Opinions

Wow, wat een heerlijke slasher is dit toch. Sinds A l'interieur niet meer zo een goed in beeld gebracht bloedbad gezien.

Erg sterke kills waar goed over is nagedacht met gevoel voor detail, alleen de eerste kill al met de bewaker. De leukste kill vond ik dan weer wel als ze in het huis van de jongeren is en de man de vrouw van achteren pakt en zij hem met haar mes van achteren steekt. Tevens erg grappige scène ook.

Verder een goed verhaal dat zeer actueel is met de huizenmarkt en zeer sterk geacteerd.

De flashbacks deerden mij persoonlijk niet zoveel, dit waren meer rustmomenten in de film en het geeft toch wel een interessante kijk op Sheung.

Dikke 4,0 Sterren.

"I do favours for people. In return, they give me gifts."

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar deze filmadaptatie wordt gewoonweg nergens bijzonder.

Op zich begint het nog wel aardig met een portie geweld, maar de film vervalt vervolgens in een voortkabbelend gebeuren; alsof je als kijker in slaap gesust moet worden. Het wordt dan ook nergens interessant en/of spannend, aangezien er qua onderzoek weinig opzienbarend naar voren komt.

Daarbij helpt het niet dat de personages eendimensionaal zijn. Alleen Liam Neeson doet het voor zijn doen oké, ondanks dat het een 'one-trick pony' blijft. Zijn optreden lijkt hier een mengelmoes te zijn van voorgaande films, wat o.a. te merken is aan de telefoongesprekken die hij met de ontvoerders houdt...

Het enige wat wel is gelukt, is de weergave van de - late - jaren '90. Het creëert een lekker grauwe en enigszins drukkende sfeer. Jammer genoeg blijft het geheel vrij gezapig, mede door een aantal overbodige zaken. Wat dat betreft vallen potentieel interessante scènes in het water, zoals een confrontatie waar een voice-over vanuit het niets het 12-stappen programma van de AA opnoemt.

Al met al is 'A Walk Among the Tombstones' vooral middelmatig. Als pilot voor een nieuwe (crime) tv-serie was het beter tot zijn recht gekomen, denk ik.

2,0 Sterren.

"I'm a good girl."

Bij gebrek aan iets beters toch maar meegepakt in de bios en ik moet zeggen dat ik me er prima mee heb vermaakt.

Voor het goed en wel begint, krijg je als kijker een geinige compilatie van reporter fails te zien om vervolgens van wal te steken. Qua opzet is het eigenlijk simplistisch gehouden, maar doordat er steeds wat te beleven valt, blijft het leuk. Hierbij helpt het dat Elizabeth Banks een aardige hoofdrol neerzet, ondanks dat ze niet al te grappig overkomt; ze moet het meer van haar - overdreven - gezichtsuitdrukkingen hebben.

'Walk of Shame' leunt dan ook meer op de gestoorde situaties en random omstanders waarmee Meghan in aanraking komt gedurende haar trip. Het resulteert zich in een aantal uitstekend getimede grappen die elkaar redelijk vlot opvolgen. Alleen is het jammer te noemen dat de moralistische boodschap tegen het einde weer om de hoek komt kijken.

Al met al een vermakelijke comedy die aangenaam wegkijkt. Overigens is Banks in die gele jurk best een appetijtelijke verschijning.

Kleine 3,0 sterren.

Tja, wat kan ik over deze film zeggen. Het is vrij standaard en na de eerste tien minuten kun je al raden waar het verhaal naartoe gaat. Het enige dat me wel verraste waren de laatste drie kwartier waarin onthuld werd dat Jamie leukemie heeft, toen nam de film wel een andere wending aan en werd het nog enigszins interessant.

Al met al 2,0 sterren.

"I'm going to hang a high wire between the two towers of the World Trade Center and walk on it."

Om eerlijk te zijn doet de naam Philippe Petit bij mij geen belletje rinkelen, maar deze waaghals heeft het dus gepresteerd om in 1974 meerdere malen over een kabel tussen de twee torens te lopen. Op zich een interessant gegeven voor een korte film, maar als langspeelfilm wil het niet werken.

'The Walk' beslaat eigenlijk drie verhalen; je ziet hoe de passie van Petit is ontstaan, een romance en de uiteindelijke oversteek. De eerste twee worden oppervlakkig gebracht en voelen enigszins langdradig aan, omdat je als kijker de hele tijd zit te wachten op het slotstuk. Robert Zemeckis poogt wel om de gebeurtenissen erdoorheen te jagen, maar slaagt hier niet in. Bovendien vind ik de - geforceerde - humor op momenten iets te veel van het goede.

Joseph Gordon-Levitt portretteert Petit vol overtuiging, waardoor het rare Franse accent niet als storend wordt ervaren. Wel heb ik zo mijn bedenkingen bij de narratie, waarbij hij op de fakkel van het Vrijheidsbeeld staat en alles uiteenzet. Het is te uitleggerig en haalt je min of meer uit de film. Hier was een reguliere voice-over gepaster geweest.

De oversteek is uiteraard indrukwekkend te noemen, maar ook hoe alles daarnaartoe wordt opgezet. De IMAX 3D ervaring komt hier goed tot zijn uiting, omdat het net lijkt alsof je zelf op de kabel staat inclusief duizelingwekkend effect. Een kanttekening hierbij is dat de ode aan de torens soms iets te opzichtig aanwezig is.

Al met al een matige biopic die enkel en alleen de moeite waard is vanwege de finale, aangezien het overige gewoonweg te verwaarlozen is.

2,0 Sterren.

Ik heb 'm gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Was op zich wel een aardige no nonsense actie film waar ik me best mee vermaakt hebt, niks meer en niks minder.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Gisteren in de bios gezien en ik moet zeggen dat dit een erg vermakelijke film is.

De animatie is meesterlijk in elkaar gezet, waardoor dit visueel echt een meesterwerkje is.

Verder is het verhaal op zich wel aardig en de humor is zeker geslaagd. En met zo een robotje als Wall-E kun je alleen maar meeleven , wat levendig ventje is het toch. Echt knap van Pixar hoe ze een robot emoties hebben kunnen geven.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"Ich bin ganz allein."

Voor dit soort films heb ik een zwak.

Het gegeven alleen al is hoogst opmerkelijk te noemen; een vrouw omsloten door een glazen muur. Het werpt een hoop vragen op die jammer genoeg niet beantwoord worden, desondanks heeft het zo zijn charme. Dit komt deels door de vrouw die haar flashbacks beschrijft via een voice-over. Helaas wordt het op deze manier net iets te langdradig gemaakt, omdat het al gauw de eentonige kant opgaat.

De film moet het naar mijn inziens dan ook meer hebben van het prachtige landschap dat erg fraai in beeld wordt gebracht, ondersteund door een fijn staaltje klassieke muziek. Het creëert een surrealistische, doch beklemmende sfeer, omdat er op momenten dingen plaatsvinden die niet helemaal te plaatsen zijn binnen het hele gebeuren.

Wat dat betreft zit er een bepaalde mate van symboliek verwerkt in 'Die Wand'. Door de weergegeven isolatie wekt het een deprimerend gevoel op die mede door de sterke vertolking van Martina Gedeck goed aankomt. Het geeft de kijker in ieder geval voldoende stof tot nadenken.

Al met al een intrigerend drama dat wellicht niet iedereen zal aanspreken, maar de liefhebber zit hier geramd.

Dikke 3,0 sterren.

Afgelopen vrijdag in de bios gezien en ik moet zeggen dat het een erg vermakelijke film was. Lekker veel goede actie, goede special effects. Vooral die shoot put op het laatst was echt meesterlijk gedaan, let op hoe McAvoy ingenieus gebruik maakt van een menselijk hoofd. Het verhaal kon wel iets beter, maar er zit toch een leuke twist aan. Morgan Freeman speelt weer eens een keer de bad guy, laatste keer was volgens mij Hard Rain.
Humor was ook wel goed, zoals de keer dat McAcoy z'n collega met de keyboard slaat en je in slow motion de toetsen van de keyboard ziet rondvliegen en er staat dan 'Fuck Yo' gevolgd door een kies die de u vormt. Alleen jammer dat Angelina Jolie dood gaat.

Al met al geef ik deze film 4, 0 sterren. Zulke actie films wil ik wel vaker zien.

"We drive through all triangles, including your moms."

Een paar maanden geleden las ik nog een artikel over deze heren en ik viel van de ene verbazing in de andere. Des te leuker dat dit verhaal is verfilmd.

Sowieso spreekt het tot de verbeelding dat twee twintigers - met nauwelijks enige ervaring in de wapenhandel - zomaar een aanbesteding kunnen doen aan het Amerikaanse leger. Als kijker word je bij de hand genomen door David Packouz die je vanuit zijn perspectief geregeld informeert over het reilen en zeilen van deze business. Op deze manier besef je hoe krankzinnig het allemaal wel niet moet zijn geweest.

Desondanks steekt het dat er niet meer gedaan wordt met de maatschappijkritiek en enkele morele kwesties die licht aan bod komen. Daarbij blijft het geheel wel erg aan de vlakte; de personages worden niet uitgediept en de echte dramatiek blijft uit. Het resulteert zich in een voorspelbare film waar men moeite heeft om het narratief gedegen over te brengen.

Met Todd Phillips aan het roer is te verwachten dat 'War Dogs' doorspekt is met humor. Dit is deels zo, aangezien het luchtig blijft en er lekker veel zwarte humor in zit verwerkt. Maar de grootste troef is zonder twijfel Jonah Hill die op een onnavolgbare wijze Efraim Diveroli weet te portretteren. Bovendien is de chemie tussen hem en Miles Teller best aardig.

Al met al een vermakelijke film waar stiekem meer mee gedaan had kunnen worden, maar toch blijft boeien van begin tot eind.

Dikke 3,0 sterren.

"I did not start this war. But I will finish it."

'Rise of the Planet of the Apes' was een erg leuke verrassing, maar 'Dawn of the Planet of the Apes' wist dat hoge niveau niet vast te houden en dit slotstuk komt daar nauwelijks bij in de buurt.

Dit laatste deel moet de oorlog inluiden, gezien de gebeurtenissen uit de voorganger. De apen worden verder de bossen ingedreven en zijn gedwongen tot een guerrillastrijd. Alle hoop voor vrede lijkt weg te zijn, ondanks dat Caesar ten spijt hiernaartoe streeft. Als een noodlottig ongeval eenmaal gebeurt is er helemaal geen weg meer terug.

'War for the Planet of the Apes' is min of meer een misleidende titel, omdat het neigt naar een groots spektakel. Terwijl men zich eerder richt op de - kleinschalige - thematiek; er wordt gefocust op het menselijke en de symboliek alom. De vele verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog en Vietnam blijven dan ook niet ver achter. Helaas zijn het niet meer dan halfslachtige ideeën die maar niet willen beklijven.

Ik heb moeite met de rare komische elementen die in de vorm van Bad Ape worden geïntroduceerd. In eerste instantie is het nog enigszins leuk, maar op den duur leidt het enkel af van de dramatiek waarnaar gepoogd wordt. En Woody Harrelson als geforceerde bad guy kan er dan nog wel bij. Desondanks is de motion capture wederom puik en als kijker kun je hier bijna geen onderscheid meer in maken.

Al met al een aardige afsluiter, maar niet het slot waar ik op hoopte. Daarvoor wordt het eerste deel tekort gedaan.

Dikke 3,0 sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken en was een redelijk vermakelijke film. Waar ik me voornamelijk aan ergerde was die schreeuwlelijk Fanning en het verhaal eigenlijk waar niks van klopt. Dochter en zoon worden bij pa achtergelaten en opeens wordt de aarde of de VS dan aangevallen door aliens die hun ruimte schepen onder de aarde hebben begraven een lange tijd geleden en nu opeens komen ze door bliksem schichten naar de aarde. Ja erg logisch natuurlijk. En dan Cruise die maar moet zien te overleven, die gast had eigenlijk al 10 keer dood moeten zijn in deze film.
Het enige waarvoor je eigenlijk naar deze film kijkt zijn de special effects, die wel in orde waren.

Ik geef 'm 2, 0 sterren.

"I think your grandpa might be a ninja."

Zelf zie ik Robert De Niro graag in serieuze films spelen, des te teleurstellend dat hij de afgelopen jaren steeds meer de komische kant opgaat. Iets als 'Dirty Grandpa' was bijvoorbeeld echt abominabel. Verrassend genoeg is dit nog best te pruimen.

De Niro komt hier opdraven als een opa die noodgedwongen intrekt bij zijn dochter en haar gezin. Voor kleinzoon Peter komt dit slecht uit, omdat hij zijn kamer moet afstaan. Logischerwijs verklaart hij zijn opa de oorlog. Het verloop hiervan doet mij een beetje denken aan 'Home Alone'.

Peter schakelt zijn klasgenoten in voor hulp en opa doet hetzelfde met zijn oude vrienden; altijd fijn om Christopher Walken te zien. Het vormt een leuke clash tussen de oude en de nieuwe generatie. In een hoog tempo worden er heen en weer wat grappige pranks uitgehaald die elkaar steeds overtreffen. Het kan soms flauw zijn, maar ik lag wel geregeld in een deuk.

Op een gegeven moment is helaas wel te merken dat de koek op is. Daarvoor gaat 'The War with Grandpa' iets te lang door, waardoor de rek er enigszins uit is. De Niro kan de boel gelukkig nog wel redden, maar veel bijzonders hoef je niet meer te verwachten tegen het einde aan. Het is ook jammer dat Uma Thurman - voor haar doen - niet zo goed overkomt in haar rol.

Al met al een aardige comedy die voor voldoende vermaak zorgt.

Kleine 3,0 sterren.

"It's death to all things."

Op basis van de trailer verwachtte ik in eerste instantie een 'Lord of the Rings' rip-off, maar dit valt reuze mee.

De games zelf heb ik bewust links laten liggen, ondanks dat een paar bekenden het wel speelden. Desondanks klinken enkele termen me bekend in de oren, waardoor ik niet geheel onbeslagen ten ijs kom. Hetgeen wat duidelijk als een paal boven water staat, is de rijke geschiedenis aan rassen en gebeurtenissen. Duncan Jones heeft hier een flinke kluif aan gehad om dit te vertalen naar een film; aan de ene kant moet je de fan pleasen, maar tegelijkertijd ook de leek weten te intrigeren. Helaas wil het niet helemaal vlotten en ontstaat er al gauw een warrig verloop.

Op zich is het standaard verhaaltje best te pruimen, maar er is niet echt een bepaalde focus te vinden. Er worden namelijk verscheidene personages geïntroduceerd wier motieven vaag blijven en als kijker moet je vaak in het duister tasten tot welk kamp zij behoren. Daarbij helpt het niet dat de cast de middelmatigheid niet ontstijgt.

Gelukkig maken de dikke actiescènes - die alom aanwezig zijn - veel goed. Het resulteert zich in enorme veldslagen met oog voor detail. Wat dat betreft is te zien dat men het overgrote deel van het budget in de CGI heeft gestoken, omdat de orcs met gemak overtuigen en de locaties prachtig ogen. Overigens zijn de knipogen naar de game een leuke toevoeging.

Al met al is 'Warcraft' best aardig voor wat het is, maar als start van een nieuwe franchise is dit te ver gegrepen.

2,5 Sterren.

"What's the first thing you remember?"

John Carpenter op zijn retour.

Ik heb niets tegen de beste man, maar met 'The Ward' maakt Carpenter het wel erg bont zeg; hoe cliché- en formulematig wil je het hebben? Het is alsof je als kijker de gehele speelduur een checklist aan het afvinken bent, met dingen die al eerder en veelal beter zijn uitgevoerd in andere films. Deze film weet dan ook gewoonweg nergens echt te boeien.

Alleen de - uitgekauwde - psychiatrische instelling inclusief personeel kon ik nog waarderen. Wat dat betreft wordt er wel een redelijke sfeer neergezet, met name tijdens de nachtscènes. Hoewel de matige verschijning enigszins afbreuk doet aan het benauwende wat men tracht te creëren, ondanks de aardige geluidseffecten die je zo nu en dan goed wakker schudden.

Al met al vrij ondermaats voor zo een grootse regisseur. Zoals het er nu naar uitziet, is het jammer dat hij met zo een inwisselbare film afscheid heeft genomen.

Dikke 1,5 sterren.

"This girl's dead. That guy's dead... That guy in the corner is definitely dead."

Vanochtend in de bios meegepakt en ik ben in positieve zin verrast. Op basis van de trailer vond ik het er namelijk maar zo-zo uitzien, maar omdat ik toch wel een zombie-fan ben en hier en daar positieve berichten had gelezen, heb ik de film toch maar een kans gegeven.

Sowieso is de invalshoek echt goed gekozen over een zombie dat verliefd wordt op een meisje. Lekker onconventioneel en de film stapt hiermee ook buiten de geijkte paden.

De zombies worden goed neergezet en het is zeker te prijzen dat Nicholas Hoult zo een dode, doch levende zombie weet neer te zetten. Zijn non-verbale communicatie in combinatie met zijn mimiek komt erg goed over.

Het romantische verhaaltje is hier en daar wat standaard te noemen, maar het kijkt best lekker weg. Plus Teresa Palmer is zeker geen marteling om naar te kijken. Al hadden de 'boneys' wel iets beter neergezet kunnen worden, maar dat deert niet echt.

De toevoeging van (eigenaardige) zwarte humor, het feit dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, ondersteund door een sterke soundtrack zorgt voor een uiterst verfrissende film.

3,5 Sterren.

Erg mooie en toch best rauwe film over te zien over de sport waar ik toch best wel groot fan van ben MMA en dan met name UFC waar soms ook wel verwijzingen naar worden gemaakt. Zo zeggen ze dat Brendan in de UFC heeft gevochten en zie je ook enkele vechters eruit en de karakteristieke octagon. Overigens ook wel lachen om de Amerikaanse worstelaar Kurt Angle erin te zien als de Rus Koba.
En de gevechten worden echt goed in beeld gebracht, niet overdreven. Maar gewoon zoals ze ook op tv te zien zijn.

Het verhaal is op zich vrij simpel doorspekt met Amerikaanse sentiment. Zo komen we erachter dat Tommy een oorlogsheld is en zie je op het eind dan ook het Amerikaans leger dat hem toezingt vanuit het publiek om maar een voorbeeld te geven.

Naarmate het verhaal vordert kom je wel dingen te weten over de vader en de moeder die dus dood is, hoe de broers uit elkaar gegroeid zijn en met welke problemen ze te maken krijgen. Hier wordt niet al te veel uitleg over gegeven, maar dat hoeft ook niet want het wordt vanzelf allemaal duidelijk.

Iedereen ziet natuurlijk al ver van tevoren de confrontatie tussen de twee broers aankomen en it so happens to be dat ze toevallig allebei in de finale zitten en het tegen elkaar moeten opnemen. Dat was me wel een erg mooie scène moet ik zeggen, er zat veel emotie met het mooie About Today van The National op de achtergrond. Om eerlijk te zijn moest ik bij deze scène toch een aantal traantjes wegpinken.

Dikke 4,0 sterren.

Aan de hand van de vele positieve berichten die ik over deze film heb gehoord heb ik 'm uiteindelijk maar via de bekende weg binnengehaald en gekeken. En ik moet zeggen dat ik toch lichtelijk teleurgesteld ben. Ik had net iets te hoge verwachtingen denk ik.

Het verhaal is op zich wel aardig. Alleen het wordt naar mijn mening iets te zwak in beeld gebracht. Ik had eigenlijk meer scènes verwacht van Warriors op de vlucht, in plaats daarvan zie ik alleen maar sporadisch vlucht scènes en als er dan wat actie gebeurt is dat op zich wel aardig. Maar meer dan dat ook niet.

Deze film moet het overduidelijk meer van het sfeertje hebben en dat is wel goed uitgewerkt vind ik. De verscheidene gangs worden goed in beeld gebracht met hun eigen typerende kenmerken. Plus de muziek en dat praktisch alles zich in de nacht afspeelt.

Wat ik wel jammer vind is dat de leider van de Warriors gelijk wordt opgepakt. Ik had juist hem willen zien vluchten en om de Warriors te leiden naar hun thuisbasis.

Al met al 3, 5 sterren.

Gisteren in de bios gezien en op zich wel een vermakelijke film. Kent een ietwat rustig begin, maar gelukkig gaat het in de tweede helft van de film wel lekker los als ze het tegen de aliens moeten opnemen.

Er zaten ook wat absurdistische scènes in waarbij ik echt stuk ging, zoals de scène waarbij ze maar op de alien blijven schieten vanuit het niets.

Leuk filmpje voor tussendoor, 3,0 sterren.

In de strip staat bij elke stuk welke muziek er daarbij gespeeld wordt heb ik begrepen van een vriend. Dus dit hebben ze exact zo overgenomen uit de strip.

Any way vandaag ook maar eens gezien en het was wel een lange zit, maar echt de moeite waard.

Het verhaal wordt duidelijk uit de doeken gedaan. De special effects zijn erg mooi en leiden niet af. Maar wat ik vooral zo goed vond was het hele sfeertje dat deze film uitstraalde, heerlijk gewoon. Tevens ook één van de mooiste intro's ooit.

Trouwens de acteur die Rorschach speelt deed me echt veel denken aan een jonge Clint Eastwood, iemand anders die deze mening deelt?

Al met al 4, 0 sterren van mij.

"He is the only father who came looking."

Redelijk regiedebuut voor Russell Crowe.

Blijkbaar is het verhaal losjes gebaseerd op waargebeurde feiten omtrent de Slag om Gallipoli. Een uiterst serieuze aangelegenheid dus, alleen jammer dat de uitwerking er niet naar is. Weliswaar worden de gruwelen op het slagveld indrukwekkend in beeld gebracht, maar de rest hangt er maar een beetje bij.

'The Water Diviner' husselt er namelijk flink op los met de verscheidene plotelementen; een onnodige romance, de protagonist zijn speurmogelijkheid, een vreemde tijdsvolgorde enz. Het komt de geloofwaardigheid in ieder geval niet ten goede. Daarbovenop snap ik het frivole gedoe op momenten niet, met misplaatste humor.

Wat ik daarentegen wel kan waarderen is de manier waarop de film is geschoten, aangezien het geregeld voor mooie plaatjes zorgt en een authentieke sfeer creëert. Toch blijft het wringen met vlakke personages en clichés. Op zich wordt het bij vlagen nog interessant, ondanks dat het soms wel erg melodramatisch is aangezet. Hierdoor wil het als geheel nergens echt memorabel worden.

Al met al een onevenwichtig drama dat qua narratief veel beter uitgewerkt had kunnen worden. Desondanks wordt het over de volledige speelduur nergens al te vervelend om uit te zitten.

Kleine 2,5 sterren.

Ach op zich wel een aardige comedy, met een leuke rol van Sandler. Al kan het soms wel vervelend worden, maar er zitten wel genoeg leuke dingen in om de film door te komen.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"How are you getting in?"

Met deze film gooit Jaume Balagueró het weer over een andere boeg ten opzichte van zijn horrorwerk, al pakt het niet helemaal goed uit.

Whizz-kid Thom wijst de ene na de andere goedbetaalde baan in de olie-industrie af, maar laat zich wel verleiden door kunsthandelaar Walter om zijn team te versterken. Hun doel is om een verloren gewaande schat te stelen. Saillant detail is alleen wel dat deze schat zich bevindt in de centrale bank van Spanje, een vrijwel ondoordringbare bank.

Van dit soort films zijn er dertien in een dozijn. De platte personages en het standaard verloop benadrukken dat nogmaals. Er is eigenlijk weinig origineels in te bespeuren. Het is ook ironisch dat Freddie Highmore's personage zegt dat hij geen Danny Ocean is en daar geef ik hem groot gelijk in. Hierdoor is het simpelweg hokjes afvinken tot het einde.

Het WK van 2010 vormt in ieder geval nog een leuke achtergrond. Des te jammer dat je als kijker nooit echt de spanning voelt van de heist, zoals de Spanjaarden met hun team meeleven. De nodige urgentie lijkt namelijk te ontbreken in 'Way Down'. Het resulteert zich in een expressieloos geheel. Wat mij betreft had dit gebeuren een kortere speelduur gekend.

Al met al een inwisselbare thriller waar je niet veel aan zult missen.

Kleine 2,5 sterren.

"On a scale of 1 to 10, what do you think you are?"

Zo nu en dan ben ik wel in voor dergelijke coming-of-age films, maar dit is 'm toch niet helemaal geworden.

Qua verhaal is het tamelijk clichématig te noemen, wat op zich niet zou deren als het niet zo matig uitgewerkt was. De problemen waarmee Duncan te maken krijgt, zijn niet opzienbarend en op de één of andere manier gaat alles 'm vrij gemakkelijk af. Hiermee doel ik o.a. op: het vrienden worden met Owen, de - verplichte - love interest, zijn bijnaam enz. Hierbij zet Liam James zijn rol in het begin overdreven raar neer.

Gelukkig weet Sam Rockwell de film te redden door zijn geweldige performance; hij presteert het om in zowat elke scène waarin hij voorkomt de aandacht - op een goede manier - op te eisen. Hierdoor wordt het geen domper.

Verder kabbelt 'The Way, Way Back' aardig voort door een relaxt zomers sfeertje ondersteund door een redelijke soundtrack. Doordat het nergens echt leunt naar comedy of drama blijft het geheel dan ook aan de luchtige kant. Alleen blijft het jammer dat het net iets te braaf is. Overigens deed het me op momenten denken aan Adventureland (2009), zoals in een aantal berichten terecht is aangehaald.

Al met al kan het er allemaal net mee door. Het is dat Rockwell zo een leuke bijrol heeft, anders was m'n waardering lager uitgevallen.

3,0 Sterren.

"It's what we do."

Normaal gesproken kijk ik altijd eerst het origineel voor ik me überhaupt aan een remake waag, maar gezien de lage score daarvan ben ik gelijk hieraan begonnen.

Het gegeven is best interessant te noemen, maar de uitwerking stelt jammer genoeg teleur. Op zich wordt er een aardige sfeer opgebouwd, ondersteund door gedegen acteerwerk en een fijn visueel stijltje. Helaas lijkt de film zich enkel bezig te houden met een ellenlange opbouw; alsof de kijker in slaap gesust moet worden.

Het heeft dan ook als gevolg dat er vrijwel niets noemenswaardig gebeurt gedurende de gehele speelduur, waardoor er enige vorm van spanning ontbreekt. Alleen het onverwachte einde zorgt voor een ommekeer hierin, maar het is meer een geval van mosterd na de maaltijd. Wat dat betreft strookt het zelfs tegen de boodschap die de hele tijd verkondigd wordt.

Al met al matig, ondanks de geslaagde duistere sfeer. Daarvoor vindt gewoonweg te weinig plaats op horrorgebied.

2,0 Sterren.

"This party's looking a little stiff."

Toen ik de trailer voor het eerst zag, dacht ik dat dit een parodie betrof, maar tot mijn spijt blijkt het dus niet zo te zijn. Overigens is het minder dat ze de titel 'gestolen' hebben van een track waar dit vehikel nooit aan zal kunnen tippen.

Het uitgangspunt is volstrekt inwisselbaar te noemen; ditmaal een dj die zich vanuit het niets moet opwerken naar de top met alle tegenslagen van dien. Op zich valt daar nog wel iets mee te doen, ware het niet dat dit een hoop opgeblazen onzin bij elkaar is zonder enige vorm van samenhang. Wat dat betreft zijn de random aan elkaar geplakte scènes tekenend.

Qua verloop krijg je te maken met clichématige ontwikkelingen, met een vleugje drama dat ervoor moet zorgen dat je je als kijker betrokken voelt. Het probleem is dat 'We Are Your Friends' je bordkartonnen personages voorschotelt waar je nooit ofte nimmer een binding mee zal krijgen. Zo heb je de irritante vrienden van Cole die niets toevoegen aan het geheel, maar Cole zelf weet deze inspiratieloze dans ook niet te ontspringen. Er is namelijk nul karakterontwikkeling te bespeuren, ik bedoel wat is zijn motivatie, waarom is hij met school gestopt, wat is er met zijn moeder gebeurd? Hier en daar zie je een sprankje hoop, maar dit vervaagt al gauw als sneeuw voor de zon. Er wordt gewoonweg geen spanningsboog gecreëerd.

Centraal staat - blijkbaar - de EDM (Electronic Dance Music) scene en het maken van een track dat mensen inspireert, maar verder dan het weergeven van feestende mensen onder een generieke soundtrack komt Max Joseph niet. Voor de leken onder ons valt hier weinig nieuws aan te ontdekken. Het is met name lachwekkend hoe Zac Efron zich naar de finale toewerkt met een track die te verwaarlozen is. Met plaatsvervangende schaamte moest ik het aanzien.

Al met al een saai wangedrocht dat het publiek nooit zal opzwepen. Graag had ik het meer snediger gezien, alleen het karakter van Wes Bentley weet hier nog enigszins in de buurt van te komen.

0,5 Sterren.

Zeer intrigerende film, alleen jammer dat ik door de plotomschrijving op IMDB al wist waar de film over gaat. Ze hadden het beter net zoals hier op MovieMeter kunnen doen, zodat degenen die niet bekend met het boek zijn nog in het duister gelaten worden over de te komen gebeurtenissen.
Al moet ik zeggen dat ik het niet zag aankomen dat zowel vader als dochter door Kevin werden vermoord.

Verder zeer sterk geacteerd, met name de jonge en oudere Kevin die zetten echt psycho's neer.
Ook mooi om te zien hoe de film flashbacks laat zien met het contrast waarin de moeder nu leeft.

Hier en daar soms iets te langdradig helaas.

3,5 Sterren.

"America's broke."

Het leek me wel interessant zo een docu over Amerikaanse corporaties die aan belastingontwijking doen, alleen is het niet helemaal geworden wat ik ervan verwacht had.

Op zich begint het best aardig door de gebruikelijke interviews met kundige experts en door wat achtergrondinformatie te geven, ondersteund door enkele feiten. Hier is niets op aan te merken, afgezien van het feit dat het soms wel erg oppervlakkig blijft. Hierdoor wordt het op een gegeven moment langdradig.

Daarnaast is het onjuist dat men niet ingaat op de mazen in de wet, want technisch gezien doen deze corporaties niets verkeerds. Door deze eenzijdigheid komt 'We're Not Broke' al gauw onevenwichtig over, waardoor het min of meer de verkeerde richting opgaat; de Amerikaanse overheid moet aangepakt worden. Hierbij voelen de actievoerders die tussendoor protesteren, misplaatst aan.

Al met al een redelijke documentaire, maar de makers zinspelen te veel op het sentiment van de Amerikaanse burger.

Kleine 2,5 sterren.

"We’re just pretending to be a family to smuggle drugs across the border."

Gisteren tijdens de Unlimited Night gezien en ik heb me kostelijk vermaakt. De rest van de zaal lag ook helemaal in een deuk.

De kracht van deze film ligt 'm in de cast, met name van Will Poulter was ik erg gecharmeerd. Geen idee waar ze hem vandaan hebben geplukt, al zie ik dat ik hem wel ken als klein jochie uit Son of Rambow (2007). Alleen al om zijn droge hoofd ging ik stuk. Jason Sudeikis en Jennifer Aniston hebben een prima chemie met elkaar. Alleen Emma Roberts viel ietwat buitenboord, alhoewel zij hier en daar ook haar momenten meepakt.

Daarnaast zitten de grappen en gestoorde situaties goed in elkaar. De 'delivery' van Sudeikis is perfect, zoals rep_robert al eerder aangaf. Tevens zijn de grappige momenten goed gekozen, net als de film stil dreigde te vallen werd er een grap ingegooid. Alleen is het jammer te noemen dat tegen het einde de moraliserende boodschap weer om de hoek kwam kijken en het iets te zoetsappig werd.

Al met al een zeer geslaagde comedy waar ik goed om heb kunnen lachen. Plus Jennifer Aniston zien strippen is zeker geen straf. Blijf trouwens wel even zitten bij de eindcredits voor wat bloopers.

3,5 Sterren.

Op zich wel een vermakelijke, onderhoudende comedy.

Beetje een standaardverhaal en helaas net iets te lang.

3,0 Sterren.