Opinions

Toch wel een stuk inhoudelijker dan de doorsnee films over jongeren die weinige correcte paden betreden en zich al te graag gewelddadig uiten.

Er zit meer menselijkheid in deze "Beautiful Beings" als deze jonge mensen wel degelijk beseffen wat er gaande is, waar de oorzaken van hun uitzichtloos bestaan zitten en hoe ze toch ook behoefte hebben aan onderlinge genegenheid, hechtere vriendschap en de noodzaak het goed te doen.

Indrukwekkend raak is de film wanneer hij in het laatste gedeelte een paar nieuwe personages naar voren brengt, onmisbaar belangrijk voor het gezinsleven, maar zo ellendig falend.

Alhoewel veel in de film zich binnenshuis afspeelt is hij niet te versmaden wat de buitenfotografie betreft.

Overtuigende, spontane vertolkingen.

Film lijkt mij nog van een oudere datum dan hij eigenlijk is.

Heel amateuristisch, vind ik, en bovendien zeer onwaarschijnlijk zoals het wordt voorgesteld : eventjes over en weer naar de top van de Matterhorn....!?

Acteurs bevielen ook al niet. Stammen precies ook uit het tijdperk van de stille film.

Niet zo echt spannende spionnage thriller die, na het avontuur, een wens brengt voor beter samenhorigheid onder de volkeren.
Merle Oberon past het best in het plaatje van het spionage-gedoe al is het eigenlijk meer een politiek intrigue. Robert Ryan is de clevere Amerikaan die het uiteindelijk oplost en onvermijdelijk ook verliefd geraakt.
Mist kracht.

Origineel concept waarbij de getuigenissen over onze Bernie het hoofdingrediënt vormen : van flauw tot zeer grappig en met een duidelijke sneer naar de ingesteldheid en niveau van de streekbewoners. Goed acteerd van die gasten, trouwens.

Biografie van de onvervalste blueszangeres Bessie Smith, mij niet zo zeer bekend en aldus interessant om er iets over te vernemen.

Interessant ook, om naast het muzikale aspect, toch weer vast te stellen hoe ook, in dit deel van het maatschappelijk gebeuren, de neus werd opgetrokken voor de zwarte bevolking.

Het script is aanvankelijk wat warrig maar verderop is er toch meer duidelijkheid en worden de karakters behoorlijk uitgetekend.

Queen Latifah is in ieder geval overtuigend in haar rol.

Misschien verwatert hij wat onderweg maar deze "Best Exotic..." blijft een erg optimistische film : "op het einde komt alles goed en als het niet goed komt, dan is het nog het einde niet...". Dit en nog vele andere gezegden kruiden deze film die bovendien kan rekenen op een stel routinees in het vak.

Amusant en vlot met goede karaktertekening, een stevig oog naar het leven in de Indische grootstad, kleurrijk, soms wat karikaturaal maar in zijn geheel toch best exotic boeiend en genietbaar.

De openingsfilm van het Filmfestival van Oostende stelt me toch een beetje teleur.

Zeker in de aanvangsfase heeft de kant "komedie" te weinig pit en mist de kant "ernst" wat logika waardoor het geheel wat ongeloofwaardig overkomt.

Hoofdrolspelster Kim Snauwaert krijgt de niet zo eenvoudige opdracht alle emoties die in de rol van Dorien steken passend weer te geven en eigenlijk schuilt hierin een pluspunt van de film want het is beslist toch merkwaardig om te zien hoe alle tegenslagen en verdriet door haar inwendig worden verwerkt en er naar buiten toe een moedige glimlach overblijft.

Alzo is "The Best of Dorien B" een dramakomedie maar eigenlijk een puur drama maar dan met verzachtende humor overgoten.

Zeker een goede middenmoot waard al heeft hij mij toch iets te weinig geraakt.

Romantiek, edelmoedigheid en "groothartigheid" tegen een achtergrond van gezinsproblematiek, ongelukkige jeugd en geweld.

Het slot is nogel stroperig.

Wel goede fotografie, terwijl ik vooral Liana Liberato charmant vond en James Marsden geen voorkomen heeft om 21 jaar zonder lief te blijven.

James Woods en Brian Dennehy redden deze film met het onwaarschijnlijk verhaal van een huurmoordenaar die zijn eigen misdadig leven en de corruptheid van zijn opdrachtgever (door wie hij toch geld verdiende) in boekvorm wil laten verschijnen en dit dan nog bekend maakt voor het zo ver is.

Maar goed, precies daardoor zitten er enkele spannende momenten in de film, zoals de slotscènes bijvoorbeeld, en daar, de actie, was het toch om te doen.

Hoe kan de menselijke haat zo groot zijn - en waarvoor - en hoe sterk kan een mens zich vastklampen aan zijn overtuigingen ?

Knappe, vaak beklemmende film die ons enkele effenaf schitterende scènes brengt, zo natuurlijk en overtuigend, grootse cinema, zoals het gevecht, de discussie tussen moeder en dochter en ook de slotscène.

Prachtvertolkingen in een film die tot het beste van het jaar behoort.

Ook emotioneel. zonder de klassieke, overvloedige uitwegen, maar oprecht en intens.

Klassefilm.

De meeste films handelend over "wat na de gevangenis ?" hebben het over hoe de betrokkene in nieuwe criminele feiten wordt gelokt door zijn verleden en vroegere companen.

De TV-film "La Bête Curieuse" gooit het over een heel andere boeg en brengt ons een verhaal van een vrouw die, omdat in haar positie tewerkstelling noodzakelijk is, een andere identiteit aanneemt en het ontzettend moeilijk heeft om dagelijks met die leugen om te gaan. Het geeft haar een gevoel van niet vrij te zijn, net als in de gevangenis. Wanneer haar kennisenkring hechter wordt, is de leugen ondraaglijk geworden...

Laura Smet is uitstekend in de rol van de vrouw die leeft met heel wat pijnlijke onzekerheden en ook Samir Guesmi is prima.

Spijtig wel dat het slot een eerder gemakkelijke weg inslaat, al is het toch best te verteren, hoor.

Sterke en passievolle film van Renoir naar het werk van Zola.

Naast de goede acts en de keurige opbouw, valt vooral de interesse op die van de cineast uitgaat naar de spoorwegen. Het is de tijd van de stoomtractie en de film staat bol van uitstekende, sfeervolle beelden van locomotieven met hun zwartgeblakerde machinisten, stations, spoorcomplexen, depots en uitslaapplaatsen. Zelden op dat vlak zo iets expressief in een film gezien.

Ook aandacht voor de muziek (Het chanson "Le petit Coeur de Ninon" is passend ingelast en leeft nog in Frankrijk voort.) en het volkse leven.

Verfilmd toneel, dus even bijsturen, but it's allright with me.

Pinter schrijft over mensen van de tweede helft van de 20ste eeuw, zijn tijd, die hij het best kent, of is het over mensen van alle tijden !?

Hoe dan ook, goed verfilmd, origineel en inhoudelijk.

We zijn nooit te oud om te leren.

Waarom geef ik ,eigenlijk geen 4 aan deze film die ik geboeid heb gevolgd ?

Politieke achtergronden of thema's zijn zelden weg te denken uit films van Coasta Gavras.

Ook in deze "Betrayed" zijn erg extreme rassentoestanden in de US aan de orde.

Het verhaal op zich zelf is niet bepaald origineel en voor een stuk toch wel voorspelbaar en zo erg overtuigend vind ik de ateurs nu ook niet.

Verward, langdradig en vervelend, vol oppervlakkige personages.

A waste of time.

"Waarom hebt ge me gekregen?" zegt de veertienjarige zoon aan zijn vader. Dit en andere valse sentimentaliteiten kruiden deze film die de echte toenadering tussen vader en zoon als onderwerp heeft maar helaas hierin geen diepgang vindt.

Interessant is wel het probleem van de illegaliteit en de uitwijzing maar ook hier blijft de film erg oppervlakkig.

Voortgaande op de hoge score, toch wel een ontgoocheling.

Jammer dat Fritz Lang, door een plotse, verrassende wending in het plot, de te verwachten discussie over het al dan niet toepassen van de doodstraf afvoert en het verhaal laat primeren.

Doet evenwel niets af de goede opbouw, al is er niet zo veel oog voor detail en is de film wat kort.

Knappe acts.

Romantische film over een erg moeilijke liefde, als beide leefwerelden zo sterk uiteen lopen.
Goed aan de film is zeker dat de positie van de artiest, midden het professioneel en commercieel gedoe rond het "ster"-zijn, uitstekend wordt belicht.
Dat de film "liefde" uiteindelijk duurzaamder acht, was niet onvoorstelbaar maar anderzijds viel er ook toch te genieten van de zang- en dansnummers en vooral de overtuigende, veelzijdige acteerprestatie van Gugu Mbatha-Raw (onlangs nog gezien in Concussion). Ook Mimmie Driver is goed als de bezorgde, functionele moeder.

Niet verwonderlijk dat de film voor design en cinematografie met een Gouden Kalf ging lopen want dit is een mooie stilistische film die uitblinkt door beeldcomposities, knap portretteren en merkwaardig toch dat zwart-wit de accentuering ervan verhoogt.
Inhoudelijk behoort de film niet tot de eenvoudigste. Intelligent is hij wel, waarbij de scene met de 3 mannen aan tafel waarbij er handig wordt omgesprongen met vertalingen, een uitstekend voorbeeld is.
De innerlijke strijd van het hoofdpersonage, de vraagstelling in hoeverre zijn immigrant zijn nog doorleeft in zijn ondertussen opgebouwd leven en zijn twijfels omtrent de manier waarop zijn omgeving naar hem kijkt, vormen echter de hoofdbrok van de film.
De relatie met zijn vader, die hem bijna een zekere voldoening leek te brengen maar hem uiteindelijk diep teleurgesteld achterliet is niet van aard hem vooruit te helpen, integendeel, brengt eveneens enkele markante passages.
De vier voornaamste personages worden degelijk en expressief vertolkt al vond ik die invulling van Andrzej Chyra als de vader toch wel heel bijzonder en boeiend.

Wat aanvankelijk een op fantasie steunend grappig filmpje lijkt te zullen worden, neemt langzamerhand een ernstige toon aan om als liefdesdrama te eindigen.

Spijtig dat er onderweg nogal wat gelijkaardige scènes worden opgedist, maar de kijker wordt toch in de ban gehouden en ondertussen valt er zeker te genieten van het indrukwekkend acteren en van de mooie soundtrack, zeker in de slotfases.

Bijzonder, Ki-duk Kim getrouw.

Eerder flauwe grappen. Ook niet altijd zo denderend nieuw.

Eigenlijk hebben die Charlots mij nooit kunnen overtuigen, nu niet en ook vroeger niet.

Te geforceerd en te opdringerig.

Als het extreem onmogelijk is en eigenlijk dwaas, blijven er toch enkele momenten en situaties over waarmee kan gelachten worden ook al is het doorgaans smijt-en gooiwerk.

Onschuldig en zorgeloos tijdverdrijf.

Erg populair in Frankrijk destijds die gasten.

Een rauwe, realistische Fellini, deze "Il Bidone" met uitstekende karaktertekeningen van het oplichtersvolkje dat zonder scrupules profiteert van het vertrouwen van de arme bevolking tov de Kerk.

Broderick Crawford is schitterend als centrale figuur en Giglietta Masina speelt nogmaals het eenvoudig vrouwtje, fel contrasterend met de eerder decadente ingesteldheid van de "gegoeden" wat Fellini ook hier maar al te graag onderstreept.

De oplichtingsscenes zijn goed gebracht, zekerlijk de "bijna-medelijden"-scene naar het einde toe en de eerder surrealistische landschapbeelden - met de wit bestoven auto - zijn heel bijzonder en sfeerscheppend.

Naar mijn gevoel een van de beste Fellini-films.

Semi-muzikale film, zeer lang uitvallend, maar eigenaardig genoeg hoe langer hij duurt hoe beter ge u kunt inleven in wat er allemaal voor de voeten gegooid wordt over liefde of wat de personages er onder verstaan.

Niet zonder een beetje bluf en zoeken naar sensatie maar bij momenten begrijpelijk en teder.

Paul Schneider vond ik beter acteren dan de rest en namen als Milos Forman en Michel Delpech zijn affichetoetjes, naast Catherine Deneuve natuurlijk, waarvan het altijd zal wennen zijn aan haar oudere verschijning.

In hetzelfde jaar maakte Henri Decoin ook al "Les Inconnus de la Maison", eveneens met Raimu in een ijzersterke, charismatische hoofdrol en eveneens zich afspelend in de Provence.

In deze "Le Bienfaiteur" hangt de cineast, naast het luchtige misdaadintrige, een beeld op van deze landstreek en de bewoners van één van de vele dorpen aldaar. De zondagsmis, gevolgd door het cafébezoek, de drankjes en het kaarten maar ook de kleine menselijke trekjes, het hypocryte, de jaloersheid , de roddels, de naijver, de goedgelovigheid, het verstoppen van emoties of precies andersom, de zwakke punten enz...Allemaal best geslaagd, geloofwaardig en ook heel vaak erg grappig met volkse en ook pittige dialogen.

Zoals gezegd, hoofdrolspeler Raimu zit schitterend in zijn rol. Vind deze man eigenlijk minstens even goed als Gabin.

Prettig om ook nog eens een jonge Lucienne Delyle te horen zingen, destijds heel suksesvol.

Aandoenlijke kortfilm over immigratie.

Het woord vertoont meer dan één aspect en alles over één kam scheren is fout en zeker in de States, in al haar complexiteit.

Francis Perrin, in de jaren 80 doorgaans in de rol van de bon-vivant met veel interesses voor vrouwelijk schoon, bewijst nu, als 60-plusser, nog steeds de rol van overtuigende mooiprater met glans te kunnen waarnemen.

"Bienvenue à Bouchon" is een typische Franse komedie, waarin al te graag absurde toestanden en personages worden gecreëerd, en waarin heel dikwijls de draak wordt gestoken met een maatschappelijk aspect of overheidsinstanties. Slachtoffer van dienst is niets minder dan "Europa" die stevig op de korrel wordt genomen met het al dan niet terecht toekennen van premies en subsides. Heel de komedie draait hier rond en eigenlijk zijn er te veel prettige ideeën, scènes en dialogen, met vooral verwijzingen naar bestaande toestanden, om deze, m.i. geslaagde film, af te schrijven als een niemandalletje.

Op ware gebeurtenissen geïnspireerd, deze komedie met een toch wel trieste ondertoon daar waar het conservatisme en ook wel wat racisme in een kleine gemeenschap boven komt drijven.

Maar het blijft wel luchtig, gelukkig maar - en ge voelt de happy-end aankomen - , niet zonder grappige scènes doorgaans gesteund op cultuurverschillen (de nachtmis !) en behoorlijk geacteerd.

Een nipte 3,5.

Fransen leren elkaar kennen en elkaar waarderen, wat verwonderlijk is, want le petit français houdt van ZIJN achtertuin, ZIJN straat, staat weigerig en vaak misprijzend tegenover al wat hij niet kent en vormt doorgaans een harde mening over al wat en wie niet tot zijn eigen levensfeer behoort en houdt die mening fanatiek aan.

Dit maakt dat deze film niet zo maar een goedlachs, pretentieloos product is. Ondersteund door wat hier vooraf gezegd is komen de humor en de komische toestanden meer verantwoord over en beter tot hun recht. Ik heb me in ieder geval kostelijk geamuseerd met deze Ch'tis en vaak onbedaarlijk gelachen. Kad Merad is zeer goed in zijn rol en ook de anderen, de gendarme en ook Line Renaud, zeg, ( franse topzangeres uit de vijfiger jaren) inbegrepen vertolken heel passend.

Wie zei er ook weer dat niets opgewassen is tegen de geilheid van wat zich rond een begrafenis afspeelt ?

In dat opzicht wel behoorlijk extreem, deze "The Big Chill" die ik wel graag in de handen van een Woody Allen had gezien.

Een tragi-komische satire waarin de personages zwemmen in hun comfort, bedorvenheid, onvoldaanheid en nog zoveel meer en eigenlijk goed door de acteurs worden neergezet.

Soms om te lachen (gelukkig) maar op de achtergrond is de met de personages meelijwekkende tragiek nooit ver weg.