Opinions

Ben geen westernliefhebber, maar ik wou die innemende acteur die Gregory Peck was terug zien zoals ik hem had gekend als "Captain Horatio Hornblower" en in één van de friste films uit de jaren 50, "Roman Holiday".

Deze "Big Country" kan er bij mij beslist door. Geen hoogvlieger maar gewoon niet storende entertainment.

Amy Adams speelt knap als het goedgelovig vrouwtje en redt voor een stuk dit biografisch drama dat niet bepaald een sterke indruk achterliet. Van Tim Burton al wel wat beter gezien.

Het proces trok ook al op niet veel en Christoph Waltz bezondigde zich er ruim aan overacting.

Veelzijdige Helena Bonham Carter toch weer merkwaardig als heks en niet toevallig onder regie van Tim Burton, in een betoverend wegkijkend stukje cinema waarin realiteit en fantasie mooi versmelten.

Wie zich vastpint op het verhaal kan misschien in het slot wel met wat vragen achterblijven.

Sterke rol van Albert Finney.

Spannende en goed opgebouwde film die Glenn Ford weer in een rol van één tegen allen brengt (Remember "Blackbord Jungle"), naast andere ster "Gloria Grahame" maar ook met een nog jongere, maar uitstekend acterende Lee Marvin.

Het hoofdthema van de film is de corruptheid van het politieapparaat, een onderwerp dat nog vele keren zal worden gebracht.

Ergens vernam ik dat de film werd opgenomen in amper 29 dagen.

Zou wel kandidaat geweest zijn om Louis Prima aan tafel te vervangen...

De lange, indrukwekkende, stille scène in het slot, met beide broers aan de keukentafel met een sober roereitje is zowat waarover het gaat: de innerlijke gehechtheid tussen beiden, ondanks de vele meningsverschillen, disputen tot schermutselingen toe, die in feite grotendeels het gevolg zijn, ondanks het aanwezige talent, van het floppen van hun restaurant.

Eén en ander zorgt er onderweg wel voor dat er plaats is voor humor en goede cinema zoals de enscenering en regie van de party en al is het allemaal niet echt diepgaand, toch gaat er wel aandacht naar wat karaktertekening.

Goed camerawerk, goede muziek...of stilte en sublieme vertolkingen van beide hoofdpersonages.

Genietbaar.

Zeker een grote verdienste van de makers van deze film is dat ze niets onverlet hebben gelaten om de achtergrond van de bankencrisis uit de doeken te doen en de kijker ook wegwijs te maken in begrippen en terminolgie uit de finaciële wereld.
Het blijft natuurlijk geen sappige materie maar al bij al viel het nog best mee, zeker om te vernemen hoe boven het hoofd van de kleine spaarder alle praktijken om zich te verrijken op veel grotere schaal tot de mogelijkheden behoren.
Stevig acteerwerk en de vele handcamerascenes illustreren best hoe nerveus en opgefokt deze wereld leeft.
"Als we nu onze Swaps verkopen, zijn we zo slecht als de anderen, maar we doen het toch maar... werpt in het slot nog even een ander licht op de zaak.

Wees dan maar stand-op comedian als je lief je afwijst en je uit de familie wordt gezet.
Maar zo erg is het allemaal niet want deze romantische komedie weet wel raad met drama's van welke aard ook.
Eerder een feelgoodie dan het diepuitgespitte drama rond cultuurverschillen. Wordt behoorlijk verdoezeld en opgelost, wat best positief is.
Grappig, maar toch ook niet zo heel erg en ook wat langdradig.
Behoorlijk acteerwerk.

Redelijk ingewikkelde, erg bevolkte, misdaat-thriller met welbespraakte (wat een krakerige stem, zeg) macho Humphrey Bogart en vamp-echtgenote Lauren Bacall in de glansrollen.

Telkens ik zo'n 40-er film te zien krijg, kan ik me van de indruk niet ontdoen dat de toenmalige sterren destijds nog meer op het podium stonden, nog meer verafgood moesten geweest zijn dan onze hedendaagse, de huidige technische en mediamiddelen ten spijt.

Het Hollywood van toen spuwde de vedetten uit als onbereikbare idolen, meestal in een wereld waaraan de filmfan zich alleen maar kon vergapen.

Maar dit terloops en terug naar onze film, alhoewel.

Liefhebbers van het genre zullen zich zekerlijk kunnen verkneukelen, en wellicht terecht.

Helaas, hoezeer ik ook de knop terugdraai : ik vind alleen maar robotten, geen hart.

Die rechter in het slot kon wel eens gelijk hebben. Soms is het bekennen van schuld door de beklaagde en het verwerken ervan met besef van de schade en leed die aan zich zelf en anderen is toegebracht, voor hem zwaarder dan de straf die het Tribunaal uitspreekt.
Die straf krijgen we trouwens niet te horen wat het standpunt dat Harry helemaal geen straf meer verdient verdedigt.
Goede opbouw, deze film met misschien de LA-relatie te lang uitgesponnen, wat uiteindelijk toch ook weinig schaadt.
Heel bekwame rolinvullingen van de populaire Joan Fontaine en zeker ook van Ida Lupino en ook Edmond O'Brien komt er goed uit.

Een doodgewaande echtgenoot die plots weer voor de deur staat is al dikwijls op film gezien, maar een scenario waarbij iemand als bigamist wordt aanzien omdat er plots een onbekende "echtgenote" opduikt, was wel nieuw en draait hier uit op een heel plezierige, volkse komedie, met veel elementen van een Franse vaudeville.

Vittorio De Sica eist wel de kop van de affiche op maar het is Mastroianni met zijn twee vrouwen die de volle aandacht vragen en ook goed acteren. Wie ook opvalt in zijn rol is Memmo Carotenuto, als vriend die zijn steentje bijdraagt.

Kan me ook niet van de indruk ontdoen dat de regisseur maar al te graag al wat zich in een rechtbank beweegt, advocaten op kop, in het belachelijke wou trekken. De Sica, als glamour-pleiter, speelt die laatste rol uitstekend, al was zijn speach toch wat al te lang.

Ontspanning uit de vijftigerjaren, maar nog best genietbaar.

Psychologisch drama dat mij ongewild deed denken aan oudere films zoals "La piscine" uit 1969 (Delon-Schneider-Birkin"), "Le Mépris" uit 1963 (Bardot-Schneider-Palance)... zonder evenwel dat niveau te halen. Wellicht de herkenbare zwoele sfeer.

Ben echter niet weg van dergelijke producten die het hebben over een bepaalde star-klasse in de maatschappij, hun ambities, grillen, driften...

Aldus niet echt geamuseerd met deze "A bigger Splash" die bij momenten flirtte met de verveling, zoals de personages trouwens.

Ralph Fiennes acteerde wel soms buiten-normaal-grappig in zijn ongegeneerde uitbundige acts, Tilda Swinton zit ook al niet in een gewone rol en uiteindelijk kon, de weeral zwijgzame, Schoenaerts het best overtuigen. Matig dan.

Moest het niet zo'n dramatisch, levensbedreigende gebeuren zijn dan zou de "onthulling van het groot familiegeheim" toch wel even doen glimlachen.
Nu is het een strem op de noodzakelijke hulpverlening aan een stervend kind en laat het eveneens toe om vast te stellen dat in het politiek woelig land, met levendige meningsverschillen onder de burger en niet vrij van terrorisme, de zorgverlening en wetten gebrekkig en verouderd zijn en gangsterpraktijken orgaan- en kinderhandel welig tieren.
Daarom een film met een heel triest gegeven, aandoenlijk en met sterk verzorgd acteerwerk. Sami Bouajila valt zeker te vermelden. Is trouwens al geruime tijd een bekende naam in de Franse cinemawereld.

Een film over eenzaamheid en over een gebrek aan spontane communicatie van mensen die het allemaal goed menen...

Rustig, zonder tempo, maar koddig.

Het gebroken Engels is sympathiek, bijna emotioneel. het gebruik van eigen taal typerend voor twee verschillende gemeenschappen.

Gershwin's "Summertime" en de immitatie-uitvoering van Chet Baker's "My Funny Valentine" verfrissend.

Ook mooie beelden.

Geen probleem met dergelijke films.

Binnendringen in het leven en werk van jazzzangeres Billie Holiday, dank zij het onverdroten werk van een Linda Kuehl waarbij met veel opgenomen gesprekken toch een degelijk beeld gevormd wordt van deze mysterieuze, omstreden zangeres.

Ella Fitzgerald is al jaren mijn absolute favoriet en deze documentaire laat me toe beiden een heel klein beetje te vergelijken.

Naast een weergaloze aandacht voor de tekst, is bij Ella het spelen met noten en geïmproviseerde klanken niet weg te denken terwijl ik in de songs van Billie Holiday toch meer een bittere ernst en wrangheid waarneem. Als voorbeeld geldt zeker de minachting in haar stem bij de expressieve vertolking van "Strange Fruit"'.

Goede en dankbare documentaire.

Billie Holidays' leven verliep niet op rozen en hierbij aansluitend, zijdelings een tip voor de diehards: Niet zo lang na haar overlijden, zette Frank Sinatra, leeftijdsgenoot en bewonderaar, een mooie ballade op de plaat: "Lady Day".

Is te beluisteren op youtube. Doen.

Peter Ustininov zette hier in wit-zwart een sterk zeemansdrama neer.

Aanvankelijk lijkt de film zowat in een clichématig thema van hardvochtige overste tegenover weerloze ondergeschikte te vervallen, weliswaar goed gebracht, maar zonder uitschieters, tot de film plots heel wat meer gewicht krijgt. Karakters worden nog sterker uitgediept, de gebeurtenissen en de dialogen worden gewichtiger, men gaat de psychologische tour op waarbij de wet tegenover de rechtspraak wordt geplaatst, wat zeker in het laatste gedeelte leidt naar een boeiend stukje film.

De jonge Terence Stamp (Oscarnominatie), Robert Ryan en Peter Ustinov acteren op een overtuigende manier in een film, ondertussen 50 jaar oud, maar nog best vertoonbaar.

Zeer goede film met enkele heel knappe scènes rond dansen maar ook rond de sociale onlusten in het arbeidersmilieu in één van die grauwe, troosteloze Britse steden

De muziek is uitstekend en gevarieerd en schitterend aangepast aan de gebeurtenissen binnen het verhaal.

Enig verwijt dat men aan de film zou kunnen richten is dat het naar het einde toe wat oversentimenteel wordt, maar dit wordt wellicht vergeven omwille van het moois dat vooraf ging.

In iemands huis inbreken : foei, foei, foei..

Maar de ondeugende, schalkse manier waarop, de nadelen van een antwoordapparaat, de essentiële ontmoeting, enz...deden me geamuseerd toekijken.

Ik dacht : dit is een sprookje, maar toen kwam het geweld en de vele verwikkelingen en toen dacht ik, dit is meer een opsomming van mijmeringen, verzuchtingen...

Helaas vrees ik dat wellicht wat essenties van deze film mij zijn ontgaan. Een zin op het einde is onvoldoende. Met de symboliek van het golfspel en zo meer blijf ik met vragen zitten.

Had bewondering voor het goede camerawerk, de mooie kleurenschakeringen (interieurs) en de klasse van de hoofdacteur. Wat een verscheidenheid van expressies kan die man in zijn ogen leggen.

Geen gewone film, wel een mooie.

De "Flodders" zijn niet dood. Ze zitten in het "Echt Antwerps Theater"...

Dat Nederlanders het zonder ondertiteling niet kunnen doen ligt voor de hand, maar ook veel Vlamingen zullen dankbaar zitten lezen hebben.

Het is nu éénmaal zo dat in Vlaanderen een stuk pas echts volks klinkt als het in het dialect wordt gebracht. Dat is nog altijd de gangbare opinie. Antwerps, Oostends, Brussels, Sint-Truidens....het klinkt "echter", zeker in komische stukken. Langs de ene kant wel wat spijtig al blijft dialect een cultuurelement dat nooit zou mogen verloren gaan.

Terug naar onze "Bingo". De eerste scènes zijn beslist komisch en de 4 figuurtjes die worden opgediend houden het boeiend.

Helaas blijft het nadien een beetje te veel van hetzelfde en mist de film wel wat nieuwe grappige vondsten. De "inspectie" van de hond is eerder flauw bedacht.

Toch meerdere keren in een lach geschoten mede door het feit dat de acteurs hun karikatuurpersonages puik vertolken.

Reeds van de eerste beelden voelt ge een sterke en ongewone film.
Een satire op de knulligheid van een onderzoeksteam of bij uitbreiding tot een grotere samenleving of is het iets meer ?
Menselijke kantjes passeren bijna spelenderwijs de revue, fijnzinnige humor en diepe tristesse naast elkaar.
Heerlijke scènes zoals de onbenullige gesprekken tussen de politiemensen in de wagen in bijzijn van de dader die daar, vreemd genoeg, stilzwijgend als mens bovenuit steekt, of de bureaucratische, enerzijds eigenwijze, anderzijds afstandelijke aanpak bij de ontdekking van het lijk, of die met de burgemeester die terloops wat gunsten tracht af te dwingen....
Ceylan doet ook geen beroep op muziek om emoties te accentueren, getuige hiervan de schitterende eindscène met de vrouw die met een pak kleren van haar vermoorde man de helling afdaalt met haar zoontje, vol haat tov de moordenaar, maar toch "kind" blijvend door die bal te gaan ophalen en hem vol overtuigeing terug te sjotten naar de speelplaats. Zo is een kind.
Sterk acteerwerk en schitterende cinematografie met de kleurrijke beelden van het glooiende landschap ...met daarin een drietal nietige autos waarvan de inzittenden gaan helpen aan twee en een halfuur filmgenot.
Naar mijn gevoel, de beste film van Cylan die ik zag.

"La cage aux Folles", american way. Genietbaar, zeker, maar lang niet de klasse van de oorspronkelijke Franse film. Aanvankelijk dacht ik zelfs dat het alleen maar ging om een hysterisch uitgelaten Nathan Lane, met veel onmogelijk gekraai, enz.

Gelukkig betert dat wel, naarmate het plot grappige elementen toevoegt en de klasse van een Robin Williams meer en meer gaat doorwegen.

Uiteindelijk hield Nathan Lane er een nominatie aan over, en uiteindelijk terecht, en ook Hackman en "echtgenote" Dianne Wiest dragen in de film hun steentje bij.

Verdienstelijk ook inzake enscenering.

Ik wens me niet af te vragen in hoeverre boek en film fictie zijn tov het ware gebeuren rond Robert Stroud, want wat het belangrijkst is, is dat hier een zeer mooi filmwerk werd neergezet.

De film blijft boeien tot het einde, het spel van de acteurs (Lancaster op kop) is effenaf schitterend en al is de story erg ongewoonlijk, het gheel wordt zeer geloofwaardig uitgewerkt.

Bovendien worden problemen, heden ten dage nog zeer actueel aangeraakt : de strafmaat, het gevangeniswezen in het algemeen en vooral de begeleiding en de rehabilitatie van gevangenen.

Aldus : boeiend, knap en inhoudelijk. Bijna een 4,5.

Je kan dit verguizen en je kan dit de hemel in prijzen.

Feit blijft dat dit een heel bijzondere en intensieve film is over gemoedstoestanden van mensen in de theaterwereld, hun ambities, hun eisen, hun twijfels en overtuigingen, hun talenten en hun noden.

Dat er geen verhaal in zit van A tot Z is mogelijks waar maar toch is het geboeid kijken naar de cinematografische waarden van deze film met zijn dynamische opeenvolging van scènes met knap camerawerk en fantasierijke ideeën.

De vertolkingen zijn te citeren als uitstekend, met een bijzondere pluim voor hoofdrolspeler Michael Keaton, al laat Edward Norton zich ook niet onbetuigd.

Al bij al nog zo slecht niet deze Amerikaanse komedie, met een bitter en ernstig ondertoontje, waarin een toch wel "rare vogels"-familie ten tonele wordt gevoerd.

De enige slapstick-scène (in het park) heeft dan nog een betekenis : hoe dan ook, ze horen gewoon bij elkaar ...en mogelijks wordt het "perfect".

Prachtige sfeerschepping. Niet de actiescènes maar wel in deze waar de dreiging op gevaar groeit.

Wellicht Hitchcock's beste werk niet - daarvoor is het verhaaltje te zwak - maar toch een heel bijzondere, met merkwaardig acteerwerk van Tippi Hedren, die er een Golden Globe aan over hield en nog steeds het best met deze film geassocieerd blijft.

De film ruikt flink naar de studios en Hitchcock doet vakkundig beroep op heel wat trucage. Onvermijdelijk met dergelijke enscenering.

Zoveelste film over de inpak van "beschaving" op de mens en zijn natuurlijke omgeving.

Mede door de uitstekende muziek, enkele indrukmakende, naar het einde toe emotionele, scènes.

Puike, gevarieerde film over vriendschap, met symboliek en toch als hoofdthema "vrij zijn" al krijgen de gruwel van de oorlog en de natrauma's ervan zeker de nodige kritische belangstelling.

Eigenlijk de film van Alan Parker die me het best heeft bevallen. Mooie, de interesse gaande opbouw, camerawerk, vaak pittige dialogen of monologen en bovenal het schitterend acteren van Matthew Modine en Nicolas Cage (toch ook één van zijn topprestaties).

Indringende muziek van Peter Gabriel.

Heaven must be missing an angel...en die engel is Cary Grant die liefde, verdraagzaamheid en vrede komt prediken in deze lieftallige, supreemzoete kerstfilm. Een grappig, aanvaardbaar (jawel) plot met goede dialogen en naast Cary ook nog meerdere puike vertolkingen.

Een charmant en zoet desert na het kerstdiner.

Olivier Meys, radioreportage- en documentairemaker zet hier voor zijn eerste langspeler een gevoelige, sociaal bewogen film neer.

Ten zeerste geslaagd deze verfilming van dit verhaal over Chinese vrouwen die in de Parijse grootstad tot bittere ontgoochelingen komen.

De solidariteit onder die vrouwen, de harde realiteit van hun bestaan worden, geholpen door de sterke vertolkingen, mooi omschreven.

Een harde werkelijkheid. De onvermijdelijke weerslag op het gezinsleven raak weergegeven.

De titel zegt al veel. Heel vrolijk wordt ge er nu niet van, die "ontboezemingen" over ontgoochelingen in voorbij relaties, de eenzaamheid, de verlangens naar liefde... Komt daarbij dat hun opgedane ervaringen, hun met twijfels en achterdocht opzadelt, wat een nieuwe relatie niet zo vlot doet verlopen, zodat er wel enkelen hun bedenkingen hebben over het nut van de cruise. Gelukkig gebeurt er uiteindelijk toch iets dat klikt en opvrolijkt.

De onderling contacten tussen de verschillende personages wordt afgewisseld met culturele events zoals de pianomuziek, het klassiek ballet, het gezang waaronder wel wat Russische volksliederen. Daarnaast heel mooie beelden van de breedstromende Wolga.

Had toch iets meer kracht en emotie verwacht.

Decadentie en sensualiteit zitten sterk verweven in deze, lange, Polanski-film van behoorlijke makelij.

Een sterk verhaal die meerdere verrassingen inhoudt, zekerlijk waneer het op het manipuleren van menselijke gevoelens en gedragingen aankomt. Behoorlijk verregaand en enigszins wat onwaarschijnlijk overkomend.

Emmanuelle Seignier blinkt het meest uit in deze goed vertolkte film.