Opinions

De Chinese filmmaker Tian Tsering was zich wel bewust van de mooie fotografie een land als Tibet kan opleveren.

Dat en de gevoelige muziek ondersteunen perfect dit verhaal over een bevolking dat heel bescheiden, traditiegetrouw en op zichzelf tevreden leeft, maar wanneer repressie doorweegt, ten koste van heel veel op zoek gaat naar haar vrijheid.

Op één concreet geval na, hamert de film niet zo zeer in detail op het hard beleid, maar brengt veeleer een rake, gevoelvolle schets van mensen wier leven er door wordt beknot.

Ongeloofkijk dat het hier om niet-professionele acteurs gaat. Het meisje Pena en haar vriendin zijn uitstekend in hun emotievolle rol. Het camerawerk hierbij is heel subliem.

Een klein, knap werkje.

Best genietbare film over het leven van een man (schitterend vertolkt door Paul Giamatti) die toch één en ander naar zijn hand zette maar ter zelfdertijd ook één en ander verbrodde.

Heden en verleden gaan bijna onopgemerkt doorheen het verhaal, dat toch duidelijk en overzichtelijk blijft maar, een beetje spijtig, geen echte hoogtepunten kent

Dustin Hoffman is amper herkenbaar, vandaar de nominatie voor de make-up, wellicht.

Het frisse spel van Patricia Clarkson steekt boven alles uit in deze film met een bizar verhaal dat naast het bijzondere van een "enfant sauvage", de frivole ideeën van de barones ook vooral de aandacht vestigt op de tegenstellingen tussen de aristocratie en de rest van de samenleving op het einde van negentiende eeuw. Goede enscenering en doorgaans intelligente dialogen.

Isabelle Huppert alleen en de mooie landschapszichten hebben het niet kunnen redden.

Hier was toch iets meer mee te doen want om het even welk aspect in het verhaal wordt onvoldoende sterk aangeboord zodat je de film meer oppervlakkig ondergaat dan hem intens beleeft.

Toch niet volledig waardeloos want het is goed dat de misdragingen van koloniale besturen nog even worden herbelicht.

De gevolgen staan trouwens her en der nog ter discussie en werpen nog steeds een schaduw op wat vaak als louter beschavingswerk werd voorgesteld.

Doorgaans genietbaar dergelijke films die uitgebreid het leven vertellen van een bijzonder, ondernemend en avontuurlijk figuur, tegen een historische achtergrond en zeker als ze van de hand komen van een Stanley Kubrick, die er een boeiend en cinematografisch hoogstaand werkstuk heeft gemaakt.

Is het eerste gedeelte het avontuurlijkst en eigenlijk ook wel het grappigst, het tweede gedeelte is daarom niet minder interessant om volgen.

In beide delen ervaren we trouwens dezelfde gedachten dat het streven naar geld, macht en voordeel van om het even welke aard uiteindelijk niets of niemand ontziet.

Goede vertolkingen over de ganse lijn.

Weinig plezier beleefd aan deze film, een satire op Hollywood waarin ik echt nooit binnen geraakte.

Er wordt heel wat symboliek aangewend maar vond het vaak moeilijk om het allemaal te plaatsen zodat er uiteindelijk verveling binnensloop.

Een tweede beurt kan misschien wat meer waardering losweken, maar film ligt toch buiten mijn interesseveld.

John Goodman vond ik wel goed spelen.

Een tiener maakt kennis met een principeloze - op profijt en geld na - bourgeoismaatschappij of is het gewoon de drang om bij de winners te behoren die hij vaststelt !?

Film bewandelt vele menselijke aspecten die inherent zijn aan een oorlog en een bezetting, gaande van patriotisme naar collaboratie, van pacifisme tot verzet, ook van lafheid, hypocrisie, standenonderscheid....te veel om ten gronde te behandelen.

Het blijft niettemin een goedbedoelde, eerlijke, eenvoudig uitgewerkte TV-film, met behoorlijk acteerwerk, een drama, al vallen de soms potsierlijke houdingen erg komisch en ook wel wat theatraal uit.

Eigenlijk begrijp ik niet waarom deze harde, "bashing"-houding die éénieder had tegenover een jong meisje dat vrijwilligerswerk deed in een vreemd land.

Was dit een vraagteken doorheen de ganse film die daarover alleen tekstueel vermeldde dat "na hun vrijlating de Japanse gegijzelden werden uitgespuwd" dan had ik toch wat last van het ongemeen trage tempo.(Tot 6 keer zag ik het meisje de lange trap opgaan om dan via een paar deuren in de woning te komen en ook meerdere andere scènes herhaalden zich)

Japanse films kunnen wel soms traag verlopen. Maar de lange shots betreffen dan doorgaans mooie landschappen of geslaagde close-ups. Dit is hier niet het geval.

De vele plotwendingen zorgen voor het verrassingseffect en de nodige spanning, en de rol die op "stoere" Travolta's lijf is geschreven zijn de pluspunten van deze film, die toch ook omwille van een dikke portie onwaarschijnlijkheden zeker niet boven de middenmoot van actiefilms gaat.

Sterke erotisch geladen thriller, uitgegroeid tot een blockbuster niet in het minst omwille van één verleidingsscène, vaak achteraf gekopieerd en zelfs ...geridiculiseerd.

Vond het erg commercieel en eerder matig. Sharon Stone zette wel een grote stap naar wereldberoemdheid.

Rauwe film over één van de grootste problemen van onze samenleving.

Mag niemand onverschillig laten.

Uitstekend acteerwerk.

In 1946 zal de betwistbaarheid van het Vichy-regime nog niet zo algemeen zijn doorgedrongen en becritiseerd en daarom maar een hommage aan het Franse verzet. Dat zulks in een film uitsluitend gebeurt op spoorwegvlak is wel heel bijzonder en éénieder die de film zag zal wel altijd de spectaculaire ontsporing geheugen.

Ook dat niet-professionele acteurs de film dragen, maakt hem ook wel bijzonder en geeft hem een ietwat documentaire, maar ook cinema-vérité-allure.

Ook wel genietbaar voor vertrouwden met het spoor die zich het stoomtijdperk, de handbediende wissels, de rudimentaire telefonische communicatie, de grafieken met de rit der treinen er met potlood en lat op aangebracht, de oude treincoupés..., herinneren.

Meesterlijk en indrukwekkend. Zelden een film over een vrijheidsstrijd zo realistisch en rauw, maar zonder zucht naar sensatie, gezien.

De film, in wit-zwart, dateert uit 1966. De gerestaureerde versie, gisterenavond op Ned 2, is buitengewoon geslaagd.

Film die meer verdient dan een tip-notering.

Zo zie je maar dat zelfs mooie Danielle Darrieux deze eerder flauwe komedie - 'k zie er niets dramatisch in - niet kan redden.

Begint wel grappig en origineel met een opleidingscentrum voor toekomstige dieven, maar nadien lijkt het verhaaltje toch wat geforceerd en niet bepaald boeiend om volgen.

Het meeste plezier beleefde ik nog aan het spel van Jean Tissier, die in zijn eigen flegmatieke stijl, toch weer een weinig betrouwbaar personage neerzet.

Oorlogsdrama, vertolkt door amper gekende acteurs, dat de nadruk legt op de drang naar vergeldingsacties.

In een oorlog zijn er altijd twee vechtende partijen. Een derde partij die liefst afzijdig blijft is doorgaans een onschuldig slachtoffer. Dit fenomeen doet zich ten alle tijde voor, in gelijk welke oorlog en zal helaas niet verdwijnen.

De film is klassiek ipgebouwd : de soldaten, aanvankelijk grappend over prestaties, liefde en seks met als tegenstelling de burgerbevolking die de familie vooropstelt. Dan komt het geweld, de vergelding, de fysische en psychische weerslag. Film vertelt niet hoe dit op ware feiten berust verhaal uiteindelijk afloopt en wil aldus gewoon, zonder echt positie te kiezen, de nadruk leggen op het onwezenlijke van een oorlog.

Feit is toch dat het Amerikaans leger niet bepaald in gunstig daglicht wordt gesteld, wat wellicht de eerder lmatige IMDB score verklaart.

Heel wat tumultactie met daar doorheen een paar privétoestanden die het geheel wat redden van vervlakking in een film die inderdaad een probleem van de wereldwijde bevolking behandelt, maar die ondanks de nobele opzet, eigenlijk niet echt overtuigt.

Ray Liotta en ook Charlize Theron presteren niettemin sterk.

Ondanks een pak bekende Britse acteurs en ondanks een interessante periode om te beschrijven geen grootse film.

Wat geveinsd ware inpak op het familieleven tijdens de bange dagen in London en wat flauwe romance maar niets betekenisvol.

De gevechtsscènes maken wel indruk maar meestal is het moeilijk te volgen om wie of wat het gaat.

Uiterst zwak begin, met het fotonemend verkenningsvliegtuigje en het weinig waarschijnlijk, clichématige geredetwist tussen hogere officieren. Gelukkig wordt in de vele volgende gevechtsscènes goed de chaos waarin het gebeuren zich afspeelde weergegeven. Of het allemaal zo historisch correct is, weet ik niet, alleen dacht ik dat Malmedy en Bastenaken behoorlijk ver uiteen liggen en anderzijds leken me het niet altijd Ardeense landschappen en vond ik er toch te veel studiodecors aan te pas komen.

Eigenlijk in zijn geheel niet beantwoordend aan wat de reconstructie van deze belangrijke veldslag zou mogen verwacht worden. Te veel pietluttigheden en dan vraag ik me af van waar colonel Henry Fonda, slachtoffer van een zware crash, plots weer huppelend op het strijdtoneel verscheen.

De aanvangsscènes met de Duitsers die hun Britse gevangenen betuttelen, gevolgd door deze met bevelen schreeuwende officieren op het scheepsdek, konden mij niet bekoren, laat staan meeleven met het gebeuren. Het ontbrak aan hart en leek me soms knullig gefilmd.

Wat zich afspeelt in Montevideo was een stuk boeiender, leidde ook naar spanning en maakte veel goed.

Wel aangenaam verrast met de uitstekende beeldkwaliteit

In de schaduw van Chaplin gebleven maar toch een gewaardeerd komiek, hier in een doorsnee komedie filmpje waarin hij in zijn eigen leugen verstrengeld geraakt, maar de liefde kan wonderen doen...en toch kon er ook deze keer geen lachje van af.

Gags die je echt aan het gieren brengen zitten er niet bij en zijn eerste boksmatch duurde ontzettend lang en deed me onvermijdelijk denken aan wat Charly in de ring ontlokte aan onweerstaanbare lach.

Eindelijk had ik evenveel oog voor Snitz Edwards, het merkwaardig, gerimpeld personagetje dat hem trouw bijstond.

Niet zo uitgesproken deze keer, maar toch ook weer een accentje op het standenonderscheid in de samenleving.

Al bij al zorgeloos tijdverdrijf en niet zo slecht er af en toe een "stille" tussendoor te hebben.

Veelvuldig gelauwerde kortfilm die ons de brutalliteit van de burgeroorlog in Rwanda, nu al dertig jaar geleden, heel expressievol in herinnering brengt.

Prachtvertolking van hoofdrolspeelster Eliane Umuhira.

Niets gaat boven de populaire, erg komische TV-afleveringen die op een halfuurtje voorbij waren en alzo boordevol zaten met humor.

De langspeelfilm probeert dat ook wel maar dezelfde spankracht opbrengen ligt wat moeilijker. Komt daarbij dan Beantje al overbekend is en de film geeft niet wat ervan verwacht werd. Gebeurt meer.

"Opposites attract" lijkt hier wel niet zo zeer van toepassing...

Wat schuilt er echt in een mens, kunt ge u wel afvragen bij het zien van deze overwegend psychologische film met de mysterieuze dreiging van de misdaad steeds nabij, wat u zeker in de ban houdt.

Filmisch vond ik het ook in orde maar wat vooral zal bijblijven is het gevarieerd en treffend acteren van Jessie Buckley. Werkelijk "af" haar vertolking.

Tussen de mooie openingsscène ( de fantasie-TV) en de slotscène ligt de harde realiteit van het gedwongen kindsoldaat zijn en het vergeten van hoe het is om echt kind te zijn.

Goede film die geen concrete informatie geeft over de exacte achtergrond, maar een zoveelste Afrikaans oorlogsconflict schetst en hierbij de nadruk legt op het afschuwelijk bestaan van kindsoldaten.

Uiteraard meerdere harde beelden, maar het zijn de als robotten opgekweekte en opgezweepte kinderen die het meest aanspreken.

Keurig camerawerk en natuurzichten uit Ghana, waar de film werd opgenomen.

Opzet van de film is mij in zijn totaliteit niet duidelijk. Een waarschuwing voor de klimaatsverandering, het uit zijn evenwicht halen van de natuur op onze aardbol, het zich wapenen tegen het harde leven...Eigelijk een beetje van alles, maar het gebrek aan één duidelijke lijn stoort me wel.

Het kleine meisje is wel de moeite te volgen en er zijn meerdere goede camerashots maar echt geëmotioneerd heeft de film mij niet gedaan.

Zo wild moest het nu ook niet geweest zijn.

Het gegeven leent zich nochtans tot iets veel beters, niet dat de race niet spectaculair was, maar dat was het zo wat.

De open en eerlijke en vaak geanimeerde dialogen, samen met het subtiel spel van Béatrice Romand (En ook André Dussolier, natuurlijk) vormen de kracht van deze film.

Eric Rohmer weet een romantisch en eigelijk banaal gegeven in een anderhalf uur durende film in te blikken en er voor te zorgen dat hij geen seconde verveelt.

Wie "Pauline à la Plage" gezien heeft zal in deze "Le Beau Marriage" (niet toevallig eveneens met als acteurs als Arielle Dombasle en Féodor Atkine) de stijl, gedachten en opgewekte emoties van Eric Rohmer herkennen

Tedere film (romantisch maar toch ook met een stevige portie realisme) over een jonge vrouw die tezelfdertijd zowel een nieuwe intense liefdesrelatie beleeft als het verdriet rond de ziekte van haar vader, die in een soort Alzheimer, zich zelf niet meer herkent en verbijsterd verder leeft.

De cineaste ziet hierin een gelijkenis met Kafka's "De Gedaanteverwisseling" en wie dit werk kent zal mogelijks ook nog andere trefpunten in de film ontdekken, film trouwens die heel goed is verhaald met keurige fotografie en op goed acteerwerk kan rekenen: Léa Seydoux, als steeds overtuigend, Pascal Greggory die zijn rol zeer goed waarneemt, Nicole Garcia kennen we al lang en ook Melvil Poupaud valt niet uit e toon.

En zeggen dat de achtergrondmuziek in het restaurant zo zacht en rustgevend was...

Grappig filmpje met extreme toestanden waarbij de stoppen krachtig doorslaan.

Restauranthouders die het filmpje zien zullen wellicht een enigszins daarop gelijkend gebeuren aanhalen. Lastige klanten niet: de kok of de service is toch altijd in fout. Niet iedereen kookt als Jeroen Meus...

Maaike Cafmeyer, Tom Vermeir, Marijke Pinoy, Hans Royaards, Koen De Graeve... Ze stelen de show niet, ze zijn het.

Nouvelle-vague-film en ik kan me voorstellen dat het grote publiek, vertrouwd met de cinema van papa met zijn traditionele onderwerpen en gevestigde maatschappelijke waarden, niet unaniem enthousiast was met het nieuwe genre en zekerlijk niet met een film als deze "Le Beau Serge", geen voorbeeld van vlotte toegankelijkheid.

Het is een sobere, trieste film, zich voor een stuk bewegend op het psychologisch vlak en waarbij Chabrol in zijn directe, hoekige stijl, met zijn verrassende overgangen tussen de opeenvolgende scènes en toch met een intrige waarvan lange tijd het hoofdthema in vraag blijft, niet bepaald een echt boeiend filmwerk aflevert.

Het acteerwerk is goed. Jean-Claude Brialy en Gérard Blain zijn elkaar waard en een jonge Bernadette Lafont is geknipt voor dergelijke uitdagende rol.