Opinions

Aardige film, die je in ieder geval ook helemaal los kunt zien, zonder dat je ooit een aflevering van 24 gezien hebt lijkt me. Het acteerwerk is allemaal best goed. Sutherland blijft fijn om naar te kijken in zijn Jack Bauer rol en Carlyle zet ook een degelijke rol neer. Ook het verhaal is best aardig, al is het wel enigszins voorspelbaar. Ook mist deze film in mijn ogen de spanning die de serie vaak wel heeft en eigenlijk had ik dat ook wel een beetje verwacht. Het concept is nu eenmaal lastig om in een film te verwerken en dat blijkt nu ook wel. Het is een aardige onderhoudende film geworden, maar als je de serie nog nooit gezien hebt en weinig bekend bent met het personage van Sutherland, dan kan ik me goed voorstellen dat men het geen bijzondere film vindt.

3,0*

Een redelijk filmpje, dat voor de echte horrorfanaten waarschijnlijk wat zal tegenvallen, omdat de pure horror hier duidelijk ontbreekt. Mijn verwachtingen waren niet hoog, maar het viel me nog alleszins mee.

Het is een vrij standaardfilmpje, met een stereotiepe cast, met enkele vervelende personages, waarvan ik de ene meid al vrij snel een goede afloop niet gunde. De opbouw is traag, maar het wordt allemaal nog wel redelijk sfeervol gedaan. Ik zat eigenlijk vooral te wachten op het moment dat ze vast komen te zitten. Zodra dat gebeurt, onstaat er dan gelukkig ook daadwerkelijk wat spanning.

De uiteindelijke afloop stelt wat teleur. Er zitten ook duidelijk wel weer wat onlogische beslissingen in en sommige personages zijn ook duidelijk niet de slimsten, maar het kon er net mee door, om me er niet aan te storen.

En uiteindelijk maar weer eens bevestigd gekregen, dat een sauna, of een bezoek daaraan, daadwerkelijk niets voor mij is.

2,5*

Leuke film over verveling, die gelukkig niet verveelt.

De drie vrienden, die zich kapot vervelen worden goed neergezet. De eenvoudigste handelingen lijken soms al teveel voor de jongens. Ondanks dat hun leven saai is, is het leuk om te volgen, omdat de situaties waarin ze soms terechtkomen, best grappig zijn. Ook de personages zijn de moeite waard.. Het omaatje is bijvoorbeeld echt fantastisch.

De keuze voor zwart-wit is niet onaardig. Het benadrukt in feite de grauwheid en kleurloosheid van het leven van de jongens. Het camerawerk is goed. Kleine trucjes benadrukken soms even extra de puntjes waar het in die betreffende scène om gaat. Ook het feit dat er niet echt een begin en einde aan de film zit, is bij een film als deze absoluut een pluspunt.

Best leuk dus, goed gemaakt en het kijkt behoorlijk fijn weg.

3,5*

Prima film met zeer goed acteerwerk van zowel Norton, Hoffman als Pepper. Mooie scenes, zoals bijvoorbeeld onder de brug, een uitstekend verhaal en prima gekozen muziek zorgen voor een mooie film met een gave sfeer waar ik van heb genoten. Norton is echt een topacteur. Ik zou hem wel eens met Christian Bale samen in een film willen zien, dat levert ongetwijfeld vuurwerk op!

4,5*

Een erg leuke romkom, wat ook grotendeels te danken is aan de twee hoofdrolspelers, die het beiden goed doen en samen voor de leukste momenten zorgen.

Voor Katherine Heigl heb ik altijd wel een zwak gehad. Ze heeft een lieve onschuldige uitstraling, en een goede komische timing, die prima past in dit soort films. James Marsden heb ik wat minder vaak gezien, maar ik vind hem hier erg grappig. Ook een goed gevoel voor timing en daarnaast heeft hij een prima chemie met Heigl.

Het verhaaltje is verder best vermakelijk. Natuurlijk is het wat voorspelbaar, maar dat is bij romkoms altijd wel het geval. De aankleding is prima en het zijn vooral de kleine details die 27 Dresses net iets beter maken dan de gemiddelde romkom. De aftiteling is bijvoorbeeld erg origineel en je ziet daar ook duidelijk dat er met veel liefde en zorg aan gewerkt is.

Weinig verwachtingen en toch veel gekregen, zo valt dit voor mij wel samen te vatten.

3,5*

Redelijke film, die niet altijd even goed in balans is.

Bullock speelt hier een degelijke rol als afkickpatiënte. Niet dat zijn nu zo super acteert, maar op de een of andere manier weet ze toch altijd wel iets verfrissends in haar rol te leggen. Tegenspeler Viggo Mortensen doet het iets minder, maar lijkt verder wel een redelijke chemie met Bullock in deze film te hebben.

De film is een mix van drama en komedie, maar weet soms niet altijd even goed welke richting het nu daadwerkelijk op moet. Daardoor komt het drama niet altijd even goed uit de verf, evenals de komisch bedoelde momenten, die soms ook hun doel missen. Toch is het wel een aardige wegkijkfilm, omdat het enthousiasme van vooral Bullock er toch voor zorgt dat de film gemakkelijk wegkijkt.

Niet goed, niet slecht, weinig origineel, maar redelijk goed kijkbaar dus.

2,5*

Prima film van Danny Boyle, die ik de eerste keer redelijk vond, maar na herziening toch wel wat beter.

De film begint sterk met een leeg en verlaten Londen. Het zorgt voor ongemak en vraagtekens en daarnaast zorgt het een erg sterke sfeer. Verder wordt je vooral in het ongewis gelaten en weet je op sommige momenten net zoveel als de personages zelf. Door het sterke camerawerk, heb je soms zelf het idee deel uit te maken van de film.

De film heeft op momenten een zekere mate van onvoorspelbaarheid, wat de spanning zeker ten goede komt. Het is alleen jammer dat de film richting het einde wat afzwakt, iets voorspelbaar is en gewoonweg iets minder goed. Verder is het gewoon een goede gemaakte film met onbehaaglijke momenten en een fijn onaangenaam sfeertje.

3,5*

28 weeks later gaat verder waar 28 days later ophoudt. De film begint 28 weken nadat een agressief virus Groot-Brittannië eigenlijk volledig in puin heeft gelegd. De film begint vrij heftig en bevat enkele zeer harde scènes, waarbij mensen bijvoorbeeld door elkaar opgegeten worden en militairen op een gegeven moment gewoon op onschuldige burgers schieten. Robert Carlyle doet het goed enzet een overtuigende rol neer. Het camerawerk van deze film is ook prima verzorgd, want bij elke scène zit de camera er als het ware bovenop en daardoor lijkt alles nog dreigender en dichterbij en heb je af en toe het gevoel midden in de film te zitten. Er zitten net als in 28 Days Later, mooie camerashots van Londen in en door het hoge tempo is de film nog best te verteren, ondanks dat sommige zaken misschien wat onrealistisch overkomen. Net als zijn voorganger toch wel een vermakelijke zombie-film.

3,0*

Vermakelijk filmpje, die voor een verhaal als dit in ieder geval de perfecte speelduur heeft. Er staat hier thriller/drama, dat is het misschien ook wel, maar ik vond het meer een zwarte komedie, zeker ook omdat de film zich niet altijd even serieus neemt.

Ik vond het in ieder geval wel vermakelijk om te zien hoe de twee bitches steeds meer een hekel aan elkaar beginnen te krijgen en steeds grover geschut inzetten om elkaar het leven flink zuur te maken. Het tweede gedeelte van de film is vooral richting het einde wel erg voorspelbaar, maar desondanks dus wel vermakelijk. De dames doen het redelijk en ik had wel verwacht dat ze er uiteindelijk beiden aan zouden gaan. Even dreigde ik dan toch verrast te worden toen de ene de ander in het bad elektrocuteerde. Maar goed in een over te top filmpje als dit kan alles en dus overleefde het ene meisje dat en gingen ze daarna als nog weer vrolijk verder met elkaar proberen te doden.

Leuk niemendalletje dus.

3,0*

Als je de naam Luc Besson leest, dan weet je vooraf al wel dat je een combinatie van actie en humor kunt verwachten. Bij 3 Days to Kill is dat in feite niets anders.

Hoewel het verhaaltje nogal standaard is en de nodige clichés bevat, is de invulling ervan wel goed gedaan. Kevin Costner speelt een verrassend leuke hoofdrol en het is ook leuk om Hailee Steinfeld weer eens te zien, want ik was haar al bijna uit het oog verloren. Daarnaast zit er voldoende subtiele humor in verborgen, die ervoor zorgt dat het continu vermakelijk blijft.

De actie is ook in orde en hoewel het allemaal op de rand van de geloofwaardigheid blijft, gaat het er gelukkig ook nooit te ver er overheen. Het doet wat het moet doen en voor een avondje hersenloos popcornvermaak is dit toch wel een geschikte film.

3,0*

Een zeer onconventionele western, die in feite een soort van verkapte kerstfilm is, maar dan met een western setting. Ik had hier vooraf totaal niet aan gedacht, maar vond de diverse verwijzingen naar de Bijbelse vertelling best leuk bedacht, al levert het uiteindelijk geen topfilm op.

Wel is het zeer onderhoudend, waarbij de toon vaak luchtig en komisch is, al wordt het in het middenstuk wel zwaarder. De drie mannen, waarbij de nadruk natuurlijk op John Wayne ligt, doen het vrij aardig. Vooral Pedro Armendáriz heeft af en toe wel leuke opmerkingen. Wel is het lastig om enige feeling met de personages te krijgen. Dat komt ook omdat de toon soms wel serieus is en soms duidelijk niet. Het laatste stuk, waarbij Wayne de baby uiteindelijk veilig in de stad weet te krijgen en de rechtszitting, vond ik dan nog wel leuk gevonden en ook typisch Ford trouwens.

Ik denk dat je wel liefhebber van het genre moet zijn, om dit te kunnen waarderen. Het zijn vooral de aardige verwijzingen en de humor, die dit allemaal nog wel de moeite waard maken, maar echt heel goed of onvergetelijk is het allemaal zeker niet.

3,0*

Van de recente Indiase films, valt het me op dat ze bijna allemaal een behoorlijk lange speelduur hebben. Ook wordt er altijd veel in gezongen, gaat men het sentiment niet uit de weg en zijn de beelden vaak erg kleurrijk en dynamisch. Bij deze 3 Idiots zijn ook al deze ingrediënten weer aanwezig, al ben ik een stuk minder enthousiast dan de rest van de mensen hier.

Het eerste uur is niet heel slecht. Ondanks dat het allemaal voorbij kabbelt, zonder echte hoogtepunten, kijkt het allemaal wel aardig weg. Maar op een gegeven moment begon ik me toch enigszins te irriteren aan de humor, die ik vaker niet dan wel leuk vond. Ook het melodrama vond ik op een gegeven moment gewoon teveel van het goede. Hoewel de andere recente Indiase films die ik zag, dat ook hadden, vond ik het hier meer storend. Amir Khan is nog wel de beste van de drie idioten, de andere twee zijn een stuk talent lozer.

Zoals gewoonlijk zat er ook hier weer veel muziek tussendoor. Van mij hoeft dat niet altijd zo. Hier haalde het je toch enigszins uit het verhaal en veelal is het niet al te beste muziek. Nee, deze 3 Idiots kon mij niet echt bekoren. Teveel melodrama, te weinig geslaagde humor en niet al te sterke muziek. Het dynamische camerawerk en de kleurrijke, groots opgezette scenes, zorgen er gelukkig nog wel voor dat het nog enigszins onderhoudend is.

2,0*

Een erg sterke film van Altman, die rustig begint, maar steeds boeiender wordt met een geweldig einde. Altman is ook een sterke sfeerregisseur en met de sfeer zit het hier wel goed. heerlijk dromerig, met soms een surrealistisch tintje eraan toegevoegd.

het acteerwerk is ook prima. Shelley Duvall is vooral heel degelijk, maar Sissy Spacek maakt hier echt indruk met haar acteren. Vooral ook, omdat haar rol best moeilijk is, omdat ze op een gegeven moment een echte metamorfose ondergaat. Vooral van dat moment was ik echt onder de indruk.

In de tweede helft gaat het mij steeds meer fascineren dus. Er komt steeds meer symboliek in voor en de logica lijkt soms helemaal te verdwijnen. Het uiteindelijk einde is erg sterk en ik moet zeggen dat ik wel even een tijd zat na te denken hoe alles nu precies zit. Sommige reacties her verduidelijken het één en ander, maar er blijft genoeg over voor de kijker om zelf in te vullen. Ik houd daar wel van.

Na vorige week het geweldige The Long Goodbye gezien te hebben, zie ik nu dus weer een prima Altman. Ja ik ga de man ook steeds meer waarderen, dat moet ik toegeven.

4,0*

Leuke film van Kitano, die filmisch nog niet zo goed is als veel van zijn latere werk, maar de vaak erg droge humor maakt veel goed.

Het mooiste moment is al een paar keer genoemd hier, maar ik wil het ook graag nog een keer vermelden. Heerlijk om te zien dat die treiterende gasten in de auto naast de brommer, tegen een stilstaande auto aanrijden. Echt zo’n moment dat ik even hardop zat te lachen. Zo zijn er wel meer leuke momenten, waarbij er een glimlach op mijn gezicht werd getoverd. Het eerste gedeelte is nog zonder Kitano. Ik dacht al, dat ik hem ergens over het hoofd zag, maar ineens is hij daar. Zijn rol is leuk en het zet zichzelf trouwens ook behoorlijk te kijk hier, maar dat kon ik wel waarderen.

Qua regie schort er hier en daar nog wel wat aan. Het ziet er in de dop goed uit, maar mist op sommige momenten duidelijk de finesse en souplesse, die er in zijn latere films wel inzit. De typische geweldsuitbarsting en de soort humor is overigens wel heel herkenbaar en zien we later ook vaak terug. Boiling Point is absoluut een fijne wegkijker met een aantal erg leuke momenten. Filmisch kan het nog wat beter, maar ook op dat gebied is Kitano’s talent toch al wel duidelijk zichtbaar. Die scene, waarbij Kitano op het strand constant de bal tegen zijn vriendin aan gooit, is trouwens ook erg komisch.

3,5*

Schitterende western en een heerlijke film!

Nadat ik bijna een jaar geleden de remake van 3:10 to Yuma zag was ik reuze benieuwd naar het origineel. De remake was al erg goed, mede ook omdat het verhaal staat als een huis. Het origineel slaagt er echter in de remake te overtreffen.

Het goede aan deze western is niet alleen dat deze western enorm realistisch oogt, maar ook het feit dat er niet echt sprake is van een held. Er wordt op een duidelijke manier getoond, dat het leven in het wilde westen niet altijd een pretje is. De veeboer Dan Evans, die enorm hard moet werken voor zijn geld en in zijn ogen niet altijd de volledige waardering krijgt van zijn vrouw en twee zoons wordt zeer goed neergezet door Van Heflin. Je ziet de man naarmate de film vordert echt groeien in zijn rol. Dan is er de Charismatische schurk Ben Wade, die subliem wordt gespeeld door Glenn Ford. Het knappe is dat het in feite een schurk is, maar dat hij niet alleen sympathie in de film, maar ook van mij weet op te wekken.

De psychologische strijd die op een gegeven moment tussen de beide mannen losbarst is zeer goed uitgewerkt en een heerlijk kijkgenot om te zien. Beiden proberen op hun eigen manier ook indruk op de vrouw te maken.

Naast het zinderende psychologische spel, het prima acteerwerk, bevat de film goed camerawerk met mooie plaatjes van het uitgestrekte landschap en prima ondersteunende muziek, wat er tevens voor zorgt dat de film bijzonder sfeervol is. Daarnaast wordt de film naarmate het einde vordert steeds spannender. Het einde zelf vond ik trouwens ook nog een pluspunt. Dat is in de remake toch net wat minder, terwijl het hier juist heel sterk is.

Ik zit nu nog na te genieten van deze film, terwijl het toch al weer twee dagen geleden is dat ik deze gezien heb.

Dikke 4,5*

Zeer goede western, die je als kijker doet hopen dat er weer meer van dit soort films gaan komen. Bale is zoals altijd meer dan goed en ook Crowe speelt een prima rol. De show wordt echter gestolen gestolen door Ben Foster, die werkelijk waar een sublieme schurkenrol neerzet. Verder is de sfeer goed, de film best spannend en de actie niet verkeerd. Het einde valt voor sommigen misschien iets tegen, maar ik vond het prima bij de film passen.

kortom 4 sterren

Films in de sneeuw hebben voor mij altijd een soort van extra sfeer, hoewel dat niet altijd wil zeggen dat de film goed is natuurlijk. 30 Days of Night is in ieder geval een lekker sfeervol horrorfilmpje. Het verhaal is eenvoudig maar wel goed uitgewerkt. Vooral de vampieren zien er eng en dreigend uit en er is duidelijk werk besteed aan de make-up en aankleding, die er meer dan goed uitziet. Verder zit er een hoop gore in en is het allemaal som nog best spannend. Josh Hartnett doet het verder goed net als de vampiers. Het rolletje van Ben Foster is erg klein, maar wel goed gespeeld. Foster is zo’n (bijrol)acteur die eigenlijk nooit teleurstelt.

Ook het einde was goed en stelde mij niet teleur.

3,5*

Bombastische actiefilm met veel geschreeuw en weinig inhoud.

Cinematografisch en visueel zitten er best nog wel een paar aardige scènes in, maar qua verhaal en acteerwerk stelt de film niets voor en mede daardoor doet het me allemaal helemaal niets. De introductie van alles is sowieso al erg oninteressant en ik neem het woord saai niet graag in de film, maar hier kan ik er even geen ander woord voor bedenken. Daarnaast bevat de film ronduit slechte dialogen. “This is Spartaaa!!!… en ga zo maar door.

Natuurlijk moet men de film niet serieus nemen, maar dan nog heb ik het na een tijdje wel gehad met al het over the top gebeuren, het geschreeuw en die nichterige leider van de Perzen. Zack Snyder deed het erg leuk met de remake van Dawn of the Dead, maar dit is toch echt een misser met een hoofdletter M wat mij betreft.

1,0* voor de cinematografie

37°2 le Matin heeft in ieder geval een zwoel, zomers sfeertje en twee hoofdrolspelers, die geen moeite hebben om uit de kleren te gaan, zoveel is in ieder geval wel duidelijk. Er zitten best wat komische momenten in, maar ook stukken die tegenvallen en neigen naar saaiheid, een woord wat ik overigens niet graag gebruik. Ik heb de director’s cut gezien en heb wel sterk het idee, dat de originele versie beter moet zijn. Nu zitten er gewoon iets teveel momenten in, die de vaart er uit halen of niet boeiend genoeg zijn voor het totale plaatje.

Beatrice Dalle speelt wel leuk. Aan de ene kant is ze heel ontwapenend, aan de andere kant weet je dat ze ziek is, en dat komt er af en toe ook goed uit. Het agressieve gedrag van Betty is soms wat zielig, maar levert ook de meest komische momenten op. Even een vervelende klant neersteken met een vork, omdat Betty geïrriteerd door haar raakt. De uitbundige scenes tussen de twee, die bijna altijd uitdraaien op seks, zien er in ieder geval overtuigend uit, al begint dat op een gegeven moment ook wel wat vermoeiend en wat teveel van het goede te worden.

Dat hiervoor ook goed is gekeken naar Turks Fruit is duidelijk te zien, maar die vind ik toch wel een stuk sterker. Op het einde vliegt 37°2 le Matin ook echt wordt teveel uit de bocht en wordt de ongeloofwaardigheid toch te groot. Er zitten we wat hoogtepuntjes in, maar de dieptepunten zijn helaas iets te talrijk aanwezig, om dit echt goed te kunnen waarderen.

2,0*

Na een paar wat mindere Hitchcocks gezien te hebben, is dit gelukkig weer een wat betere. Erg vermakelijk en vlot ogend en een film, die vaart heeft en een aardig spannende ontknoping.

Robert Donat speelt verder ook overtuigend met zijn charme en zoektocht naar de waarheid en vormt een leuk koppel met Madeleine Caroll, waar hij letterlijk aan vastgeketend is. Fijne wegkijker dus en bij deze film kun je al een klein beetje zien, tot wat voor goeds Hitchcock later allemaal nog in staat zou zijn.

3,5*

Ik kan hier eigenlijk alleen maar meegaaan in wat de meeste users zeggen. Het is een fijne film, dat zeker, maar er had nog zoveel meer in gezeten.

Het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. Het openingsshot is fenomenaal en ook het gedeelte dat zich daarna ontvouwd is boeiend en interessant om te volgen. Ondanks dat ze op een gegeven moment erg lang in de bar zitten, verveeld het geen moment, mede door de setting, maar ook door de interessante dialogen.

In het tweede gedeelte gaat de film langzaam iets bergafwaarts. De veelgeprezen wandeling is fantastisch gefilmd en ziet er geweldig uit, maar daarna komen de mooie beelden steeds minder terug en wordt de film zelf ook wat minder interessant. Toch blijft de film redelijk mysterieus en zit de titel telkens op mooie wijzes in de film verwerkt.

Begrijp me niet verkeerd. ik vond het een prima film, die best boeide, maar met een andere invulling van het tweede gedeelte van de film, sluit ik niet uit dat er misschien nog wel een volle punt meer in had gezeten.

Enne de filmposter is me nu ook volledig duidelijk

3,5*

Een erg sterke Roemeense film, die in een traag tempo verteld wordt, maar eigenlijk van begin tot einde weet te boeien. Anamaria Marinca zet een erg sterke rol neer als de sympathieke Otilia, die er veel voor over heeft om haar zwangere vriendin Gabita te helpen met een abortus. Hoe meer de film vordert, hoe meer bewondering ik voor Otilia kreeg en ik ging me ook steeds meer irriteren aan Gabita met haar “makkelijke” gedrag. Ik hoopte en verwachte dat Otilia op een gegeven moment genoeg zou hebben van Gabita, maar dat gebeurde uiteindelijk niet, wat de film uiteindelijk alleen nog maar meer kracht geeft. Ook het moment waarop je de foetus uiteindelijk in beeld ziet vond ik erg bijzonder en had ik nog niet eerder in een film gezien. De film is daardoor ook behoorlijk rauw en des te realistischer. Het is natuurlijk een dramatische gebeurtenis, maar het wordt nooit overdreven in deze film. Tja ik ben best wel onder de indruk van dit sterke drama.

Dikke 4,0*

” This ain't no god damn way to start a partnership.”

Een leuk filmpje met een duo die elkaars tegenpolen zijn, maar die combinatie werkt hier vrij goed.

De stugge vrij norse, aan alcohol verslaafde Nolte, en de drukke goedlachse Murphy, vormen hier een aardige tandem. Beide hebben een soort van haat-liefde verhouding met elkaar en dat leidt regelmatig tot komische momenten. Het verhaaltje zelf stelt niet zo heel veel voor en staat vooral in dienst van de twee hoofdrolspelers.

Visueel is 48 Hrs. best lelijk. Op sommige momenten kun je goed zien, dat deze film inmiddels al weer 30 jaar oud is. Maar dat is niet zo heel erg. Het draait toch allemaal om de humor, de wisselwerking tussen Murphy en Nolte en de dialogen en die zijn gelukkig meer dan in orde, waardoor 48 Hours. nog steeds een prettige wegkijker is.

3,0*

Leuke film, met een interessant uitgangspunt. De film doet qua verhaal enigszins aan Groundhog Day denken en hoewel het niveau daarvan nooit wordt gehaald is dit toch wel aangenaam kijkvermaak. Het koppel Sandler Barrymore werkt wonderbaarlijk goed en de film bevat naast een hoop humor en grappige situaties ook wat serieuzere elementen. Jammer alleen dat de film ook wel wat flauwe humor bevat en dat Rob Schneider, die volgens mij zowat in elke film met Sandler een bijrol heeft, helaas niet altijd even leuk is.Toch heb ik me er prima mee vermaakt en scoort de film makkelijk een voldoende, al had er zonder de negatieve elementen misschien nog wel meer in gezeten!

3,0*

Erg goede film, die een zwaar onderwerp op een luchtige, maar tevens ook zeer realistische manier vertelt.

Dat heeft Levine dan toch maar bewerkstelligd en dat is best knap, want het is gewoon een moeilijk onderwerp om te verfilmen. Gordon-Levitt is een overtuigende hoofdrolspeler, die goed weergeeft hoe een echte kankerpatiënt zich moet voelen. Hij probeert wel vrolijke dingen te doen en positief te blijven, maar aan de andere kant heeft hij een grote treurige uitstraling en dat is natuurlijk logisch gezien de situatie. Ik was verder even bang dat Seth Rogen met zijn humor niet in de film zou passen, maar dat had ik gelukkig mis. Zijn droge humor, die hij elk moment gebruikt, maakt van hem een sterk personage, die ten allen tijde zichzelf durft te blijven en die zijn vriend blijft steunen, hoe moeilijk de situatie soms ook is.

Dan zijn er nog de dames in de persoon van Bryce Dallas Howard, die haar vriend niet steunt en hem zelfs bedriegt. Dat gedeelte vond ik het minst overtuigend, zoals ik Howard ook geen superactrice vind. Gelukkig is daar dan ook nog Anna Kendrick, die de therapeute van Gordon-Levitt speelt en waar ik wel van gecharmeerd ben. Zij weet haar rol een diepere lading mee te geven en weet ondanks haar iets minder grote rol, toch een sterk personage neer te zetten.

Uiteindelijk verloopt de film wel enigszins zoals ik had verwacht, maar de manier waarop die weg verloopt is gewoon ontzettend goed gedaan. Of de ziekte inhoudelijk goed wordt benaderd, durf ik niet te zeggen, maar de manieren waarop elk personage is opgebouwd is ontzettend goed en vooral uitermate realistisch. Dat durf ik best te stellen aangezien ik het laatste jaar twee mensen verloren heb aan dezelfde klote ziekte. Positieve benadering is ontzettend belangrijk, om die mensen op te beuren als het even niet lekker loopt en ook om hun laatste fase van het leven zo aangenaam mogelijk te maken, ook al is er misschien geen redden meer aan. Daarom is Seth Rogen hier zo ontzettend goed op zijn plaats.

Een lach en een traan, zo hoort het!

4,0*

Erg vermakelijke film, die nog heeft meest lijkt op een kruising tussen Pulp Fiction en Lock,Stock and Two Smoking Barrels.

De cast doet het goed. Samuel L. Jackson is wel geschikt voor dit soort films en doet het hier ook erg goed als vloekende chemicus, die voor een drugsbaas werkt. Hij vormt een mooie tandem met Robert Carlyle, die ook zijn mannetje staat en dat levert soms best grappige scènes tussen de twee op. De meest verrassende rol is echter weggelegd voor zanger Meatloaf, die een drugsbaas speelt en dit niet eens onaardig doet.

En zo zitten er nog wel meer vreemde karakters door de film heen. Daarnaast komen de hoofdrolspelers soms in best vreemde en vermakelijke situaties terecht. Het tempo van de film is lekker hoog en de dialogen zijn verre van slecht. Ja een erg leuk filmpje dit. Het mag dan misschien enigszins afgekeken zijn van Tarantino en Ritchie, maar als ze zo worden gemaakt is dat totaal niet erg.

3,5*

Toch wel een aardige wegkijker, die vooral in de eerste helft een behoorlijk sterke opbouw kent. Het is allemaal redelijk sfeervol en het blijft lekker mysterieus.

In de tweede helft wordt het mysterie enigszins teniet gedaan, maar het is wel redelijk spannend. Ik vond Julianne Moore altijd wel een fijne actrice en ook hier doet ze het naar behoren. In de tweede helft komt er ook wat meer actie en hoewel niet alles even logisch is, blijft het tot het einde toe best een vermakelijk filmpje. Het einde zelf vond ik nog best wel sterk.

Verder weinig over te vermelden eigenlijk. Het is een mix van een aantal andere films. Misschien niet altijd origineel, maar wel redelijk effectief uitgevoerd en met een degelijke spanningsboog. Zeker niet slecht en een voldoende kan ik er dan ook vrij gemakkelijk aan kwijt.

3,0*

Een redelijk vermakelijk filmpje, maar goed of heel leuk wordt nooit.

Schwarzenegger heeft als eens een keer een kind gebaart, dus dan kon hij ook nog wel een keer gekloond worden moeten ze hebben gedacht. Op zich best een grappig uitgangspunt, maar er wordt zeker niet het optimale uitgehaald.

Schwarzenegger doet het redelijk met een paar aardige oneliners en best wat aardige grappen, hoewel hij ook geluk heeft dat de altijd goede Robert Duvall in deze film zit. De humor in de film is soms geslaagd, maar vaak ook best wel flauw. De uitwerking van de verhaallijn verloopt vervolgens via het bekende formuleachtige concept. Juist daar had de film verrassend voor de dag kunnen komen, maar dat gebeurt helaas niet.

Een gemiddeld filmpje dus, maar meer ook niet.

2,5*

7 Seconds is een typische dertien in een dozijn voorspelbare actiefilm. Hoewel de film een hoop actie en snelheid bevat en het er verder niet eens zo heel slecht uitziet, weet de film toch in zijn geheel lang niet altijd te boeien. Dat komt vooral doordat de karakters erg plat zijn en geen diepgang bevatten en doordat de film niet of nauwelijks humor bevat. Wesley Snipes acteert als een houten klaas en het verhaal heeft ook allemaal erg weinig om het lijf. Misschien voor sommigen leuk vermaak als je puur voor de actie gaat, maar verder heeft deze film weinig meer te bieden!

2,0*

Of dit de meest romantische film aller tijden is, weet ik niet, maar het is wel een hele fijne en één van de beste uit het stomme tijdperk, al blijft Sunrise daar vooralsnog op eenzame hoogte staan.

Romantiek is een genre dat voor mij goed werkt bij een stomme film. Alle accenten, die nodig zijn om de aandacht te trekken, de liefde te tonen en alles wat er bij komt kijken, kan in stomme films altijd wat overdrevener naar de ander worden overgebracht. Het acteerwerk is hierin namelijk altijd wat expressionistischer, omdat er niet gepraat wordt en ergens vond ik dat hier ook wel fijn.

Hoewel het hier ook allemaal erg dik wordt aangezet, werkte het voor mij wel. Ik had al vrij snel veel sympathie voor de personages, die Janet Gaynor en Charles Farrell neerzetten. Daarnaast hebben ze een sterke chemie met elkaar en daardoor lijkt het liefde ook veel echter over te komen, waardoor ik er als kijker wel in meegenomen werd. Visueel ziet het er prima uit en het enige minpunt is dat de film in het midden iets te lang doorgaat.

Maar verder dus een prima film en een echte aanrader, als je eens een oude, romantische sentimentele film zou willen zien.

4,0*