Opinions

In navolging van Death and Rebirth hier ook maar even een bericht bij plaatsen.

Deze film beslaat eigenlijk hoe aflevering 25 en 26 zou moeten zijn geweest, want in de serie wordt er na aflevering 24 niet meer op ingehaakt. Dit had o.a. te maken met het budget, ik had begrepen dat een sponsor zich na een gewelddadige aflevering had terug getrokken. Vandaar dat de laatste paar afleveringen er zo afgeraffeld en simplistisch uitzien.

Maar om terug te keren naar de film, ik vind het op zich wel een waardige afsluiting van Neon Genesis Evangelion in zijn geheel met genoeg ruimte voor eigen interpretatie en een einde die nog wel even door je hoofd zal blijven spoken.

Dikke 4,0 sterren.

Ik wist nog geen eens dat deze film op MovieMeter stond. Anyway, niet al te bijzonder eigenlijk.

Het is meer een soort samenvatting van de serie, het Death gedeelte dan wat dus de eerste 24 afleveringen bestrijkt.

Het Rebirth gedeelte leidt End of Evangelion in met een nieuw eind.

Eigenlijk alleen de moeite waard voor het Rebirth gedeelte mocht je de serie niet gezien hebben.

3,0 Sterren.

In positieve zin verrast door deze verfrissing van een film
Toen ik het plot las had ik soort van een Cube-achtige film, verwacht. Maar dit is toch andere koek.
Hoe het drukken op engelenpiemeltjes tot allerlei vreemde dingen kan leiden en dan uiteindelijk tot zijn ontsnapping of toch weer niet?
Het is toch wel lachen hoe de verwoede pogingen van de man om te ontsnappen vaak tot niets uitlopen en dan de geniale eureka scènes hoe hij het in zijn hoofd ziet.

Daarnaast heb je nog het verhaal over de Mexicaanse worstelaar dat me eerlijk gezegd gestolen kon worden, want wanneer deze scènes begonnen vroeg ik me toch steeds af wat er met de man in de kubus aan de hand zou zijn. Overigens wel een leuke worstelscène aan het eind.

Tot je er dus achter komt dat het verhaal van de Mexicaanse worstelaar gewoon onderdeel is van de opmaat van man.

Het laatste kwartier vond ik dan weer net iets te overdreven helaas.
Dat hij een soort van 'god' is en alles kan besturen.

Dikke 3,5 sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Op zich wel een aardige film, de sfeer zit er goed in en Nicholson speelt een goede psycho.

Vooral de laatste 3 kwartier à 30 minuten vind ik meesterlijk en dan die meesterlijke one-liner: "Here's Johnny."

Dat jongetje doet het overigens ook wel aardig.

Mede door de laatste 3 kwartier geef ik 'm 4, 0 sterren.

"I don't know what to do with myself. I don't know."

Dit debuut van Cooper Raiff heeft aardig wat buzz verzameld op de festivals, maar het is toch niet helemaal wat ik had verwacht.

Raiff speelt voor het gemak eveneens de hoofdrol als de nogal eenzame student Alex, die moeite heeft om zich aan te passen aan het studentenleven. Gevuld met heimwee probeert hij zich staande te houden en wat feestjes te bezoeken. Wonder boven wonder komt hij een leuke studente tegen waarmee hij het goed lijkt te vinden.

Veel tijd gaat zitten in de vrijwel eindeloze dialogen tussen Alex en Maggie. Deze momenten voelen vrij natuurlijk aan, alsof er ook wat improvisatie tussen zit. Het is alleen jammer dat de problemen waarmee beide personages kampen nooit ofte nimmer interessant worden, ondanks verwoede pogingen.

Op deze manier kabbelt 'Shithouse' de gehele speelduur voort. Daarbij wordt de nachtelijke vibe aardig gevangen. Het is te merken dat Raiff van alles probeert te implementeren, echter loopt het niet allemaal even lekker; de film wordt nergens echt grappig en het drama is iets te geforceerd.

Al met al een redelijke romcom, maar veel zul je hier niet aan missen.

2,5 Sterren.

"On my first day, I forgot everything that they taught me in those classes."

Een aantal jaar terug heb ik als maatschappelijk werker in opleiding met probleemjongeren gewerkt, hierdoor is de geschetste situatie herkenbaar te noemen.

Enfin, erg tof om te zien dat er voor de verandering eens ingegaan wordt op de jeugdzorg en alle problematiek die daarbij komt kijken. Ik begrijp dat regisseur Destin Cretton zelf ook in een opvanghuis voor jongeren heeft gewerkt en dat is aan alles te merken. De film komt namelijk erg authentiek over, dit uit zich o.a. in de anekdotes van Mason en de sterke portrettering van de verscheidene personages; het zouden zomaar echte hulpverleners en getroebleerde jongeren kunnen zijn.

Als kijker is het gewoonweg onmogelijk om niet met deze karakters mee te leven. De manier waarop langzaamaan hun problemen ontrafeld worden, is aangrijpend om te zien. Zo heb je bijvoorbeeld de rap van Marcus en het ontroerende verhaaltje van Jayden. Mede door de fijne cameravoering en idem score ontstaat er een soort van dromerig sfeertje, ondanks de nare situatie waarin men zit.

Het enige wat minder is, is de durf om dramatische keuzes te maken. 'Short Term 12' leunt daarvoor iets te veel op het veilige, waardoor het een luchtig geheel wordt dat een breder publiek aanspreekt. Daarnaast heb ik zo mijn bedenkingen bij enkele acties van Grace, maar een kniesoor die daar op let.

Al met al is dit drama een prachtig pareltje tussen het gros van de generieke indie films.

4,0 Sterren.

Het idee is op zich wel goed, alleen heel slecht uitgewerkt. De humor kwam nauwelijks op mij over.

Ik geef 'm 1, 5 sterren.

Vermakelijke comedy om te zien, met een leuke chemie tussen de Niro en Murphy. Verder veel leuke grappen en situaties.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Ik vond deze film niet al te boeiend om eerlijk te zijn, er zaten wel wat leuke dingen bij hoor. Maar het kon mij niet echt bekoren. Murphy vond ik trouwens wel aardig als Donkey.

Ik geef 'm 1, 5 sterren.

"Everyday I wake up at a different age in a different year on a different day of my life and it's scaring the hell out of me. I want it to stop."

Ik ging hier volledig blanco in, alleen wetende van het plot en ik moet zeggen dat ik een prachtige film heb mogen aanschouwen. Met indie films weet je namelijk nooit hoe je het zal treffen, maar dit is wat dat betreft een schot in de roos.

Het gegeven van een man die steeds op een andere leeftijd in zijn leven wakker wordt is sowieso al interessant te noemen. Als kijker word je vanaf de eerste minuut gelijk in het diepe gegooid en ben je met de protagonist Lovell (wiens voornaam als een achternaam klinkt) aan het puzzelen over het hoe en wat van zijn 'tijdreizen'. Wat dan volgt is een intrigerende emotionele rollercoaster van jewelste waarbij je erg met Lovell en zijn acties gaat meeleven. Het sterke acteerwerk van zowel de volwassene- als de jongere acteurs helpt hier erg bij.

De wending die Shuffle tegen het einde aan neemt zag ik niet echt aankomen en werkte verrassend genoeg goed. Je zou hierbij kunnen denken aan een It's a Wonderful Life (1946) situatie. Al kan ik me wel indenken dat mensen zich bedrogen zullen voelen, omdat het niet meer om een 'tijdreisfilm' blijkt te gaan. Eén punt waar ik minder tevreden over ben, zijn de laatste paar minuten waarin naar voren komt dat Lovell al die tijd een bejaarde man van 92 jaar blijkt te zijn die zijn leven voor zich voorbij ziet flitsen. Hierdoor vallen de voorgaande gebeurtenissen uit zijn plaats, om het vooral niet over enkele plotgaten te hebben.

Tot slot kan ik de visuele stijl van deze film niet vergeten te benoemen. Ik begrijp dat dit van origine een zwart-wit film is, maar de versie die ik zag was in kleur. De kleurenversie heeft wat doffe kleuren en werkt best goed bij een kleinschalige film als dit. Gelukkig heeft toch nog één zwart-wit scène de film gehaald, namelijk de regenscène en die is treffend in beeld gebracht.

Al met al een wonderschone film die met het hart op de juiste plaats is gemaakt. Alleen jammer dat de laatste paar minuten roet in het eten gooien van een verder puike film.

Dikke 3,5 sterren.

Erg sterke horror met een onheilspellende sfeer en zeer goede/effectieve schrikmomenten. Daarnaast kent deze film ook een sterk verhaal wat zich gedurende de film steeds meer en meer ontvouwt, wat je niet zo vaak ziet in horrors.

Want op het eerste gezicht denk je dat het meisje gewoon een random meisje is dat is aangereden, maar ze blijkt een zeer groot verleden met Tun te hebben gehad waarbij ze zelfs door zijn vrienden is verkracht en blijkbaar speelt dat hem nu te parten.

Dit is erg goed uitgespeeld, want als kijker leef je zo mee met Tun en dan blijkt hij tegen het einde aan best een rotzak te zijn geweest en verdient hij zeker alle ellende die hem is toegebracht.

Enkele scènes die me zijn bijgebleven zijn: als Tun alleen in zijn huis is en de stroom uitvalt en hij de flits van zijn fotocamera gebruikt om te zien waar hij zich bevindt. Ook als hij probeert te ontsnappen en zich in het trappenhuis bevindt om te zien dat hij eigenlijk geen verdieping verder komt en dan tegen het einde aan als blijkt dat de geest de hele tijd op zijn nek zit, wat enkele eerdere scènes al verklaart, zoals als hij op de weegschaal gaat staan.
Dat de geest wel erg cliché is en zo is weggelopen uit andere Aziatische geestfilms deerde mij niet echt.

Al met al is het alweer een tijdje geleden dat ik rot heb geschrokken bij een film en dat zegt ook wel wat, aangezien ik niet zo snel schrik. Daarnaast is het als kijker ook erg leuk om mee te puzzelen wat er nu daadwerkelijk gebeurd is, om tegen het einde aan alle puzzelstukjes op hun plek te zien vallen.

Dikke 4,0 sterren.

Vandaag in de bioscoop gezien en man wat een film zeg. Deze film liet me echt sprakeloos achter. Eén ding is duidelijk met deze film: niets is wat het lijkt.

De sfeer zit er gelijk goed in en Dicaprio speelt erg overtuigend. Dat gecombineerde met de onheilspellende praktijken op het eiland en flashbacks naar het verleden hielden mij echt vastgekluisterd.

Een dikke 4, 0 sterren.

Vrij saai filmpje eigenlijk waar ik weinig mee had.
Begint op zich wel interessant, daarna strand de film in nutteloze ontsnappingspogingen van de verscheidene personages. De plottwist dat de timide Andy erbij betrokken was, is op zich wel oké gedaan.

Naar het einde toe kreeg ik wel zo een vermoeden dat het om vrouwenhandel zou kunnen gaan, toen die Mel zei dat ze geen schrammetje had enz.

En de niet zo gelukkige einde daar kan ik ook wel mee leven.

1,5 Sterren.

"You're asking me how a watch is made. For now, just keep your eye on the time."

Je zou kunnen zeggen dat deze film een soort van 'Zero Dark Thirty' meets 'Traffic' is.

Je komt terecht in de beruchte wereld van de Mexicaanse drugskartels en corruptie; op het eerste gezicht een vrij oppervlakkig verhaal, maar er blijkt meer achter te schuilen. Als kijker ondervind je dit aan de hand van het personage van Emily Blunt, aangezien je net als haar expres in het ongewisse wordt gelaten.

'Sicario' doet geen moeite om de gitzwarte situatie te verbloemen, ondanks dat het handelen van de verscheidene karakters zich voornamelijk in een grijs gebied afspeelt. Dit gaat gepaard met een sterk staaltje onderhuidse spanning die continu in stand wordt gehouden door Denis Villeneuve. Het is compromisloos en smaakt naar meer. Met name Benicio Del Toro schittert als nooit tevoren als de zwijgzame Alejandro.

De film schotelt je geen karakterontwikkeling voor, maar moet het des te meer hebben van het realisme en een bepaalde rauwheid waarmee het gebracht wordt. Wat dat betreft weet cinematograaf Roger Deakins dit uitstekend naar voren te brengen, wat zich o.a. resulteert in voortreffelijke nachtscènes. Daarbovenop complimenteert Jóhann Jóhansson het geheel door een dreigende score af te leveren.

Al met al een heerlijk grimmig drama dat er niet voor terugdeinst om je onder te dompelen in een hoop narigheid. Graag meer van dit Villeneuve.

4,0 Sterren.

"Luck doesn’t live on this side of the border."

Het is jammer dat Denis Villeneuve niet kon terugkeren voor dit vervolg, maar ik moet zeggen dat Stefano Sollima het zeker niet onaardig doet. Daarbij is het scenario wederom afkomstig van Taylor Sheridan, wat garant lijkt te staan voor succes.

In de voorganger diende het personage van Emily Blunt nog als moreel kompas, wat het makkelijker maakte voor de kijker om zich mee te identificeren. Door haar afwezigheid ben je nu volledig overgeleverd aan de duistere praktijken waarmee Matt Graver zijn zaakjes oplost te midden van een karteloorlog die hij start, opdat de bad guys zichzelf opruimen. Het luidt een gitzwart verloop in die je met de neus op de feiten drukt.

Doordat de focus nu ligt op de personages van Josh Brolin en Benicio Del Toro word je in een grijs gebied gegooid tussen verscheidene morele dilemma's; het één sluit het ander niet uit. Op deze manier vormen de grimmige ontwikkelingen een eigenaardige formaliteit in een wereld zonder wetten. Met name van het spel van Del Toro - die in het vorige deel ook al de show stal - kan ik immens genieten.

'Sicario: Day of the Soldado' is simpelweg geen film die als pure entertainment dient, gezien de sluimerende onderliggende boodschap. De rauwe actie windt er geen doekjes om en toont een choquerende realiteit die alsmaar meedogenlozer wordt. Gesteund door de dreigende score van Hildur Guðnadóttir wordt de spanning goed opgebouwd.

Al met al een prima vervolg dat hier en daar wat oneffenheden kent, maar dat heeft zo weer zijn charme. Ik ben benieuwd hoe deel drie gaat uitpakken.

3,5 Sterren.

Dit is totaal een andere film dan het grimmige Kill List en ook een interessante mengelmoes van genres.

Ik kon eerlijk gezegd ook vrij weinig met deze film, al kende de film wel zo zijn momenten. Sowieso vormen Chris en Tina een erg opmerkelijk koppel dat in de meest rare situaties terecht komt, wat vrijwel altijd geconcludeerd wordt met een bloederige kill.

De zwarte humor moet je wel liggen en op zich ben ik daar niet vies van, maar dit is toch weer een heel ander soort. Misschien is het beter te begrijpen als je Brits bent. Voor mij was het dan ook in veel gevallen 'hit and miss', al zitten er wel een paar sterke scènes tussen die uitstekend in beeld worden gebracht. Met name hoe de fietser in zijn pod dood gaat en om het einde vooral niet te vergeten.

Al met al een film waar ik toch gemengde gevoelens over heb, maar waar ik me toch wel enigszins mee heb kunnen vermaken. En aangaande de discussie of deze film geschikt is voor het 'mainstream publiek', ik vind van niet. Daar is deze film me toch net iets te obscuur voor.

Kleine 3,0 sterren.

Niet helemaal geslaagd. De film bestaat uit drie delen met een ander perspectief, met name het eerste gedeelte was wel aardig en het komische tweede gedeelte.

Maar het is het toch allemaal net niet, de horror is niet al te bijzonder en toch net iets te weinig humor. Trouwens wel geinig gedaan is het pratende hoofd.

Nipt 2,0 sterren.

"Did I find what I was looking for?"

Ongebruikelijke film over een welbekend gegeven.

In eerste instantie dacht ik naar een film te kijken over hackers die een road trip maken om wraak te nemen, maar dat pakt even anders uit zeg. Wat volgt is een intrigerende gang van zaken gehuld in een wolk van mysterie. Alleen jammer dat het geheel hier en daar kampt met wat pacing problemen.

Gelukkig is het visueel in orde, met name in het laatste halfuur gaan alle remmen los. Weliswaar zijn het op zichzelf staande scènes zonder echte samenhang, maar het is gewoonweg genieten geblazen om een aantal toffe en bovenal originele ideeën te zien die elkaar opvolgen. Het is een prima opmaat voor een geweldige, 'mind-blowing' finale.

Al met al een redelijk verfrissende Sci-Fi om eens te zien, helaas schiet 'The Signal' narratief tekort.

3,0 Sterren.

Volgens mij ben ik één van de weinigen die dit een saaie film vind.

De sfeer komt totaal niet over op mij, het is niet eng, verhaal vind ik ook niet boeiend.

Die scènes dat Clarice met Hannibal praat in de gevangenis hebben wel wat, maar meer dan dat ook niet.

Ik geef 'm helaas 1 ster.

"Don't make noise."

Achteraf zie ik pas dat John R. Leonetti ook achter de saaie bedoening van een 'Annabelle' heeft gezeten, want dan had ik deze titel geheid overgeslagen.

In deze wannabe variant van 'A Quiet Place' krijg je wederom te maken met wezens die afkomen op geluid en een gezin - inclusief dove dochter - dat op de vlucht is. Op zich is het aardig bedacht dat je de oorsprong te zien krijgt, maar de verdere uitwerking is gewoonweg ondermaats te noemen. Het lijkt alsof er geen verdere moeite is gedaan om het basisgegeven enigszins goed over te laten komen.

Het gevoel van enige noodzaak ontbreekt, waardoor zo een beetje alle momenten nauwelijks impact hebben. Eveneens valt het hele gebeuren in het water als er voor de zoveelste keer de nietszeggende score wordt ingezet. Op deze wijze verpest je volledig het concept van de stilte en gaat alle spanning verloren; niet dat de inconsequentie meehelpt.

'The Silence' lijkt qua narratief dan ook weinig progressie te boeken, gezien je te lang in het trage middenstuk blijft hangen en de film plotsklaps is afgelopen. Waarschijnlijk zou dit veel beter werken als een serie, omdat er blijkbaar nog veel verteld moet worden. Stanley Tucci doet tevergeefs zijn best, maar zelfs hij kan dit vehikel niet overeind houden.

Al met al een flauwe horror waar vrijwel niets te beleven valt. Laten we hopen dat dit de laatste copycat is.

2,0 Sterren.

"You know, five years is a long time."

'The Silencing' doet mij een beetje denken aan 'Wind River'.

Vijf jaar na de verdwijning van zijn dochter leidt jager Rayburn Swanson een afgezonderd bestaan in zijn eigen natuurreservaat. Samen met de lokale sheriff komt hij op het spoor van een moordenaar die voor de sport jaagt op meisjes. En zo wordt er een dodelijk kat-en-muisspel op poten gezet.

Het uitgangspunt is op zich best aardig, maar men valt iets te veel terug op wendingen en beslissingen die niet helemaal voor de hand liggen om het plot voort te stuwen. Door meerdere subplots erin te verwerken - die halfslachtig uitgewerkt worden - wordt het er niet makkelijker op gemaakt. Het is min of meer een opeenstapeling van clichés.

Nikolaj Coster-Waldau draagt de film naar behoren, ondanks het feit dat zijn personage niet goed is geschreven. Annabelle Wallis doet het ook niet slecht in een ondersteunende rol. Op de sfeer is niets aan te merken, met name de scènes in het bos zijn spannend te noemen. Het is alleen jammer dat de conclusie gekunsteld aanvoelt.

Al met al een aardige thriller die wat onwaarschijnlijkheden kent, maar het biedt wel prima vermaak.

3,0 Sterren.

Redelijke horror, al had ik hier misschien toch wel iets meer van verwacht.

De kills zitten op zich wel goed in elkaar en redelijke gore. Met name de scène met de houtversnipperaar was nice.

Alleen de spanning is redelijk ver te zoeken. Qua sfeer is het wel redelijk, alleen had ik nou niet het gevoel alsof het echt Kerst was. Het is dat er af en toe wat Kerstmannen in beeld komen...
Tegen het einde aan in het politiebureau is het dan weer wel goed gedaan, ook met de sterke rood/groene belichting.

2,5 Sterren.

John Woo's comeback in Hollywood.

Het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik een film van John Woo heb gezien, dus ik wist van tevoren niet zo goed wat ik hiervan kon verwachten.

Woo presenteert hier het wraakverhaal van Brian Godlock. De beste man raakt vlak voor Kerstmis zijn zoontje kwijt door een bendeoorlog. Zelf wordt hij in zijn keel geschoten, waardoor hij niet meer kan praten. Hierop kan hij aan niets anders meer denken dan aan wraak nemen op de bende die zijn leed heeft veroorzaakt.

'Silent Night' kun je zien als de zoveelste wraakfilm, maar desondanks bleef ik geboeid kijken. De enigszins lange aanloop deerde mij niet zo, omdat je als een burgerlijke huisvader niet van de ene op de andere dag in een soort van The Punisher verandert. Hierbij doet Joel Kinnaman het zeker naar behoren. Alhoewel er eigenlijk weinig bijzonders meer wordt gedaan met de gimmick van het niet kunnen praten, maar een kniesoor die daarop let.

Zodra de actie eenmaal losbarst, merk je als kijker gelijk dat Woo weer in zijn element is. Er zitten een aantal toffe achtervolgingen in en de karakteristieke gun-fu wordt uitstekend in beeld gebracht. Qua sound design klinkt het allemaal ook erg lekker moet ik zeggen. Overigens is het goed om te zien dat Brian nooit onoverwinnelijk oogt; zijn kwetsbaarheid zorgt voor dat rauwe randje.

Al met al een vermakelijke wraakfilm. Wat mij betreft mag Woo er zo nog wel een paar van maken.

3,5 Sterren.

"You say more inappropriate things than appropriate things."

David O. Russell maakt degelijke films, maar echt speciaal worden ze naar mijn mening nooit.

Het uitgangspunt is op zich interessant; een man met een bipolaire stoornis die zijn leven weer op orde probeert te krijgen en tevens zijn vrouw wil terugwinnen. Als kijker word je gelijk in het verhaal gegooid zonder enige achtergrondinformatie vooraf. Hierdoor kom je er langzaam, maar zeker achter wat er allemaal is voorgevallen in het leven van Pat.

Het fijne aan 'Silver Linings Playbook' is dat de film je een stukje alledaagsheid laat zien. De verscheidene personages hebben zo ieder hun eigen problemen, wat toont dat niet iedereen 'normaal' is. Daarbij is de levenswijze van Pat, dat je het positieve van alles moet inzien, een passende invalshoek.

De film wordt zonder twijfel gestolen door het geweldige samenspel van Bradley Cooper en Jennifer Lawrence. Het is gewoonweg heerlijk om te zien hoe twee manische personen elkaar in hun gedrag en gewaarwording aftroeven, wat zorgt voor opmerkelijke taferelen en scherpe dialogen. Dat het geheel tegen het einde aan het voorspelbare pad bewandelt, moet je maar op de koop toe nemen.

Al met al een prima feel-good film die comedy en drama goed weet samen te brengen. Overigens is het leuk om zowel Robert De Niro als Chris Tucker in een iets andere rol te zien.

3,5 Sterren.

"Everybody has a dark side. Some of us are better at hiding it than others."

Van Paul Feig ben ik tot nu toe alleen luchtige comedies gewend, maar dit is wel even andere koek. Deze serieuze kant van hem bevalt mij wel.

Een - op het eerste oog - perfecte moeder die vrienden wordt met een grofgebekte high class moeder lijkt vanzelfsprekend te clashen. Maar de band die naderhand ontstaat is intrigerend, met name omdat er meer schuilgaat achter Emily. Dit wordt benadrukt door haar plotselinge verdwijning en de zoektocht die Stephanie start. Het doet mij denken aan een 'Gone Girl'.

Voor Anna Kendrick blijf ik een zwak houden en het is echt genieten om haar hier aan het werk te zien. De wisselwerking die zij heeft met Blake Lively is fijn vanwege de pittige dialogen die meermaals gevoerd worden tussen hun personages; bij ieder blijken er lijken in de kast te liggen. Als pluspunt kan ik de outfits waarin de twee rond paraderen zeker niet vergeten te noemen, wat een geweldig aanzicht.

Zodra Stephanie de zoektocht naar Emily start, val je als kijker van de ene verbazing in de andere. Op deze wijze kom je des te meer te weten over beide dames. Geruime tijd weet Feig je hierin mee te nemen, maar jammer genoeg overspeelt de beste man op een gegeven moment zijn hand. Het resultaat zijn de vele wendingen die nauwelijks steek houden en een enigszins onzinnig slot, zonde.

Al met al een prima thriller die het beste uit beide actrices haalt, maar de uitwerking had beter gekund.

3,0 Sterren.

Vanmiddag nog in de bios gezien, was op zich wel een aardige film met veel betere animatie dan op tv.
Verder zaten er wel wat aardige verwijzingen in, zoals Eski Moes, Grand Theft Walrus en Spider Big was uiteraard lachen.
Dat iedereen deze film anders beleeft, besefte ik achter mij, er zaten wat 10 jarige gastjes die alles lauw vonden.

Ik geef 'm 3 sterren.

Nachtradio...

Op de één of andere manier wou ik altijd al eens zo een dergelijke film zien waarin er iets met de nachtradio wordt gedaan, alleen jammer dat dit niet helemaal is geworden wat ik ervan verwacht had.

Op zich is het gegeven van een dj die tijdens haar show bedreigt wordt best leuk, het schort alleen wat aan de uitwerking. Het begint weliswaar aardig door de geheimzinnigheid die er heerst rondom de anonieme stalker en zijn dreigtelefoontjes waarvan niemand af mag weten. Hierbij helpt het dat Soo-Ae een erg zwoele stem heeft, wat dat betreft perfect om een dj te portretteren.

Helaas wordt het op den duur een sleur; het gaat te lang door met onzinnige gebeurtenissen. Zodra je als kijker meer informatie krijgt over de stalker komt het geheel wel erg onlogisch over. Blijkbaar hebben ze de logica ingewisseld om als excuus er een flinke scheut actie in te gooien. Daarbij verliest het zijn charme. Ik vind het maar bedenkelijk, ze hadden het liever bij de kleinschaligheid van het eerste halfuur kunnen houden.

Al met al redelijk, maar het had zo veel beter kunnen zijn. Hierdoor blijft de film in de middelmatigheid hangen, ondanks de prima sfeer die er gecreëerd is.

2,5 Sterren.

Geweldige film om te zien, geweldige acteurs, acteerwerk is top en dat bijna allemaal gedaan met een groene scherm.

Ik vind het alleen wel vaag waarom iedereen in het zwart wit is en die ene vent in het geel?

Ik geef 'm 4, 5 sterren, wanneer komt er eigenlijk een deel 2?

"Death is just like life in Sin City. It always wins."

Het is onmiskenbaar dat men te lang heeft gewacht met dit vervolg, waardoor het hedendaags nogal flauwtjes overkomt. Ongeveer hetzelfde wat ik eerder ervoer met 300: Rise of an Empire (2014), waarin eveneens Eva Green speelt en haar twee pluspunten laat zien.

Qua opzet bestaat de film uit vier (mini)verhaaltjes die weinig overlap met elkaar hebben. Het is te merken dat deze niet al te interessant zijn, naast het feit dat sommige hiervan er vrij bekaaid van afkomen. Met name die van Joseph Gordon-Levitt eindigt met een sof. Het is dan ook duidelijk dat het beste materiaal in het eerste deel is verwerkt en we hier met restmateriaal te maken hebben.

Wat wel enigszins overeind is gebleven, is het film noir stijltje. Het blijft genieten hoe er met het zwart-wit contrast gewerkt wordt waarin af en toe een enkele kleur doorschemert. Gooi hier wat clichématige voice-overs tegen om een bepaald - wannabe - grimmig sfeertje te creëren en het plaatje is compleet zou je zeggen. Helaas voelt het toch minder aan; de verrassing is eraf. Hierbij zijn de actiescènes net iets te tam voor mijn doen.

Al met al een teleurstellend vervolg dat het bij lange na niet haalt bij Sin City (2005). Wat mij betreft hoeft er geen vervolg te komen, maar gezien de opbrengsten tot nu toe lijkt me dat een gepasseerd station.

Kleine 3,0 sterren.

"Who wants to see another one of those?"

Illumination Entertainment levert wederom geen opzienbarende animatiefilm af.

Ditmaal moet een koala zijn noodlijdende theater zien te redden door als laatste redmiddel een talentenjacht te organiseren. Of iemand daarop zit te wachten is de grote vraag, aangezien menigeen inmiddels wel klaar is met dergelijke shows. Wat volgt zijn veel clichés en een hoop voorspelbaarheid.

'Sing' doet het meest denken aan een 'Zootopia'; dieren die hun dromen willen volgen, alleen staat hierin muziek centraal. Waarom er voor dieren is gekozen in plaats van mensen is een groot raadsel, omdat het bar weinig toevoegt. Daarbij zijn de personages erg vlak, met voorop Buster Moon wiens motieven te verwaarlozen zijn.

Er wordt een grote blik aan hits (maar liefst 85!) opengetrokken om je als kijker af te leiden van het weinig originele verhaal dat alle kanten op zwalkt. Desondanks zitten er een paar aardige grappen en leuke situaties in verwerkt. Toelopend naar de finale wordt het beter, ook al had deze stijgende lijn eerder ingezet kunnen worden. Overigens is er op de animatie zelf niets aan te merken.

Al met al een redelijke animatiefilm, maar Illumination Entertainment zal toch met iets beter op de proppen moeten komen dan dit.

Kleine 3,0 sterren.