Opinions

Een vrouw met veel vragen en twijfels op zoek naar ware liefde en geluk.

Een moeilijke verfilming. Veel dialoogwerk over mogelijke relaties, met veel bedenkingen echter zonder dat er vaste besluiten uit voorkomen, waardoor de kijker toch wel een beetje dreigt te verdrinken.

Gelukkig komt de hoofdrol een sublieme Juliette Binoche toe, die toch met haar acteren de variaties in de emoties van deze weifelende vrouw kan weergeven, hetgeen de film toch een boeiend cachet geeft. Een opmerkelijke prestatie.

De slotscène is merkwaardig met "ziener" Depardieu in een rol die mogelijks Isabelle zal vooruit helpen. Of dat zo zal lukken ? De titel van de film zit hoe dan ook in de oplossing verweven.

Naast Binoche ook nog enkele Franse namen die het er ook goed van af brengen, zoals good old Josiane Balasko, in een kleine rol.

Heel mooie fotografie. Het verhaal is er eigenlijk aan ondergeschikt. Soms komt de film over als een documentaire. Prachtige scènes van de harde oefeningen van de militairen waarvan er ééntje zelfs een balletallure heeft.

Zeker heel mooie film met een enigszins ontgoochelend slot, maar het is duidelijk dat Bertrand Blier, op een ogenblik dat begin jaren 80, lossere zeden en gewoonten, in een stroomversnelling geraakten, absoluut geen oordeel wilde vellen over het goed of slecht van een toch wel - eigenlijk nog steeds - delicaat onderwerp.

In ieder geval genietbare prent met een uitstekende Patrick Dewaere in één van zijn laatste films en een belovende Ariel Besse, die het verwonderlijk in de filmwereld achteraf niet gemaakt heeft.

Ook heel duidelijke en vaak verrassend scherpe dialogen.

Terloops ivm de titel van de film. Blijkbaar wordt in het Frans niet alleen "schoonvader" maar ook "stiefvader" vertaald als "beau-père".

Knappe en boeiende intrigue met een toch wat teleurstellend slot.

Uitstekende acteurs.

Ondergewaardeerd.

Het wemelt nogal van smaakmakers uit de Franse cinema in deze historische film (gebaseerd op een werk van Sacha Guitry) naar het leven van de Franse schrijver, toneelmaker en musicus de Beaumarchais. De grootste smaakmaker in de film is echter veruit de veelzijdige Fabrice Luchini die met veel verve de hoofdrol waarneemt.

Interessant om de tribulaties uit het leven te vernemen van deze bijzondere man die met zijn "Barbier van Sevilla" een stoot gaf aan de tot standkoming van de Franse revolutie.

Waarde van de film zit in de vlotheid en de luchtigheid waarmee het verhaal gebracht wordt, de sfeerschepping rond het doen en laten en de opvattingen van de Franse adel aan het Hof en daarbuiten, het onderstrepen van de impact van litteriare werken op het politieke leven (Ook Voltaire was toen actief) en natuurlijk ook het keurig taalgebruik.

Goede regie, decors, costumeringen en acteerprestaties.

Bewerking van de Faustlegende met grappige situaties, de hekeling van maatschappelijke en religieuze normen en met het puike duo Michel Simon en Gérard Philipe.

De gehele enscenering, samen met het camerawerk zouden eerder een film uit de jaren 30 oproepen ipv één van 1950.

Michael Sheen zit steeds in steengoede films (Frost/Nixon, The Damned United, The Queen...) en ook nu is deze "Beautiful Boy" een behoorlijk knappe film niet in het minst om het overtuigend acteren van Sheen en zijn tegenspeelster Maria Bello.

En toch mist de film iets om groots te zijn niettegenstaande het aansprekend gegeven (Ge kunt er moeilijk een slechte film mee maken). Kreeg zo de indruk dat de film in het middenstuk bleef hangen, bepaalde aspecten in het intrige werden hehaald en de film alzo meerdere dode momenten kende.

Sterk overtuigend zijn de scènes gekoppeld aan een flashback waarbij de wanhopige vader zich duidelijk pijnigt met de gedachte hoe een lief en aardig kind zo is kunnen ontsporen en hoe machteloos hij hier tegenover staat, maar ook hard en uitzichtloos de scène waarin de zoon verklaart "This is me dad. This is how I am".

Het is maar een greep uit een bijzonder geslaagde, boeiend opgebouwde film, met uitstekende vertolkingen en met een waarschuwende vinger tegen het monster dat drugsverslaving heet.

Film die pleit voor optimisme, onderdrukking van de kwade momenten zonder jezelf of anderen te ergeren en vooral voor vriendschap en vergevingsgezindheid.

Tom Hanks, als kindervriend en razend populaire Fred Rogers, zit schitterned in zijn rol.

Met topjournalist Lloyd Vogel krijgt hij een verbitterde mens voor de voeten geschoven, maar Rogers' visie op het leven is sterk...

Zeker geen slechte film maar nogal braafjes, zeker naar het einde toe waar de finale uitkomst toch wel wat stoort.

Kleine 3,5.

Reünie-films zijn altijd "In" en deze "Beautiful Girls" is gelukkig niet zo dom-dwaas als heel veel van dergelijke films waarbij tieners amper volwassen zijn geworden en is dus ook wat inhoudelijker.

Groots is het echter ook weer niet, daarvoor zijn er te veel clichématige toestanden en personages.

Een piepjong Natalie Portman is erg charmant en speelt een dertienjarige die zoals steeds bij Amerikanen, heel intelligent is en haar leeftijd ver voor.

Begint misschien wat slapjes maar naarmate de film vordert en we vertrouwd geraken met de mens Nash en wat er met hem aan de hand is, groeit de film uit naar een zeer degelijk niveau.

Het vergt wel een acteur als Russell Crowe om het complexe personage van de nobelprijswinnaar te vertolken. Naast Crowe zijn ook Jennifer Connelly en Ed Harris op hun best.

Een banaal onderwerp als deze, hoeft meer diepgang dan wat er wordt gebracht.

Daarom voor deze kennismaking met cineaste Marion Vernoux een eerder bescheiden kwotering.

Fanny Ardant reeds zowat 40 jaar in het métier, past wel in het plaatje, maar het is vooral académie-française-acteur Laurent Lafitte die klasse in zijn act legt.

In het middenstuk blijft de film wat dobberen en herhalen zich gelijkaardige scènes en het slot is verrassend en eigenlijk betekenisloos.

De film boeit wel en bergt ook wel de nodige emoties bij dergelijke gebeurtenissen, maar toch schonk hij geen algehele voldoening. Het leek me allemaal te gehaast het vinden van de manuscripten in het klooster, de verrassende ommekeer bij de dochter...) om tot een vlot "iedereen tevreden"-slot te komen.. Denk dat de realiteit toch wel enigszins anders ligt en minder als vanzelf sprekend.

Onthutsend blijven natuurlijk de feiten die zich in het klooster hebben afgespeeld en met religieus/politieke motieven.
Helaas geen alleenstaand feit.

Goed en interessante documentaire - ook al mocht het wat meer - van deze absolute icoon van het witte doek.

Merkwaardig te vernemen hoe deze man heel verschillend was van de man die we ons dachten voor te stellen en eigenlijk wel onthutsend te vernemen hoe hij zich naar LSD richtte om zijn onzekerheden te overwinnen.

"Everybody wants to be Cary Grant. Even I do", zou hij gezegd hebben, waarbij hij toch duidelijk maakte lang niet zo "ideaal" te zijn als de man, daar in de film...

Franse productie waarbij ik voor franstalige uitleg met nederlandse onderschriften vreesde, maar gelukkig was de ganse documentaire in het nederlands.

Een van die vele, doorgaanse Britse, films die de aristocratie uit de 18de/19de eeuw doorlicht, hier in het bijzonder de romantiek in het leven van schrijfster Jane Austen.

Rustig, in de stijl en in de middenmoot van het genre, met een paar zeer goede acteurs en mooie beeldvorming, kostuums, landschappen...

Het boek waarop de film is gebaseerd en regisseur James B.Harris hebben duidelijk willen aantonen dat een ondoordachtie handeling tijdens een periode van uiterste spanning tussen twee landen, kan escaleren en leiden naar een humane ramp. De signifikante slotscène van de film laat hierover geen twijfel.

Het verhaal dat hiervoor werd gebracht brengt de driftige, betweterige en oorlogzuchtige kapitein Eric Finlander ten tonele, vertolkt door Richard Widmark. Beschouw Widmark niet te behoren tot de grote Hollywood-sterren, maar hier is zijn acteren af, evenals dat van Sidney Poitier, de journalist die de kapitein al redelijk door heeft.

Film is keurig opgebouwd, waarbij de spanning, psychologisch en uit oogpunt dreiging, steeds maar crescendo gaat. Op dat punt, zeker geslaagd.

Goede film over de Koude-Oorlog-jaren, en volop in die periode uitgebracht.

Hoe kan dat nu dat zo weinig mensen dit hebben gezien ? Hij staat nu trouwens (gratis) op Youtube.
Heerlijke komedie, beter nog dan de remake uit 1988, en met schitterende sterren als David Niven, wat een stijlvolle "high-level-oplichter", en Marlon Brando, wat een sluwe "low-level-bedrieger".
Zakt de film naar het einde toe wat in, voordien waren er genoeg echt geslaagd grappige passages, zoals deze in het treincoupé en deze in het reastauratierijtuig, oma's geboortehuisje, de rolstoelscènes enz ... en gevatte, pittige dialogen en gezegden ("If you want to be Robin Hood, don't shoot MY arrows").
David Niven bracht me zijn rol in "Le Cerveau" voor de ogen.
In één adem uitgekeken.

Zie je wel. Al te grote bemoeizucht kan aanleiding geven tot Alzheimer . Maar Jan heeft nog meer fantasieën in petto wat aanleiding heeft tot een hilarisch komische film met naast de absurditeiten ruim plaats voor fijnzinniger humor en dialogen.
Er is ook nog het drama in het gebeuren, natuurlijk. Sommige mensen hebben het niet door dat ze, hoe goed ook bedoeld, anderen "insluiten" en helaas, dingen kunt ge gemakkelijk veranderen, mensen daarentegen...
Anderhalfuur verkneukeld zitten kijken.

Flauw, zonder meer. Loretta Swift steekt er wel wat bovenuit maar heel veel helpt het niet.

"I'l be seing you" zingt Lady Day (en dat is dan Billie Holiday) op het einde van de film en dat begeleidt dan het hoofdpersonage dat, eerder bij toeval, naar weer zin om te leven werd geleid. Het is zowat de samenvatting van de plot, die, ondanks de ontwapenende charme van de kleine Fatima Ptacek, toch weinig begeesterend overkomt.
Positief voor de film is wel de muziek en enkele scènes (zoals de scène in de bowling-zaal, vooral).

Toch weer een knappe film van Linklater met twee even knappe acteurs in de hoofdrol.

Beiden blinken uit door de overtuiging waarmee ze, via de vele dialogen, het moeten duidelijk maken dat, naast hun charmante verliefdheid, slijtage zekerlijk kan opduiken en de handicap van vorige levens steeds aanwezig blijft.

Meerdere flukse discussies, maar de scène die het best zal bijblijven is het eetmaal met hun Griekse vrienden.

In de lijn van de vorige keer, het verrassingselement weliswaar weg, maar de gesprekken en het spel van de acteurs op niveau. Ook de Parijse sfeer zit er in en...de film laat nog heel wat open voor de toekomst. Zuivere romantiek van de goede soort, zonder zucht naar sensatie.

De gekende argumentatie die pleiten voor een onmiddellijke en grondige aanpak van de klimaatverandering nog eens netjes op een rijtje in een degelijke documentaire, deze keer toch ook aanschouwelijker gemaakt door de bestendige aanwezigheid van moviestar Leonardo DiCaprio (de Jeroen Bosch-panelen inbegrepen). Als we maar niet al te laat zijn...

De cirkel is niet rond...er komt geen einde aan...of "Peace is an exception, after all".

Innemende en knap opgebouwde film over de burgeroorlog en de ethnische zuiveringen in het voormalige Joegoslavië in de jaren 90.

De pittoreske dorpjes moesten vrede uitademen, maar ze spuwen haat en vergeldingen uit en bij nader toezien blijft er niets lieflijks meer over, noch aan de vernielde of door kogels doorboorde huisjes, noch aan de mensen die er wonen...Hard te zien hoe kinderen in het wrede gebeuren opgaan.

Sober en zonder veel ophef maar treffend raak worden aspecten van de strijd die er heerst uit te doeken gedaan en wordt kritiek op wat er gebeurde niet gespaard, zoals: "En wat doet de UN-vredesmacht ?" "Die helpt onze lijken te begraven"....

Maakt het opdelen van de film in drie luiken het m.i. absoluut boeiend, heel wat kwaliteit zit er ook in de fotografie en zeker in het acteren waarbij niet alleen Rade Serbedzija in het oog springt maar ook de vele goed getekende figuren die in de film voorkomen.

Film die sensatiezucht mijdt, maar harde werkelijkheid brengt.

Niet de eerste film over dergelijke ontmoeting en zeker niet de beste en alvast beneden enkele hiervoren reeds geciteerd.

Uiteindelijk vond ik het script niet zo goed, vaak wat flauwe en onechte dialogen en wat ver gezocht allemaal.

Dat het allemaal romantisch uitdraait en dat vooral Alice Eve meevalt is best charmant, maar een vervolg hierop...? Ja, waarom niet, maar dan toch ietsje inhoudelijker dan deze.

Fris filmpje over liefdesrelaties en muziek die ze moet helpen lijmen.

Geen denderend verhaal maar het camerawerk is wel pittig en er zitten een paar gevatte scènes in, zoals die met de ingebeelde muziekinstrumenten.

Mark Ruffalo zit gevat in de rol van de wat verlopen producent en Keira is energiek en keurig, weg van haar klassieke kostuum-drama-films.

Het is eigenlijke een verzameling kiekjes, in de chronologische wanorde en met enkele dozijnen terugkerende clichés (de omhelzingen van Oliver met vader en met Anna, de knuffels met de hond, het ontwaken en de partner is verdwenen...), maar het gaat uiteindelijk om vriendschap, liefde en waardering en dat zijn een pak positieve gedachten die Mills niet zonder emotie etaleert.
Mélanie Laurent heeft een leuke, clevere snoet en Christopher Plummer is onverslijtbaar.
Film die door zijn wispelturig gefladder soms de aandacht zou kunnen doen verslappen.

Een goed begin van de film. Beste grappig hoe de vrouwen zich in de gunst van de gekwetste yank (de vijand, toch) willen manoeuvreren en de romantiek lag zo voor het grijpen, tot dan een nare gebeurtenis de film een stevige bocht doet maken en meteen m.i. de minder geloofwaardige toer opgaat 'k Begrijp niet hoe een op één been huppelende een weglopend meisje - van 13 of 14 jaar toch - kan inhalen en begrijp nog minder hoe 7 vrouwen zich echt bedreigd en de mindere voelen van dergelijk gehandicapte. Heb trouwens ook mijn bedenkingen ivm de amputatie alsof een "anatomieboek" dat zo maar flikt.
Flauw eigenlijk maar Coppola's dochter en de stevige cast waren de aantrekkingspool.
Heb de 1971-versie, die zo te lezen beter onthaald werd niet gezien, maar als het scenario identiek is, dan ga ik er toch niet achter zoeken.
Pluspunten van de remake zijn toch wel het behoorlijk acteerwerk en enkele goede shots, zoals die op het einde van de film.

Zeer complex intrige, breed uitgesponnen en beslist van een beter niveau dan de klassieke TV-afleveringen van politie op zoek naar moordenaars, verkrachters, kidnappers enz...

Getuige hiervan de delicate onderwerpen als daar zijn pedofilie en misdadige perversheid en het feit dat de film er in slaagt over de lengte van twee uur te blijven boeien. Bovendien is het slot van een heel ander kaliber dan gewoonlijk.

Knap werk van Herbots. Geert van Rampelberg zet, hoe dan ook, een overtuigende act neer als de zich rechtstreeks in de zaak betrokken rechercheur.

Van glitter and glamour gesproken...

Zeker niet te aanzien als compleet biografisch want een heel stuk van de succescarrière van Liberace ligt ver voor 1977. (In 1954 verwerkten The Chordettes in hun hit "Mr.Sandman" de tekst "...and lots of wavy hair as Liberace...").

Op de allereerste plaats een bravo voor Michael Douglas en Matt Damon voor hun schitterende acts en ook voor het team dat in stond voor de make-up, maquillage,...

Vlot verhaald, verbluffende sfeer-en mentaliteit-van-de-ster-schepping, keurig dialoogwerk, iets te weinig muzikale optredens.

Verwachtte er niet veel van, maar het viel best mee.