Opinions

Zien nu eens een proces waarbij oorlogsmidadigers worden berecht en nu niet in onze contreien maar in Australië na de Japanse bezetting in Oost-Azië.

Film begint aarzelend en schijnt te versmoren in clichématige toestanden onder officieren, maar gaandeweg wordt de film rauwer en laat toch wel een hard realistische indruk over de gruwel van de oorlog.

Bryan Brown overtuigt.

Hitchcock had het niet beter gekund.

Enig minpuntje, voor mij althans, is het inlassen van scènes die achteraf droom blijken te zijn. Het is zo'n stokoud cliché, maar voor de rest sterk opgemaakt, rustig zou ik bijna zeggen, opdat de kijker ook met de personages kan meedenken hoe de vork in de steel zit.

Goed, origineel camerawerk met pittige vondsten. Puike acteerprestaties. M.Emmet Walsh !!!

De Coens op hun best, vind ik.

Markante en betreurenswaardige historische gebeurtenis gebracht in reportagestijl, eerder aanvankelijk koel de feiten schetsend maar naar het einde toe toch met heel wat emotie.

Interessant om de opvattingen van het gebeuren door beide partijen te aanhoren.

Nesbitt is goed in de rol van geëngageerde politicus, onthutst over de dramatische wending en gevolgen.

Die Mevrouw Gladney heeft werkelijk bestaan en heeft zich een stuk van haar leven ingezet om ouderloze kinderen een thuis te bezorgen en hun een wettige status te bezorgen.

Mervyn Leroy maakte er een melodramatische film over. Het leven van Edna Gladney leende zich daar gemakkelijk toe omwille van de vele familiale tegenslagen.

De film ontroert bijwijlen, wekt bewondering voor die vrouw, bevat een indringende scène in de Senaat en laat omwille van het sterk sociaal aspect van het gegeven niemand onverschillig.

Het verhaal is goed opgebouwd al valt de beslissing van het hoofdpersonage om tot kinderhulp over te gaan eerder bruusk.

Greer Garson is geschikt voor dergelijke rol en acteert dan ook goed.

In het begin van de film dacht ik aan "Blowup".

Maar deze "Blow Out" had stof in huis om er een mooie thriller van te maken en dat was hij ook, tot op het einde. Dan werd het volgens mij avontuurlijk, clichématig en banaal. Spijtig.

Eigenlijk een typische Brian de Palma film.

Ik zag de film voor de derde keer en het blijft voor mij een meesterwerk.

Enkele scènes vind ik zondermeer schitterend : het fotomaken in het park ,met niets dan de wind in de bomen als geluid, de spannende ontwikkeling van die foto's. Dat is toch mooi en echt film.

Er steekt ook heel wat symboliek in deze prent, zoals de eindscène.

De oppervlakkige mens, de eenzame mens, de hulpeloze mens ?

Ik denk dat Antonioni het aan de kijker overlaat.

De epiloog maakt het voor alle zekerheid nog eens duidelijk: de film wil de aandacht trekken op het onrechtvaardige dat schuilt in het deporteren van mensen sinds jaren geadopteerd en woonachtig in de States naar hun land van herkomst, die de meesten bovendien amper gekend hebben.
Helaas de film is volgepropt met nevenverhaaltjes en situaties, de één al triester dan de ander, allen in een doem- en pechsfeer of zelfs belachelijk, zoals het zesjarig meisje dat boze, jaloerse blikken werpt, als een volwassene, wanneer haar klein zusje geboren wordt...
Aldus onevenwichtig met vaak al te sentimentele en flauwe dialogen.
Teleurstelling.

Een hele tijd blijft deze film-noir interessant om volgen, boeiend en geloofwaardig maar langzamerhand sluipen toevalligheden (de foto bijvoorbeeld) en absurditeiten (de vecht-en de schietpartijen naar het einde toe) in het intrige.

Het slot wil men suspensrijk maken maar geslaagd is het zeker niet.

Veronica Lake benadert de klasse van een Lauren Bacall en eigenlijk staat Alan Ladd beter met een ... cowboy-hoed.

Ondanks het enigszins voorspelbaar en toch eenvoudig (en niet zo origineel) plot, toch behoorlijk goed en aanvaardbaar opgebouwd.

Typische zwart-wit suspensfilm uit de early fifties, waar Lang er nog een commercieel toetje wist aan toe te voegen door het inlassen van een optreden van crooner Nat "King" Cole. Niet vergeten dat toen TV-Shows met zangers nog in de kinderschoenen stonden en dat de radio nog steeds het medium was voor zangers. Een verschijning in een langspeelfilm was voor de fans zeker graag meegenomen.

Dit terloops. Onthouden een goede Fritz Lang en uitstekende acts.

Het draaien van de film zou slechts 3 weken in beslag hebben genomen.

Woody Allen zoals we hem kennen, met een tragikomische kijk op het dagelijks leven en herkenbare situaties.

Een vloeiende script en een zeer geslaagd werken met flashback, wat de film, zoals het eigenlijk hoort, nog levendiger houdt.

Cate Blanchett, die werkelijk schittert (Ook een pluim voor de make-up) hield er zowel een Oscar, een Golden Globe als een Bafta aan over en ook Sally Hawkins werd genomineerd voor haar aandeel in de heerlijk uitgespitte toestanden met haar zus.

Woody Allen as I like it.

En, meende ik niet in een bepaalde scène, in het begin van de film, Woody te herkennen op de achtergrond, ergens achter glas ?

Krijgt hij nu ook nog Hitchcock-manieren.

"Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben". Onwillekeurig moest ik denken aan dat liedje van vele jaren terug. Het liedje bevat echter ook de tekst "Met anderen in ons hart en in ons huis". Deze regels vormen eigenlijk zowat het thema van deze zwart-wit-film waarvan Mark Duplass instond voor de "writing" maar inzake acteren toch grandioos voorbijgestoken wordt door een erg overtuigende Sarah Paulson.

Vond het eerste halfuur, de ontmoeting en de herkennismaking, goed en natuurlijk gebracht evenals het emotioneel slot dat kort en krachtig uitvalt.

Een levenskronkel. Zo dingen gebeuren en deze "Blue Jay" is hierbij een film op behoorlijk niveau.

Film over lesbische beleving in een tijd waar het aanvaarden ervan, zeker niet binnen de familie of binnen het onderwijs, volstrekt taboe was.

Gevoelige film met uitstekende vertolkingen van, inzonderheid hoofdrolspeelster Rosy McEwen als de lerares, lijdend onder twijfels en angst om vrijuit voor haar geaardheid uit te komen.

Uitstekende beelden van de grond- en vooral luchtgevechten.

Voor de rest niet veel zaaks.

Manlief die volledig in zijn job opgaat terwijl mevrouw erg frivool en zelfs overspelig is, met alle dramtische gevolgen vandien. Het thema is al duizenden keren verfilmd.

"Blue Sky" is er zo ééntje. Helaas volgepropt met clichés, voorspelbaar en zeer oppervlakkig.

Hoe madame plots de heldin gaat uithangen is echt melig.

Er is ook een happy-end.

"He's blind and she's crazy" zeggen de de kinderen en dat is het beste wat aan de film te beleven is.

The loving was easy, it's the living that's hard...

Eeuwig voordurend probleem van de binnensluipende sleur en het tanen van de wederzijdse interesse binnen het gezin, knap verfilmd met tijdsprongen die het boeiend houden. Ook goed vertolkt.

De scène met "You'll always hurt the one you love..." is best puik gebracht en is eigenlijk de hoofdgedachte van de film.

Wat begon als een perfect Hitchock-thema, verloopt verder als een commercieel geschijt van jewelste.

Als de kijker moet ingelicht worden over de decadentie, geweld en drugs van onze samenleving, dan gebeurt dat best op een andere, verantwoordde manier en niet met een film die aan éénieder te grabbel wordt gegooid.

Dit is niet " vanaf 10..12,..15 of 18. Ook niet " Te mijden" of "Af te raden" maar gewoon "Productie verboden".

I'm sorry.

Italiaanse misdaadkomedie waarbij de flamboyante Adriano Celentano en de charismatische Anthony Quinn een duo van oplichters vormen en dé attractie zijn van de film want eigenlijk is het toch geen zo opwindend scenario waarbij enkele oplichtingsscènes niet echt overtuigen en zelfs niet grappig zijn.

Maar Celentano (kijkt en knipoogt af en toe in de lens, een handelsmerk van de man) maakt veel lawaai en Quinn heeft wat bluf in petto zodat ge toch maar het filmpje uitzit.

Van uitzitten gesproken. In de film wordt soms gewag gemaakt van "le bagne de Cayenne". Het was één van de gevangenkampen in Frans Guyana, waar tot in 1939 regelmatig geditineerden naar werden verbannen. Weinigen kwamen terug.

Rekening houdend met het plotse einde zou men gaan denken dat de film gewoon bedoeld is als waarschuwing aan jonge meisjes voor de gevaren van "plots veel geld gaan verdienen".

Het is een middelmatige film met even middelmatig acteerwerk. Misschien Ella-June Henrard en ook wel Thomas Ryckewaert, maar voor de rest weinig overtuigend.

Eigenlijk weinig realistisch. Denk dat mensenhandelaars niet zo gemakkelijk hun prooi laten ontsnappen...

Grootscheepse beroving van een casino (...) zoals er later nog heel veel films zouden volgen (bah), hier in een zwoel, misdadig sfeertje voorbereid, met een hoofdrolspeler in het genre van een zelfbewuste Jean Gabin en met een paar scènes waarin vrouwelijk-schoon-vertoon iets op zijn tijd vooruit was.

Zwart/wit, frans, série noire à la Melville en nu voor ons zeker stijf en kunstmatig, maar toch goed gemaakt en destijds zeker in de grote belangstelling. Alleen de titel was een kassukses waard. Nochtans geen grote namen bij de cast.

Eveneens op TV5 Monde gezien.

Hoe langer de film duurt hoe slechter en ongeloofwaardiger hij wordt. Wat een dwaze uitleg en wat een idioot slot.

Veruit de beste scène is wanneer Jake mooie Gloria achtervolgt in het boetiekencomplex. Daar zat zeker suspens in à la Hitchcock (Cary Grant die Eva Marie Saint nazit omdat ook hij er meer wil van weten). Ontgoocheld en veel te hoge score.

Films waarin minnaars besluiten de echtgenoot eventjes uit de weg te ruimen, kwestie van geld en van "samen een nieuw leven te beginnen" zijn niet nieuw. "The Postman always rings twice", om er maar ééntje te noemen.

Ook deze "Body Heat" valt onder die noemer, zodat er doorheen de film een zekere voorspelbaarheid heerst, een als verrassing bedoelde kronkel in het intrige op het einde, inbegrepen.

Toch kunnen we deze "Body Heat" weinig verwijten. De film is klaar en duidelijk opgebouwd, komt niet als ongeloofwaardig over en kan rekenen op goed acteerwerk.

Een uitstekende DiCaprio in deze goed gemaakte fictiefilm over evenwel uiterst actuele, reëele toestanden in het broeierig Midden-Oosten. Meerdere spectaculaire scènes, zeker in de beginne. Ook wel interessant om weten omtrent dergelijke situaties en de film blijft spannend, alhoewel behoorlijk ingewikkeld. Spionage, weet je wel.

Zeer inhoudelijk en van alle tijden. Hoe beloftes op welstand van lepe zakenlui met een technische ondersteuning die alleen maar eigen winsten ziet, de kleine man ten gronde kan richten.

Verhaal, naar mijn gevoel, niet zo maar uit de lucht gegrepen. Herinner me uit het verleden ziektes onder de kippen en onder de koeien...

Sobere tekening, wat komische voorstelling maar dramatische ondergrond.

Felix Timmermans' roman samengeperst in anderhalf uur film. Het moest vlug gaan.

Typische Vlaamse film, zoals ze er voorheen alleen maar van die soort kenden.

Het zit evenwel goed in elkaar en de belevenissen - of moet ik zeggen "malheurs" - van boer Wortel worden goed verhaald met de terechte aandacht voor de bijzondere rol van de boerin, het roddelcafé, de "pastorale" inmenging en wijsheden, de fierheid van de boer, het bijgeloof...

Vol dramatiek en schalkse humor, dit zeer verdienstelijk werk van Roland Verhavert.

Plezierig om nog eens Ronny Waterschoot aan het werk te zien (een pluim voor de maquillage bij de veroudering), alsook de alsdan onmisbare Jef Burm en de jonge Christel Domen, ondertussen in ieder Vlaams gezin overbekend, en trouwens uitstekend in haar rol.

Ben geen Queen- of Freddie Mercury-insinder , maar toch met interesse, en me best vermaakt, naar deze biotic van een zonder twijfel markante entertainer gekeken.

Voor mij was er een goede mix tussen levensverhaal en muziek., dus niet ontgoocheld én alleszins in bewondering voor de acteerprestatie van hoofdrolspeler Rami Maliks al vallen de anderen zeker niet uit de toon.

Een beetje opgefokt en geforceerd in de richting van een allerboeiendste ontknoping, maar in zo'n film die nu eens een vliegtuigcrash vanuit het onderzoeksoogpunt - al was het maar bij één man doorgedreven - behandelt, mag wel het thrillerallure in de hand worden gewerkt.

Bovendien toch wel verbaasd dat ook dergelijke klassieke onderzoekgegevens niet veilig zijn voor...

Interessante en goede biopic over deze destijds beroemde tapdancer die ik tot heden alleen bij naam kende door de song van Sammy Davis Jr (ook al een tapdancer) "Mr. Bojangles".

Wat mij absoluut niet stoorde, integendeel, was, dat in plaats van een verteller of gewoon een vertelstem, de acteurs zich rechtstreeks tot de kijker wenden om het verhaal aaneen te lassen of te verduidelijken. Goed speels en ongedwongen. Bovendien laat die Gregory Hines, toch een markante verschijning, een zeer goede indruk en is als geknipt voor dergelijke rol.

Goede film over extreme kindermishandeling en ook wel over vriendschap, maar dan vooral tussen de twee jongens, want zo voorbeeldig was Alfredo's vader nu ook weer niet, (het tattoo plaatsen vond ik al niet zo gepast en tenslotte slaat hij ook, zij het gematigder, zijn zoon als hij geen antwoord krijgt) of wil de cineast onderlijnen dat fysiek geweld veelvuldig voorkomt ?
Het treinspelletje is een voorbeeld van hoe jongeren, zeker diegenen die geen goede begeleiding krijgen, schokkend ondoordacht kunnen handelen.
Juan José Ballesta als de ongelukkige jongere, zit stevig en overtuigend in zijn rol.

Prachtige filmbeelden, zoals verwacht, in deze film die doorheen een mooi en origineel opgebouwd verhaal, m.i. heel wat symboliek herbergt (de deur in de open wand, de toegangspoort, de slang...) alsook een sfeer van oosterse mysterie en kracht.

Af en toe zo'n werk tussen de massa anderssoortigen waarmee we overspoeld worden werkt verruimend en valt zekerlijk te waarderen

Jean Harlow is perfect als sexsymbool en fel omringde Hollywood-star, helaas in een film waarin het voortdurend onder elkaar gepraat en geroep alleen maar gaat vervelen.