Opinions

Fantasie-komedie. Ge bedenkt het maar en, al vind ik het toch wel een beetje nonsens, er steken naast vele, natuurlijk absurde, ook grappige momenten en scènes in, zoals de omgang met de dieren, de halve verdieping, de commerciële uitbating, meerdere verrassende dialogen en er was ook een "to be or not be"-toestand, daar waar het talent van de poppenspeler pas erkend wordt als de naam...

Bizarre film, origineel zekerlijk, maar ge moet met het toch wel surrelaistisch scenario kunnen omgaan en dat viel me enigszins moeilijk uit.

Anderzijds degelijk acteerwerk, voornamelijk van John Cusack, in de hoofdrol.

Een drama zie ik er niet in, al dacht ik dat wel even toen Chance zo maar op straat werd gezet.

Nee, het is een komedie, eigenlijk een satire op de politieke en gehaaide zakenleven die zich zo maar laat bedotten door een achterlijke man die alleen maar door eenvoudig en eerlijk te antwoorden de anderen doet ernstige, diepgaande meningen achter zijn woorden zoeken. Grappig, maar toch wat lang (niet dan het verveelt) en zeker met wat overdrijving.

Peter Sellers in de rol van zijn leven. Schitterend hoe hij al van in de openingsscene die blik in zijn ogen kan leggen die het duidelijk maakt welk soort mens hij is. Daarnaast zeker Melvyn Douglas terwijl Shirley MacLaine de meest onzekere rol heeft.

Goede, treffende enscenering. Film is precies alsof van vandaag, zijn tijd vooruit eigenlijk. Moet het beste werk van regisseur Hal Ashby zijn.

Het trieste beeld van Belfast in de jaren 60 gezien door de ogen van een kind.

Film kent zijn dramatische momenten maar geeft betekenis aan het familiaal gebeuren, soms wat naast het tumult, met de kleine Buddy die langzaam ontbolstert binnen zijn eigen wereldje en zijn opa die hem veel "waarheden" bijbrengt. Mede hierdoor komt het geheel behoorlijk gevarieerd over en dat is zeker niet verkeerd.

Een kenschetsend tijdsbeeld in ieder geval en behoorlijke acts, zeker ook van die kleine snaak.

Het is waar dat de film eigenlijk te lang uitvalt (het eerste uur is het beste) en niet het niveau haalt van "De Helaasheid der Dingen", waar de karakterschets toch wel duidelijker en sterker uitviel. Gemeenschappelijk is wel dat het verhaal zich situeert rond mensen die in eerste instantie niet de ernst en discipline opbrengen om het te maken.

Sterk punt in "Belgica" is natuurlijk de sfeerschepping (de opening van het café !) en enkele scènes waarin door beide hoofdpersonages en ook door Hélène De Vos overtuigend wordt geacteerd.

Niet groots maar toch een verdienstelijke film van Felix van Groeningen, bekroond voor de muziek op het Filmfest in Oostende.

Terloops : Westvlamingen zullen in de beeldspraak van hun dialect - deze keer wel ruw en rauw - wel een pluspunt in de film gevonden hebben.

Naar een waar gebeuren en verbluffend toch hoe het jonge meisje haar koelbloedigheid bewaarde tijdens de gruwelijke ontvoering en preciesheden aan de politie kon doorspelen.

Naast de kidnapping, ook een verhaal van vooringenomenheid bij de politediensten maar ook vooral van ouderlijke onwaardigheid.

Op zich kon het filmisch wel beter zijn uitgewerkt en vooral de acteerprestaties konden niet bepaald overtuigen. Het meisje deed het wel goed maar de rest miste wel wat echte betrokkenheid en geloofwaardigheid.

Line Renaud staat er, deze keer als moedige vrouw die aan éénieder het recht toekent een eigen, waardig bestaan te hebben.

Film zakt even over de helft wat in en is ook wat ongeloofwaardig en minder precies maar herstelt zich toch.

Nooit gedacht dat Line Renaud, razend populair destijds als zangeres, nog, op latere leeftijd, zo'n veel gevraagde filmactrice (de laatste jaren vooral in TV-producties) zou zijn. In ieder geval, hier is van haar vertolking niets af te dingen. Chapeau.

Kon mij eigenlijk niet echt overtuigen, noch in de story, noch in de uitwerking ervan noch in de acts.

Mondt uit in een tranentrekker, zonder dat ik daar echt een gegronde reden toe vond. Is natuurlijk persoonlijk, maar het slot vond ik ook al niet erg duidelijk.

Aangenaam en sympathiek filmpje, met naast een wat tranerige passage naar het einde toe, toch heel wat knappe momenten en met even charmante muziek.

Het slot is best origineel en de synthese van de film bevattend : Naast een gepassioneerd beroepsleven is er nog heel wat....maar dat waar ge uiteindelijk het meest voor leeft zal altijd bovendrijven....

Het is nit omdat ge iemand "om in te bijten" vindt dat ge dat echt moet doen.

Fantasierijk, kleurrijk en grappig filmpje met een luguber kantje.

Hoe mensen fundamenteel kunnen verschillen.

En verrassend, met Catherine Deneuve, belle à croquer.

Gelukkig meer grappig dan dwaas en eigenlijk wordt doorheen dit dolle verhaal heel wat passend gehekeld : jaloersheid, vleierij en drang naar profijt, kleinzierigheid van de rijke bourgeoisie, potsierlijkheid en onwetendheid van de ambtenarij (de minister kent niet meer van een auto dan het oude grootmoedertje) ...

Ik vond het goed. Rire à la française, zegt de affiche en zo is het.

Denk dat Line Renaud die rol graag zal gespeeld hebben, al is haar eigen leven toch wel even anders dan dat van Madeleine. Herinner me Line nog als jonge zangeres eind jaren 50...

Sentimenteel natuurlijk en misschien was er met dit gegeven iets meer uit te halen, maar het filmpje is sympathiek en het promoot vriendschap. Belangrijk.

Dany Boon had ik al lang niet meer gezien (van de Ch'tis, geloof ik) en ik moet toegeven dat hij zijn vak meer en meer is gaan beheersen.

Komt er in het verhaal een gruwelijke passage, de film toont aan dat de publieke opinie aan Madeleine's kant stond, m.a.w. dat vrouwen in die tijd hun mindere positie in de maatschappij grondig beu waren.

Op de romantische momenten in de film hoorde ik graag songs als "At Last" en "On the Sunny Side of the Street", maar wat is er toch van het Franse chanson geworden i?

De film zal bij zijn verschijning wel krantenkoppen gehaald hebben om wille van zijn gewaagd thema en het publiek zal wel reikhalzend uitgekeken hebben naar de verschijning en gedragingen van mooie Catherine Deneuve.

En Catherine en enkele andere franse namen doen wel hun best in deze film ondertekend Bunuel maar eigenlijk kon het onderwerp mij helemaal niet boeien. Bovendien vond ik de synchronisatie verre van goed.

Origineel, fantasierijk en aanvankelijk bijwijlen moeilijk te ontwarren, deze speelse, komedie die echter naarmate hij vordert meer en meer te genieten valt. Zeker van de spitse dialogen in het grappige intrige en uiteraard van het acteren met een Auteuil, Canet, Ardant...

Zag de vorig jaar gerestaureerde versie, deze zoals Duvivier en Charles Spaak het oorspronkelijk hadden bedacht. Het is ook deze die best kadert in het sociaal beeld dat opgehangen wordt van een Franse bevolking die in de jaren 30 hunkert naar een royaler bestaan - het gaat hier om vijf werklozen - maar het tevens moeilijk heeft met eigen menselijke gedragingen en de pech niet kan ontlopen. In ieder geval komt het slot van deze versie harder, en m.i. ook wel verrassend en niet zo direct verantwoord binnen de plot over dan de versie bij het verschijnen opgelegd door de productieleiding.

Het blijft niettemin een Franse klassieker uit die periode, met een Jean Gabin, met zijn gekende charme en ...driftbuien, een als gebruikelijk ondoorgrondelijke Charles Vanel en Viviane Romance als de even gebruikelijke "garce".

Genietbaar zeker, netjes opgebouwd, met de vreugde bij de winst ("Le Chanteur a bien chanté, il faut boire a sa santé") en de droefheid bij verlies, menselijk en zonder franje of oversentimentaliteit weergegeven.

Julien Duvivier was een zeer inhoudelijke cineast.

Bernadette Lafont in een rol typerend voor het grootste deel van haar carrière : uitdagend, wulps... en deze keer in "Une belle Fille comme moi" daarbij werkelijk niets ontziend.

Oppervlakkig ding deze film van Truffaut die zich baseerde op een Amerikaanse serie waarbij een socioloog een essay hoorde te maken over "Les femmes criminelles" maar uiteindelijk in de levensloop van zijn geïnterviewde terechtkomt.

Zag de film jaren terug en eigenlijk viel hij bij deze herziening nog prettig mee.

Er wordt lekker aan overacting gedaan, ook door een pak bijrolspelers die toch namen zijn in de Franse filmwereld : Claude Brasseur, Charles Denner, Guy Marchand, André Dussollier, Philippe Liétard...

Misschien precies door deze respectabele cast kreeg de film achteraf een zekere herwaardering.

Mooie, tedere film over liefde.

Voert de film ons in eerste instantie mee naar een groep voor vrouwenrechten ijverende jongeren, het is de lesbische aard van de twee vrouwen in de hoofdrol die in het verhaal, dat zich zowat 50 jaar geleden afspeelt, voor de meeste tegenkantingen zal zorgen en meteen ook de mooiste en gevoeligste scènes uit deze film zal opbrengen.

De vertolkingen zijn gaaf. Vooral Cécile de France is opmerkelijk in haar feministische gedrevenheid en verliefdheid op de vrouw die uiteindelijk nog het meest lijdt, rol eveneens geloofwaardig vertolkt door Izïa Higelin, terwijl ook Noémie Lvovsky als de moeder die haar dochter "bedreigd" ziet, eveneens keurig vertolkt.

Mooie beelden van het Franse platteland, met daarbij goede schets van het nuchter boer zijn.

Het bedrog lijkt al te doorzichtig en gemakkelijk om echt gelovenswaardig te zijn, maar we fixeren ons op het acteren van Valérie Donzelli die werkelijk opvalt in haar rol van jonge vrouw die de ene bruuske verandering en avontuur in haar leven ondergaat en ook verder uitspit...
Eigenlijk niet echt een drama, eerder heel wat grappige momenten die leiden naar "la belle vie", ondanks wat dreiging die ook al met een korrel zout te nemen valt. Karikaturaal beeld van de rijke bankiersfamile en connecties.

Toch wel een eigenaardig verhaal. Ruim 10 jaar nadat ze in een echtscheiding de kant van hun vader hebben gekozen en in clandestineit hebben geleefd ervaren twee youngsters hun achterstand en hun wereldvreemd gedrag.

Een paar mooie passages waarin, vooral de zestienjarige Sylvain, (de meest overtuigende vertolking komt van Zacharie Chasseriaud) de ogen ziet opengaan voor een betere en menselijker toekomst.

De synopsis geeft zowat het ganse verhaal weer. Zaak is het waarom van het gebeuren te achterhalen en eigenlijk heeft de kijker er wel het raden naar tenzij men zich vergenoegt met de vaststelling dat een kansarme zich keert tegen een rijke burgervrouw, niet omwille van de persoon, maar wel omwille van de omstandigheden, de leefwereld....en de onmogelijkheid het verschil ooit te kunnen overbruggen en uiteindelijk liever in zijn eigen lot berust, dat mede met dat van zijn zuster nooit rooskleurig is geweest..

Vreemd, pessimistisch, deprimerend...

Typische Amerikaanse muzikale komedie met de even typische Amerikaanse naïeviteit maar toch ook met de nodige charme.

Film viel in ieder geval in de smaak van Hollywood vermits er zowel een Oscar- als een Golden Globenominatie aan te beurt viel.

Judy Holliday acteert prima en al is Dean Martin zeker geen Fred Astaire, "drunky Dean" straalt toch het nodige charisme uit, eigen aan zijn "Rat Pack"-performances.

Ook Jean Stapleton, wereldberoemd sinds "All in the Family" past in het plaatje.

En nog dit : Het mooie "Just in Time" werd speciaal geschreven voor de musical "Bells are ringing" die 2 jaar voordien reeds in Broadway liep en waarin het gezongen werd door...Judy Holliday.

Neem een populaire crooner en stop hem in priesterkledij en neem een even populaire actrice en maak er een jonge, correcte en sportieve non van, voeg er wat sympathieke, verstandige kids aan toe en een pak brave idealen, voornemens en daden, zorg voor emotie in het verhaal en ge zijt vertrokken voor een suksesvolle familiefilm anno 1945, die m.i. na 70 jaar nog recht staat, precies omdat hij, ondanks de sentimentaliteit, hartverwarmend overkomt.

Bing Crosby, in de populariteits polls in de States, reeds voorbijgestoken door Sinatra, zit goed in zijn rol van predikant en zijn warme, innemende stem leent zich voor enkele songs (zijn boo-boo-boo liet hij achterwege) en Ingrid Bergman bewijst eens te meer haar veelzijdigheid.

Ondanks de mooie natuurbeelden, de duidelijke contrasten van het Rusland dat is blijven stilstaan en dat van technologische vooruitgang, enkele (te weinig) mooie scènes waaronder deze met het jongetje zeker mogen geciteerd en ondanks de bijzondere, noem het kleurrijk, figuur van onze postman, toch te weinig beleving aan deze film.

Kon me minder overtuigen dan "Beautiful Boy" waar ook de bekommernis ouder/aan drugsverslaafde zoon centraal staat, al zitten Julia Roberts en Lucas Hedges wel behoorlijk goed in hun rol en blijft het natuurlijk altijd lovenswaardig om, als waarschuwende vinger, via film de valkuilen en afgronden die dergelijke verslaving veroorzaken te belichten.

Van alle "historische" films heeft deze bij mij veruit de meeste indruk gemaakt.

Verveelt geen seconde.

Kan alleen maar de aangehaalde superlatieven beamen.

Film eindigt zoals heel veel westerns, namelijk met een beslissend gevecht tussen de held van het gebeuren en zijn boze opponent, waarna er weer plaats is voor optimisme en romantiek.
Laat ons echter aan dit clichéwerk niet al te veel storen. "Bend of the River" is een behoorlijke en toch inhoudelijke film over de moeilijkheden van pioniers op weg naar een nieuwe thuishaven en toekomst.
Aan actie ontbreekt het zeker niet en met een James Stewart, in die jaren goed voor 3 à 4 films per jaar en vergroeid met een westernrol, zit ge altijd goed.
Arthur Kennedy overtuigt eveneens als onbetrouwbare kompaan. Rock Hudson komt amper in het stuk voor.

Sterke oorlogsfilm, op ware gebeurtenissen gesteund en ons een bijzonder aspect van de strijd aan de Ijzer tijdens WO I bijbrengend.

Film is eigenlijk ondergewaard, vermoedelijk omwille van het niet vooraf gegaan zijn door barnumreclames waarvan Amerikaanse producties doorgaans van genieten.

Hoe dan ook, een indringend werk, menselijk en niet latend de onzin van de oorlog in zijn besluit te onderlijnen.

Goede acts. De flashbacks naar het thuisland verzachten de opeenvolging van de gruwel en geweld van de oorlogsvoering.

Gevat en zeer menselijk filmpje.

Hoe klein en hoe ongewoon het geluk kan zijn, het verlies ervan is een pijnlijk drama.

Rest alleen de herinneringen te koesteren. Misschien komt het ooit terug.

Wat onbehaaglijke film over de misdadige en verregaande neigingen bij een jongere die toch, al gaat er van zijn ouders weinig echte belangstelling voor hem uit, zelf totaal geen gevoel voor verantwoordelijkheid vertoont.

Sterker nog dan het psychopatische bij de jongere is de houding van de ouders die in een asociale, gevoelsloze wereld leven en werkelijk geen enkel diepgaand kontakt met hun kind hebben en daar ook niet om vragen en met het resultaat best wel tevreden zijn.

Een verrassend slot - was niet nodig - beëindigt deze Haneke-film, zoals steeds intelligent en origineel opgebouwd.

Bora Kim geeft ons op een stijlvolle manier meer dan twee uur de tijd om in het innerlijke van Eunhee te kijken.

Het is een complexe meid, wat introvert, selectief in haar keuze met wie ze omgaat maar toch hunkerend naar genegenheid en helaas ook lijdend onder het gebrek aan warmte vanuit haar huiselijk nest.

Een aandoenlijke, innemende film over een ongelukkige jeugd, sereen weergegeven met vooral de vaak secondenlange kijk op de gezichtsexpressies van het meisje dat zich enorm veel vragen stelt, hulpeloos te alleen is om alles te beantwoorden en ontgoochelingen opstapelt.

Iemand schreef hierboven haar te willen omarmen en troosten. Wel ja, dat mag.

Mooi werkje dat inderdaad nooit geen kaskraker wordt maar dat toch een fijn filmgevoel meegeeft.

Een metafooroefening, deze film die je na het zien er van, al ontbreekt er bij je wat preciesheid (Is het wel nodig ?) in het verhaal, je toch perplex achterlaat, want dit is mede door de prachtige beeldcomposities, de muziek, het acteerwerk, de intelligente en gevatte opbouw, de onderhuidse, maar beslist aanwezige verwijzing naar heersende sociale en maatschappelijke toestanden, én meerdere wondermooie scènes, als hiervoren reeds omschreven, een staaltje knappe filmkunst.
Het eerste uur blijft aan de rustige kant maar ge voelt dat er iets te gebeuren staat en de verschijning van Ben ( het verbranden van kassen staat in voor zijn misdadigheid tov het meisje brengt de film in een gericht thema.
Zeker de moete een tweede keer te bekijken. Nieuw film-artistiek gegarandeerd.