Opinions

Twee liefdesrivalen samen in een gevaarlijke missie. Niet bepaaldt echt origineel maar de film is meer dan behoorlijk uitgewerkt en de actiescènes zijn geloofwaardig. Curt Jurgens zit uitstekend in zijn rol en Richard Burton bewijst dat hij op zijn best is als hij lang aan het woord blijft.

Ondanks de mooie fotografie, de kunstzinnige beeldcomposities en ook natuurlijk de stillistische verschijning van de hoofdactrices, is het toch doorbijten om in deze film, die zich afspeelt in één ruimte en uitsluitend bestaat uit dialogen en zelfs monologen, de volle aandacht gaande te houden, ook al zijn die dialogen van scherpe en ook fijnzinnige aard.

Merkwaardig, zoals alle werken van Fassbinder, en hier, éénmaal door de tranen van Petra von Kant heen, voelt de film toch weer aan als een verrijking.

Film over onbeantwoorde liefde en eenzaamheid.

Knappe, sfeervolle film - nogal langdradig - die echter net iets mist om echt aan te grijpen.

Gezinsproblematiek, maar vooral de schande van de mensenhandel gevolgd door uitbuiting van illegalen komen aan bod.

Rasartist Bardem acteert uitstekend.

"Slimste mens" Adil el Arbi heeft hier alleszins met deze film heel wat meningen losgeweekt. Wel interessant om allemaal te lezen.

"Black" is een film over de afschuwelijke haat tussen twee bendes van verschillende origine in het hedendaagse Brussel.

Het is rauw en kan geen mens onverschillig laten maar enerzijds is een onmogelijke liefde omwille van rassenverschillen niet nieuw, zodat op dat vlak "Black" er maar ééntje uit de rij is en anderzijds maakt de film amper gewag van de impact van het bestaan van dergelijke bendes op de gewone burgerbevolking. Een beetje spijt om het uitblijven van een totaalbeeld.

June Vincent leek mij ver van de vrouw die wanhopig tracht de onschuld van haar man te bewijzen, maar daarnaast zat het wel goed in elkaar en bleef het wel spannend, tot dan een zeer onwaarschijnlijke ontknoping de kop opsteekt. Als kijker voelt ge u dan een beetje bedrogen of zoals "Cathy" tijdens een teleurstelling in het onderzoek zich laat ontvallen : "What a waste of time". Jammer. Vermoedde wel dat de oplossing niet was wat al te veel voor de hand lag, maar dit vond ik toch al te gemakkelijk.

Aanvankelijk dacht ik aan zo'n Australische "Neighbours"-gedoe, maar gaandeweg is er toch meer, zij het af en toe, diepgang in dit verhaal dat de problemen van een gezin met een mentaal gehandicapte jongeling brengt. Begrijpelijk is vooral de positie van Thomas die als zestienjarige graag, vanuit zijn familiaal leven, als interessant naar voren treedt. Dat is veruit het beste van de film. De positie van het vriendinneke is wat stroperig, Toni Collette als de moeder zet dan wel een goede en overtuigende rol neer.

Middelmatig misdaadfilmpje. Een onbehouwen script, de cliché's van het genre en vaak overacting.

Eerder belachelijke slotscènes.

Misschien te onthouden, de tegenstelling blank-zwart, ook in de misdaadwereld.

Knappe film die begrippen als onverdraagzaamheid en geweld brengt maar naar aloude Amerikaanse traditie rechtvaardigheid en terechte vergelding laat zegevieren, iets waar het grote publiek beslist naar hunkerde.

Vond Bogie hier eigenlijk beter dan in vele van zijn latere films.

Aanvankelijk wat warrig, vond ik, maar toch in zijn geheel met interesse gekeken naar deze ware geschiedenis met het duister spel van Ierse maffia, Italiaanse maffia,..FBI. Goed om het eens allemaal te vernemen.

Toch wel een behoorlijke sterrencast waarbij Johnny Depp zo goed als onherkenbaar is. De pluim gaat m.i. wel naar Joel Edgerton wiens rol in het verhaal wel het meest onder druk komt. Ook Rory Cochrang als Bulger's adjunct speelt goed.

Psychologisch drama - draagt zeker het cachet van zijn tijd - maar komt toch wel cinematografisch behoorlijk uit de verf, met goede fotografie, maar heel veel zag ik er toch niet in.

Wat hadden ze toch om Deborah Kerr in nonnekleren te steken ? "Heaven knows Mr. Allison"...

Meerdere mooie scènes van mens en dier en daar zit de waarde van de film in. Het verhaal is nogal voorspelbaar. Te onthouden is ook de doorleefde act van oude rakker Mickey Rooney.

Hoe druggebruik mensen te gronde richt.

Toch wel indrukmakende film met meerdere sterke scènes (De sloscène bijvoorbeeld is origineel en filmisch erg suggestief).

Een pessimistisch verhaal dat naarmate het vordert dramatischer en dramatischer wordt. Misschien iets te veel en te plots van die zwarte materie naar het einde toe.

Te noteren valt beslist de sterke acteerpresties, zekerlijk van Paul Sparks maar eigenlijk ook wel van de mij onbekende Gillian Jacobs.

Enkele mooie, toepasselijke songs ingelast maar meestal bruusk afgebroken om naar de volgende scène over te gaan. Vind ik altijd slecht getimed.

De film toont de moeilijkheden die een ambitieuse, goedmenende en bekwame leerkracht ondervindt met zijn opstandige, zelfs misdadige leerlingen en deze uiteindelijk overwint door hun vertrouwen en interesse te verkrijgen en een tweetal te weren.

Dit gegeven wordt goed en spannend in beeld gebracht, verveelt geen seconde en men is vaak verbaasd om de vertoonde agressie.

Door deze extreme situaties wil de cineast aantonen dat de opvoeding van probleemjongeren kan lukken mits een betere aanpak. De film is dus ook een hekeling van het onderwijssysteem in de US.

De prent wekte bij zijn verschijnen heel wat aandacht. Iedereen ging de film bekijken; de jongeren ook om Bill Haley's "Rock around the clock" te beluisteren. Toen waren er immers nog geen videoclips.

Weinig goeds over de States in deze BlackKKlansman : de verdeeldheid, het racisme, de haat, het geweld, de onbekwaamheid, de volkswoede...

Het begint al met een impressionante scène die de opruiming na een veldslag vermoedelijk uit de Amerikaanse burgeroorlog voorstelt en gaat al over deze met de lopende zwarten als schietschijven, kritiek en satire uitspuwend.

Naar een waar gebeuren (Oscar voor "adapted screenplay") met een doodernstige background en toch heb ik mij verkneukeld aan de grappige vondsten, dialogen en wentelingen in het verhaal waarbij ik vooral bewondering opbracht voor het acteren van Adam Driver.

Als het bedoeling was van Spike Lee de aandacht te vestigen op het voortleven van oude zeren dan is hij met deze cassante, sfeervolle film, vol sterke kleurrijke beeldtaal en treffende waarheden, er volop in geslaagd.

Pretentieloos en los in de bloes. Zoals een lichtvoetige franse vaudeville.

Soms grappige situaties en dialogen, met Michael Caine als droog-komische verteller.

Het verwonderlijke is wel dat Stanley Doonen, toch de man van de musicals en zo, dit regisseerde.

Heerlijk filmpje. The silent movie is back in town.

Originele en geslaagde variante op het bekend sprookje, voor groot en klein.

Is er wat kabbelgevaar in het middenstuk, nieuwe vondsten gluren steeds om de hoek en houden de aandacht gaande. Toegegeven dat Berger ook werd gesteund door een stel uitmuntende actrices.

Meerdere heel geslaagde scènes (deze met de haan, enkele dansscènes, de verrijzenistruc...) en een heel mooi, verrassend slot.

Film die perfect aansluit bij topfilm "Paths of Glory". (1957)

Hier wordt het accent gelegd op de weduwe van één van de gefusilleerden, die als voorbeeld moesten geleden.

Niet alleen deze onrechtvaardige daad van de legeroverheid maar ook de kleinzierige, kortzichtige en de even onrechtvaardige houding van de burgerbevolking, laten bij haar en haar kinderen diepe, onherstelbare wonden na.

Goede film met goede vertolkingen.

Het is even wennen aan zo'n film uit 1930 maar hij heeft de verdienste om beter en krachtiger te worden naarmate hij vordert. Toch ben ik zeker dat het grote sukses van de film destijds grotendeels te danken was aan "femme fatale" Marlène met de zwoele stem en dure benen. Ook op "gewaagdheid" was de film wel een baanbreker : een damesbroekje laten rondslingeren was toen in film toch niet zo gebruikelelijk en zeker erg suggestief.

Wat mij ook opviel was de keurige kledij van de studenten middelbaar onderwijs (wellicht allemaal uit de welstellende klasse; anderen kregen geen kans) en het hoge aanzien van de leraar.

U even terugzetten in de beginjaren en ge ziet een goede film met toch, niet vergeten, een zedenles.

Wonderbaarlijke film. Oscar is 3 jaar als hij de potsierlijkheid van de mens en de maatschappij doorheeft en zet er zich volledig van af.

Onvergetelijk is het gelaat van de kleine, energieke trommelaar als hij observeert, ervaart en verbaasd het gebeuren rond hem meemaakt.

Met sociale, politieke toestanden en WO II als achtergrond, is de film een aanéénrijging van rake, heel dikwijls rauwe scenes.

Een oorlogsdrama met af en toe een komisch, zij het gelaten ondertoon, terecht bekroond en met een onuitwisbare act van David Bennent.

De karakteruitdieping vind ik een meerwaarde in deze film van Nicolas Winding Refn, die in zijn gekende stijl, camera op de schouder, geweldscènes niet uit de weg gaat.

Meest opvallend is Leo die zijn onopvallendheid vervangt door een geldingsdrang die hij, hersenloos als hij is, niet binnen de marge kan houden met daarnaast zijn vrouw Louise, blij om haar zwangerschap, maar haar beoogde gezinsgeluk niet ziet beantwoordt, integendeel.

Ook de de figuur van in introverte, autistische Lenny, die het moeilijk heeft om buiten zijn cinemataal te treden is een "curieus" figuur en wordt trouwens meesterlijk vertolkt door Mads Mikkelsen.

Opgenomen in Kopenhagen, met Amerikaanse toestanden, is deze "Bleeder" beslist een film die ge als van zelf met aandacht volgt en die in zijn geheel weet te boeien.

Sterke film. De band tussen de twee zussen is de essentie van deze film.

Het tijdperk waarin de film zich afspeelt maakt duidelijk waarbij Marianne betrokken is. Haar extreem, meer dan politieke overtuiging en de gevolgen die ze er van draagt is het enige in haar bestaan, terwijl Juliane opgezadeld zit met heel wat onuitkombare problemen tengevolge de houding van haar zus.

De flashbacks die in de film vertoond worden bestaan uit momenten uit hun jeugd, ook al zijn het maar eenvoudige gebeurtenissen, die toch weer de band tussen Marianne en Juliane weergeven. Best passend vind ik.

"Die bleierne Zeit" is een film die me tot de laatste seconde heeft geboeid.

Jutte Lampe, nog terug te vinden in de films van von Trotta, heeft de zwaarste rol en laat ook de beste indruk.

Sterke film over jongeren die het ouderlijk huis verlaten omwille van voor hen onoverkomelijke familiale problemen.

Merkwaardig is dat de film in de zeven gevallen die afwisselend worden gevolgd, het de volwassenen zijn die de initiële oorzaak van de vlucht worden aangewreven.

Film tracht de verschillende verhaallijnen te verweven zonder het toeval een al te grote rol te laten spelen en slaagt daar meestal in.

Het is ook de verdienste van de makers om ondanks de vele personages het duidelijk en boeiend te hebben kunnen houden.

Beslist goede vertolkingen.

Wat had kan uitdraaien op een dramatische geval van lichtzinnig besliste internering, heeft een totaal andere inslag.

Grappig om zien hoe de veroordeelde zich verrassend best gaat thuis voelen, want hij vindt in de gevangenis dezelfde, hem vertrouwde, toestanden als er buiten : de onmogelijkheid om iets, zelf als men er rechtmatig aanspraak kan opmaken, te kunnen bekomen zonder steekpenningen of fooien en hoe er naar machtsposities wordt gezocht om er dan gretig van te profiteren.

Aldus, kijk op een maatschappij waar eerlijkheid ver te zoeken is.

Net lang genoeg om te blijven boeien.

Hoofdrolspeler Ahmad Thaher heeft de grijnzende, gelaatsuitdrukking die past in zijn bizarre rol.

Prachtige, gevoelige en fijnzinnige film.

Liefde is het thema. Wederzijds, stil en ingetogen.

"Mijn vrouw heeft altijd van mij gehouden en mij geholpen door alles heen en ondanks mij,...als een rots", zegt Halim.

Mina is dan ook de diepzinnigste figuur in deze film, die ons nog eens het kleermakersberoep - zij het hier geen gewone - voor de geest brengt.

Knap acteerwerk en goede sfeerschepping ( het café, de stoombaden, het winkeltje...)

Het feit dat deze film blijft boeien niettegenstaande het ganse gebeuren zich afspeelt in gevangeniscellen met vooral de twee hoofdpersoages in beeld, bewijst de sterkte van dit werk.

Knap uitgewerkte gevoelens en onderlinge relaties tussen beide gevangenen alsmede met hun bewakers. Het prima acteerwerk is beslist ook een pluspunt.

Absurde, maar énige misdaadkomedie waar ge eigenlijk niet genoeg van krijgt omwille van de kurkdroge humor die er slaagt het brutaal geweld in de film te temperen en omwille van de heerlijke acteerprestaties van onze 4 kornuiten.

Mooie geslaagde flashbacks naar de jeugdjaren waar de vier dezelfde druk, vernederingen en misplaatste lessen opvoeding meekregen.

Plot en opbouw vallen aldus zeker niet tegen en hoe apart ook, het lijkt allemaal aanvaardbaar en goed te verteren.

Prachtige titel.

Natuurlijk zijn er dwaze en te voorspellen fratsen maar er zijn ook grandioos komische scènes en alleen maar het gegeven van de vergeten soldaat is hilarisch en kan alleen maar onze "Stanley" overkomen.

Knap is dat de gekende karakters van beide "vedetten" sterk worden onderlijnd : Oliver als de edelmoedige, zelfbewuste, opschepperige maar laffe dikzak en Stan, de wel goedmenende maar echt toch steeds alles verknoeiende vriend.

Eén van de betere "dikke-en-de-dunne"'s.

Typische dat deze filmpjes, die eigenlijk nogal kort zijn, geen echt einde-verhaal-slot hebben maar doorgaans eindigen in een situatie waarbij ons paar aardig in de penarie is geraakt en dat kan in hun films meestal ten alle tijde.

Het viel me op dat de film zich vooral focuste op Hazes als kind en de invloed die die jaren hadden op zijn verder leven en dan zowat de laatste jaren waar de gezondheid van Hazes op noodpeil stond, inzonderheid door zijn alcoholverslaving.

Eigenlijk een zeer goede film.

Wat slordig met de leeftijd en uitzicht van de hoofdrolspelers bij de tijdssprongen.

Een bravo voor de sfeer van cynisme die de makers in de handeling en de acteurprastaties hebben helpen leggen.

Dit komt evenwel niet onmiddellijk tot uiting, zodanig zelfs dat in de beginne story en karakters niet bepaald aanvaardbaar overkomen.

Verandert wel naarmate de tragiek van de situatie toeneemt.

Degelijk werk.

Na "La nuit de la Vérité" en "Un Dimanche à Kigali" is dit de derde film op enkel dagen tijd voor mij die afrikaanse toestanden blootlegt en al is dit misschien wel de meest avontuurlijke, zit er hier en daar wel een onwaarschijnlijkheidje in de story en wordt hij even sentimenteel, hij is prachtig opgebouwd, biedt spectaculaire scènes en bevat schrijnende waarheden en zet aan tot , helaas, onbehaaglijk bedenkingen.