Opinions

Mwah, niet al te bijzonder. Grootste manco vind ik dat je er nooit achterkomt wie de 'hoodies' zijn en wat hun motief is, plus het einde is ook erg kansloos alsof het budget op was en ze de film maar moesten afkappen.

Gore was op zich wel redelijk.

2,0 Sterren.

"Can men and women really be friends or do you secretly want to bang Chantry?"

Daniel Radcliffe in een romcom, wie had dat ooit gedacht. In ieder geval weer eens wat anders dan een tovenaarsleerling.

Het uitgangspunt van vastzitten in de 'friend zone' lijkt misschien origineel, maar qua verloop volgt het een vrij voorspelbaar stramien die je in dergelijke 'boy meets girl' films al eerder hebt zien langskomen. Het zit 'm juist in de wijze waarop 'What If' wordt gepresenteerd. Er hangt namelijk een heerlijke feel-good sfeer om het geheel dat wordt versterkt door stukjes animatie en een passende soundtrack. Overigens is Toronto als locatie weer eens wat anders.

Dat de personages een bepaalde mate van realisme uitstralen helpt daar zeker bij. Wat dat betreft is de casting perfect. Beginnende bij Radcliffe en Zoe Kazan wiens onderlinge chemie naturel overkomt. Maar ook Adam Driver die zowat in elke scène de show steelt met zijn onbeholpen gedrag.

Het resulteert zich in fijne - cynische - dialogen en herkenbare situaties. Hierdoor kun je je als kijker beter inleven in de personages. De goed gedoseerde humor creëert een aantal leuke momenten die erg grappig zijn en bovenal nergens geforceerd aanvoelen.

Al met al een verfrissende romcom die je oprecht met een goed gevoel de bioscoopzaal laat verlaten. Voor mij persoonlijk is dit de beste romcom van het jaar.

Dikke 3,5 sterren.

"Y'all ever thought about the wild missions we've been on?"

Met Justin Lin weer aan het roer had ik hier vooraf eigenlijk wel zin in, gezien hij eigenhandig weer nieuw leven in deze franchise heeft geblazen. Helaas weet juist hij niet te imponeren.

In dit deel leidt Dom samen met Letty een teruggetrokken leven met hun zoontje. Daar komt al snel genoeg verandering in als blijkt dat Jakob, de broer van Dom onder één hoedje lijkt te spelen met Cipher. Zo keert de hele familie weer terug om hen te stoppen.

Het verhaal is nooit hoogstaand geweest in deze films, maar wel onderhoudend genoeg. Des te jammer dat 'F9' zo een duikvlucht maakt. Van de cringey dialogen tot aan de actie; de film is verworden tot een parodie van zichzelf. En alsmaar dat irritante zelfbewuste, zucht. Daarbij dient het merendeel als opbouw naar deel tien.

Dan zou je zeggen dat de over-the-top actie wel de moeite waard zou zijn. Zelfs dat laat me enigszins onverschillig achter, omdat je het eigenlijk allemaal al gezien hebt. Het probleem is ook dat er nauwelijks een greintje spanning aanwezig is, vooral als iedereen ongedeerd de meest idiote situaties overleeft. Eveneens is het zonde dat er niets bijzonders wordt gedaan met de terugkeer van Han.

Al met al een vrij nietszeggend vervolg dat meer als opbouw dient. Overigens wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

2,5 Sterren.

Een moeilijke film om te beoordelen, ook omdat ik iets meer van het 'wraak aspect' verwachtte wat in het plot staat. Dus ik ging vanaf het begin al met een andere verwachting de film in.

Maar wat ik aanschouwde is zeker wel een klein meesterwerk te noemen, met name op cinematografisch gebied en de passende soundtrack die goed correspondeert met de beelden. Dit zorgde allemaal voor een bepaalde harmonie.

Qua verhaal vond ik het dan weer wel minder, enerzijds omdat er meer van verwachtte zoals ik al zei en anderzijds omdat het niet echt goed uitgebouwd wordt. Met name later in de film met de tijdsprongen en andere locaties.

Gelukkig speelden zowel Tony Leung en Maggie Cheung een mooie ingetogen rol waarbij de emoties duidelijk voelbaar waren.

Overigens op Blu Ray gezien, wat zeker de moeite waard is met zo een visueel prachtige film.

3,5 Sterren.

Amélie, de bemoeial.

Toen ik nog op de middelbare school zat, hing deze filmposter bij mijn Franse docente in haar lokaal. Op de één of andere manier bleef het aanzicht van Audrey Tautou mij altijd bij. Des te opmerkelijker dat mijn docente nooit deze film heeft laten zien. Circa 18 jaar verder ben ik er dan toch aan toegekomen.

Amélie wordt geïntroduceerd als een naïef en verlegen meisje dat het beste met iedereen voor heeft. Centraal staan haar ontmoetingen met verscheidene markante mensen. Deze liggen niet altijd voor de hand en gaan gepaard met allerlei gecompliceerde constructies. Ondertussen is ze zelf ook op zoek naar de liefde.

Waar de meesten Amélie een barmhartige Samaritaan vinden, had ik daar op momenten nogal moeite mee. Ik vind dat ze nogal ver gaat in haar - manipulatieve - wegen om mensen te helpen; ze steekt overal ongevraagd haar neus in. Onder het mom van eigenzinnigheid moet de kijker het als zoete koek slikken. Hetzelfde geldt voor de personages die meer als karikaturen worden neergezet in plaats van mensen, alleen van Tautou was ik echt gecharmeerd.

De film moet het duidelijk meer hebben van het audiovisuele aspect. Er wordt een bijzondere droomwereld geconstrueerd waarin een geromantiseerd beeld van Parijs wordt weergegeven. Het zorgt in ieder geval voor een aantal prachtige visuele vondsten. Uiteraard mag de sfeervolle en inmiddels iconische score van Yann Tiersen niet onbenoemd blijven.

Al met al is 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain' een film die naar mijn mening nogal overgewaardeerd is, maar best interessant om eens gezien te hebben.

3,0 Sterren.

Meesterlijke John Woo film om te zien. Hoe mensen tegen je doen als je niet de persoon bent die je zegt te zijn enz. Verder zit de actie goed in elkaar, Nicholas en Travolta acteren meesterlijk en de dialogen zijn ook goed. Eén van de scènes die mij is bijgebleven is dat Sean's dochter gaat stappen en dat Troy aan haar vraagt of ze bescherming bij zich heeft en dan laat hij haar een mes zien die ze moet meenemen als bescherming

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

Ik had 'm donderdag opgenomen en vanochtend maar eens gekeken en was wel een leuke documentaire om te zien die heel wat misstanden aan de kaak stelt over bijvoorbeeld: de aanstelling van Bush, vriendjespolitiek, dat hele gedoe met Bin Laden enz.

Die gezicht van Bush toen hij dat van die aanslagen hoorde, onbetaalbaar.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Best wel een ondergewaardeerde film eigenlijk.

Ik vond het erg sterk geacteerd door Penn en Watts. Leuk dat er eens zo een film wordt gemaakt die de waarheid aan de kaak stelt en wat er allemaal met die vrouw is gebeurd.

Ik denk dat veel mensen actie verwachtten, aangezien velen uit de zaal liepen. Maar ik hou juist van dit soort films, lekker psychologisch en sterke dialogen.

3, 5 Sterren.

"I'm not your regular tourist."

Blijkbaar moet dit de film zijn die Michael Jai White al een tijdje wil maken. De potentie is daarvoor op zich wel aanwezig, maar het komt niet helemaal uit de verf.

Het verhaal is uiteraard zo clichématig als het maar kan zonder enige verrassingen, zelfs de bad guys herken je al gauw. Hier wordt opvallend veel tijd aan besteed, desondanks is het redelijk onderhoudend te noemen. Hierbij werkt Brazilië als setting prima; in ieder geval weer eens wat anders dan een Oostblokland. White zelf zet voor zijn doen een aardige rol neer.

Jammer genoeg is de actie in de eerste helft maar sporadisch aanwezig en als er dan een vechtscène plaatsvindt, is het vrij snel afgelopen. Gelukkig komt er in de tweede helft schot in de zaak en krijg je als kijker een aantal vermakelijke gevechten voorgeschoteld. Ik had alleen wel meer capoeira willen zien in het geheel.

Al met al is 'Falcon Rising' best oké, maar ik heb het gevoel dat niet alles er is uitgehaald. Toch ben ik benieuwd wat er hierna zal komen, omdat er gehint wordt naar een vervolg.

2,5 Sterren.

"How do we get down?"

Dit is zeker een enerverende film als je hoogtevrees hebt, zoals ik.

Becky en Hunter zijn beste vriendinnen. Al lijkt hun vriendschap een beetje bekoeld te zijn nadat Becky tijdens een gezamenlijke rotsbeklimming haar man door een noodlottig ongeval kwijtraakt. Eén jaar na dato probeert Hunter Becky te enthousiasmeren om een verlaten radiotoren te beklimmen, opdat ze haar angsten kan overwinnen en zodoende het as van haar overleden echtgenoot kan verstrooien.

Alleen al het aanzien van de torenhoge toren is angstaanjagend genoeg om je de stuipen op het lijf te jagen. En dan moet de eigenlijke beklimming nog beginnen. Dit gaat gepaard met de nodige spanning en levert op momenten zeker klamme handjes op. De camera weet uitstekend de hoogte te vangen en het scheelt echt dat men ervoor heeft gekozen om de green screen achterwege te laten.

Met de twee personages had ik niet zoveel, met name Hunter is irritant met haar hele social media gebeuren. Op den duur wordt het gelukkig wel minder. Daarbij zit er nog eens een leuke wending in die je als kijker niet ziet aankomen. Van Jeffrey Dean Morgan had ik wel iets meer willen zien; die paar zinnetjes zijn te verwaarlozen.

Al met al is 'Fall' een vermakelijke thriller die je hoogtevrees goed op de proef stelt.

Kleine 3,0 sterren.

"I'm not the hero of this story."

Na de 'Barbenheimer' hype van vorig jaar is het best grappig om Ryan Gosling en Emily Blunt nu in één film te zien schitteren.

Gosling stapt hier in de schoenen van stuntman Colt Seavers. Hij is de vaste stuntdubbel van steracteur Tom Ryder en levert solide stuntwerk af, gevolgd door het vaste duimpje omhoog. Met cameravrouw Jody Moreno lijkt er ook nog eens een mooie romance op te bloeien. Jammer genoeg gooit een mislukte stunt roet in het eten, waardoor hij het vak vaarwel heeft gezegd. Anderhalf jaar later komt hij toch weer in actie als blijkt dat Ryder vermist is in de film van zijn voormalig liefje.

Vanaf het begin is gelijk duidelijk dat 'The Fall Guy' een hommage is aan de stuntmannen. Wat dat betreft is er aan spectaculaire stunts geen gebrek; van gekke achtervolgingen tot aan overdreven explosies toe, noem het maar op. Dit zorgt voor enorm toffe scènes waarin het plezier ervan af spat. Qua blockbuster materiaal zit je hier als kijker sowieso goed.

Het plichtmatig verhaaltje moet je maar voor lief nemen, want veel stelt het helaas niet voor. Iets meer originaliteit had hier niet misstaan. Aan de coole Gosling en lieftallige Blunt is te danken dat het nog genietbaar blijft, vooral hun onderlinge chemie mag er zeker zijn. Daarbij zit er nog wat leuke humor in verwerkt en wordt er aardig gespeeld met meta referenties.

Al met al een vermakelijke actiefilm die nooit ofte nimmer verveelt. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor behind the scenes materiaal en een extra scène.

3,5 Sterren.

Een goede film als je in slaap wilt vallen...
De film kon mij de eerste 20 minuten redelijk geboeid houden, maar daarna viel ik gewoon in slaap voor 15 à 20 minuten om vervolgens wakker te worden en nog steeds de kinderachtige personages te zien. Erg jammer, want dit had zo veel beter uitgewerkt kunnen worden.

De laatste 20 minuten vond ik dan wel weer erg sterk, dat het meisje valt als ze morfine probeert te stelen en de man zijn verhaal verder verteld waarin zo een beetje elke personage wordt vermoord.

2,0 Sterren.

Leuke film om te zien met een meesterlijke rol van Douglas en zeker wat brute scènes. Het geeft ook een ander kijk op hoe mensen Amerika zien.

Ik geef 'm 4, 0 sterren,

"Life is fucking confusing!"

Deze film ben ik tegengekomen op HBO Max en uit interesse maar eens aangeklikt.

Normaliter zie je in dergelijke films vaak de aanloop naar de schietpartij, maar hier zie je dan weer de nasleep ervan. Hierbij is het te prijzen dat de tragedie tactvol wordt gebracht in plaats van een hele sensatie eromheen te maken. Zo zie je hoe de jonge Vada probeert om te gaan met haar trauma te midden van haar sociale leven.

'The Fallout' ontvouwt zich als een coming-of-age drama dat ingaat op de verwerking na zo een traumatische gebeurtenis. De onthechting van het sociale leven wordt intrigerend in beeld gebracht en dan vooral op de manier waarmee tieners hiermee omgaan. Jammer genoeg raakte het mij niet helemaal vanwege de willekeur.

Aan Jenna Ortega ligt het niet, want zij doet het naar behoren. Al had ik soms wel wat problemen met de dialogen; welke tiener gebruikt er tegenwoordig nog 'Lol'? En de personages lijken weleens sympathie te ontberen. Desondanks moet gezegd worden dat de slotscène zeker de nodige indruk maakt, waardoor je als kijker stil achterblijft.

Al met al een onderhoudend drama, maar helaas niet pakkend genoeg te noemen.

3,0 Sterren.

De volgende grote hit uit Frankrijk?

Althans, zo wordt er geadverteerd op de posters. Helaas is het redelijk teleurstellend te noemen als je een goede feel-good film verwacht te zien.

Op zich is het gegeven van een tiener die als enige kan horen in een doofstom gezin best interessant, maar de uitwerking is er niet naar; elke vorm van diepgang ontbreekt. Hierdoor wordt het een vrij slepend geheel dat gaandeweg de speelduur zijn focus lijkt te verliezen en het conventionele pad bewandeld.

'La Famille Bélier' introduceert namelijk te veel - onnodige - plotelementen die niet eens fatsoenlijk afgerond worden. Bovendien komt de familie als een stel karikaturen over door alsmaar geforceerde/lompe humor erin te gooien. Het is dat je op momenten nog vlagen ziet hoe een gezin met een dergelijke handicap zich door het leven worstelt, maar het is simpelweg te oppervlakkig om de kijker te intrigeren.

Wat de film nog overeind houdt, is het frisse spel van nieuwkomer Louane Emera. Zij weet op een innemende wijze een tiener te spelen die zo graag op eigen benen wil staan. Het reflecteert zich in de passende zang die nieuw leven blaast in het repertoire van Michel Sardou, werkelijk prachtig.

Al met al wel aardig, maar naar mijn mening maakt men zich er te makkelijk vanaf.

Dikke 2,5 sterren.

Deze film had ik een paar jaar terug al eerder gezien en toen vond ik 'm best goed en afgelopen zondag maar weer eens gekeken, alleen vond ik 'm toen niet zo erg geslaagd. Wel leuk om de avond mee door te komen.

Sowieso vind ik Cage goed in zijn rol, alleen dit keer moet ik zeggen dat ik die Leoni best irritant vond.

3,0 Sterren.

"I didn't kill him, I took him to the hospital."

Gisteren in de bios meegepakt, maar eerlijk gezegd vond ik het niet zo boeiend.

Qua verhaal wordt het via vier zijplotjes verteld, waarin elk lid van de familie zo zijn/haar ding doet. Dit komt vrij gezapig over, met name het subplotje van Belle is tergend te noemen. Als kijker moet je met haar verdriet meeleven, maar haar personage is daarvoor niet interessant genoeg. Eigenlijk lijkt de gehele familie Manzoni bij elkaar geraapt te zijn, de binding die je met hen zou moeten krijgen ontbreekt volledig. Met zwaargewichten als Robert De Niro en Michelle Pfeiffer zou dit toch beter moeten, maar het tegendeel is waar. Van De Niro verbaast het me nog geen eens meer, hij is een 'sell out' geworden; geen schim meer van zichzelf. Erg zonde.

Daarnaast is de humor ondermaats. Er worden wat goedkope steken onder water gegeven die betrekking hebben op de culturele clichés en verschillen tussen Amerika en Frankrijk. Ik kon hier niet om lachen. Overigens laat het actiegedeelte te lang op zich wachten en eenmaal daar aankomen, wordt het zwakjes in beeld gebracht.

Al met al een erg vermoeiende film die niet de moeite waard is om te zien. Je kunt hier gerust met een grote boog omheen lopen.

Kleine 2,0 sterren.

"So you're the guy with the case full of monsters."

Het uitmelken kan weer beginnen, gezien het feit dat er hierna nog vier delen moeten volgen.

Nu ben ik nooit een fan geweest van Harry Potter, maar de filmreeks was wel vermakelijk. Deze spin-off moet de fans van het eerste uur weer het magische gevoel teruggeven; enkele referenties en uiteraard de magie zelf zorgen hiervoor. Ditmaal word je aan de hand genomen door Newt Scamander die te midden van de jaren '20 zijn fabeldieren niet meer onder controle heeft.

Er is een interessant conflict gaande waar de spanningen vrij hoog oplopen tussen tovenaars en mensen. Jammer genoeg wordt het matig uitgewerkt. Zo zijn er nog een aantal verhaallijnen waar men kansen laat liggen. Over het geheel gezien is er eigenlijk nauwelijks sprake van een echte dreiging en schittert 'Fantastic Beasts and Where to Find Them' alleen wanneer er weer een interactie met de magische beesten is.

Met de portrettering van personages en de onderlinge chemie zijn problemen te bespeuren. De enige uitzonderingen zijn de goed gekozen Eddie Redmayne en Dan Fogler die je voorziet van een aantal grappige momenten. Het is dan ook te merken aan de wisselvallige pacing dat niet alles even soepel loopt. David Yates weet wel de nodige sfeer te creëren, maar vergaloppeert zich in de opzichtige CGI en een overdreven slot.

Al met al best een onderhoudende spin-off. Wel had ik het graag iets duisterder gezien en konden de overgangen beter.

3,0 Sterren.

"Are you going somewhere?"

Met het vorige deel luidde David Yates een aardige start in van een nieuwe franchise, maar met dit vervolg slaat hij de plank goed mis.

In dit deel ontsnapt Grindelwald uit de gevangenis en krijgt Newt Scamander de taak op zich - door niemand minder dan - Dumbledore om hem tegen te houden. Het leidt tot een nietszeggend kat-en-muisspel waar Scamander slechts een bijrol in mag spelen. Men lijkt hiermee alle goodwill uit de voorganger gelijk overboord te gooien.

'The Crimes of Grindelwald' is simpelweg overvol te noemen, gezien de vele personages die geïntroduceerd worden en daarbovenop nog eens voorzien worden van een eigen achtergrondverhaal. Om het maar niet te hebben over de vele subplots die werkelijk niets toevoegen. Uiteraard mogen de obligate Harry Potter referenties niet vergeten worden. Hoe wil je op deze wijze een lopend verhaal vertellen?!

Logischerwijs springt het geheel alsmaar van de hak op de tak, terwijl je als kijker afgeleid moet worden door de fabeldieren en het visueel geweld. Johnny Depp als bad guy krijgt vrijwel niets te doen, waardoor hij nauwelijks indruk weet te maken. Ondertussen word je overspoeld met een hoop uitleg die weinig verheldering geeft; na een dikke twee uur ben je geen steek opgeschoten. Om het vooral niet te hebben over de wannabe M. Night Shyamalan wending.

Al met al een rommelig en bovenal slaapverwekkend vervolg dat tot niets leidt.

Kleine 2,0 sterren.

"I said I wanted out and I want out."

Iets beter dan 'The Crimes of Grindelwald'.

In dit deel tracht Grindelwald de tovenaarswereld over te nemen en een oorlog te starten. Gelukkig kan Dumbledore altijd rekenen op de schuchtere Newt Scamander om de boel weer te redden. En zo mag de film van start gaan in de hoop dat het publiek hier nog trek in heeft, gezien er nog twee delen in de koker zitten.

Het is te merken dat men de nodige koerscorrecties heeft doorgevoerd, waardoor het geheel ongebalanceerd overkomt. Zo ontbreken er zonder opgaaf van reden een aantal personages en anderen lopen er verloren bij. Niet dat de rest van het verhaal nog steek houdt. Dankzij Mads Mikkelsen valt er nog wat te genieten als de nieuwe Grindelwald. En opvallend genoeg vind ik Dan Fogler beter uit de verf komen hier.

Qua toon wankelt 'The Secrets of Dumbledore' alle kanten op; aan de ene kant is het erg duister te noemen en aan de andere kant is het opeens koddig. De seksuele achtergrond van Dumbledore had van mij trouwens achterwege gelaten kunnen worden. Wat rest zijn een aantal vermakelijke actiescènes in een soort van wannabe balletje-balletje.

Al met al een vrij nietszeggend vervolg dat op momenten miniem vermaak biedt.

2,5 Sterren.

"You can't fix this."

Met zijn debuutfilm heeft Josh Trank me erg verrast. Dus met deze reboot heb ik me zoveel mogelijk geprobeerd om me niet te laten leiden door de negatieve reviews, maar om eerlijk te zijn moet ik hierin meegaan. Ik heb werkelijk geen idee hoe men het zover heeft laten komen; ligt het aan Trank of aan Fox?

De film kent een veelbelovend begin waarin er - opmerkelijk - veel tijd wordt besteed aan de introductie van zowat elk personage. Op zich niets mis mee, ik ga zelfs mee in het gebeuren dat Sue Storm geadopteerd is door een zwart gezin. We leven immers in de 21'ste eeuw toch? Het is allemaal leuk en aardig, met enkele wendingen t.o.v. het originele verhaal. Daarbij doet de cast het naar behoren.

Alleen begint er na een dik uur wel iets te knagen, omdat er totaal geen progressie wordt geboekt. Het voelt gewoonweg aan alsof men in de startblokken is blijven hangen. De gecreëerde duistere sfeer kan ik daarentegen wel waarderen, maar weegt wellicht iets te zwaar voor een film van dit kaliber. Hier en daar wordt er enigszins de indruk gewekt om het luchtig te houden middels een paar grappen, maar dit duurt ook niet lang.

Maar waar 'Fantastic Four' finaal de mist ingaat, is de derde act met een belachelijke portrettering van Dr. Doom. Als kijker zit je alsmaar te wachten op actie, aangezien je nagenoeg de hele tijd droog staat op dat vlak. Voorafgaand zitten er weliswaar een aantal momenten in die door moeten gaan voor actiescènes, maar als je één keer knippert met je ogen zijn deze in een fractie van een seconde voorbij. Vanzelfsprekend verwacht je een groots spektakelstuk als finale, maar laatstgenoemde is zo lachwekkend slecht uitgevoerd dat je meteen de zaal uit wil lopen. Met lede ogen heb ik het moeten aanzien.

Al met al een reboot waar wel enige potentie in is te vinden, maar deze wordt vervolgens achteloos verkwanseld. De ondermaatse CGI spreekt boekdelen.

Dikke 1,5 sterren.

"The island is twisting what we asked for."

Jeff Wadlow heeft een aantal aardige titels op zijn naam staan, maar dit is dan weer erg abominabel.

Als klein jochie kan ik mij nog de oude serie met Ricardo Montalban (Mr. Roarke) en uiteraard Hervé Villechaize (Tattoo) herinneren; een vermakelijke reeks met een duister tintje. In deze versie tracht men meer de horrorkant op te zoeken. Michael Peña geeft ditmaal acte de présence als Mr. Roarke en laat vijf prijswinnaars hun ultieme fantasie beleven op zijn eiland.

Je zou denken dat de film wat leuke fantasieën in petto heeft, maar het is allemaal oppervlakkig te noemen. Het helpt ook niet dat de - irritante - personages inwisselbaar zijn. Hierbij varieert het hoe de personages uitgewerkt worden. Zo krijgt één karakter meer achtergrond mee dan de anderen. Maar boeiend wordt het nooit en uiteindelijk kon het mij allemaal gestolen worden.

Als je een horror verwacht te zien, kom je enorm bedrogen uit. 'Fantasy Island' is namelijk meer een wannabe actiefilm met nietszeggende enge elementen. Het lijkt erop alsof de makers verscheidene dingen op een hoop hebben gegooid in de hoop dat er maar iets interessants tussen zit. Het resultaat is een saai gebeuren gevuld met de nodige plotgaten en weinig vermaak, zucht.

Al met al een kansloze film om zo snel mogelijk te vergeten.

1,0 Sterren.

"Oh, your grandma's on the roof."

Best grappig dat deze film op een echte leugen is gebaseerd.

Lulu Wang vertelt in 'The Farewell' een persoonlijk verhaal over haar oma die terminaal ziek bleek te zijn. Om haar laatste maanden plezierig te laten verlopen wordt er in de vorm van een huwelijk een leugentje om bestwil bedacht om de familie bij elkaar te laten komen, opdat ze nog één laatste keer oma Nai Nai kunnen zien. Aan de hand van Billi word je hierin meegenomen.

Als kijker kom je net zoals Billi terecht in een clash tussen het Oosten en het Westen; eenieder kent verdriet en rouw, maar de wijze waarmee er wordt omgegaan is cultureel anders bepaald. Zo heerst er een interessante dynamiek in de familie, wat geregeld voor heerlijke dialogen zorgt. De daarbij getoonde rouwverwerking is dan ook intrigerend te noemen.

De film sleept soms wel enigszins, maar door rustmomenten in te lassen worden sommige details versterkt. Het levert een sympathieke registratie op, hoewel ik eigenlijk meer emotionele binding had verwacht met deze personages. Daarvoor springen er te weinig scènes uit. Het scheelt gelukkig wel dat Awkwafina voor de verandering eens een mooie, ingetogen rol speelt in plaats van een schreeuwlelijk.

Al met al een aardig drama, maar toch een lichtelijke teleurstelling na alle positieve kritieken die ik heb gelezen.

Dikke 3,0 sterren.

Satirische quarantaine.

Best een moeilijke film om in een hokje te stoppen en dat is voor mij gelijk een minpunt hieraan. Fase 7 wil namelijk: angstaanjagend, grappig, satirisch enz. overkomen. Het is gewoon te veel en werkt maar deels.

Het begint dan ook vrij moeizaam met de opbouw en het stel Coco en Pipi voor wie ik beide geen sympathie kon opbrengen; wat een irritante personages zeg. Het eerste deel is min of meer als een parodie bedoelt om de kijker op een grappige manier in te laten zien hoe mensen in zo een dergelijke situatie over-the-top reageren. Dit is half gelukt en ik zag er de humor wel van in.

Gelukkig neemt de spanning de overhand in de tweede helft, waardoor de film mij meer kon boeien. Door de wending van genre wordt het gestoorder en komt het meer aan op een strijd tussen leven en dood.

Al met al een redelijke film om eens gezien te hebben, maar het had zoveel beter gekund als er voor één genre was gekozen en het stel door andere acteurs werd neergezet.

2,5 Sterren.

Tja, in ieder geval veel beter dan Tokyo Drift. De originele cast is weer bij elkaar, ondanks dat Letty al vrij vroeg dood gaat.

Wat zorgt voor een verhaal dat nergens over gaat, maar dat moet je ook niet verwachten van zo een film. De actie scènes zitten aardig in elkaar, met name de eerste scène en natuurlijk erg dikke auto's.

Maar nergens wist deze film mij echt te trekken, het was gewoon te middelmatig ik had deze film ook net zo goed niet gezien kunnen hebben.

2,5 Sterren.

"I'm what you call an ice cold can of whoop-ass."

Eén van de leukere dingen van 'The Fate of the Furious' was het bekvechten tussen The Rock en Jason Statham. Het is in ieder geval voldoende reden om de twee hun eigen film te geven.

In deze spin-off is het aan Hobbs en Shaw om ervoor te zorgen dat een dodelijk virus niet in de verkeerde handen valt. Degene die hen in de weg staat is Brixton, een genetisch gemodificeerde bad guy die onverwoestbaar lijkt. Een aardige opzet voor prima vermaak.

Het zegt denk ik veel dat het verhaaltje rondom het virus louter als bindmiddel dient, gezien er weinig meer over gerept wordt. De pacing zit wel dusdanig goed in elkaar dat het je weinig uitmaakt. Zo val je als kijker van de ene actiescène in de andere; het kan niet groots en over-the-top genoeg. Wat dat betreft past 'Hobbs and Shaw' uitstekend in de 'Fast & Furious' franchise.

Daar houdt het niet mee op, want The Rock en Statham hebben weer een hoop heerlijke dialogen waarin ze elkaar voor van alles en nog wat uitmaken. Het is duidelijk te merken dat de twee veel lol met elkaar hebben. Een aantal verrassende cameo's en de charismatische Idris Elba maken het feestje compleet, waardoor de film vrijwel nooit verveelt.

Al met al een vermakelijke spin-off waar eigenlijk een hoop op aan te merken is, maar vermaken doet het zeker. Ik kijk al uit naar het vervolg.

Dikke 3,0 sterren.

Lekker actie film om te zien, met een redelijk verhaal. Deze film moet het duidelijk hebben van de gepimpte auto's en de actie.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Tja, eigenlijk meer gekeken om bij te blijven met The Fast and The Furious. Maar eindstand hoef je deze film dus eigenlijk niet gezien te hebben, een totaal andere cast en man wat heb ik me geërgerd aan die Bow Wow.

Het verhaal gaat uiteraard nergens over, maar daar kijk je ook niet voor. Dus dan moet de film het van de auto's en de actie hebben. En die zaten op zich wel aardig in elkaar, had het toch net wat spectaculairder willen zien en de grote drift scène op de berg stelde ook niet al te veel voor...

2,0 Sterren.

Tja, Fast Five doet wast het moet doen. Gewoon dikke hersenloze actie met een simpel verhaallijntje.
Gelukkig wel beter dan de vorige drie delen.

Overigens leuk om te zien dat Mendes dus terug gaat keren in deel zes, Rodrigues dus blijkbaar ook...

3,0 Sterren.

"The real question is, how did we let this go on so long?"

Met lichte tegenzin toch maar meegepakt en ik moet zeggen dat het mij allemaal nog best is meegevallen.

Dit vervolg is een throwback naar 'Fast Five'. Daar zag je hoe drugsbaas Hernan Reyes het loodje legde, maar het blijkt dat hij nog een zoon heeft in de vorm van de flamboyante Dante. Uiteraard zint hij op wraak en moet de hele familie wederom op haar hoede zijn. En zo kan het hele riedeltje opnieuw beginnen.

Jason Momoa die als kleurrijke bad guy zijn eigen vertolking van The Joker neerzet, is ongetwijfeld het beste van de gehele film. Het is duidelijk te zien dat hij enorm veel plezier heeft gehad in zijn rol. Ik heb dan ook goed kunnen lachen om zijn gekke fratsen, ondanks dat zijn personage steeds op de juiste plaats is te vinden. Het deed mij - in positieve zin - de rest van de cast vergeten; het geneuzel van Vin Diesel wordt op een gegeven moment erg vervelend.

De actie mag er zeker zijn. Gelukkig wordt er ditmaal geen uitstapje naar de ruimte gemaakt, want dat was echt een gevalletje van jumping the shark. Er worden een aantal leuke locaties aangedaan, met name in Rome en Portugal gaat het lekker los. Het is alleen jammer dat er weer de nodige fake outs zijn. Daarbij wisselen sommige karakters te gemakkelijk van kamp.

Al met al is 'Fast X' een enorme meevaller geworden, hoewel dat voor het grootste gedeelte is toe te schrijven aan het conto van Momoa. Tijdens de eindcredits wordt er trouwens nog een interessante scène getoond.

Kleine 3,0 sterren.