Opinions

Russische 'Fury'.

Deze titel stond al langer in mijn vizier en het komt niet vaak voor dat een Russische film in de bios draait. Dus één en één is...

Het gegeven van een Russische eenheid die met een opgeknapte T-34 ontsnapt uit een Duits concentratiekamp is eigenlijk te onzinnig voor woorden, maar leuk vermaak biedt het zeker. De bedoeling is dat de gevangen Russen voor de Duitsers dienen als schietschijf om uiteindelijk tot een goede tactiek te komen voor een echte veldslag. De Russen kiezen logischerwijs het hazenpad, waardoor er een spannend kat-en-muisspel volgt.

De toon wordt gelijk gezet met een heerlijke openingssequentie die er geen doekjes om windt en dan te bedenken dat dit nog slechts het topje van de ijsberg is. Het is namelijk een waar genot om zo een machtige T-34 - in al zijn volle glorie - op te zien trekken tegen de Panzers. Deze confrontaties zijn erg intens te noemen, met name vanwege het dicht op de huid filmen van de tankbemanning. Als kijker lijkt het net alsof je zelf ook in de tank zit.

Wat mij betreft had het geheel wel rauwer gebracht mogen worden, gezien de flitsende beelden niet zouden misstaan in een game. Het veelvuldig gebruikmaken van de slow motion helpt daar zeker niet bij. Evenzo komt hier weinig historie aan bod, omdat de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust louter als decor dienen. Wel is het voor de verandering fijn dat de personages ook daadwerkelijk in hun oorspronkelijke taal spreken.

Al met al is 'T-34' een erg vermakelijke actiefilm. Dat er in de media gesproken wordt over Russische propaganda laat mij volledig koud; als een film mij kan entertainen is het doel bereikt.

Dikke 3,5 sterren.

Zuid-Koreaanse Towering Inferno.

En nog geen eens zo slecht moet ik zeggen.

In het eerste halfuur lijkt het verre van een rampenfilm; meer een verkapte romcom. Dit gedeelte wordt gebruikt om de personages te introduceren, wat redelijk lukt. Alleen jammer dat een paar personages vrij generiek overkomen, hierdoor had ik later enigszins moeite om ze van elkaar te onderscheiden.

Gelukkig gaat het na de rustige opening goed los met de nodige: explosies, heldendaden, vuurzeeën enz. Wat dat betreft zat ik er gelijk in. De hierbij gebruikte CGI is prima te noemen, dat mag ook wel als ik lees dat 'Ta-weo' een postproductie van twee jaar heeft gehad.

Helaas keert de humor op momenten terug wanneer de ramp gaande is. Bijvoorbeeld met het groepje gelovigen dat steeds zat te bidden om wonderen. Daarnaast ergerde ik me ietwat aan het krijsende kleine meisje.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben. Wel had de humor van mij weggelaten mogen worden om een serieuzere toon te creëren.

3,0 Sterren.

Levend schilderij.

Het uitgangspunt van deze animatiefilm is vrij uniek te noemen, ik ben het in ieder geval nog niet eerder in een andere film tegengekomen.

Qua verhaal lijkt het op het eerste gezicht simpel, maar er zit een diepere laag in. De film geeft een interessante kijk op de imperfectie van dingen en laat je als kijker vanuit een ander perspectief ernaar kijken. Het was echt prachtig om te zien hoe Lola de schilder ontmoette in de eindscène.

Visueel ziet het er prima uit; kleurrijk en ietwat betoverend. Er wordt gebruik gemaakt van verscheidene tekenstijlen die bij de distinctieve schilderijen horen, zo heeft elk schilderij weer een ander onderwerp wat aardig naar voren komt. Dit alles wordt ondersteund door een geweldige orkestrale score.

Al met al best interessant om eens gezien te hebben, alleen jammer dat het op een gegeven moment iets te langdradig wordt.

Kleine 3,0 sterren.

"Welcome to Taeter City."

Adam Chaplin (2011) vond ik echt geweldig, alleen jammer dat 'Taeter City' het daarbij niet haalt.

Qua verhaal is het wel lekker onzinnig gehouden, met criminelen die zichzelf van kant maken en ook nog eens als fastfood dienen. Je moet er maar opkomen. Zoals eerder is aangehaald, moet ik hierbij evenzeer denken aan Tôkyô Zankoku Keisatsu (2008), zeker met de grappige 'reclames' ertussendoor.

Helaas komt het geheel enigszins onsamenhangend over. Het resulteert zich in: random kills, nietszeggende personages en een zwak verloop. Ik had met name graag meer willen weten over de protagonist Razor, maar het is te begrijpen dat je daarvoor elders moet zijn.

Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd door een flinke portie gore. Wat dat betreft zit je vanaf de eerste minuut gelijk goed. Als kijker word je getrakteerd op een hoop zieke praktische effecten, zoals: ontploffende hoofden, uitspuitende ingewanden en ga zo maar door. Daarnaast zijn de ietwat flikkerende editing en vale kleuren van toegevoegde waarde; het zorgt voor een lekker fout sfeertje.

Al met al best geinig om eens gezien te hebben, bovendien zorgt de korte speelduur ervoor dat het prima wegkijkt. Necrostorm mag van mij op deze - ingeslagen - weg doorgaan. Overigens duiden de eindcredits op een deel twee, ze hebben in ieder geval een solide basis mocht die er komen.

3,0 Sterren.

Vrij generieke actiefilm eigenlijk. Ik snap dan ook niet waarom deze film zulke hoge cijfers krijgt en zelfs in de top 250 staat.

Het eerste halfuur of zo ergerde ik me echt zo aan de slechtheid met name dan het acteerwerk van Grace was echt om te huilen zo slecht.

Neeson deed het op zich wel aardig als de zwijgzame Bryan die er alles aandoet om zijn dochter te redden.

Al met al moet deze film het toch hebben van de actie en dat is op zich wel goed gedaan gelukkig.

Kleine 3,0 sterren.

"I am tired of it all."

Met het oog op deel drie maar eens opgezet.

In feite is dit vervolg niets meer dan een herhalingsoefening, alleen zijn de rollen nu omgedraaid; Bryan en zijn vrouw worden ontvoerd en dochterlief mag de held gaan uithangen. Duidelijk een slechte keus, aangezien Maggie Grace er gewoonweg niets van bakt. Bovendien had het - onnodige - gedoe omtrent de familiebanden aanhalen, gerust achterwege gelaten mogen worden.

Wat volgt zijn tenenkrommende scènes waarbij de logica ver is te zoeken. Daarvoor worden er een hoop onzinnige dingen bedacht in de zoektocht naar haar ouders. De opeenstapeling van deze belachelijke plotelementen zorgt ervoor dat het lachwekkend slecht wordt. Wat dat betreft lijkt het net alsof je als kijker in een comedy bent beland.

Dat Liam Neeson er niet jonger op wordt laat zich zien in de gevechten. Deze worden namelijk erg schokkerig in beeld gebracht en zijn dusdanig gemonteerd dat je al gauw het overzicht kwijt bent. Enkel de autoachtervolgingen zijn nog enigszins de moeite waard, maar deze worden om zeep geholpen door de kansloze dialogen. Hierdoor wordt het nooit spannend.

Al met al een volledig overbodig vervolg dat maar weinig goed kan doen. Ik hoop dat deel drie beter is.

Dikke 1,0 sterren.

"I'm going to finish this."

Op voorhand leek me dat dit deel niet slechter kon worden dan deel twee.

In ieder geval is 'Taken 3' geen inspiratieloze herhalingsoefening geworden; in plaats daarvan krijg je als kijker met een soort van The Fugitive (1993) te maken. Naar verluidt heeft Liam Neeson er bij de producers op gehamerd dat er niemand in dit vervolg ontvoerd mocht worden, wat alsnog geen boeiende film heeft opgeleverd.

Wederom staat het - overbodige - familiegebeuren centraal, met het nodige drama dat niemand iets kan interesseren. Daarvoor zijn de dialogen en afwikkeling tenenkrommend te noemen. Om het maar niet over het vergezochte motief van de bad guy en alle onlogica die daarmee gepaard gaat te hebben.

Opvallend is hoe bloedeloos het geheel wel niet is. Je ziet namelijk de ene na de andere vijand neergeschoten worden, maar helemaal geen enkele druppel bloed... Een flinke domper voor een dergelijke reeks die zo hoog inzet op brute actie. Wat rest zijn de gebruikelijke chaotische actiescènes, die dit keer grootser van opzet zijn. Hierdoor is het nog enigszins vermakelijk, maar de opmerkelijke gang van zaken zorgt op momenten voor veel verwarring.

Al met al zowaar een lichte verbetering t.o.v. Taken 2 (2012), maar het blijft nog steeds een hoop onzin bij elkaar. Hopelijk eindigt de reeks nu daadwerkelijk, zoals beloofd is op de poster.

2,0 Sterren.

"We're gonna have fun, right?"

Voor een betere ervaring meegepakt in de bios.

Met een dergelijke titel dacht ik in eerste instantie dat de film over exorcisme zou gaan, hoewel het onderwerp lichtjes aangekaart wordt. In plaats daarvan krijg je als kijker te maken met een documentaire rondom de ziekte Alzheimer. Dit werkt prima als uitgangspunt, mede omdat er allerlei 'specialisten' aan het woord komen om de ziekte verder uit te leggen.

Langzaamaan wordt duidelijk dat er iets niet helemaal snor zit. Hier en daar worden er hints gegeven, bovendien zet Jill Larson een dermate sterke rol neer; het doen en laten van haar personage is bij vlagen angstaanjagend. Helaas vind ik het achtergrondverhaal te warrig/geforceerd overkomen om geboeid te blijven.

Het - inconsistente - gebruik van found footage is onderhoudend genoeg, ondanks dat men de platgetreden paden bewandelt. De spanning wordt namelijk zorgvuldig opgebouwd i.c.m. een aantal goed getimede jump scares. Hierdoor blijf je zowat de gehele speelduur op je hoede, omdat er een bepaalde mate van onvoorspelbaarheid bij komt kijken.

Al met al best een vermakelijke horror, maar voor mijn gevoel had hier meer in gezeten.

Dikke 3,0 sterren.

"You can say anything you want online."

Deze docu ligt in de lijn van Catfish (2010), alleen dan meer schokkender. Tevens doet het me een beetje denken aan het programma 'Reportage' dat elke zondag op SBS 6 wordt uitgezonden. Het enige wat nog ontbreekt, is Pepijn Bierenbroodspot om het verhaal te brengen.

Enfin, bij het horen van de theatrale voice-over had ik zo mijn bedenkingen. Hoe kom je erop om een documentaire te vertellen vanuit iemand die al dood is, hierdoor doet het wat af tegen de 'echtheid' van de schokkende gebeurtenissen. Het was beter geweest als er een normale presentator of voice-over was geweest.

Afgezien van dat, wordt de rest gedegen gebracht door specialisten en familie; zelfs de dader doet zijn zegje. De manier waarop de - vrij expliciete - chatgesprekken in beeld komen zijn leuk en als kijker zijnde sta je zo even in de schoenen van de betrokkenen. Overigens zijn deze gesprekken authentiek - inclusief fout taalgebruik -, aangezien je later een glimp ziet van enkele transcripten.

Al met al best een vermakelijke docu om eens gezien te hebben. Dat moet de filmindustrie ook hebben gedacht, omdat het is verfilmd: TalhotBlond (2012). Wel een halve ster eraf wegens de ongepaste voice-over.

2,5 Sterren.

"What happens after ninety seconds?"

Vroeger keek ik weleens naar de filmpjes van RackaRacka en vroeg mij altijd af waarom ze nooit een feature film hebben gemaakt, want de skills waren al duidelijk aanwezig. Gelukkig stellen ze niet teleur met hun debuut.

Om de tijd te verdrijven roept een groepje vrienden om de zoveel tijd geesten op. Dit gebeurt aan de hand (pun intended) van een gebalsemde hand die de poort opent naar de geestenwereld. De bedoeling is om je door een geest over te laten nemen om zodoende een rush te krijgen. Echter mag het maar voor maximaal 90 seconden, want als het langer duurt loop je de kans om voor altijd bezeten te raken...

Deze opzet heb je als liefhebber uiteraard al vaker voorbij zien komen, maar de gebroeders Philippou weten er desondanks een verfrissende draai aan te geven. Het drama rondom Mia (sterke rol van Sophie Wilde) wordt goed belicht en het commentaar op de huidige tienercultuur is treffend te noemen. Dit zorgde er zeker voor dat ik als kijker helemaal ondergedompeld werd.

Met de eerste seance wordt de toon gelijk neergezet. In eerste instantie lijkt het allemaal nogal grappig over te komen, maar al gauw kreeg ik klamme handjes. De verschijningen zijn namelijk angstaanjagend en het gevoel van onheil blijft over het geheel voortdurend aanwezig; je waant je nergens veilig. Dit levert de meest gestoorde scènes op waarin de in your face gore niet wordt vermijd, geweldig!

Al met al is 'Talk to Me' een erg fijne verrassing geworden. Graag meer van dit.

4,0 Sterren.

Aardige actie film met Stallone en Russell die elkaar goed aanvullen en wat voor goede actie en humor zorgt.

Ik geef 'm 3 sterren.

Interessante film om eens gezien te hebben, zeker vanwege het concept dat de film zich maar op één locatie afspeelt en het ogenschijnlijk in één keer opgenomen lijkt te zijn. Ik las op IMDB dat ze zes draaidagen hadden, echt knap gedaan.

Wat overblijft zijn drie acteurs die het van hun spel moeten hebben en ik moet zeggen dat ze dit toch wel met verve neerzetten.

Einde was toch wel verrassend te noemen, iets met een graf voor iemand anders graven, maar er zelf in vallen.

3,5 Sterren.

Redelijke film met een goed concept, alleen laat de uitwerking te wensen over.

Sowieso vind ik dat Atsma niet echt kan acteren en over die Visser zal ik het maar helemaal niet hebben.

Verder was het allemaal vrij rommelig en iets teveel toevalligheden. Gelukkig zit de vaart er wel goed in en duurt het niet zo lang.

Kleine 2,5 sterren.

"What you'd expect? Wax on, wax off?"

Leuk dat er steeds meer van zulke MMA-films komen.

Qua verhaal is dit eigenlijk de duistere versie van The Karate Kid (1984) die meer de MMA kant opgaat. Het is weinig vernieuwend te noemen en de gebruikelijke clichés komen dan ook al gauw om de hoek kijken. Desondanks blijft het onderhoudend genoeg, al is het acteerwerk over het algemeen middelmatig.

Helaas blijft 'Tapped Out' te veel in het trainingsregime hangen, waardoor er weinig gevechten te zien zijn; op een gegeven moment wil je als kijker het echte werk aanschouwen. Toch zitten er wat leuke dingen in, met name als Anderson Silva en Lyoto Machida hun intrede maken om een clinic te geven. Dit zijn immers niet de minste namen als je een beetje bekend bent met MMA.

Gelukkig komt er in het laatste halfuur eindelijk schot in de zaak en kan de actie beginnen. Ik moet zeggen dat deze gevechten erg spectaculair in beeld worden gebracht met veel oog voor detail. De manier waarop de verscheidene technieken tentoon worden gesteld, kon ik zeker waarderen.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, alleen jammer dat je te lang moet wachten op het toernooi. Wel is dit een aanrader voor de MMA fan, vooral als je kijkt naar de namen die hieraan hebben meegewerkt.

Dikke 2,5 sterren.

"It's pronounced 'tarot'."

Naar aanleiding van een aantal berichten dacht ik dat dit wel een leuke horror zou worden, maar dat viel mij nog best tegen.

In 'Tarot' zie je een groepje studievrienden de verjaardag vieren van Haley. Nadat hun drank op is, besluiten ze om op zoek te gaan naar meer alcohol in hun gehuurde huisje. In plaats van drank vinden ze echter mysterieuze tarotkaarten. Haley, blijkbaar een wannabe astroloog, weet wel raad met de kaarten en geeft aan eenieder een persoonlijke lezing. Kort daarna sterft er eentje, waardoor het lijkt alsof de dodelijke voorspellingen uitkomen.

Elk personage ondergaat hun lot toegespitst op hun sterrenbeeld. Des te jammer dat dit de meest generieke studenten zijn; men heeft lukraak wat nietszeggende karakteristieken aan hen toegewezen. Gelukkig scheelt het dat de cast het best leuk doet. Lolbroek Jacob Batalon is vaak wel grappig en de dames mogen er zeker zijn, vooral Avantika.

Qua horror wordt er weinig tijd verspild. De figuren die tot leven komen, hebben iets creepy over zich. Daarbij doen de kills enigszins denken aan een soort van 'Final Destination'. Wat mij betreft had het allemaal wel iets harder en bloederiger gemogen. Op deze wijze is het gebeuren voornamelijk tam te noemen. Hierdoor boeten de potentieel interessante kills in aan kracht, zonde. Overigens vraag ik mij nog steeds af hoe Todd eruitziet.

Al met al een vrij brave tienerhorror waar je eigenlijk niets aan mist. De korte speelduur is daardoor wel mooi meegenomen.

2,5 Sterren.

"Zijn we nu arm?"

Met Nederlandse comedies heb ik niet zoveel, maar bij gebrek aan iets beters ben ik toch bij deze film beland.

In 'De Tatta's' volg je het steenrijke gezin van Kampen. Vader Erik is een workaholic en denkt louter aan het binnenharken van meer geld. Na een foute investering raakt hij alles kwijt. Hierdoor verhuist het gezin noodgedwongen van hun luxe villa naar een flat in de Hollandwijk, de fictieve versie van de Bijlmer.

Het gegeven doet mij een beetje denken aan de oude Telfort reclames en nog meer van zulke series in die trant. Veel gaat uit van de cultuurclash tussen de klassen en de vooroordelen die daarmee gepaard gaan. Je zou zeggen dat dit wel voor wat aardige ideeën zou moeten zorgen, echter bestaat het merendeel uit losse sketches die aan elkaar geplakt lijken te zijn.

De personages zelf worden erg stereotyperend neergezet. Hoogstwaarschijnlijk is dat opzettelijk zo gedaan, maar dan moet er wel een bepaalde ontwikkeling plaatsvinden. Het merendeel is namelijk ongeïnspireerd en voorspelbaar geschreven. Het resultaat is dat de droge humor nauwelijks werkt, ondanks vele verwoede pogingen; om een paar domme dingen moest ik wel lachen. Leo Alkemade kon ik wel waarderen, maar jammer genoeg heeft hij weinig om mee te werken.

Al met al een enorm nietszeggende comedy die je gerust links kan laten liggen.

1,0 Sterren.

Chinese adaptatie van de manga.

Bij het struinen naar een film om te kijken op Netflix (Amerika) zag ik deze titel opduiken en op goed geluk maar eens opgezet.

Over de gelijknamige anime heb ik al veel goeds gehoord, maar ik ben er zelf nooit aan toegekomen. Voor deze live action film heb je gelukkig geen voorkennis nodig. Het is in de basis vrij simpel, met Takumi die door het bezorgen van tofu in zijn vaders Toyota AE86 alsmaar bedrevener wordt in het driften.

Tussen het racegeweld door wordt er nog een romance in verwerkt die eigenlijk nergens naartoe leidt, hoewel dit niet aan de charme van Anne Suzuki ligt. Met de knullige humor kon ik op momenten ook niet veel, met name Chapman To draaft iets te veel door met de idioterie van zijn personage. Iemand als Anthony Wong zorgt daarentegen voor de juiste balans; erg fijn om hem te zien groeien in zijn rol.

Uiteraard kijk je deze film voor het driften. Op dat vlak word je zeker niet teleurgesteld. De - inmiddels iconische - Toyota AE86 Sprinter Trueno wordt prachtig in de spotlight gezet tegen de zogenoemde hashiriya (Japanse straatracers). Gesteund door een opzwepende soundtrack krijg je een aantal spectaculaire scènes voorgeschoteld.

Al met al is 'Initial D' een vermakelijke racefilm. Misschien dat ik binnenkort toch maar eens aan de anime begin.

3,0 Sterren.

Erg leuke comedy om te zien met lekker veel actie erin, top. Die commandant is ook erg lachen met al die verschillende namen voor missies.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Deze vond ik minder dan deel 1, maar de actie was wel weer top.

Die generaal vond ik ook wel lachen.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Duidelijk minder dan 1 en 2. Weer meer van hetzelfde alleen dan minder qua actie en humor. Met als toppunt de taxi die als sneeuw mobiel kan dienen.

Ik keek trouwens wel even op toen ik Stallone aan het begin zag.

Ik geef 'm 2, 5 sterren.

Leuke film om te zien met een pracht rol van de Niro.
Hij probeert de wereld te verbeteren door een soort van buurtwacht te spelen en Iris te beschermen en de senator neer te knallen.
Met natuurlijk deze fantastische zin: ''You talkin' to me?''

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

"Do you even know what's going on?"

Kan beter.

Zoals eerder gezegd, is het minieme verhaaltje te verwaarlozen; het is vele malen beter gedaan in andere films. Het is gewoonweg een rommeltje te noemen en de plotgaten laten zich dan ook al gauw zien. Ik las dat er enige problemen waren met de casting, dus daar zal vast deels de schuld liggen. Daarentegen vind ik Tian Jing wel een aardige toevoeging.

Gelukkig maken de vechtscènes veel goed. Wat dat betreft blijft Donnie Yen een baas. Hij grijpt terug naar de MMA-stijl die hij eerder gebruikte in Dou Fo Sin (2007). Dit zorgt voor een aantal toffe situaties, met als hoogtepunt uiteraard de finale waarin het helemaal losgaat.

Al met al best te doen, mits je het karige plot voor lief neemt. Hierbij helpt het als je een liefhebber bent van Yen en martial arts.

Kleine 2,5 sterren.

Geniale film om te zien, goede humor, goede actie (waarvan ik hoorde dat de special effects verzorg werden door de man die ook de special effects voor The Matrix heeft gedaan). Kortom gewoon een leuke film om te kijken waarin met verschillende dingen een loopje genomen wordt. America fuck yeah.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Best wel een brave film eigenlijk, ik had het veel ranziger en meer vuilgebekt verwacht.

Het idee is op zich wel leuk bedacht van een pratende teddybeer, maar qua uitwerking laat het te wensen over.

Er zaten maar een paar geslaagde grappen in die al in de trailer voorbij komen, het verhaal was vrij simpel met een veel te overdreven happy end.

En die Ted zelf is eigenlijk gewoon een goedzak in de manier waarop hij alles probeerde goed te maken. Ik had hem toch wat meer grover willen zien.

Best een overgewaardeerde comedy eigenlijk als ik al die positieve berichten zo lees.

2,5 Sterren.

"What is that? What are you doing?"

Deel één vond ik niet zo denderend, maar ik heb toch de gok gewaagd met dit vervolg. Helaas biedt dit deel niets nieuws onder de zon.

In 'Ted 2' staat de vuilgebekte teddybeer centraler, aangezien hij nu op eigen benen staat; hij is getrouwd en probeert een gezin te stichten. Logischerwijs gaat dit niet zonder slag of stoot, omdat Ted nu zelfs moet aantonen dat hij een persoon is. Op zich een aardige opzet, maar de film blijft stug aanmodderen met een dun verhaal dat erg voorspelbaar is.

Wat volgt is een aaneenschakeling van grove grappen en gestoorde situaties die veelal hit-and-miss zijn. Eigenlijk zijn deze momenten lukraak aan elkaar gemonteerd zonder enige vorm van coherentie. Weliswaar zitten er een paar geslaagde scènes tussen, maar deze zijn te schaars om je als kijker voor de gehele speelduur geboeid te houden. Hierdoor gaat men al gauw de langdradige kant op.

De film wordt wel enigszins overeind gehouden door de chemie die Mark Wahlberg en Seth MacFarlane met elkaar delen. De interactie tussen deze twee blijft van tijd tot tijd vrij fris aanvoelen, ondanks dat ze min of meer een herhaling van zetten doen. Wat dat betreft worden er enkele zaken uit het vorige deel herkauwd.

Al met al een matig vervolg dat je als overbodig kunt bestempelen. Het is duidelijk te merken dat MacFarlane met niets origineels op de proppen kan komen om de volle 115 minuten te vullen.

2,0 Sterren.

"You sing, right?"

Een ambitieus debuut van Max Minghella.

Van tevoren kun je eigenlijk al aan je water voelen dat de platgetreden paden bewandeld zullen worden van films waarin een talentenjacht in de spotlight staat. Hier is dat niet anders, met de jonge Violet die met haar moeder net de eindjes aan elkaar kan knopen. Ze grijpt haar kans als een internationale zangwedstrijd haar eiland aandoet, gesteund door een dronkaard van de lokale pub die als manager fungeert.

De clichés worden al gauw aan elkaar geregen en er worden allerlei subplots geïntroduceerd. Echter blijft het hele gebeuren vrij vlak; in een noodgang wordt een heel seizoen van een talentenjacht erdoorheen gejaagd. Hierdoor blijft er weinig tijd over om de achtergrond van de personages mee te krijgen. Er speelt namelijk van alles, maar daar wordt jammer genoeg nooit dieper op ingegaan.

'Teen Spirit' is meer bezig met het etaleren van de hippe soundtrack als een videoclip overgoten met neonlicht. De vlotte en enigszins hypnotische montage zorgt ervoor dat je als kijker helemaal erin zit. Daarbij is het knap te noemen dat Elle Fanning alle zang voor haar rekening heeft genomen. Desondanks blijft het knagen dat het geheel weinig inhoud heeft.

Al met al een vermakelijke film, maar ik had liever gezien dat Minghella de tijd had genomen om zijn personages te belichten. Wellicht was er geen budget meer over om een langere speelduur te verantwoorden.

Dikke 2,5 sterren.

"Four turtles, one's fighting a robot samurai. Why not?"

Op voorhand verwachtte ik hier al niet veel van. Achteraf gezien is dat beter geweest, want dit lijkt zowat een typisch Michael Bay vehikel. Het is dat de speelduur gelukkig niet de 180 minuten aantikt en Jonathan Liebesman gecrediteerd wordt als regisseur, toch blijft de hand van Bay zichtbaar.

Het verhaal heeft t.o.v. het bronmateriaal enkele aanpassingen ondergaan die het er niet beter op maken. Hierbij wordt alle logica - voor zover dat al aanwezig was - overboord gegooid. De focus ligt nu meer op April O’Neil die ongeveer in elke scène aanwezig moet zijn. Het brengt allemaal simpelweg niets vernieuwend, wat zich uit in een gehaast, rechtlijnige plot.

De Turtles zelf ogen als nazaten van The Hulk, om het maar niet over Splinter te hebben; qua design had dit echt beter gekund. Geen van ze komt dan ook fatsoenlijk uit de verf en de karakteristieke eigenschappen liggen er wel erg dik bovenop. Alleen Mikey vond ik op momenten nog aardig uit de hoek komen.

Gelukkig maakt de over-the-top actie redelijk veel goed. Ondanks dat het soms niet te volgen is, blijft het vermakelijk. Jammer genoeg verpest de kinderachtige humor de boel. Het resulteert zich in Turtles die alsmaar grappig proberen over te komen door allerlei referenties te maken. Overigens ziet Shredder er best tof uit, helaas wordt hij flauw gebracht.

Al met al een inspiratieloze reboot die je snel weer vergeten bent. Wat mij betreft hoeft hier geen vervolg op te komen.

2,0 Sterren.

"Cowabunga!"

Het is duidelijk te zien dat deze film zijn inspiratie heeft gehaald uit de 'Spider-Verse' reeks.

Iedereen is denk ik wel bekend met de Teenage Mutant Ninja Turtles. En zo niet, dan is er deze reboot waarin alles haarfijn opnieuw wordt uitgelegd. Zo zie je de welbekende oorsprong van de vier schildpadden en hun meester, de gemuteerde rat Splinter.

Wat uiteraard gelijk in het oog springt, is de animatiestijl. Het is een soort van krasserige graffiti; dikke stiftlijnen en sketches. Het is enorm verfrissend te noemen en zorgt zeker voor de nodige levendigheid. Daarbij heeft de opzettelijke slordigheid zo zijn charme. De dikke soundtrack eronder maakt het helemaal af.

Het verhaaltje zelf is aan de simpele kant gehouden en meer gericht op humor. De grappen zijn helaas wel iets te veel gericht op de huidige tienercultuur, maar met het beoogde publiek snap ik het op zich wel. Qua actie valt er gelukkig volop te beleven en worden de Ninjutsu skills uitstekend gebruikt. Een minpuntje is dat het slot nogal in herhaling valt.

Al met al is 'Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem' een aangename herintroductie geworden. Een vervolg zie ik graag tegemoet komen, vooral met de aankondiging van de bad guy tijdens de eindcredits.

3,5 Sterren.

"This isn’t working."

Dit vervolg is een lichte verbetering t.o.v. deel één.

'Out of the Shadows' is - zoals de titel aangeeft - gericht om de Turtles uit de schaduw te halen. Men slaagt hier beter in dan het vorige deel, omdat de focus nu niet meer ligt op April O’Neil. Daarbij worden er een aantal thema's in verwerkt als: samenwerken, familie, acceptatie enz. Toch mag het allemaal niet baten vanwege het verhaal dat wederom op niets trekt. De noodzaak om zowat elke handeling aan de kijker uit te leggen, snap ik dan ook niet.

Het is te merken dat er iets is gedaan met de kritiek, omdat de film qua schurken trouwer is aan het bronmateriaal. Het is alleen jammer dat er zo veel personages in zitten, waardoor het overzicht al gauw weg is. Op deze manier komen de meesten er vrij bekaaid van af, vooral Shredder had net zo goed weggelaten kunnen worden.

De actie is dit keer gelukkig wel overzichtelijk te noemen; de hand van Michael Bay is zichtbaar, maar niet zo nadrukkelijk. Bovendien zijn deze scènes beter verspreid over het geheel. Helaas is de film weer gevuld met geforceerde kinderachtige humor en talloze referenties om maar hip over te komen.

Al met al een matig vervolg, maar niet zo slecht als ik had verwacht.

2,0 Sterren.