Opinions

Matige komedie Waarin Joe Pesci voor zijn baas 8 hoofden van recentelijk vermoorde misdadigers moet vervoeren naar een of andere maffiabaas. Hoewel het verhaaltje op papier best leuk klinkt, is de uitwerking niet geweldig.

Pesci doet het op zich niet onaardig en heeft al eerder, bijvoorbeeld in Home Alone, bewezen over komisch talent te beschikken. Hij wordt echter niet geholpen door het script dat vol flauwe voorspelbare grappen zit. Gelukkig zitten er nog wel een paar geslaagde grappen tussen en kijkt de film dankzij Pesci nog wel makkelijk weg.

2,0*

Verre van slecht dit filmdebuut van Eminem, al scheelt het wel dat hij erg dicht bij zijn roots is gebleven.

Eminem speelt in ieder geval een degelijke rol, in een film die veel op zijn eigen levensverhaal lijkt. De film speelt zich af in Detroit en heeft een sterke grauwe sfeer, die de troosteloosheid van het leven van de hoofdpersonages in de film nog maar eens extra benadrukt. Naast Eminem speelt Brittany Murphy ook vrij goed. Ik vond het in ieder geval behoorlijk geloofwaardig allemaal.

Het meest bijzondere van de film zijn echter de verschillende rapbattles. Hieraan zie je dat Eminem echt talent heeft voor dat genre en daarin kan hij ook helemaal los gaan. Ik vond de battles erg vermakelijk en van een hoog niveau, vooral de allerlaatste was erg goed. Verder is het nummer Lose Yourself een goede muzikale bijdrage aan de film.

Hoewel de film m.u.v. de rapbattles nergens echt speciaal is, is het wel erg degelijk en goed gemaakt. Dat zorgt uiteindelijk voor een bovengemiddelde film.

3,5*

Mijn tweede Fellini na Nights of Cabiria en deze beviel me toch een stukje minder, hoewel de film zeker zijn mooie momenten bevat. Allereerst vond ik de film toch redelijk goed te doorgronden. Ik had een moeilijkere film verwacht. Daarnaast is het echter wel een zware (lees vermoeiende) film, omdat de film door de vele personages vaak erg druk is en erg veel informatie in korte tijd probeert over te brengen.

Over het geheel gezien krijgt Fellini mij met deze film toch niet helemaal mee. Daarvoor wisselen sommige sterke scènes toch te vaak af met in mijn ogen mindere symboliek ogende scènes die vaak wat te lang duren. Voor de een werkt dat heel goed, bij mij werkte dat helaas iets minder. Op de een of andere manier blijft de film voor mij hierdoor toch afstandelijk, terwijl Fellini juist in deze film toch heel open is over zichzelf.

De acteer prestaties zijn verder in orde. Marcello Mastroianni zet een sterke rol neer en ook de dames doen het zeker naar behoren. Tjonge jonge en wat is Claudia Cardinale toch een schitterende vrouw hier, bijna niet normaal meer zo mooi. Verder is de muziek soms wel aardig en soms ook niet.

8½ is in ieder geval een interessante kijkervaring geworden al had ik op iets meer gehoopt. Het waren nu helaas net iets teveel net niet momenten en soms kwam de film iets te onsamenhangend op mij over. De reeds veel genoemde scène met de vele vrouwen is dan wel weer zeer sterk en ook het einde mocht er zijn.

2,5* en er gaan zeker nog wel meer Fellini’s volgen.

Al Pacino heeft de laatste jaren in weinig opzienbarende (lees goede) films meer gespeeld en deze film is helaas ook niet geweldig. Hoewel de film een paar spannende momenten kent, is het verhaal en ontknoping helaas verre van origineel. Pacino acteert op zich best goed, alleen komt zijn karakter in de film niet echt geloofwaardig over. Zo blijft hij de hele film overdreven rustig, zelfs als hij met de dood bedreigd wordt. Verder is de film vrij voorspelbaar en biedt het allemaal weinig nieuws. Onderhoudend en niet heel slecht deze film, mede dankzij Pacino, maar er zijn veel betere thrillers.

2,5*

Goede film van Joel Schumacher, die een interessant verhaal te vertellen heeft.

De film heeft vooral een sterke, grauwe, soms haast troosteloze sfeer. Het acteerwerk is sterk en dan vooral van de bijrolcast. Cage is degelijk, maar het zijn Stormare, Gandolfini en vooral Phoenix, die alle drie sterk spelen. Het eerste gedeelte van de film is duidelijk het sterkst. De film is dan nog redelijk mysterieus en ik was benieuwd, wat er nu met het meisje gebeurd zou zijn. De film is op sommige momenten dan ook daadwerkelijk spannend.

In de tweede helft vliegt de film iets uit de bocht. Het wordt een soort van wraakfilm en vooral de transformatie van Cage, van lieve vader naar een wraaklustige man, is niet overtuigend en balanceert op het randje van de geloofwaardigheid. Best jammer dat de film zo veranderd, want ik heb het idee dat er anders veel meer in had gezeten. Met een sterke sfeer, een mooie donkere visuele stijl en een inhoudelijk interessant onderwerp zijn drie sterren uiteindelijk maar een magere score. Maar ja, het is helaas niet anders.

3,0*

Ondanks dat het alweer 7 jaar geleden is, blijven beelden over de aanslagen indrukwekkend om te zien. Deze documentaire vond ik ook zeer interessant om te zien. Allereerst zijn er dan natuurlijk weer de beelden van de aanslagen, maar daarnaast nemen beide broers behoorlijke risico's door met de brandweerlieden mee te gaan de torens in. Dit levert af en toe beelden op, waar ik weer stil van werd en ik mag hopen dat zoiets niet meer gebeurt. Respect in ieder geval voor de filmmakers en alle mensen die voor anderen zijn of haar leven hebben gewaagd.

4,0*

Mijn eerste Godard. Het is een aardige film, met een luchtige sfeer, maar echt onder de indruk ben ik nog niet. Ik weet ook niet precies wat de bedoeling is geweest van Godard met al die jump-cuts, die hij regelmatig toepast in de montage. De eerste keer is het nog wel aardig, maar de volgende keren haalt het je meer uit de scene en het verhaal van de film op dat moment, dan dat het daadwerkelijk iets zinnigs aan de film toevoegt.

Belmondo doet het daarentegen wel goed. Grappig om te zien hoe hij zijn best doet om op Bogart te lijken en daar zo nu en dan ook best wel in slaagt. Het verhaaltje is wat voorspelbaar maar mede door Belmondo en de vaak goede dialogen onderhoudend genoeg om tot het einde te boeien. Toch had ik er van tevoren stiekem misschien nog iets meer van verwacht.

3,0*

Leuke vlotte actiethriller met een razend tempo en een vermakelijk verhaal.

Op zich is het allemaal weinig nieuws onder de zon, maar mits goed uitgevoerd, heeft een filmpje als deze vaak genoeg te bieden. En gelukkig is het bijna allemaal goed uitgevoerd. De cast doet het bijvoorbeeld prima. Gilles Lellouche speelt de onzekere verpleger, die al snel de nodige sympathie weet te winnen. Tegenspeler Roschdy Zem is al net zo goed en heeft echt zo’n prachtige karakteristieke kop voor een rol als deze.

De montage en de actiescènes mogen er ook zijn. Vooral de achtervolging in het Parijse metrostation, is erg goed gefilmd. De regie is strak van begin tot einde, zonder veel onnodige zijweggetjes te bewandelen. Daarnaast komt alles, ondanks een paar wat vergezochte zaken, gewoon behoorlijk realistisch over.

Prima filmpje dus, die letterlijk en figuurlijk echt voorbijvliegt.

3,5*

Bizarre film!

Maar wel een perfecte om eens lekker alleen op een groot scherm in een donkere kamer te kijken, wat ik dan ook gedaan heb. Ik dacht dat ik al wel wat bloederige films gezien had, maar deze kan ook makkelijk mee met de toppers.

Bij vlagen een erg spannend filmpje, vooral tot het moment dat de vrouw nog in huis kwam. Dan ook een paar erg pijnlijke scenes zoals de schaar in de ballen ouch dat voel je echt wel. Verder zit er een hoop spanning in en zat ik op sommige momenten echt te wachten tot ik weer zou schrikken.

Soms gebeurde er wat onlogische zaken zoals de moeder, die door haar dochter wel erg knullig neergestoken wordt, en zo zijn er nog wel een paar puntjes.

Over het geheel gezien is dit echte een erg sterke horrorfilm, met een goede combinatie van suspense, gore en wreedheid.

4,0*

Erg goede film over een meisje, dat niet een al te gemakkelijke tiener is, maar ook te maken heeft met een gezin, dat niet bepaald de ideale basis vormt. Iedereen heeft wel zijn of haar problemen en voor Suzanne vormt het vrijen met een jongen of man een soort van uitlaatklep van deze problemen.

Sandrine Bonnaire speelt een sterke hoofdrol. Ze is niet bijzonder knap, maar weet door haar intense en natuurlijke spel toch de aandacht sterk op haar te focussen. Ook de rest van de cast speelt prima. À Nos Amours heeft een aantal sterke momenten, die ervoor zorgen dat het verhaal steeds boeiender wordt. Vooral richting het einde, waarbijde gehele familie aan tafel zit te discussiëren, is echt bijzonder sterk.

Dit zou wel eens een groeier kunnen zijn. Het komt allemaal langzaam op gang, wordt steeds beter en beter en eindigt uiteindelijk bijzonder sterk en blijft daarnaast nog eens bijzonder goed in het geheugen hangen. Coming of Age op een originele en sterke manier gepresenteerd, met prima acteerwerk en wat mij betreft zeker een aanrader.

4,0*

De vergelijking met Modern Times snap ik wel, want als je beide films gezien hebt, is de link erg gemakkelijk te leggen, al is die laatste wel duidelijk de betere film. Hier is industrialisatie overigens iets positiefs, terwijl dat bij Chaplin juist andersom is.

À Nous la Liberté is een vroege Franse talkie, waarin alles op een luchtige muzikale manier gebracht wordt. De humor is bij vlagen best aardig en doet erg jaren twintig aan. Er wordt wel duidelijk een boodschap uitgedragen, die niet de mijne is, maar dat is nauwelijks storend.

Het luchtige overheerst duidelijk, het is vrolijk en de acteurs stralen dat ook allemaal wel uit. Bijzonder is het allemaal niet, maar het verveelt niet en slecht kan ik het ook zeker niet noemen. Zo af en toe zijn dit soort filmpjes niet verkeerd.

3,0*

Mijn derde Buñuel, die ik helaas net als Belle de Jour niet zo heel geweldig vond, terwijl ik Los Olvidados juist wel een enorm sterke film vind.

Waar gaat het mis? Ja moeilijk te zeggen. In ieder geval wist ik van tevoren dat er in deze film weinig lijn zou zitten, dus dan probeer je je al snel te richten op andere zaken. Het is wel een redelijk aparte film, die af en toe behoorlijk surrealistische beelden bevat en op het andere moment je weer probeert te pakken met satirische, grappig bedoelde scènes. Dat lukte op het einde vrij goed, want toen de paus uit het raam werd gegooid moest ik toch wel eventjes lachen. Ook het begin op het eiland en de mini-documentaire over schorpioenen was leuk en interessant. Helaas is het middenstuk dat niet en voelde de film daardoor ondanks de korte duur toch nog een beetje lang aan. Het wel leuke einde kan de film daardoor ook net niet meer redden.

2,5*

Een behoorlijk bizarre film dit van Buñuel, die mij overigens erg goed beviel. Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met deze regisseur en gelukkig behoort deze film tot de tweede categorie.

Op de een of andere manier had ik verwacht dat dit een erg zware film zou zijn. Dat bleek echte reuze mee te vallen. Sterker nog, deze film is zelfs erg toegankelijk. Het begint allemaal erg rustig met een groep rijkelui, die een feest gaan vieren bij een van hen thuis. Daar gaat het naarmate de avond vordert steeds verder de verkeerde kant op met hen. De oorzaak lijkt haast iets ongrijpbaars, maar het is in ieder geval een mooi schouwspel om te zien.

Het acteerwerk van de groep mensen is in orde, maar vooral de dialogen zijn goed en vermakelijk om te volgen. De film kent enkele surrealistische momenten en daarnaast weet Buñuel deze film ook te voorzien van de nodige symboliek. Er komt bijvoorbeeld regelmatig een kudde schapen in beeld voorbij. Ik heb geen idee wat Buñuel hier mee bedoeld, maar opvallend was het in ieder geval wel. Verder oogt de film op filmisch vlak erg sober en daarnaast is de sfeer behoorlijk kil. Iets wat goed past bij de personages in deze film.

De hogere “kak” klasse wordt hier genadeloos onderuit gehaald door Buñuel. Dat kan ik erg waarderen, want mensen die zich altijd gedragen alsof ze beter zijn dan anderen heb ik altijd een hekel aan. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt en zelfs een paar keer goed moeten lachen om de rare situaties waarop de personages in de film uiteindelijk terechtkwamen. Geen idee trouwens ook hoe men erbij komt dat het een drama/horrorfilm is. Persoonlijk zie ik het meer als een surrealistische zwarte komedie, en een erg goede ook.

4,0*

Ôdishon is pas de tweede Miike die ik van hem heb gezien. In ieder geval is het totaal niet te vergelijken met Sukiyaki Western Django, die een hele andere toon had, maar verder wel vermakelijk was.

Ôdishon is meer een film met twee verschillen kanten. De eerste helft is rustig en vrij serieus en hierbij wordt geprobeerd via een auditie een nieuwe vrouw te vinden voor hoofdrolspeler Aoyama. De opbouw is rustig en beetje bij beetje leer je Aoyama kennen, waarbij ook duidelijk wordt dat hij een sterke band heeft met zijn zoon, wat mooi uitgewerkt wordt. In de tweede helft wordt het allemaal langzaam wat vreemder om uiteindelijk redelijk bizar te eindigen, al ben ik tegenwoordig wel wat gewend. Het moment datdie man uit de zak springt, is wel even creepy. Ook het gedoe met die naalden is wel apart, al vond ik dat door de vreemde en aparte geluiden soms eerder grappig dan eng of spannend.

Uiteindelijk is het wel een aardige film. Ik vond het soms wat onsamenhangend en het eerste half uur is niet al te sterk. Daarna wordt het gelukkig wel beter en vermaakt het uiteindelijk allemaal wel. Ik zal zeker nog wel meer van Miike zien, maar ben na twee films nog niet helemaal overtuigd van zijn kunnen.

3,0*

Een erg sterke documentaire dit.

De twee uur dat dit alles duurt vlogen voorbij en het eerste wat na afloop in me opkwam, is wat een ongelooflijke chaos het bij de politie in Rio de Janeiro destijds was. Als dit een film was geweest, dan had ik misschien er wel bij gezet dat sommige zaken nogal ongeloofwaardig overkwamen,. Des te schrijnender is het om te zien, dat dit alles echt gebeurd is. Achteraf vraag je jezelf af waarom de politie nou niet eerder ingegrepen heeft, want daar waren mogelijkheden genoeg voor en je kunt wel zien dat het anders misgaat. Maar goed, dat zal iedereen zich wel afvragen die dit gezien heeft en zelfs in Brazilië vragen ze het zich af, zo blijkt uit deze documentaire.

Het eerste gedeelte van de documentaire is het rustigst en vooral erg informatief. Tussen de kaping door krijgen we als kijker allerlei informatie voorgeschoteld, terwijl de camera ons regelmatig best mooie plaatjes laat zien van Rio de Janeiro en de soms beboste omstreken. Ook de interviews met diverse betrokkenen zijn wel aardig, al zijn sommige wat minder interessant dan anderen. Wel opvallend dat sommige gasten dan gewoon met een bivakmuts over hun hoofd zitten te vertellen. Ik snap dat ze niet herkend willen worden, maar het ziet er hierdoor wel behoorlijk bizar uit.

Het laatste gedeelte van de film hakt er wel goed in. Jammer dat het meisje op zo’n vreselijke manier aan haar einde kwam. Dat was echt triest. Al met al een erg goede documentaire, die het het handelen van de politie in Rio flink aan de kaak stelt.

4,0*

Post apocalyptische films met zombies zijn er genoeg, maar ik vind het wel een leuk genre. Als het eens over iets anders dan zombies gaat, kan ik het meestal ook wel waarderen, mits er natuurlijk wel iets goeds mee gedaan wordt. Deze “The Last Days” heeft in ieder geval een origineel scenario, waarbij de mensen de lucht vrezen en daardoor massaal binnen blijven.

Vooral de sfeer is een groot pluspunt hier. De desolate setting van een grauw, verwoest en verlaten Barcelona, komt op sommige momenten echt heel sterk naar voren en zorgt voor de juiste sfeer. Het verhaal zelf is in de eerste helft nog wel interessant, omdat het daar allemaal nogal mysterieus blijft. In de tweede helft wordt het langzaam maar zeker een ietwat voorspelbaar verhaal, waarbij er niet echt veel origineels overblijft. Het acteerwerk is overigens niet onaardig en de twee belangrijkste personages vullen elkaar vrij goed aan.

Hoewel de film in de tweede helft wat wegzakt, is het einde wel vrij sterk. Dat men vooruit kijkt, waarbij de volgende generatie de angst niet meer heeft en wel naar buiten kan, vond ik wel een sterk gegeven. Al met al best aardig dus, alleen jammer dat het goede begin in het vervolg niet vastgehouden werd.

3,0*