Opinions

"We're gonna put on this show whether Crystal wants it or not."

Het vorige deel was redelijk, maar vroeg nou niet echt om een vervolg.

In 'Sing 2' heeft Buster Moon een succesvol theaterprogramma op poten gezet die elke avond steevast uitverkocht is. Dit lokale succes is hem blijkbaar niet goed genoeg, gezien hij grotere dromen heeft. Hiervoor reist hij met zijn vaste club af naar Redshore City (variant op Las Vegas) om zich te bewijzen op een groter podium.

Dat groter niet altijd beter is bewijst dit deel. De film is namelijk erg overvol te noemen en in feite gebeurt er eigenlijk niets van belang. Er worden allerlei subplots uit de lucht gegrepen om het geheel maar aan elkaar te kunnen knopen. Hier en daar worden er pogingen gedaan om de personages iets uit te diepen, maar dat loopt ook op niets uit.

Veel kracht gaat uit van de muziek. Wederom wordt er een grote blik aan hits opengetrokken en met Bono onder de gelederen heb je een gelauwerde artiest te pakken. Voor de rest zitten er een paar aardige grappen en leuke situaties in verwerkt; Miss Crawly die losgaat op System of a Down is geniaal!

Al met al een onnodig vervolg, maar best te doen als er niets anders voorhanden is.

Kleine 3,0 sterren.

"You can never do anything by half."

'Begin Again' wou ik altijd al eens zien, totdat deze nieuwe titel van John Carney mijn interesse trok. Dit is jammer genoeg een film die niet veel aandacht zal trekken, maar na het zien hiervan zal iedereen lovend zijn.

De film is gesitueerd in het Dublin van de jaren '80; een periode met geen tot weinig toekomstperspectief en waarin iedereen de oversteek maakt naar Engeland om hun heil te zoeken. Dit is niet anders voor de protagonist wiens ouders op het punt staan te scheiden te midden van een financiële crisis.

Voor het verhaal zal 'Sing Street' nooit de originaliteitsprijs winnen, aangezien het de zoveelste film is waar een jongen indruk moet maken op het ongrijpbare meisje. Dit keer dus door het vormen van een band en het schrijven van liedjes die gebaseerd zijn op hun ontwikkeling. Dit vormt de basis naar een ontroerende coming-of-age waar Conor zijn eigen identiteit in moet vinden, gesteund door wijselijk advies van zijn broer die toch meer in zijn mars heeft. Daarbij wordt er slim omgegaan door subtiel steeds een tipje van de sluier op te lichten en zowat elk personage een achtergrond mee te geven.

De meal ticket is zonder twijfel de muziek. Naast de passende soundtrack weet men ook te komen met originele liedjes die erg aanstekelijk zijn. Carney brengt het enthousiasme hiervan goed in beeld, van de clips gevuld met humor tot en met de fantasie die op een gegeven moment steeds meer de overhand neemt. Als kijker kun je niets anders dan meegaan in deze vrolijkheid die soms bitterzoet stemt.

Al met al een heerlijke coming-of-age die met veel liefde in elkaar is gezet, geweldig.

Dikke 3,5 sterren.

Gisteren dan ook eindelijk in de bios gezien. Toch wel een film waar ik tamelijk hoge verwachtingen bij had na alle lovende berichten gelezen te hebben en deze zijn deels ingelost.

De film begint gelijk al goed met het filmpje van een gezin dat aan een boom wordt opgehangen, ik zou me geen beter begin van een horror kunnen wensen waarbij je als kijker gelijk met een gruwelijke scène wordt geconfronteerd.

Van de producers van Insidious en Paranormal Activity verwacht ik dan ook niks anders. Al is het gegeven van een gezin dat naar een nieuwe woning verhuist waar het het niet helemaal in orde is, wel weer erg cliché. Maar de uitwerking is gelukkig wel heel goed.

De verscheidene found footage filmrollen die Ethan Hawke's personage Ellison vindt zijn echt luguber te noemen met de moorden die erop staan, ondanks vrolijke namen als: BBQ '79, Lawn Work '86, Pool Party '66, Sleepy Time '98 en Family Hanging Out '11.
De filmpjes hebben veel weg van snuff filmpjes.

Des te meer van deze filmrollen hij bekijkt ontdekt hij wel een erg obscuur personage genaamd Bughuul of Mr. Boogie voor de kleine kinderen, dat volgens de legende zielen van kinderen opeet om in leven te blijven.
Zo komt zijn gezin dus in gevaar.

Wat hierop volgt zijn met name vele nachtelijke scènes waarbij Ellison op onderzoek gaat en in enge situaties terecht komt. De één wat meer geslaagd dan de ander. Zo vond ik bijvoorbeeld de scène met de overleden kinderen die een soort van verstoppertje spelen met Ellison niet echt geslaagd. Qua make-up zagen ze er echt niet eng uit, dat was wel wat minder.

Het einde is wel wat gehaast met de verhuizing en je zag min of meer al aankomen dat zijn dochtertje iets met hem zou uithalen, wat uiteindelijk resulteert in Ellison's dood. Wat toch wel passend is bij deze film.

En dan vergeet ik misschien nog het belangrijkste van de film te noemen, namelijk de soundtrack die voor een zeer onheilspellende sfeer zorgt.
Lange tijd heb ik geen soundtrack gehoord die me zo een beklemmende en claustrofobische sfeer gaf als bij Sinister. Op sommige momenten moet ik zelfs mijn adem ervoor inhouden, omdat ik door de muziek gewoon niet wist wat er zou gaan gebeuren.

Al met al toch wel een geslaagde horror met goede schrikmomenten en een uitstekend spelende Ethan Hawke. Toch wel de beste horrorfilm van 2012 denk ik, die al vrij mager was qua horror.

Kleine 4,0 sterren.

"I'm not gonna let him finish that movie!"

Sinister (2012) was drie jaar geleden een mooie verrassing in een al mager jaar qua horror. Dus met dit vervolg had ik vrij hoge verwachtingen, maar afgaande op de eerste negatieve reviews heb ik deze getemperd. Helaas moet ik hierin meegaan, omdat dit vehikel een ware uitputtingsslag is.

In dit deel probeert de - inmiddels - ex-sheriff die Ellison Oswalt hielp met zijn onderzoek meer te weten te komen over Buhguul. Bijkans komt hij een moeder en haar twee zoontjes tegen die een huis gaan bewonen waar Mr. Boogie flink heeft huisgehouden. Op zich een aardige opzet zou je zeggen, ware het niet dat de uitwerking wel erg fragmentarisch is.

Als kijker krijg je namelijk te maken met een vermoeiend familiedrama en vraag je jezelf meerdere malen af waar de echte horror blijft; hier kun je lang op wachten. Zelfs de befaamde en bovenal lugubere snuff filmpjes wat deel één zo goed doet, kunnen hier nauwelijks een deuk in een pakje boter slaan. Alleen twee van deze filmpjes komen nog enigszins in de buurt en het is dat de soundtrack op momenten weer lekker onheilspellend is.

Het probleem van 'Sinister 2' is dat men nooit ofte nimmer enige vorm van spanning kan creëren. Daarvoor leunt het geheel te veel op goedkope jump scares die al gauw vervelend worden. Des te jammer is het dat de film nooit eng wil worden, laat staan een beklemmende sfeer opbouwt. Wat dat betreft mis ik het psychologische machtsspelletje van het vorige deel.

Al met al is dit vervolg een deceptie te noemen. Het zal productiebedrijf Blumhouse waarschijnlijk niets kunnen schelen, aangezien ze vrolijk verder gaan met hun lopendebandwerk. Nu maar hopen dat er tussen het gros een verborgen pareltje ligt.

1,5 Sterren.

Op zich wel een geinige film en er zitten zeker wel wat leuke kills tussen.

Met een iets betere uitwerking had dit wel een topfilm kunnen zijn.

Helaas blijf ik nu op 2,5 sterren steken.

"He won't give up."

Met 'Big Game' had Jalmari Helander zich al eens eerder gewaagd aan het actiegenre, maar dit is toch wel weer andere koek.

Jorma Tommila schittert hier als de zwijgzame protagonist Aatami. Hij is een goudzoeker die te midden van de Tweede Wereldoorlog net op een grote hoeveelheid goud is gestuit. Lang kan hij echter niet genieten van zijn buit, want onderweg naar de dichtstbijzijnde stad wordt hij beroofd door Nazi's.

Op deze wijze volgt er een bloederig kat-en-muisspel. Hierbij fungeert Aatami als een waar eenmansleger à la Rambo. Dit levert een aantal gory kills op, waarbij de ledematen vrolijk door de lucht vliegen. Het is lekker over-the-top te noemen en op momenten zelfs grappig; dat had ik niet zo snel verwacht bij een dergelijke gritty flick.

Qua opzet had ik alleen wel meer actie verwacht. Daarvoor is de pacing soms nogal traag en lijkt er weinig te gebeuren, hoewel de look and feel er zeker mag zijn. De personages zijn ook niet al te denderend. Met leukere dialogen en meer spanning zouden de rustigere hoofdstukken vermakelijker zijn, maar nu was het af en toe lastig om mijn aandacht erbij te houden.

Al met al is 'Sisu' best vermakelijk voor tussendoor, maar helaas niet de topper die ik verwachtte te zien.

Dikke 3,0 sterren.

Redelijke comedy met Jonah Hill die altijd wel garant staat voor wat leuke grappen, rare situaties en zijn vuilbekkerij.

De kinderen zijn op zich ook wel goed gecast, met name Landry Bender was erg goed.

Dat het tegen het einde aan een beetje moralistisch wordt is wel wat jammer, maar daar ontkom je denk ik niet aan in zulke film. Al zorgt het wel dat de film meer een 'body' krijgt.

Al met al toch wel een redelijk fijne comedy voor als je niks te doen hebt.

Ik heb trouwens de unrated versie gezien die zes minuten langer is, alleen ik heb echt geen flauw idee wat daar zo 'unrated' aan is. Hooguit een paar ontblote borsten, maar dat was het dan ook wel.

Kleine 2,5 sterren.

Aardig tussendoortje, leuke onderhoudende film die niet boven zichzelf uitstijgt (helaas).

Voor de rest zitten weer de nodige clichés in deze film, alleen jammer dat het nergens echt eng wordt.

Het einde daarentegen was wel verrassend te noemen.

3,0 Sterren.

"You need to get the fuck out of here."

Het gegeven doet me lichtelijk denken aan Dark Skies (2013). Gelukkig zitten er niet dezelfde uitgekauwde clichés in deze film, daarnaast bevindt Skinwalker Ranch zich in het found footage genre.

Het wordt redelijk opgebouwd met de introductie van de verscheidene wetenschappers en hier en daar een scare ertussen. Doordat er zoveel personages inzitten had ik weinig feeling met ze, maar met zo een dergelijke film is dat eigenlijk niet nodig. Om tegen het einde aan aardig los te gaan.

Het enige minpunt is dat het nergens eng wordt, althans ik werd nergens bang van. En dat is best jammer te noemen, omdat er toch wat leuke vondsten in zitten. Zoals Onderhond al aangeeft is het net iets braaf.

Al met al oké om eens te zien, je moet alleen wel van zulke genrefilms houden. Het is namelijk niet veel nieuws onder de zon.

Kleine 2,5 sterren.

Ik had deze gisteren bij een vriend gezien en ik vond het verhaal maar matig, visueel zag het er wel goed uit. Het acteren was soms echt om te lachen. Ik vind het wel leuk dat deze film zich als een soort van strip afspeelt.

Maar meer dan 2, 5 sterren krijgt 'ie toch echt niet van mij.

Vandaag nog in de bios gezien om te kijken of deze Bond-film daadwerkelijk de beste Bond ooit is.

En op zich is het wel een hele vooruitgang ten opzichte van Quantum of Solace, maar echt weggeblazen ben ik nou ook weer niet door deze film.

De film begint er goed met een achtervolgingsscène, wat je in feite ook al in de trailer voorbij hebt zien komen. Maar daarna verzandt de film in langdradigheid met teveel overbodige scènes.

Het verhaal vond ik ook maar zo-zo, er werd wel erg veel aan het toeval overgelaten...
Plus het (misbruik) Bérénice Marlohe. Zit er dan eindelijk een mooie Bondgirl in de film, is ze maar in vier scènes te zien en dan wordt ze ook nog eens genadeloos gedood met een Bond die er maar wat naar staat te kijken... Dat was toch wel een beetje een deceptie.

Javier Bardem als (homoseksuele) was dan wel weer erg geslaagd. Lekker over de top.

Leuk is ook om enkele knipogen naar het verleden te zien, zoals de Aston Martin DB5 die weer zijn intrede maakt en zelfs zijn gadgets mag laten zien. Al zou het toch wel lachen zijn geweest als er ook daadwerkelijk van de schietstoel gebruik was gemaakt.

Al met al op zich wel een vermakelijke film hoor als je het kan uitzetten en om de langdradigheid heen kan. Alleen jammer dat het niet zo rauw is als Casino Royale, dat vind ik nog steeds de beste Bond-film tot nu toe.
Kleine 3,5 sterren.

Heibel in de alarmcentrale.

Gustav Möller levert een prima debuut af.

De vergelijking met een 'Locke' is natuurlijk snel gemaakt; ook hier neemt de telefoon een belangrijke rol aan, terwijl alles in real time gebeurt op één locatie. De plaats van handeling is ditmaal een alarmcentrale waar een politieman noodoproepen beantwoordt, om vervolgens terecht te komen in een ontvoering. Een saillant detail is dat hij gedegradeerd is tot deze functie in afwachting van een rechtszaak wat zijn recalcitrante houding verklaart.

Wat volgt is een spannende race tegen de klok om de ontvoerde vrouw te redden. Als kijker word je meegenomen naar de machteloosheid die Asger voelt, omdat hij enkel telefonisch instructies kan geven. De dichte cameravoering op Jakob Cedergren zorgt ervoor dat je alles meekrijgt van zijn personage, welke hevig leunt op zijn mimiek en stem om verscheidene emoties tentoon te stellen. Erg knap hoe hij dit de hele film volhoudt, gezien de long takes.

Middels het sterke sound design wordt de kracht van de suggestie goed gewekt. Hierbij zijn met name de verstikkende stiltes en de momenten waarop je alleen stemmen hoort intrigerend te noemen. Toch schurkt het dat de plotwendingen niet helemaal stroken met hetgeen wat is voorgevallen. Eveneens kun je vraagtekens zetten bij de gemaakte keuzes. Op deze manier kun je je enigszins bedrogen voelen.

Al met al is 'Den Skyldige' een degelijke thriller, zolang je maar niet te veel let op alle onwaarschijnlijkheden.

Dikke 3,0 sterren.

"Vaya con Dios, you son of a bitch!"

Omdat ik het vervolg met Frank Grillo en Iko Uwais graag wil zien, heb ik dit deel eerst maar eens opgezet.

Een groepje vrienden wordt na een uitbundig feestje in een penthouse wakker gemaakt door een raar blauw licht. Het blijkt voor hen helaas geen kater te zijn, maar een heuse invasie van aliens. En zo zie je hoe dit groepje tracht te overleven, terwijl de aliens langzaamaan dichterbij komen.

Het simpele verhaaltje is uiteraard slechts een kapstok om de aliens tentoon te stellen. Echter zou het wel helpen als de cast enigszins zou meewerken. Er is niet gekozen voor grote namen, maar op basis van hun eerdere werk zijn het capabele acteurs. Het zorgt ervoor dat de dialogen bij tijd en wijle nogal lachwekkend overkomen.

De gebroeders Strause staan bekend om hun werk in visuele effecten en dat is zeker terug te zien. 'Skyline' heeft de nodige visuele bombast die je als kijker al gauw het gebeuren rondom de personages laat vergeten. Het design van de aliens ziet er tof uit en je wordt getrakteerd op een aantal grootse scènes. Een interessante bijkomstigheid is het onverwachtse slot.

Al met al best een vermakelijke Sci-Fi. Dat had ik van tevoren eigenlijk niet verwacht. Op naar het vervolg.

3,0 Sterren.

"This is stupid."

Tja, The Rock die voor de zoveelste keer in een B-film speelt. Gelukkig was de airco wel lekker in de bios.

Ditmaal mag The Rock komen opdraven als een veiligheidsadviseur met een kunstbeen die terroristen van zich af moet vechten in een state of the art wolkenkrabber. Het gebeuren ontvouwt zich als een 'The Towering Inferno' meets 'Die Hard', opdat er maar een USB-stick bemachtigd kan worden.

Jammer genoeg is het geheel vlees noch vis; als rampenfilm is het opzichtig nep en als actiefilm te soft. Er is simpelweg geen gevoel van gevaar aanwezig, gezien Will Sawyer nooit echt in de problemen komt. Debet daaraan is het overmatig gebruik van de green screen, waardoor je als kijker nooit de gepoogde spanning ervaart.

De inspiratie is dan ook ver te zoeken met: bordkartonnen personages, clichés, domme beslissingen en een erg voorspelbaar verloop. Niet dat er enige moeite wordt gedaan om van 'Skyscraper' iets origineels te maken, vooral omdat men overduidelijk leentjebuur speelt bij andere films. Met als gevolg dat er nauwelijks spanning en sensatie aanwezig is.

Al met al een matig vehikel dat je zo weer vergeten bent. Als The Rock nou eens kiest voor kwaliteit in plaats van kwantiteit had hij zo een aantal memorabele films op zijn naam staan, maar dit soort werk is tien keer niets.

2,0 Sterren.

"This has nothing to do with me."

Wat een opmerkelijk filmpje zeg.

Het begint gelijk al met de aankleding; als kijker krijg je binnen een mum van tijd te maken met een gifgroen decor en een roodharig meisje dat voor een mooi contrast zorgt. Het oogt fris en weet deze gehanteerde stijl gedurende de speelduur vast te houden. Alleen jammer dat de audio niet altijd even goed meewerkt, waardoor het dialoog op momenten onverstaanbaar is.

Qua verhaal en verloop is het lekker mysterieus gehouden, iets wat meteen wordt ingezet bij de ontmoeting van het vrouwelijke hoofdpersonage. De introductie van de overige karakters d.m.v. een kleine flashback werkt prima, hoewel bepaalde wendingen wellicht iets te vergezocht zijn.

Daarnaast had het gebeuren harder gemogen, zeker als je voor een titel als 'Slasher House' kiest. Nu is het veelal tam te noemen. De film moet het dan ook meer van de sfeer en het visuele hebben om het overeind te houden.

Al met al redelijk, vooral als je kijkt naar het budget waarmee dit is neergezet.

2,5 Sterren.

Mwah, het eerste uur is op zich nog wel vermakelijk om te zien en ik zat er ook echt in.
Alleen bij het gedeelte met de rechtszaak waren ze mij kwijt, ik was toen ook zelfs half in slaap gevallen...

3,0 Sterren.

"Move on and forget about all of this."

Ergens past het wel om Russell Crowe hier als uitgerangeerde detective aan het werk te zien.

Crowe draaft hier op als een voormalig rechercheur die lijdt aan geheugenverlies. Op onverwachtse wijze wordt hij via een stichting ingeschakeld om een ter dood veroordeelde vrij te pleiten. Een saillant detail is dat de veroordeelde door toedoen van hem in de bak is beland.

Hierop volgt er een aardige whodunit, waarbij je als kijker bij de hand wordt genomen om verscheidene personages en flashbacks te beschouwen. Op een gegeven moment wordt het zelfs een soort van film-in-een-film. Dit kabbelt allemaal best prima voort, ondanks een aantal opzichtige toevalligheden.

Wel had ik graag meer de focus op Crowe's karakter willen zien, want het alsmaar schakelen naar anderen werkte soms nogal afleidend. Daarbij helpt het niet echt dat zowat iedereen clichématig wordt neergezet; het past niet zozeer bij de bedoelde toon van de film. Het scheelt gelukkig wel dat Crowe het naar behoren doet als een doorleefde detective.

Al met al is 'Sleeping Dogs' een redelijke thriller voor tussendoor, maar veel zul je hier niet aan missen.

Kleine 3,0 sterren.

"They said it was just going to be an easy grab."

Blijkbaar is dit een remake van een Franse film, maar echt verheffend is het allemaal niet.

Het gegeven is uiteraard erg clichématig; een agent steelt zonder het te weten drugs van een misdaadbaron waarop laatstgenoemde wraak wil nemen. Het vormt de opmaat naar een voorspelbaar verhaaltje dat aan elkaar hangt van vele toevalligheden en vergezochte wendingen.

Juist het redden van zijn zoon zou een prioriteit moeten zijn, maar dit wordt al gauw afgezwakt. Naast het feit dat zowat elk personage een stompzinnig motief meekrijgt, om het dunne plot maar voort te kunnen stuwen. Het resulteert zich in een onnodige ingewikkeldheid hoe eenieder met elkaar is verbonden. Wat dat betreft spreken de domme handelingen voor zichzelf.

Uit de Las Vegas setting had meer gehaald kunnen worden, maar verder dan een paar sfeervolle beelden komt men niet. Desondanks is de pacing best redelijk en zorgen de aardige actiescènes ervoor dat je als kijker nog enigszins kan genieten. Het is alleen wel jammer dat het personage van Jamie Foxx zo onoverwinnelijk wordt neergezet, ondanks de gevolgen van zijn verwondingen die - ogenschijnlijk - enkel opspelen als de actie is afgelopen.

Al met al een spanningsloze actiefilm waar een hoop aan schort. Dat er zelfs gehint wordt naar een vervolg is dan ook lachwekkend.

2,0 Sterren.

Kansloze romcom.

Ik had me verheugd op een luchtig filmpje, maar helaas bleek het tegendeel waar te zijn en heb ik me meer geërgerd.

Qua verhaal is het vrij doorsnee te noemen. Nu deert dit mij niet bij soortgelijke films, maar dan moeten er wel 'likeable' personages inzitten, een flinke dosis humor en wat romantiek. Helaas zijn al deze drie aspecten afwezig. Bij mij is het helaas maar tot een paar keer glimlachen gebleven. De humor kwam erg geforceerd op me over en was totaal niet grappig. Tevens deden de oppervlakkige personages me gewoonweg niks.

Lacey Chabert kan ondanks haar leuke aanwezigheid ook niks hieraan doen. Haar personage Dale werd dommig neergezet, kan geen hints oppikken en om het over haar vriendinnen al helemaal niet te hebben.

Al met al erg pover, ik snap wel waarom deze film drie jaar op de plank heeft gelegen. Wat mij betreft kon 'ie ook op de plank blijven liggen.

1,0 Sterren.

Erg vermakelijke combinatie van horror en comedy. Met name erg genoten van de burgemeester en de politieagent.

En op zich wel goede special effects moet ik zeggen, die wormen zagen er soms best nasty uit, zelfde geldt ook voor de transformatie van Grant.

3,0 Sterren voor geinige pulp.

Ik was vanmiddag eigenlijk van plan om samen met een vriend naar The Curious Case of Benjamin Button te gaan, maar we waren te laat aangekomen. Dus maar voor Slumdog Millionaire gegaan en ik heb er echt geen spijt van, ik ben juist blij dat we te laat waren.

Want na de afloop van deze film kwam ik gewoon superlatieven tekort, zo geniaal was deze film.

Alles klopt gewoon aan deze film. Vooral hoe het verteld wordt aan de hand van de antwoorden die hij geeft en dat er dan een flashback van zijn jeugd plaatsvindt.
Wat vooral aan het einde duidelijk wordt is dat hij het allemaal doet voor zijn jeugdliefde Latika. En ik moet zeggen wat een mooie vrouw is dat zeg.

Het verhaal is dus echt sterk en elk personage wordt goed uitgediept. Over Latika had ik toch graag meer willen weten, maar dat deert niet.
De settings zijn goed, je ziet ook daadwerkelijk de sloppenwijken en dus ook de harde werkelijkheid voor veel Indiërs.

Eindstand: ik ging naar een film waar ik eigenlijk weinig verwachtingen van had. Maar ik bleef van het begin tot eind geboeid naar deze film kijken.

Terecht een Oscar voor Beste Film gewonnen en van mij dan ook 5, 0 sterren.

Liefde en citroenen...

Blijkbaar is dit een verfilming van het gelijknamige roman, dus het redelijk clichématige verhaal was al een gegeven.

Zoals eerder gezegd, weet het niets nieuws te brengen binnen de gebaande paden van het romcom genre; cliché op cliché eigenlijk. Hoewel ik toch verrast werd door de dood van Agnes' moeder, waardoor er wat drama ingebracht wordt.

Desondanks kijkt het geheel aardig weg door Rakel Wärmländer die haar personage op een leuke wijze neerzet, ondanks dat Agnes soms erg naïef overkomt. Echt grappig wordt het overigens nergens, maar de film heeft zo wel zijn momenten. De kracht ligt dan ook meer in de subtiliteit van bepaalde dingen, zoals de manier waarop haar liefde voor koken geportretteerd wordt en hoe onlosmakelijk citroenen hierbij zijn verbonden.

Al met al best oké, maar verwacht niets vernieuwend te zien. Ida Redig levert trouwens een fijne cover af van Fleetwood Mac's 'Everywhere'.

2,5 Sterren.

Interessante zwarte comedy.

In deze film moet je zeker geen platte grappen verwachten waar je niet meer van bijkomt, maar meer gedoseerde zwarte humor in een soort van surrealistische setting waar niemand met elkaar kan opschieten. De verscheidene uiteenlopende personages zorgen er ook voor dat de film interessant blijft. Wederom zie ik Rebel Wilson, gelukkig heeft zij maar een klein rolletje en de rol van Dolph Lundgren als 'dokter' is ook weer eens wat anders dan zijn standaard actierollen.

Het tempo is hier en daar wat aan de langzame kant, maar de pay-off is zeker de moeite waard te noemen.

Kleine 3,0 sterren.

"It's smiling at me."

Vooraf dacht ik dat dit weer de zoveelste generieke horror zou worden, maar deze film overstijgt met gemak alle middelmaat.

Na een noodlottig ongeval met een patiënt lijkt psychiater Rose Cotter geplaagd te worden door iets onbekends waar ze de vinger maar niet op kan leggen. Terwijl Rose onderzoek doet naar dit fenomeen moet zij haar eigen traumatische verleden onder ogen komen. Het leidt tot een bizarre zoektocht waar zowat niemand haar lijkt te geloven.

'Smile' doet mij denken aan een mix tussen 'The Ring' en 'It Follows'. Het is weliswaar niet helemaal origineel, maar het werkt wonderwel. Ditmaal wordt de vloek overgebracht in de vorm van een glimlach. Het heeft iets ongemakkelijks, want een glimlach associeer je al gauw met positiviteit en niet met zoveel ellende. De wijze waarop er gespeeld wordt met verscheidene beelden van een glimlach speelt hier goed op in; is het echt of niet?

Vanaf het begin wordt er gelijk een onheilspellend sfeertje gecreëerd dat over het geheel aanwezig blijft. De dik aangezette score en jump scares helpen daar uitstekend bij. Hierdoor blijf je als kijker op je hoede, want je weet niet wanneer er weer iets gruwelijks gaat gebeuren. Wat dat betreft is de film spannend te noemen. De gore is ook lekker in your face, heerlijk!

Al met al een sterk debuut van Parker Finn. Dit smaakt zeker naar meer.

Dikke 3,5 sterren.

"This isn't my fight."

Snake Eyes vond ik het tofste personage uit de 'G.I. Joe' films. Dus ik keek hier best naar uit, maar dit is uitermate teleurstellend te noemen.

In deze reboot/prequel wordt er een andere draai gegeven aan de oorsprong van Snake Eyes. Hij is op zoek naar de moordenaar van zijn vader en komt via via terecht bij de Arashikage ninja clan. Op deze manier probeert hij zijn recht te halen, maar het valt te betwijfelen of het eervol is.

Er wordt veel tijd besteed aan de ellenlange training van Snake Eyes om hem als volwaardig lid van de clan in te wijden. Deze sequenties zijn te simpel voor woorden en slaan werkelijk nergens op. Daarbij helpt de nietszeggende présence van Henry Golding niet. Als kijker moet je jezelf hier wel enigszins doorheen zien te worstelen, ondanks de aardige setting.

De actie is op zich te doen. Het grootste heikel punt is alleen wel de shaky cam, waardoor het lastig is om de actie te volgen. Niet dat er echt veel bijzonders gebeurt, gezien het merendeel nogal tam en bloedeloos is. Het maakt dan eigenlijk niet meer uit hoeveel zwaard- en vuurgevechten je er tegenaan gooit. Het onzinnige slot spreekt wat dat betreft boekdelen. Om vooral niet te vergeten dat een toffe martial arts acteur als Iko Uwais volledig onderbenut wordt; what the heck?!

Al met al is 'Snake Eyes' een erg nietszeggende reboot geworden. Als de rest van dit nieuwe universum ook zo wordt, heb ik er weinig vertrouwen in.

Kleine 2,5 sterren.

Ik had 'm opgenomen en vanochtend maar eens gekeken en ik vond het op zich wel een vermakelijke film, maar als Samuel L. Jackson er niet in had meegespeeld, zou deze film niet al te veel voorstellen. Want iedereen weet dat Samuel L. Jackson the baddest motherfucker is.
En dat in combinatie met deze zin: I have had it with these motherfuckin' snakes on this motherfuckin' plane" helemaal top.
Het verhaal stelt uiteraard niet al te veel voor en die slangen zien er ook niet al te echt uit. Maar sommige scènes hadden toch wel wat, zoals: *De scène met het stelletje in de wc die bezig zijn met elkaar en dat er dan een slang komt die in haar borst bijt.
*Die ene scène dat die man aan het plassen is ook wel lachen en dan auw bijt 'ie m in z'n penis (dat is geen prettige gedachte als man zijnde).
*Een scène die ook wel pijnlijk is, is dat die vrouw met haar hak op de hoofd van een man trap en die hak blijft dan nog vast zitten in die hoofd.
*En die ene scène met die big ass slang dat die die ene rijkaard helemaal opeet.

Ik had eigenlijk wel meer van Kenan's bijrol verwacht, nu vond ik 'm wel aardig, terwijl ik er toch iets meer van had verwacht.

Al met al geef ik deze film 3, 0 sterren.

EDIT: Trouwens wel opmerkelijk dat deze film zo snel op tv is, want meestal duurt het wel iets van 3 jaar voordat bioscoopfilms op tv komen, ik ben dan ook benieuwd wat voor deal RTL heeft gesloten.

Teveel drama en te weinig actie.

Gisteren in de bios meegepakt en niet al te bijzonder als ik eerlijk ben.
De berichten dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten zal ik ook maar met een korreltje zout nemen, want de capriolen die The Rock in deze film moet uithalen zijn gewoonweg niet geloofwaardig te noemen.

En daarmee kom ik gelijk bij mijn eerste minpunt: The Rock. Ik kan deze breedgeschouderde spierbundel gewoon niet serieus nemen als overbezorgde vader, het komt naar mijn mening te geforceerd over. Al is het wel te zien dat hij zijn best doet, zo perst hij er nog wat tranen uit bij een emotionele scène die niet echt emotioneel overkwam. En dat hij neergeslagen wordt door een paar bad guys zag er ook best lachwekkend uit. Ik zie hem dan ook liever in een over-the-top actiefilm, zoals laatst in G.I. Joe: Retaliation (2013)

Het verhaal zelf is vrij vlak, 'middle of the road'. Nergens wordt het bijzonder en ik zat me soms echt te vervelen, vooral als de dik aangezette score met het dramatische strijkwerk weer voor de zoveelste keer te horen was in een nietszeggende scène.
De actie zelf is nihil, er komen welgeteld maar drie actiescènes in voor. Deze zien er erg generiek uit, maar konden er wel mee door.

Al met al is het toch een geval van net niet met deze film. Als je dikke actie verwacht zit je fout en als je een sterk drama verwacht, dan zit je ook fout.

Kleine 2,5 sterren.

"The train is the world, we the humanity."

Voor een goede beleving toch maar meegepakt in de bios en ik ben aangenaam verrast moet ik zeggen. Regisseur Joon-ho Bong en producer Chan-wook Park leveren hiermee prima werk af. Hierbij helpt het als je bekend bent met hun eerdere filmrepertoire, zo mag bijvoorbeeld - de graag geziene - Kang-ho Song komen opdraven.

Qua gegeven is 'Snowpiercer' eigenlijk een absurdistisch vehikel, waarbij onlogica en plotgaten niet geschuwd worden. Als je hier doorheen weet te kijken, hou je een leuke film over. De manier waarop het contrast wordt geschetst tussen de armen en de rijken is interessant en wordt met een lichte maatschappijkritische noot gebracht.

Eenmaal als de opstand op gang is gekomen, val je als kijker van de ene verbazing in de andere; de verscheidene wagons hebben elk weer een ander doel en uitstraling. Hierdoor blijft het steeds een verrassing wat je te zien zal krijgen. Wat dat betreft komt de zwarte humor geweldig tot uiting, wat gelijk begint bij het karikaturale personage van Tilda Swinton en later helemaal tot recht komt met het schoolklasje.

Het enige wat ik jammer vind, is dat de actie redelijk tam wordt gebracht. Op momenten wordt er namelijk lustig op rondgehakt, maar hier zie je vrij weinig van, omdat de camera alsmaar blijft wegdraaien. Daarnaast kan de CGI beter, maar dat deerde mij niet zo.

Al met al een erg toffe post-apocalyptische film, waarbij de samenwerking tussen het Oosten en het Westen geslaagd is te noemen.

3,5 Sterren.

Ik verbaasde me er wel eerst over dat er een film omtrent het fenomeen Facebook gemaakt zou worden, maar na het zien van de trailer was ik helemaal verkocht en zodoende dan ook afgelopen zondag in de bios gezien.

En ik moet zeggen dat dit echt mijn soort film is, veel dialoog en weinig (geen) actie.

De acteurs zetten hun rol echt sterk neer, vooral Eisenberg en zelfs Timberlake doet het best aardig.

Een dikke 4, 0 sterren.

Interessante film, heerlijke dromerige sfeer en een mooie score van Cliff Martinez.
Wat ik eruit opmaak is dus dat Solaris blijkbaar de hemel moet zijn en dat Clooney dood is gegaan en in Solaris (de hemel) dus herenigd is met zijn vrouw.


3,0 Sterren.