Opinions

Een redelijk filmpje, met een typisch jaren tachtig sfeertje.

Het begint allemaal wel aardig en zolang het mystrie aanhoudt, is de film op zijn leukst. Na de kennismaking met de nieuwe buren, zakt het niveau wel een klein beetje in. De humor wordt wat minder scherp en het mysterie, voor zover dat er was, is ook wat minder interessant.

Tom Hanks doet het overigens best aardig als komiek, maar vooral Bruce Dern is leuk. Er zitten een aantal aardige vondsten in, maar het is soms net te weinig om het de gehele speelduur leuk en boeiend te houden. Er hadden ook net iets meer leuke grappen in mogen zitten. Nu is dit het allemaal net niet, ondanks dat het idee op zich wel leuk is.

2,5*

(500) Days Of Summer is een romantische komedie, die op zich best een origineel verhaal heeft t.o.v. de gemiddelde romantische komedie. Het gaat over de 500 dagen dat Summer en Tom iets met elkaar gehad hebben. Het verhaal springt heen en weer tussen de dagen en ups en down wisselen elkaar af. Zooey Deschanel en Joseph Gordon-Levitt doen het op zich wel aardig, al had het allemaal best wat scherper en gedurfder gemogen. Probleem is echter wel dat de twee niet echt chemie met elkaar lijken te hebben. Het eerste half uur is duidelijk het sterkst van de film, daarna wordt de film helaas wel minder en minder, waarbij vooral het einde erg tegenviel. De film doet in feite te hard zijn best om luchtig, leuk en fris over te komen, maar slaagt daar uiteindelijk niet in. Nee dan kijk ik bijvoorbeeld veel liever naar een film als Before Sunrise die, hoewel qua onderwerp anders is, juist wel een luchtige frisse film is. Toch wel een lichte tegenvaller dit dus.

2,5*

Heerlijk horrorfilmpje, die de perfecte speelduur heeft. Film begint rustig en bouwt de spanning goed op, waarbij het hoogtepunt van de film duidelijk aan het einde ligt. Wat een gezeur hier trouwens weer van sommige mensen over het camerawerk. De handcamera, met af en toe trillende en schokkende beelden, draagt net als bijvoorbeeld in Cloverfield enorm bij aan de chaotische sfeer die getoond moet worden. Natuurlijk wordt er gegild en geschreeuwd, denk maar eens na wat je zelf zou doen in zo'n situatie?

De film bevat zelfs nog een beetje humor op sommige momenten . Er worden weinig horrorfilms gemaakt, die mij een aantal keren aan het schrikken kunnen maken. Dit was er gelukkig echter weer zo'n eentje.

4,0* dikke sterren.

Wel een aardig vervolg dit, al is de grote verrassing van het eerste deel er natuurlijk wel af. Wat overblijft is een film, die wederom enkele goede schrikmomenten bevat en daarnaast ook best een hoop gore. Die hoofdcamera's zijn een leuke toevoeging aan de beelden. Daarnaast zijn de twee verhaallijnen wel aardig verzonnen en op een gegeven moment wel goed in elkaar verweven. Het is alleen jammer dat het allemaal iets voorspelbaarder en over het geheel gezien toch een stuk minder spannend is dan het eerste deel. Toch is het allemaal dus wel weer best vermakelijk en zou er zomaar nog een derde deel kunnen komen, maar goed dat merken we vanzelf dan wel weer.

3,0*

Een leuk derde deel in de reeks, al moet gezegd worden dat de stijl van de vorige films overboord is gegooid en er ook een paar scheutjes komedie aan zijn toegevoegd.

Hoewel ik de teleurstelling van sommige mensen best kan begrijpen, vind ik het persoonlijk wel een leuke verandering. De horror blijft op niveau, met enekele sterke schrikmomenten, maar de komedie werkt ook best goed. Die gast die zich voordoet als Sponge John, is echt wel hilarisch.

Daarnaast zitten er gewoon goede kills in, een hoop gore, en vooral een erg sterke vrouwelijke hoofdrolspeelster, waardoor dit derde deel geen moment verveeld. Het vorige deel was ook absoluut niet verkeerd, maar dit is een verfrissend deel en dat doet de reeks absoluut geen kwaad.

Ik kijk alweer uit naar deel 4.

3,5*

Leuke film, waarvan de invulling erg goed is.

Qua verhaal ontstijgt 10 Things I Hate about You zijn genre genoten niet bepaald. Het zijn echter de personages die verrand goed uitgewerkt zijn en die de film tot aangenaam kijkvoer maken. De personages zijn eens een keertje niet zo standaard en worden vooral erg realistisch neergezet. Daarnaast is de humor niet superflauw, maar blijft het leuk en vooral ook erg geloofwaardig. Daarnaast spelen de meeste acteurs, zoals Julia Stiles en Joseph Gordon-Levitt, gewoon behoorlijk goed.

De film heeft daarnaast een fijne aangename soundtrack en laat ik niet vergeten te zeggen dat er enkele leuke bijrollen zijn. Vooral de erg strenge Engelse leraar wist mij een paar keer aan het lachen te krijgen. Sympathieke film dus, met een leuke invulling en daardoor deert het niet, dat het script niet zo heel origineel is.

3,5*

Wat een tegenvallende film dit zeg. Hoewel mijn verwachtingen sowieso niet hoog waren, had ik dit niet verwacht. Van Emmerich verwacht je sowieso geen goed verhaal, maar een beetje lekkere actie is op zijn tijd nooit weg. Helaas valt de film ook op dat gebied tegen.

De special effects zijn niet geweldig. De mammoeten zien er bijvoorbeeld wel goed uit, maar de sabeltandtijger oogt dan weer vreselijk nep. De actie is er wel, maar valt enigszins tegen. Als je dan toch een pretentieloos filmpje maakt mag het qua actie allemaal best wat meer en spectaculairder denk ik zo.

1,5*

Nee, dan zijn de 101 Dalmatiërs van Disney toch een heel stuk leuker. Met echte mensen wordt het al snel flauwer en vooral minder leuk, al was het nog wel redelijk goed uit te zitten.

Vooral de personages zijn pijnlijk onleuk, met die twee boeven voorop. Cruella de Vil straalt hier ook veel minder dreiging uit, dan in de animatiefilm, al doet Glenn Close het overigens nog wel het beste van allemaal. De acties met en rondom de honden zelf zijn nog wel aardig, maar door het slapstick-achtige geneuzel met de boeven.

De weg richting het einde was nog enigszins hilarisch. Het leek op een gegeven moment wel een vervolg van Home Alone, met al die vallen en boobytraps. Maar verder niet echt goed en duidelijk een film, die een hart mist, terwijl de animatieversie dat wel heeft.

2,0*

Voor de extra dimensie heb ook ik deze film op 11-11-11 gekeken.

Achteraf gezien moet ik concluderen dat de film toch niet helemaal overtuigt. Het begint allemaal best aardig met verhaal en mysterie, waar ik op zich best nieuwsgierig naar was.Timothy Gibbs speelt een prima hoofdrol en zet een overtuigend en fijn personage neer. Iemand die grotendeels nuchter en helder denkt, dat is op zich wel fijn in een film als deze.Verder is de sfeer van de film redelijk tot goed.

Daarnaast zitten er een paar redelijke schrikmomenten in de film en tot halverwege is er niets aan de hand. Daarna gaat het echter langzaam maar zeker mis met het einde als absolute dieptepunt. Ik had wel een soort van twist verwacht, maar dit was echt ongelofelijk vergezocht en best lachwekkend eigenlijk.

En dat is best jammer, want een goed einde had van deze film iets heel aardigs gemaakt. Nu haalt het de film echter een stuk naar beneden.

2,5*

Een erg vermakelijke film dit. Het eerste half uur is erg leuk en je vraagt je constant af wat er allemaal gaat gebeuren. Ik had in eerste instantie een vrij serieus drama verwacht, maar met de vrolijke openingcredits hoor je eigenlijk gelijk al dat de film de (zwarte) humor ook niet schuwt. En zo gaat het dan ook eigenlijk. Aan de ene kant is het heel dramatisch wat er allemaal gebeurd, maar aan de andere kant is er ruimte voor humor, soms klunzig, maar regelmatig ook best leuk. Vooral het moment dat Ben Foster zijn gevalletje verliest, doordat die tussen de autodeur kwam, moest ik toch wel even behoorlijk lachen.

De film zit goed in elkaar en weet de verschillende scènes en gebeurtenissen allemaal goed richting dat ene oh zo bepalende tijdstip te dirigeren. Natuurlijk gaat het een en ander soms wat te snel en kun je alles als geheel allemaal misschien wel een toevallige samenloop van omstandigheden noemen, maar vermakelijk is het wel en daarnaast zit de film gewoon knap in elkaar en worden alle lijntjes richting het einde op een mooie manier aan elkaar geknoopt.

3,5*

Boeiende film met een uitblinkende Henry Fonda, die ik steeds meer en meer ga waarderen, naarmate ik meer films met hem zie. De dialogen zijn zeer sterk en ruim vijftig jaar later is de film nog steeds niet gedateerd te noemen. Het was alleen jammer dat de film zo voorspelbaar naar het einde toewerkt. Ik had wel verwerkt dat er steeds meer mannen de zogenaamde dader onschuldig zouden verklaren en dat gebeurde ook. De argumenten waren echter sterk en inhoudelijk zit de film dan ook prima in elkaar. Ik houd wel van dit soort psychologische films.

4,0*

Ik dacht na het zien van de trailer nog een leuke kerstfamiliefilm gevonden te hebben, maar dat viel even vies tegen.

Deze 12 Dogs of Christmas: Great Puppy Rescue heeft echt totaal niets te bieden. Het verhaaltje is simpel, maar komt ook totaal niet op gang, omdat er in de eerste 75 minuten weinig tot niets gedaan wordt met de honden. Het openingsnummer is al dramatisch, omdat dat ook nog eens extreem vals wordt gezongen.

De personages zijn ook tenenkrommend slecht. De ene is nog vervelender dan de ander. Verder valt vooral de slechte montage op, waarbij de basketbalwedstrijd tussen twee schoolteams een ultiem dieptepunt is. Het scoreverloop klopt volgens mij op het einde ook niet en is ook weer zo'n voorbeeld van de goedkope en slechte montage.

Nee als je op zoek bent naar een leuke kerstfilm, moet je deze vooral niet gaan zien. Ik ben niet de enige die er bij ons thuis zo over denkt.

0,5*

Een redelijke actiefilm, met een verhaal dat een soort mix is van Die Hard with a Vengeance en Speed, maar het bij lange na niet haalt bij die twee voorgangers.

Aan de ene kant zeg ik altijd van beter goed gejat, dan slecht bedacht, maar aan de andere kant kan dat er wel voor zorgen, dat het een ongeïnspireerde weinig originele film oplevert. Hier hangt het een beetje in het midden. De actie is niet slecht en zorgt nog wel voor het nodige vermaak. Qua personages en de rest van het verhaal houdt het niet echt over. John Cena is qua fysiek natuurlijk een enorme krachtpatser, maar heeft maar weinig uitstraling. Ook heeft 12 Rounds een gebrek aan humor. Alleen de bad-guy weet op dat gebied nog wat puntjes te scoren.

12 Rounds is simpel vermaak. Het tempo wordt moordend hoog gehouden om de plotgaten te verhullen. Dat er voor het gemak ook al twee ronden voorbij zijn, voordat Cena aan zijn opdracht begint, slaat in feite ook helemaal nergens. Maar goed, qua hersenloze actie is het aardig, als smaakt het uiteindelijk nergens naar.

2,0*

12 Years a Slave heb ik nog op zaterdagavond voor de Oscars mee kunnen pakken. Dat de film de Oscar zou gaan winnen was ook niet echt een verrassing. Ik was vooral benieuwd hoe McQueen het met deze film zou doen. Zijn eerste 2 films waren degelijk en dat geldt eigenlijk ook voor zijn nieuwste.

De acteerrollen zijn in ieder geval meer dan in orde. Chiwetel Ejiofor speelt een goede hoofdrol, maar geen rol die je wegblaast of waar ik echt mee kon meeleven. Wel moet hij een paar lastige scenes spelen, die hij uitermate goed uitvoert. Vooral de scene, waarbij hij met zijn hoof in de strop hangt, terwijl zijn tenen nog net de grond raken en hij een paar minuten moet trappelen, terwijl de wereld om hem heen verder gaat, was bijzonder sterk. Michael Fassbender kon me meer bekoren met zijn rol. Zijn kop is perfect voor de rol en speelt zijn rol van meedogenloze slavendrijver ook met verve. De rest van de rollen zijn ook goed ingevuld, al voegt zo’n rol van een Pitt dan weer niet zo heel veel toe.

Het onderwerp zelf is heftig en McQueen slaagt er slechts ten dele in om de naarheid van de slavernij te tonen. Dat lukt hem een paar keer, waarbij vooral de momenten met de zweep erg goed in beeld worden gebracht. Inhoudelijk hoopte ik dat de film meer emotie bij mij teweeg zou brengen, maar dat gebeurde niet. Dat komt ook omdat de film in het middenstuk wat sleept. Hier en daar valt het wat in herhaling. Uiteindelijk zijn er dan 12 jaar voorbij, maar het vreemde is dat het voor mijn gevoel slechts een paar maanden leken te zijn. Waar zijn omgeving wel ouder is geworden, gemaakt, vond ik dat bij Ejiofor nauwelijks te zien.

Het is al met al een degelijke film geworden, die minder bijzonder is dan zijn twee vorige films. Ik had stiekem op een betere film gehoopt. 12 Years a Slave is verre van slecht, maar wint de Oscar vooral door het onderwerp waar het over gaat. Het acteerwerk is goed, maar echt grote indruk maakt de film op een paar sterke momenten na, dan weer niet.

3,0*

Heerlijke film dit, waarbij Boyle me voor het eerst sinds zijn debuutfilm weer eens volledig meekrijgt. Echt een knap gemaakte film dit, die als enige manco heeft dat de afloop natuurlijk uiterst voorspelbaar is, maar de manier waarop hier naartoe wordt gewerkt is erg mooi gedaan.

James Franco is het eerste grote pluspunt van de film. Hij zet echt een prima hoofdrol neer als de charismatische Ralston, die echt een en al avontuur uitstraalt. Zijn enthousiasme zal gedurende de film wat minder worden, maar in al zijn emoties komt hij in ieder geval ontzettend overtuigend over.

Daarnaast zorgt Boyle vaak voor een mooie cinematografie in zijn films en zo ook hier. De montage is snel en vlot en zorgt er samen met de soms erg mooie plaatjes van de Canyon voor, dat de film op dat gebied erg fraai en afwisselend is. De flashbacks en dromen vond ik niet allemaal even geslaagd. Soms zorgde het ervoor dat ik ietwat uit het daadwerkelijke verhaal geraakte.

Wat echter wel geslaagd is, is de geweldige muziekkeuze. Het ene nummer is nog beter dan het andere en vooral de muziek bij de eindscène is echt ontzettend goed gekozen bij de situatie.

Verder is het moment dat hij zijn arm eraf snijdt/trekt/ kraakt/scheurt, behoorlijk scherp in beeld gebracht, waardoor de impact op mij als kijker nog wat groter was, dan als dit buiten beeld zou zijn gehouden.

Ja al met al een hele sterke film dit. En ook ik heb enorm veel respect voor de echte Ralston. Petje af hoor, voor deze indrukwekkende prestatie!!!!

Dikke 4,0*

Het is allemaal goed kijkbaar, maar echt geweldig is het allemaal niet. Het begint in ieder geval leuk, met een leuk concept en een goede eerste 25 minuten.

Vanaf de vierde opdracht wordt het echter wat ongeloofwaardiger en verliest de film aan kracht, mede doordat de subtiliteit verdwijnt. De vaart blijft er echter wel inzitten en het concept zorgde er wel voor, dat ik toch wel wilde weten hoe het af zou lopen.

Het einde wordt dan wel wat afgeraffeld en is nogal aan de gemakkelijke kant. Erg vergezocht ook, al lang het op de een of andere manier wel voor de hand. Hoewel 13 Sins dan geen hoogvlieger is gebleken, het nogal wat schoonheidsfoutjes kent en niet superspannend is, is het nog wel enigszins vermakelijk, dankzij het leuke concept.

2,5*

Teleurstellende film. Allereerst moet gezegd worden dat John Cusack overtuigend acteert en zeker niet teleurstelt. De rol van Jackson is erg klein deze keer en heeft weinig toegevoegde waarde aan deze film. Tja en dan de film zelf. De film bouwt eerst rustig op om de kijker dan uiteindelijk te laten kennismaken met de beruchte kamer. De schrikmomenten zijn aardig al begint het allemaal op een gegeven moment erg te vervelen en hebben we het wel eens eerder en helaas ook beter gezien. Het rare einde verpest een hoop van de film en geeft het gevoel dat je jezelf als kijker achteraf bedrogen voelt. jammer, want er zijn hoop King verfilmingen die wel goed zijn. Deze behoort helaas niet tot die categorie.

2,0*

Een niet echt overtuigende film, die verder wel aardig wegkijkt.

Het verhaal is op papier nogal ongeloofwaardig, maar komt in beeld zowaar nog redelijk geloofwaardig over. De actiescènes in de film zijn niet slecht en mede daardoor kijkt het best aardig weg. Qua acteerwerk is de film ondermaats. De Niro is nog net voldoende, maar wat Burns hier laat zien is gewoon lachwekkend slecht.

Ook de muzikale score is niet geweldig. Gelukkig is het tempo echter hoog en de film, ondanks de soms wat ongeloofwaardige momenten, best vermakelijk. Toch biedt de film is zijn geheel net te weinig om een voldoende uit te kunnen delen.

2,5*

Hoewel 16 Blocks geen bijzonder originele film is, is de film dankzij een aantal goede achtervolgingsscènes en het prima acteerwerk van Willis en de altijd goede David Morse best vermakelijk om naar te kijken. Def Mos is echter niet bepaald een natuurtalent en kwam op mij af en toe zelfs bijzonder irritant over met dat hoge piepstemmetje van hem. Af en toe is de film zelfs behoorlijk spannend, hoewel het einde helaas wel weer erg voorspelbaar is. Vermakelijk en onderhoudend en wat mij betreft zeker wel een voldoende waard.

3,0*

Een vervolg dat nog hipper wil zijn dan zijn voorganger. Vooral de veelal felle kleuren vallen op. Inhoudelijk is het niet veel, maar vervelen doet het op zich niet.

In feite is dit een soort filmversie van ‘Pimp My Ride’, waarbij vooral getoond wordt hoe mooi men een auto kan maken en hier laat men er ook nog eens bij zien dat zo’n auto ook nog eens verschrikkelijk hard kan racen. Die races zijn best goed gefilmd en mede daardoor is de film nog best vermakelijk, al begint het op een gegeven moment wel wat eentonig te worden.

De acteurs doen hun ding maar zijn vooral opvulling. Gibson is een redelijke vervanger van Diesel en Mendez is ook een leuke toevoeging, vanwege haar uiterlijk, want qua acteren is ze niet best. Verder is dit net als zijn voorganger ook net zo’n film waarbij jij je verstand rustig op nul kunt zetten, met een bakje chips erbij, om te kijken wat er allemaal voorbijkomt.

Redelijke film al met al, maar weinig nieuws onder de zon.

2,5*

Leuker dan ik verwacht had, al waren mijn verwachtingen best laag.

Het begon allemaal nog niet zo heel goed. De eerste twintig minuten zijn behoorlijk rommelig, mede ook doordat er nogal wat personages geïntroduceerd moeten worden. Daarna wordt het allemaal wat beter en krijgen Denzel Washington en Mark Wahlberg de kans om het geheel naar hun hand te zetten. Dat is een goede zet van Kormákur, want daarin ziet hier duidelijk ook de meeste humor.

Het duo vult elkaar goed aan en de quasi-serieuze aanpak werkt goed, want ze hebben er duidelijk veel lol in en dat zorgt af en toe voor best wat leuke momenten. Hoewel het allemaal verre van origineel is, zijn de actiescènes wel verzorgd en ziet het er allemaal prima uit. Hoewel het nergens in uitblinkt of echt groot wordt, moet ik zeggen dat ik me er prima mee vermaakt heb. Het popcorn gehalte is hoog en de fun is groot genoeg om me niet te storen aan fouten in het script e.d.

Een voldoende is het degelijke resultaat.

3,0*

Bij de films van Godard weet je nooit wat je te wachten staat. De ene keer is het interessant, de andere keer misschien wat minder, maar hij benadert het maken van cinema in ieder geval vanuit een origineel uitgangspunt. Bij 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle is dit niet anders. Het is originele cinema, die niet iedereen zal kunnen bekoren.

2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle gaat niet echt over een persoon in het bijzonder. Het gaat over diverse personages, die allemaal wat vertellen over hun acties en handelingen. Godard vertelt wat over de vrouwen, over Parijs, de oorlog, seks, en de maatschappij in het algemeen. Op zijn geheel eigen wijze levert hij kritiek op de mensheid. Ik vind het persoonlijk altijd wel leuk om te zien hoe Godard de zaken aanpakt. Hij heeft lak aan de regels van hoe je moet filmen en dat levert soms best wel goede cinema op. Hier is het grotendeels erg vermakelijk, dankzij een aantal leuke scenes.

Goed dus, al is dit zeker niet de moest toegankelijke Godard, die overigens geen aanrader is om mee te beginnen, wanneer je nog nooit iets van Godard hebt gezien.

3,5*

Een voor zijn tijd zeer zeker knap gemaakte film. Kubrick weet haast van elke film weer wat aparts te maken, zo ook van deze. Toch pakte deze film mij veel minder dan de andere films die ik tot nog toe van de beste man gezien heb.
Het verhaal is traag, maar goed te volgen en het valt op dat er in de hele film erg weinig dialoog in voorkomt. De film bevat een aantal gedenkwaardige scenes, zoals bijvoorbeeld de openingscene, sterke muziek, mooi camerawerk en een apart kleurgebruik. In het begin is dat kleurgebruik best mooi, maar op een gegeven moment krijg je een ruimtereis van 20 minuten met alleen dat kleurgebruik en dat is toch wel een kwartier teveel van het goede. Ook bevatte de film voor mij soms wat saaiere momenten en werd ik zeer zeker niet in de film meegezogen. Ik kan me bij deze film heel goed voorstellen dat je het enorm mooi vindt, maar ook de "tegenstanders" van deze film kan ik goed begrijpen. Mijn mening zit dus ergens in het midden.

3,0*

Ik ben achteraf blij dat ik deze film nooit in de bioscoop heb gezien, want veel stelt het allemaal niet voor. De effecten zijn in het begin wel aardig, maar ogen soms, ondanks het enorme budget ook behoorlijk nep. In het begin van de film is het allemaal nog wel vermakelijk om te zien, waarbij vooral de leuke bijrol van Woody Harrelson er positief uitspringt. Daarnaast is Cusack ook nog wel een aardige keuze, want die man slaagt er meestal wel in, om goed over te komen , zo ook hier.

Verder is het echter allemaal teveel van het goede, te nep en te storend dat de hoofdrolspelers telkens overal net tussendoor glippen en er stenen, water, vuur, ijs, gaten, kraters en weet ik veel allemaal wat, hun het leven bemoeilijkt. Tevens zijn de dialogen matig en de personages zo vlak en stereotiep. Een Amerikaanse film dus bijvoorbeeld de Rus is slecht.

Ach ja had Emmerich dit in hooguit Twee uur gestopt, dan was het nog wel iets beter te overzien geweest. Nu is het pure overkill en duurt de film wat mij betreft gewoon veels te lang. Na het zeer matige 10.000 BC slaagt Emmerich er wederom niet in een goede film af te leveren.

1,5*

In The Mood for Love is een erg mooie film en aangezien dit een soort van vervolg is, met dezelfde hoofdrolspelers en regisseur was ik benieuwd of 2046 net zo’n mooie film zou zijn als zijn voorganger. Helaas is dat niet het geval.

Visueel is film prima, met een fraai kleurgebruik, mooie beelden en prima camerawerk. Inhoudelijk is de film echter wat minder. Het verhaal is door het vele heen en weer gereis soms wat lastig te volgen en de film blijft mede door de matige muziek lang wat afstandelijk, al wordt de film in het tweede gedeelte gelukkig wel een stuk warmer. Ik snap er eigenlijk niets van dat de muziek zo matig is, want in de twee andere films die ik tot nu toe van Wong zag, vond ik dat element juist geweldig.

Qua acteerwerk zit het verder wel goed. Leung en Cheung doen het weer prima en de twee hebben wederom een enorm sterke chemie met elkaar. Erg mooi om te zien. Jammer dat de film wat matig begint en vaak wat afstandelijk blijft, maar voor de rest is het een interessante degelijke film, die ik makkelijk heb uitgekeken. Aardig dus, maar zeker lang niet zo goed als zijn voorganger.

3,0*

Best een vermakelijk filmpje dit. Veel geld verdienen in een Casino, wie droomt daar nu niet van? Voor mij in ieder geval een leuk uitgangspunt, al vind ik pokeren een veel leuker spel dan blackjack, maar ook dit spel kan best leuk zijn.

Het verhaaltje is wel geinig, al wordt het richting einde wat minder en enigszins voorspelbaar. De muziek is aardig en de montage en het camerawerk best hip en sfeervol. De actuers doen het allemaal naar behoren en wat blijft het toch fijn om Spacey weer eens aan het werk te zien. Wat een prima acteur is het toch, al kan hij nog veel beter dan hier.

Het systeem waarmee in de film gewerkt wordt is best leuk verzonnen. Het tellen van kaarten bestaat al langer, maar dan nog ben je afhankelijk van geluk en kun je niet zeker weten of je wel of niet gaat winnen, zoals ze het hier doen voorkomen. Je vergroot alleen je winstkansen.

Maar ondanks dat, weet de film het verhaal nog best geloofwaardig te brengen en is bovenstaand feit hier geen storende factor. het laatste gedeelte van de film had iets scherper gekund, maar desoandanks scoort de film toch makkelijk een voldoende.

3,0*

Sterke film van Iñárritu, die samen Amores Perros en Babel een erg sterke trilogie vormt. Amores Perros is en blijft het meesterwerk, maar 21 Grams mag er zeker zijn.

Net als in de twee andere films mixed Iñárritu diverse verhaallijnen en personages, om die uiteindelijk op een knappe manier met elkaar te verbinden. De film is het eerste halfuur nogal chaotisch met erg veel flashbacks, waardoor het moeilijk te volgen is en ik wat moeite had om in de film te komen. Daarna komt de film gelukkig goed op gang en kwam ik er ook echt goed in. Iñárritu schotelt vanaf dat punt een uiterst boeiende film voor.

Het acteerwerk is ontzettend goed. Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro zetten alle drie een erg sterke rol neer. Watts is misschien nog wel het best, maar de verschillen zijn marginaal en het acteerniveau is gewoon ontzettend hoog. De film heeft tevens een mooie cinematografie en uiteindelijk werd ik er ook behoorlijk door geraakt. De diverse kwetsbare kanten van de mens komen hier goed aan bod.

Een erg geloofwaardig en overtuigend menselijk drama, dat rommelig begint en daarna wel degelijk overtuigt.

4,0*

Toch wel een leuke en vermakelijk filmpje.

Ik ben verder niet bekend met de serie van vroeger. Ik denk dat dat wel een voordeel is, want daardoor kwam het misschien wel leuker en verfrissender over. Hill en Tatum vormen een aardig leuk koppel. Vooral Hill laat zien, toch erg geschikt te zijn voor komedies en komt reglmatig erg grappig voor de dag.Tatum is net wat minder goed op dreef.

Het verhaaltje is verder niet zo heel bijzonder, maar door de geslaagde grappen en het vlotte verloop van alles, is dat niet erg. Ook wel leuk dat op het einde Depp en partner nog even voorbij kwamen, zoals het natuurlijk ook hoort bij dit soort films.

3,0*

Best een leuk vervolg, dat het niveau van het eerste deel zo’n beetje weet te evenaren.

Het begin en het einde zijn wel duidelijk het leukst. Tussendoor zakt het niveau en vooral ook de humor wel wat in, maar gelukkig ook nooit zover, dat het echt vervelend wordt. Tatum en Hill vormen inmiddels wel een leuk ingespeeld duo en hebben een prima chemie met elkaar.

Het verhaal stelt niet teveel voor, maar werkt goed als kapstok voor de grappen. Het is hier en daar wat herhalend, maar door de zelfspot van dit vervolg, weet men dat probleem goed te omzeilen. Het einde is trouwens echt heel leuk en vooral de aftiteling, waarbij alle mogelijke vervolgen de revue passeren.

23 Jump Street zal ongetwijfeld ook nog wel volgen en als het weer van dit niveau is, vind ik dat geen enkel probleem.

3,0*

22 Mei heeft mij enigszins teleurgesteld. Niet dat mijn verwachtingen nu zo bijzonder hoog waren, maar met een evenaring van Mortiers debuut Ex Drummer zou ik al tevreden geweest zijn. Helaas zat dat er duidelijk niet in.

Deze 22 Mei is in ieder geval een veel rauwere film, zonder enige vorm van cynisme, waarbij we een hoofdrolspeler zien worstelen met de vraag, of hij schuld heeft aan de explosie in het winkelcentrum, waarvan hij bewaker was. Er komen nogal wat personen aan bod, die hierbij aanwezig waren, maar dat vond ik soms wel wat teveel van het goede. Het maakt het geheel op momenten nogal eentonig en weinig afwisselend.

Audiovisueel blinkt de film ook niet echt uit. Alleen de explosie zelf, wordt op een geweldige manier in beeld gebracht en is indrukwekkend om te zien. Verder oogt het allemaal erg grauw, en lijkt het vaak een herhaling van zetten te zijn, waardoor het enigszins verveelt. Afgezien vande explosie, zijn het begin en het laatste gedeelte best goed. Het middenstuk kon mij duidelijk niet zo heel goed bekoren en vond ik soms lichtelijk vervelend.

Mortier weet op mij tot nu toe in ieder geval nog geen indruk te maken.

2,0*