Opinions

Met deze titel had ik wel wat meer Amerikaanse pop verwacht, al is het anderzijds wel verwonderlijk dat deze in 1953 reeds in een land als Joegoslavië was doorgedrongen, getuige hiervan de absurde vergelijking die in de film wordt gemaakt tussen Glen Miller en Gershwin.

Film bevat een mooie mix van deze pop-muziek, romantiek en verleiding, zucht naar avontuur, maar ook - en eigenlijk vooral - van politieke dreiging.

Zijn er mooie scènes, zoals het openingsshot (wordt trouwens herhaald) van de zingende youngsters in de bus met mijmerende Mariana, de film kent ook zijn dieptes, lopen er vaak personages door het beeld van wie ge niet weet wie ze zijn of als ze enige betekenis hebben voor het verhaal.

Toch een goede film, iets anders (en iets beters en inhoudelijker) dan de gebruikelijke coming on age en ontgroeningsfilms.

Erg origineel deze historiek van een danszaal en van wat er zich in afspeelde, gespreid over vele jaren en dansstijlen.

Is het prettig naar de dansende paartjes te kijken, de sliert aan karakters en emoties die de revue passeren zijn toch een interessane brok : de pleziertjes en suksesjes, maar ook de vernederingen en ontgoocheleingen, de jaloezie en de ongewilde humor en de tegenstellingen wanneer het even niet om dansen gaat.

Ook een stukje Frans geschiedenis als het ware.

Vrolijke, trieste en zeker nostalgische muziek, chansons en hits uit die tijd...

Knap werk, ook voor de decors, costumering en de passende vertolkingen van de acteurs.

De fotografie was geslaagd, maar de film, zeer zeker goed bedoeld, kon me niet bekoren, niet in de opbouw en ook de vertolkingen waren niet zo sterk. Een beetje onwaarschijnlijk ook allemaal.

Reken deze film gebaseerd op een waar gebeuren beslist bij de oorlogsdrama's en niet bij de thrillers.

Weer zo'n aangrijpend drama over een oorlogsgebeuren waarvoor de internationale gemeenschap de andere kant opkeek.

Niet verwonderlijk dat de Europeaan hier weinig van af weet en eigenlijk verhaalt de film ook amper iets over de oorzaken van het conflict, wat wel jammer is.

Anderzijds vind ik de film best goed opgebouwd en naarmate hij vordert sluipt er meer emotie in.

Plezierige komedie niet alleen omwille van de gekke, maar toch spitsvondige, situaties maar zekerlijk door de gevatte dialogen. Vooral Barbara Stanwijck wordt grappige gezegden en allusies in de mond gelegd. Trouwens heel de professoren-meute zit perfect in hun rol.

Een drumsessie van niemand minder dan Gene Krupa als toetje.

De Coens vermaakten me met... de hardheid van de pionierstijd in de Far West. De zes verhalen houden telkens verrassende ontknopingen in waarin doorgaans cynisme, pech en onrechtvaardigheid schuilt gaat, of de indruk van satire op het westerngenre wordt opwekt tot zelfs kritiek op menselijke verstoringen van de natuur.

Kan er moeilijk ééntje uitpikken tenzij dan misschien de openingsepisode met de zingende cowboy.( "Cool Water". Frankie Laine zong het tot hit in de jaren 50). Of misschien dat met de toekomstige bruid,... maar geen enkele viel uit de toon.

Een goed woord zeker voor de fotografie, de muziek en de make-up.

Een stijl apart die Coens, die me soms teleurstelt maar me deze keer een dik pak filmplezier heeft bezorgd.

Mooie, sobere film over de ellende en de pijn van de oorlog die mensen scheidt.

Misschien gaat hij wel af en toe de wat sentimentele toer op en zelfs de romantische, maar dan blijft hij toch filmisch mooi en dan zijn er toch ook wel de momenten van echte emotie. Anderzijds is er de humor die in bepaalde scènes zit en die het dan ook weer niet te zwaar maakt.

Goede verfilming naar een waar gebeuren, die de onverzettelijke wil van twee families die de DDR wilden ontvluchten stelt tegenover de harde, fanatieke inzet om dit te verhinderen.

Er zitten wel wat clichés in de ontwikkeling van de vlucht maar niettemin bezorgt de film ons een nagelbijtend slot.

Een ode aan de drang naar vrijheid.

Charmant filmpje.

Pascal is bezorgd om zijn ballon. Hij beschermt hem tegen de regen, neemt hem in huis....en dat wordt hem in dank afgenomen.

Vriendschap, dankbaarheid, trouw en solidariteit primeren, zeker wanneer anderen menen de relatie tussen de twee te moeten verstoren blijkt de band sterker dan ooit.

Het is misschien wel waar dat de film in het tweede gedeelte niet meer zo vindingrijk voor de dag komt, maar het blijft niettemin aan aangename beleving.

Als gewoonlijk steekt Woody Allen de draak met alles en nog wat, zoals politiek en revolutie, liefde en relatie, rechtspraak, berichtgeving en journalistiek enz...en doet dat met grappige toestanden en gezegden.

Deze keer echter vind ik dat de finesse net iets te veel de plaats moet ruimen voor overdrijving, simpele humor en zelfs flauwe kul.

Doorgaans hebben die muzikale filmpjes inzake verhaal weinig om het lijf, maar deze spant hierin toch wel de kroon.

Wie graag Fredje ziet (Wat ziet hij er oud uit) dansen, die zal (misschien) tevreden zijn.

Wat de songs, die bekendheid verwierven door toedoen van het duo Arthur Schwartz-Howard Dietz, betreft is alleen "That's Entertainment" nieuw voor de film. "Dancing in the Dark", "You and the Night and the Music" en "I guess I'll have to change my Plan" zijn gemiddeld van 20 jaar eerder, maar wel mooi natuurlijk.

De film wordt naar het einde toe wel wat gered door een mix van deze songs.

Voor het overige, toch wel ontgoocheld.

Geen "nouvelle vague", maar een "nouvelle vague Godard". Apart, zoals het drietal dat hij ten tonele voert in deze film, die overkomt als een stijloefening van de cineast.

"Vermits niemand iets te zeggen heeft, zullen we een minuut stilte inlassen" en dat gebeurt dan ook. Dit en andere momenten in de film bewijzen dat Godard in het hoofdstuk "Auteurisme" thuishoort.

Dacht van "A bout de Souffle" nog eens te herzien en ik ben in "La bande Apart" beland en Godard is Godard gebleven, te verheerlijken of te vergruizen of gewoon het beste er uit halen.

Die voice-over was wel af en toe grappig en crispant.

Beeld van een overwegend zwarte jeugd in de bidonvilles van Parijs.
Temperamentvol en stoer zijn in hun uiterlijk gedrag terwijl ze innerlijk, doorheen hun nietsnutterige doenerij, vol twijfels zitten.
Beseffend dat ze niet verder zullen geraken dan dat ze nu zijn en dat zelfs een crimineel parcours op hun wacht, ontbreekt het hun ook aan echte ambitie Het wazig beeld in de slotscène suggereert m.i. hun vele onzekerheden over de toekomst.
Film zonder echte hoogtepunten, zeker wat drijvend op het acteertalent van Karidja Touré en met een sterke soundtrack, vaak met dreigende ondertoon.

Bizar verhaal met heel bijzondere personages. Leek wel een Rainer Werner Fassbinder uit de jaren 70.

De regiseuse neemt de hoofdrol voor haar rekening en imponeert.

Pittige en vaak humoristische dialogen.

Het slot is even mysterieus als de hele opzet van de film die precies op tijd eindigt en over de ganse lengte boeit.

Zag reeds vele films uit begin jaren 30 die hun charme en kracht bewaard hebben.

Deze "La Bandera" heeft het in dit opzicht zeer, zeer moeilijk. Zo zijn de gevechtsscènes op het randje van het potsierlijke.

Wellicht met veel ambitie gemaakt deze film, met publiekslieveling Jean Gabin, in de rol van driftige vechtersbaas maar sympathiek en vooral edelmoedig voorgesteld en met de overheid, hier leger en politie, in een antipathieke gedaante. Dát is niet veranderd.

Drama, op historische feiten gesteund, dat het kaste-onderscheid in Indië benadrukt.

Rauw realistisch en met enkele keiharde scènes.

Naast het vele leed dat het hoofdersonage ondergaat en de ontzettende wraak als gevolg, is er ook oog voor het bijzondere landschap waar het gebeuren zich afspeelt en is de muziek best passend.

Eigenlijk stof voor een avonturenfilm die echter als dusdanig niet moet worden beleefd. Het blijft een echt gebeurd verhaal dat als film voor westers ogen mogelijks niet altijd toegankelijk of apprecieerbaar zal overkomen.

Film slaagt er aanvankelijk niet in de emoties bij het oorlogsleed te doen overslaan.

Pas wanneer de actie zich verplaatst naar Soedan grijpt de film aan wanneer de vraag rijst wat de menselijke meerwaarde is van dergelijke oorlogsfotografen. Het antwoord zit niet in de film, alleen dat dergelijke gevarenberoepen onvermijdelijk op termijn psychische, mogelijks physische, littekens nalaten.

Zeker geen slechte film maar ver van een sterke indruk nalatende prent.

De verschillende corrupte politiecorpsen en ambtenaren maken het verhaal deze film, die gebaseerd is op ware feiten (Ik herinner me de opspraak rond prinses Margaret), een beetje ingewikkeld, maar toch is dit echt een goede dynamische film, boven de middelmaat, zonder al te grote zucht naar sensatie (het onderwerp was er nochtans rijp voor) en met goede Britse acteurs.

Vervelende praatfilm.

Flauwe humor, onechte ernst.

Moet geen moeite doen om het ding te vergeten.

Veel meer plezier was er te beleven aan "Le Hérisson" van dezelfde regisseuse.

Zoveelste aspect van WO II : het financieren van verzetsbewegingen.

Interessant en boeiend dit alles te vernemen aan de hand van een zeer behoorlijk opgebouwde film.

De klassieke scènes, eigen aan het onderwerp, zijn er natuurlijk ook, maar er wordt ook overvloedig ingespeeld op de inzet en de menselijke reacties op de steeds dreigende toestand.

Sfeervol tijdsbeeld en goed acteerwerk.

Zeer goede filmbeelden in deze amusante film die eigenlijk tot de conclusie komt dat zelfs de paus, in dat gedeelte van de wereld waar de armoede zeer groot is en de kerkelijke vader over de grootste aanhang beschikt, ook hij onbekwaam is om de bevolking een beter leven te bezorgen.

'k Geef hem 4 sterren voor beeldvorming, costumering, decors en maquillage.

Helaas is dat allemaal onvoldoende, in dit geval, om er een vlotte, toegankelijke en echt genietbare film van te maken, ook al wordt de film ondersteund door een pak Franse grote namen uit de filmwereld.

Ook de sfeerschepping van de jaren twintig is best geslaagd maar het verhaal is nogal verwarrend, zeker het eerste uur en zelfs meer, en ik zocht vergeefs naar een zeker evenwichtig daar waar eerder komische en speelse toestanden met ernstige financiële zaken worden vermengd.

Net als "Tokyo Story" een meesterwerkje van Yasujirô Ozu.
Wonderbaarlijk hoe met zo'n eenvoudig gegeven zo'n knappe, emotioneel geladen film te maken valt en wat een schitterende actrice is Setsuko Hara. Verbluffend hoe ze overstapt van gelukzalig lachen naar ernstig en zelfs haterig kijken en innerlijke pijn verbijtend als ze verneemt dat haar vader instemt met een huwelijk voor haar en terzelfdertijd niet onwillig is om zelf te hertrouwen.
Net als in "Tokyo Story" kiest de camera voor enkele vaste posities, waardoor personages in en uit het beeld gaan.
Zit er ook wat symboliek in de opnames van het woud, de dode bomen ? Eenzaamheid ?
Ook heel mooie, vaak weemoedige muziek en meerdere markante scènes met vader en dochter en ook deze met de twee mannen, naar het einde toe, mijmerig over aspecten van het leven en alleszins de schitterende, innemende slotscène.
Prachtige film over de vader-dochter-relatie.

Het recht om zelf te kunnen kiezen en te beslissen over je eigen leven en er niet met de vinger te worden voor aangewezen, is het thema van deze film, die, zoals in vele andere films, de verschillen in tradities, cultuur... en vooral de ondergeschikte positie van de vrouw raak weergeeft en ook al is het verzet hiertegen sterk, gelukkige vooruitzichten blijven uit. (Zie de trieste eindscène)
Goede film, mist misschien wat diepere emotie, al had ik toch meermaals medelijden met de arme Noor.
Overtuigend acteerwerk.

Soms komt het zwart-wit van een film goed uit zoals in deze Zweedse film uit 1949 waarin het sociale, dramatische aspect hierdoor sterk wordt onderlijnd.

De best goede cinematografische waarde met goede beeldcomposities, scherpe close-up en zo vielen van in de beginne wel op.

Het verhaal is van het melodramatische type met wat Zweedse gedurfdheid voor zijn tijd er af en toe in doormengd.

Een film ook van standenonderscheid en minachting en respectloosheid voor wie op de onderste trap van de ladder staat: de houding van de landeigenaar en van de schooljuffrouw bij de inschrijving als sterk voorbeeld.

De act van hoofdrolrolspeelster Eva Dahlbeck viel wel op. 'k Vraag me af waarom ik onwillekeurig aan Willeke van Ammelrooy dacht.

Het is bekend dat vele Oostduitsers ten tijde van de Muur zochten om naar West-Duitsland te vluchten.

Het hoofdpersonage uit deze film is daar één van en daar gaat de film over maar heel duidelijk is het niet altijd. De houding van Barbara kan ik moeilijk verklaren. Iemand in haar geval stelt zich toch totaal anders op dan een apathische, verdachte houding tov haar omgeving.

Eigenlijk niet zo veel spankracht.

Film waarbij destijds wel reikhalzend naar werd uitgekeken : de combinatie Jane Fonda in een bijzonder pakje met man en ladykiller Vadim stond daar wel borg voor.

Het is een zwoel SF-gedoe dan toen (de jaren 60 met zijn vernieuwingen, seksuele revolutie...) wel werd gesmaakt maar nu komt de ganse setting hopeloos verouderd over, op het belachelijke na, en ook de acteurs, in het dun verhaaltje, kunnen niet meer overtuigen.

Satirische komedie waarbij het genre misdaadfilms, James Bond inbegrepen, wordt geridiculiseerd.

Dolle gevechtsscènes en soms grappige gezegden en een zeldzaamheid : Lino Ventura die af en toe voluit lacht.

Ontspanning zonder meer.

De film toont aspecten van de jetset maar voor de rest is hij saai en vervelend en ook al te lang.

Bogart is krakerig als altijd en van Ava Gardner heeft men ooit gezegd :"Ze is het mooist als ze zwijgt"...

Typisch Amerikaanse komedie met overdreven, absurde toestanden maar gelukkig met vlotte, grappige dialogen en twee hoofdacteurs, nog in hun jongere periode, in uitstekende acts. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk.