenlijk over de ganse lengte stoorde, was de gelaatsuitdrukking van Cheng Huan. Vond het eerder een loense aanblik ipv een vriendelijke, hulpvaardige. Als men de Amerikaanse acteur Richard Barthelmess een Chinese look heeft willen geven, dan toch niet zo best geslaagd. Maar wat gezegd van Lillian Gish die de rol van het meisje speelt ? Wow! Overacting was er toen wel noodzakelijkerwijze bij, maar toch. Formidabele act en deze van Donald Crisp, in de rol van de onwaardige vader, is dat evenzeer.

Het laatste stuk van de film, vanaf het ogenblik dat Evil Eye zijn vuile rol speelt is veruit het sterkst en laat een zinderende indruk na. Voor een film van meer dan 100 jaar oud, knap werk.

Net als het leven van de 2 hoofdpersonages in stukken uiteenvalt, zo wordt dit verhaal gebracht in stukken die geen rekening houden met enige chronologische volgorde.

Het is een stijlfiguur dat in deze film meer dan op zijn plaats is.

Felix van Groeningen schotelt ons weer een heel sterke film voor, rauw en teder, met heel wat knappe, indringende scènes, intelligent en spitsvondig.

Overtuigd van het talent van makers en acteurs.

Bill Murray is op zijn minst gezegd indrukwekkend als peinzende playboy-op-zijn retour in deze "droge-humor" komedie.

En die Winston ? Dat is tenminste een vriend.

Heb all the way genoten.

Bijzondere film, met veel oog voor het detail en met spectaculaire massascènes, zeker gelet op het tijdperk (stille films) waarin dit historisch werk werd gemaakt. Sommigen noemen dit een meesterwerk en dat is het misschien, zeker met de emotionele waarde aan dit waar gebeurd verhaal gehecht.

De Niro in de voetsporen van Scorsese, maar dan wat milder, alhoewel.

De weergave van de sfeer in de New-Yorkse wijken is best geslaagd : de ethnische verschillen en de onderlinge haat die daardoor ontstaat, de misdadigheid, het geweld en het principe "beter gevreesd dan geliefd".

Erg diepgaand is het verhaal (romantiek inbegrepen) echter niet. Typisch is weer dat de film doorspect wordt met voornamelijk songs van crooners (Sinatra, Dean Marin, Tony Bennett...) van Italiaanse afkomst.

Best verteerbare misdaadfilm.

Niet het peil van de eerste film. De karikaturen zijn gekend, het grote verrassingselement is weg en blijven er alleen de komische toestanden en grappen over, de één uiteraard al beter dan de andere. Blijft toch te genieten, inzonderheid van de Franse ongekunstelde levensstijl.

Fransen zijn gek van deze film. Terecht : ze herkennen zichzelf.

In een sfeer van " 't Steekt allemaal zo nauw niet" wordt deze franse zwoele club-vakantie film "à la légère" gebracht, maar eigenlijk niet zo waardeloos. Zonder pretentie, dat wel, maar menselijk correct geschetst.

Genietbaar, zelfs zonder onderschriften. Bestaan die wel ?

Acteurs zijn zeer goed en "naturel". De één en ander bracht het ondertussen reeds tot cineast, en niet van de minste. Zie Gérard Jugnot.

Goed gemaakte en af en toe toch wel ontroerende TV-film. Vermoedelijk is er in vergelijking met het eigenlijke verhaal hier en daar wat afgerond, wat me eigenlijk niet stoort vermits de film er toch in slaagt niet al te soapachtig of oversentimenteel te worden.

Anderzijds is er op het spel van sommige acteurs toch wel één en ander aan te merken. Een sterkere figuur, als een Julia Roberts bijvoorbeeld, zou best niet misstaan hebben in de rol van de moeder.

Vele duizenden landgenoten zijn haar voorgegaan maar dat is voor Eilis geen hulp in haar strijd tegen de verterende heimwee die haar overvalt.

En eigenlijk gaat deze "Brooklyn" daar nog meer over dan over romantiek.

Het is een eenvoudige, mooie film die toestanden uit begin 50-er jaren zeer getrouw schetst, veel oog heeft voor karaktertekening, menselijke trekjes en enkele ontroerende scènes brengt, zoals het kerstmaal voor dompelaars, die aantoont dat niet alle Ierse immigranten succesvol waren in hun nieuw vaderland.

Een heel bijzondere vermelding verdient zeker hoofdrolspeelster Saoirse Ronana, die heel passend haar rol neerzet.

Naast enkele intieme stiltes, ook goede nostalgische muziek, naast de songs uit die tijd natuurlijk.

De rode draad in deze 3-verhalenfilm is de zeer matige waardering die politieofficieren die toch, dag in, dag uit hun leven op het spel zetten, genieten.

Deze onderbouw maakt de film toch wel wat sterker dan de meeste "politie versus misdaad"-films.

Natuurlijk zijn er de klassieke ingrediënten die het clichématig maken, maar anderzijds kan er gerekend worden op de stevige acts van de hoofdpersonages, Vooral Ethan Hawke zet, naar mijn gevoelen, een sterke en expressieve vertolking neer.

Scherpe blik op het Haarlemse straatleven via een science fiction story.

Joe Morton zet een merkwaardige act neer in een film die m.i. wil meegeven hoe vreemde ogen vaak toestanden verrassend goed kunnen analiseren en zodoende de vinger op de wonde leggen.

Mistroostige en eerder grappige scènes wisselen elkaar af maar het geheel viel toch iets te langdradig uit en mist hoe dan ook wel spankracht.

Net als "Brodre" uit 2004, waarvan deze een remake, is "Brothers" één van de vele films die de dramatische gevolgen, de trauma's van de oorlog behandelen. Ook deze film is goed gemaakt al is het natuurlijk onvermijdelijk dat nadat ge "Brodre" hebt gezien er een stuk spanning wegvloeit, maar daarom niet minder verdienstelijk.

Richard Brooks was lang niet de eerste cineast om dit werk van Dostojevski in beeld te brengen en naar verluidt is deze filmbewerking behoorlijk getrouw aan het boek.

Hoe dan ook, erg onder de indruk werd ik nooit van deze film, noch wat het verhaal, noch wat de filmische kwaliteiten betreft.

Nochtans is Yul Brynner sterk en zet ook Lee J.Cobb een impressionante act neer.

Knappe familiefilm, mooi als een natuurdocumentaire en met een onderhoudend verhaal met voorop de vriendschap en respect tussen mens en dier.

Puik om in dergelijke jeugdfilm een wereldster als Jean Reno aan te treffen.

Niets dan bewondering voor deze film.

"Zo worden ze niet meer gemaakt" ...... Natuurlijk wel, maar de sfeer, het tijdsbeeld, het wit-zwart, de klasse die er van uitstraalt maken hem toch wel enig mooi in zijn soort.

Een geloofwaardig verhaal, knappe psychologische ontleding, fijne dialogen, maar vooral het schitterend acteerwerk sieren deze film, die, mits een beetje kennis van het Engels, op youtube te bewonderen valt.

Onderhoudende film die door ware feiten zou zijn geïnspireerd.

Een optelsom van alle misbruiken die in de gevangenis werden gepleegd leidt u naar misdadigheid, corruptie binnen de gevangenismuren maar ook ver daarbuiten, tot op hoger niveau. Film is dan ook in wezen een sterke aanklacht tegen al die feiten.

Robert Redford zat perfect in de rol van doorzetter en hervormer met zin voor correctheid, wat verrassend genoeg uit de hoek waar steun had moeten van komen, niet werd aanvaard.

Een degelijk opgezet drama dat terecht, precies voor het scipt, voor een Oscar werd genomineerd.

Wie hem kent van zijn muziek, kan hierbij ook wat opsteken over Bruce, de mens.

Sommige stukken - knap geschreven overigens - worden uit zijn boek voorgelezen, anderen zijn dan weer, soms eerdere intieme verklaringen, zoals de relatie met zijn vader.

Knappe documentaire, die absoluut geen complete biografie wenst te zijn, maar toch een uurtje geboeid vertoeven bij the boss waarborgt.

Indrukmakende film al was het maar om het gegeven waarbij fanatiek oorlog- en veroveringszucht profiteert van jong, naïef idealisme.

Tieners, als het ware nog in hun korte-broek-tijd worden schaamteloos het oorlogsgeweld ingestuurd. Een waanzinnig aspect van WO II.

Het is mij onbekend of er ooit één van die jonge acteurs het professioneel verder heeft geschopt, maar ik heb me zekerlijk toch niet gestoord aan hun acteren, noch als scholieren noch als soldaten. Vond bovendien de gevechtsscènes zelf zeer goed geslaagd en niet van het type American-hero, wat de realiteit ten goede komt.

Film werd zowel in Duitsland als in de States (Oscarnominatie en Golden Globe winst) gelauwerd.

Psychologisch drama dat niet bepaald boeit.

De Brugse gebouwen en de verlaten straten met alleen maar de chic uitgedoste hoofdpersonages in beeld zullen meer blijven hangen dan het intrige in deze film.

Moet in die tijd toch voor Verhavert een ferme ontgoocheling geweest zijn, want nergens las ik lovende commentaren.

Herkende toch Chris Boni, nu 35 jaar later, erg populair in een Vlaamse soap. De hoofdpersonages zijn mij eigenlijk onbekend.

Verdienste van Didden in dit en andere films is dat hij het Vlaamse boerenleven links laat liggen en toch iets vernieuwend brengt in het Vlaamse cinemaleven.

Echt denderend is het echter helaas niet. Het start wel belovend maar gaandeweg gaat de spankracht ervan af, is de karaktertekening wat warrig en uiteindelijk wordt het slot wel voorspelbaar.

De vier hoofdacteurs kunt ge niets verwijten, de enige echt komische scène wordt gebracht door wijlen Jan Reusens, Marleen Merckx is nog erg jong en Jacques Pijpen is alleen op zijn rug te zien.

Dit is zo een film die me altijd zal bijblijven omwille van zijn onvoorstelbare, schokkende brutaliteit en als het niet brutaal is dan is het even onthutsend, zoals de dagelijkse scène waarbij een tienermeisje zorgt voor haar educatieve taak namelijk de schoolkinderen verzamelen en voor de rest van de dag in een afgesloten "speel"ruimte afzonderen.

Eerder ongeneerd dan grappig en, al is het voorbeeld van deze familie erg extreem, de beelden van de krottenwijk en de gedragingen van hun bewoners zijn zo verontrustend dat de film toch eigenlijk ook de vinger legt op een wonde: een sociaal, maatschappelijk ontoereikend beleid. Wordt de politiedienst die het dossier van de familie bijhoudt, toch niet aardig in het belachelijke gesteld ?

De slotscène bevestigt het intrieste van het leven op deze heuvel, in het zicht van de grootstad.

Het Israëlitisch-Palestijns conflict wordt ons voor ogen gebracht en in een hatelijke, broeierige sfeer trachten een aantal jongeren, elk met hun eigen geaardheid en idealisme, hun leven in te richten, bekriteseren het geweld maar gaan uiteindelijk aan de wereld waarin ze leven ten onder.

Knappe film.

Een lach en een traan in dit origineel drama-komedie met de sprankelende teksten en stoeiend op het grote talent van Nicholson en ook Morgan Freeman. Een beetje achterdochtig omtrent de tegenstellingen in dit verhaal, maar grandioos bijgedraaid en genoten van de gevatte, doorgaans komische gezegden en conversaties maar ook ontroerd door het trieste van het verhaal.

Prachtig en ontroerenddie verbetenheid op het gelaat en in de betrachtingen van het kleine meisje maar wat een gedacht die jonge gasten te laten acteren als echt Taliban-strijders !? Alhoewel, daar zit de essentie van de film : de haat tegen al wat Westers is en uiteindelijk hun ingesteldheid, vervat in de zin die op het einde van de film valt :"Sterf om vrij te zijn". Daarnaast is er ook de vaststelling van de armoede, de onwetendheid, het gebrekkig onderwijs, de corruptie en de vreselijke gebruiken, zoals het stenigen en vooral de ondergeschiktheid van de vrouw in de maatschappij. "Meisjes hoeven niet naar school te gaan", klinkt het even.

Zeer goede film, "aangenaam" verrast en onder de indruk van het spel van de twee hoofdfiguurtjes.

Dat Bardem een "buen patron" is, durven we betwijfelen, maar dat de man een uitmuntende act neerzet staat vast.

Een patron die ondanks zijn charme en charisma en zijn "alle-middelen-zijn-goed"- diplomatie ervaart dat hij toch niet alles kan beheersen. Behoorlijk met zich zelf ingenomen (Trouwens dat hij zijn zaak alleen maar heeft geërfd, vindt hij ook al een verdienste op zijn credit), bakt hij zoete broodjes voor je of knijpt hij je gewoon dood naargelang het hem goed uitkomt.

Grappig, met fijne humortrekjes in situatie en dialoog (of monoloog) maar zeker ook giftig satirisch rond de baas-werknemer relatie.

Heerlijke tafelscène met vrouw, vrienden en veelzijdige dochter..en hilarisch wanneer hij ontdekt waarom zijn grote weegschaal niet in evenwicht staat...

Zeer genietbare film van Fernando Leon de Aranoa, met Goya's er bovenop, ook voor Bardem natuurlijk.

Doodjammer van dat nutteloze en onwaarschijnlijk gevecht en geweld op het einde van de film want als satire op het Amerikaans bezettingsleger best geslaagd. Onkunde en vleierij, gebrek aan discipline en handel in bij het leger gestolen goederen....

Joaquin Phoenix zet in ieder geval een goede act neer.

Bertrand Blier dient een koud en uiterst absurd buffet op.

Het vergt een stevige draai aan de knop om in de opgediende humor te stappen en dat lukt wel af en toe omwille van de onverwachte en tegenstrijdige toestanden en dialogen, maar over de ganse lengte van de film is het recept toch al te complexe.

Eigenlijk zijn een jonge Depardieu, Bernard Blier (vooral) en Jean Carmet geknipt voor dergelijke rollen.

Eigenaardig, maar af en toe moest ik denken aan zekere films van Fassbinder, films waarin dezelfde, vaak grappige, koele onberekenbaarheid het bijzonderste kenmerk is.

Stevige cast in deze vlotte film over maffiabaas Ben Siegel in de veertiger jaren in de States.

Het karakter en de zwakheden van het hoofdpersonage worden overduidelijk geschetst, zelfs iets te karikaturaal in het eerste gedeelte van de film.

Nadien volgt het meest boeiende, met de wilde, extreme doorzettingskracht van Siegel, trouwens uitstekend vertolkt door Warren Beaty, en wat het acteerwerk verder voorstelt, kan het niet ontkend dat de aanwezigheid van Kingsley, Keitel en mooie Annette Bening de film toch een behoorlijk goede opwaardering bezorgen.

Geen hoogvlieger maar dan nog liever dit dan een film die bol staat van oervervelende achtervolgingen en stomme schietpartijen.

Bovendien zal iemend die ergens met de voetbalmicrobe zit dit familiefilmpje best kunnen pruimen.