Opinions

"You have to start looking at the world in a new way."

Het was even oppassen geblazen of 'Tenet' nog dit jaar zou uitkomen, maar gelukkig is de schade beperkt gebleven en kunnen we met zijn allen hiervan genieten.

In een nogal schimmige wereld rondom internationale spionage wordt een CIA-agent gerekruteerd om de Derde Wereldoorlog te voorkomen. Met veel dubbele agenda's ontvouwt het plot zich langzamerhand. De belangrijkste opmerking is dat hier geen sprake is van tijdreizen, maar in plaats daarvan doet inversie hier zijn intrede.

Op een ingenieuze wijze wordt er gespeeld met verschillende lagen en de perceptie van tijd; bijna niet te bevatten. Elk ogenschijnlijk klein detail vormt een belangrijke schakel in het geheel. Er lijkt geen begin en ook geen eind te zijn, echter vloeit uiteindelijk alles wel mooi samen. De uitleg hiervan via verscheidene dialogen klinkt in eerste instantie vaag, maar naargelang wordt het causaal verband duidelijker.

Het blijft niet alleen bij de theorie, want de praktijk zelf is een wonderbaarlijke ervaring. Een simpel gevecht speelt zich volledig anders af en om vooral de spectaculaire autoachtervolging niet te vergeten. Je wordt als kijker om de oren geslagen met een heerlijke klap audiovisueel geweld. Des te jammer eigenlijk dat de persoonlijke motieven onderbelicht worden, opdat het plaatje helemaal compleet is.

Al met al een geweldige Sci-Fi die je simpelweg moet ondergaan. Zelf heb ik de film in IMAX gezien en dat is zeker aan te raden.

Dikke 4,0 sterren.

Regen.

Een nieuwe film van Makoto Shinkai is altijd iets om naar uit te kijken.

De rode draad in het oeuvre van Shinkai lijkt altijd de - onbereikbare - liefde tussen een jongen en meisje te zijn. In deze opzet is dat niet anders. Je wordt geïntroduceerd met wegloper Hodaka die in Tokio zijn geluk gaat beproeven en terloops Hina ontmoet. Op het eerste oog lijkt zij een vriendelijk meisje te zijn dat hem trakteert op een hamburger, maar zij blijkt letterlijk te zorgen voor zonneschijn in een aanhoudend regenseizoen.

Regen en de invloed daarvan heeft mij altijd al geïntrigeerd. Als één van de speerpunten in deze film is men er gelukkig in geslaagd om dit zowaar natuurgetrouw en vol detail weer te geven. Het was echt enorm genieten om te zien hoe de neerslag zijn weerslag heeft op de mensen en de omgeving in Tokio. Deze bruisende metropool komt helemaal tot leven; van een massa met paraplu's die zich een weg baant tot aan de reflecties toe. Het is werkelijk prachtig te noemen.

Je ontkomt er eigenlijk niet aan om de vergelijking met 'Kimi no Na Wa.' te maken. Wat dat betreft mis ik enigszins de emotionele binding met deze personages, omdat het verloop naar alle kanten slingert. De fantasy-elementen worden voor mijn gevoel ook niet voldoende uitgewerkt. Hierdoor mis ik zeker een bepaalde resolutie in het slot.

Al met al is 'Tenki no Ko' een anime die je simpelweg moet ondergaan, zolang je maar niet te veel let op het narratief.

3,5 Sterren.

Interessant filmpje om eens gezien te hebben met name ook vanwege de symboliek die erin zit, na de recensie van Black Math gelezen te hebben begrijp ik er wel meer van.

Maar desondanks wel een rustgevende film om te zien, zelfs zo rustgevend dat ik halverwege in slaap viel voor tien minuten of zo.

3,5 Sterren, misschien nog maar eens een keer herzien.

Vermakelijke film zonder echt een diepe verhaallijn, maar dat deert niet echt op de manier hoe deze film gebracht wordt.
Erg mooi om te zien hoe de band tussen de twee heren zich ontwikkelt door de wandeling. En dan met name fijn voor Fumiya dat hij eindelijk in een 'familie' terecht komt.

Doet me overigens wel een beetje aan Kikujirô no Natsu denken.

Kleine 3,5 sterren.

"This is all wrong!"

Blijkbaar een soort reboot van de serie.

Op zich is het uitgangspunt best leuk gekozen; de gebeurtenissen uit deel één en twee krijgen een andere draai en vormen een nieuw begin. Deze hervertelling berust zich veelal op de herkenbaarheid. Op deze manier krijg je een aantal klassieke scènes voorgeschoteld die voor een stukje nostalgie moeten zorgen, maar eigenlijk vrij leeg aanvoelen.

Het mag geen verrassing zijn dat het hele gebeuren rondom het tijdreizen volgestouwd zit met de nodige plotgaten en vergezochte wendingen. Vanzelfsprekend krijg je als kijker nauwelijks een connectie met de personages, omdat de pacing niet helemaal lekker loopt. Het is gewoonweg een onbegonnen zaak om hier enige logica in te vinden. Alleen Arnold Schwarzenegger vormt nog een stabiele factor in het geheel, maar na de zoveelste geforceerde grijns van hem ben je daar ook wel weer klaar mee.

Zelfs de explosievolle actiescènes kunnen weinig goeds doen. Daarvoor zijn ze te repetitief van opzet en worden ze bovenal ongeïnspireerd in beeld gebracht. Alan Taylor mist de kunde om deze momenten pit mee te geven, waardoor je deze al gauw bent vergeten. Hierbij is de humor zowat te verwaarlozen.

Al met al een matige reboot die helaas niets vernieuwend weet te bieden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

2,0 Sterren.

Wel een vermakelijke film om te zien die het duidelijk niet van het verhaal moet hebben, maar meer van de actie. En dat schotelt de film je dan ook goed voor, talloze explosies, robotgeweld enz.

Ik vond overigens Marcus veel interessanter dan Connor.

Al met al toch goed voor 3, 5 sterren. Maar het het heeft niet aan mijn verwachtingen voldaan, ik hoop dat Transformers 2 dat eindelijk nu wel eens aan mijn verwachtingen zal voldoen.

"When are you from?"

De medewerking van James Cameron en de terugkeer van Linda Hamilton zou een flinke opsteker moeten zijn, maar dat is niet zo moeilijk met de voorgaande delen in het achterhoofd.

Met deze reboot moeten we voor het gemak alle vervolgen na 'Judgment Day' maar even vergeten. Niet dat die delen de chronologie enigszins ten goede kwamen. Het levert een herkauwd verhaaltje op van wederom een toekomst waar kunstmatige intelligentie de mensheid de baas is. En zo mag er weer een trip worden gemaakt naar het verleden om dat te stoppen.

Het narratief is duidelijk te verwaarlozen, met name omdat er krampachtig van alles verzonnen wordt om enige motivatie te geven aan de personages. De focus ligt dan ook meer op Hamilton die weer gestalte geeft aan Sarah Connor en uiteraard Arnold Schwarzenegger die halverwege mag komen opdraven als een teruggetrokken T-800 met een geweten. Met zo een nieuwe bad guy als de Rev-9 - die buitensporig sterk is - heb ik dan weer helemaal niets.

Gelukkig kom je als kijker qua actie niets tekort. Er zitten namelijk een aantal toffe sequenties in die lekker over-the-top zijn; men maakt optimaal gebruik van de Rated R kwalificatie. Dit zorgt zonder meer voor de nodige spanning, alleen de opzichtige CGI had op momenten wel beter afgewerkt kunnen worden. Overigens is de zelfspot van Arnie een leuke touch.

Al met al is 'Dark Fate' een aardige reboot, maar na alle heisa had ik eigenlijk een betere film verwacht.

3,0 Sterren.

"Who the hell reads that entire thing every time it pops up?"

Deze docu gekeken, omdat ik me afvroeg hoe het zit met de algemene voorwaarden die - zowat - niemand leest.

Op zich wordt het prima opgebouwd aan de hand van de gebruikelijke interviews, waarin veel boven water komt. Al zijn de meeste kwesties die aan bod komen niets nieuws onder de zon, althans voor mij dan. Hierdoor wordt het al gauw slepend. Gelukkig wordt er hier en daar wel de tijd genomen voor enkele anekdotes om het geheel luchtig te houden.

Toch blijft het jammer dat 'Terms and Conditions May Apply' veelal oppervlakkig blijft. Met zo een onderwerp had ik wel iets meer diepte verwacht; nu worden een aantal problemen vluchtig besproken. Naast het feit dat het op momenten te eenzijdig/geforceerd gebracht wordt, zie bijvoorbeeld het lachwekkende einde.

Al met al best een interessante documentaire als je nog niet zo bekend bent met het besproken onderwerp, maar als je het nieuws volgt en weet wat er speelt, kun je 'm gerust overslaan.

Kleine 3,0 sterren.

"Did you think he was gonna hack me up into little pieces or something?"

Damien Leone heeft - duidelijk - goud in handen met deze maniakale clown. Dat heeft hij zelf ook in de gaten, gezien hij al tien jaar bezig is met hem. Met als resultaat twee shorts en 'All Hallows' Eve'. Eigenlijk was laatstgenoemde enkel noemenswaardig door het optreden van Art the clown.

Nu is daar dan eindelijk een langspeelfilm volledig gesitueerd om de beste man. Ditmaal volg je hem weer tijdens Halloween waar hij drie jongedames terroriseert en alles en iedereen die hem daarbij in de weg staat. Een simpel concept, zonder overbodige toeters en bellen.

Art wordt nu gespeeld door David Howard Thornton, al merk ik niet veel verschil tussen hem en Mike Giannelli (oude vertolker). De kenmerkende gestoordheid van zijn karakter blijft namelijk als een paal boven water staan. Een leuke toevoeging hierin is dat je ziet hoe hij zich klaarmaakt. Op deze manier krijg je iets meer inzicht in zijn persona, edoch blijft het mysterieuze alom aanwezig.

Ondanks het lage budget weet Leone het optimale eruit te halen. Met name de sfeer en de groezelige jaren '80 look komen goed over. En niet geheel onbelangrijk; de gore is geweldig. Er wordt veel gebruik gemaakt van praktische effecten, waarbij alles vol in beeld wordt gebracht. Nu zou je denken dat de kills vrij standaard zijn, maar deze zijn verrassend creatief. Een ware traktatie voor de liefhebbers onder ons.

Al met al een vermakelijke horror die naar meer smaakt. Wat mij betreft gaat Leone op dezelfde voet verder.

3,0 Sterren.

"What's up with you and this clown all of a sudden?"

Het was even wachten, maar Damien Leone is na al die jaren eindelijk weer terug om ons te trakteren op nieuwe capriolen van Art the Clown.

De maniakale clown blijkt na de gebeurtenissen uit deel één nog te leven. Wederom keert hij terug tijdens Halloween om de boel flink op stelten te zetten. Ditmaal heeft hij het hoofdzakelijk gemunt op Sienna en haar broertje.

Vooraf was ik nogal huiverig over de lange speelduur, echter viel dat tijdens het kijken best mee. Ik kan het wel waarderen dat er de tijd wordt genomen om bepaalde personages beter uit te lichten. Met Lauren LaVera als Sienna heb je bovendien een waardige final girl te pakken; dat miste ik wel in de voorganger. Al hadden er hier en daar wel stukken uitgeknipt mogen worden voor een betere pacing.

Uiteraard zijn de kills weer lekker gory van aard. Het is duidelijk te merken dat Leone voor dit vervolg meer budget voorhanden had. Dit zorgt voor een aantal bloederige scènes waarin er toffe praktische effecten worden gebruikt. Het is soms niet te geloven hoe grafisch Art te werk gaat, geweldig! De nieuwe sidekick had overigens wel wat.

Al met al heeft Leone met 'Terrifier 2' duidelijk zijn stempel kunnen drukken in het horrorlandschap. Het volgende deel zie ik graag tegemoet.

3,0 Sterren.

Leuke film om te zien, waarin de spanning er gelijk goed inzit voor mij. Verder zitten er goede schrik momenten in, de sfeer zit er ook goed in. Gewoon lekker genieten van deze klassieke horror.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"You let that bitch meat get away."

Het origineel uit 1974 vond ik erg nice, maar voor de rest heb ik me niet aan de vervolgen en de reboot gewaagd. Tot ik dit werkje zag dat letterlijk voortborduurt op het eind van het origineel. Helaas is het niet geworden wat ik ervan verwacht had.

De opening - waarin alles wordt gepropt - vond ik op zich nog best interessant, maar zodra het 'echte verhaal' zich aandient wordt het minder. Een hoop nietszeggende- en voornamelijk inwisselbare personages die worden geïntroduceerd met maar één doel; slachtvee.

Het ontaardt zich dan ook in een hoog repetitief gehalte wat betreft het kat-en-muisspel. Om het vooral niet te hebben hoe makkelijk de film zich er vanaf maakt door Leatherface tegen het einde aan als een good guy af te schilderen; wat een verkrachting van zo een icoon.

Verder stelt het qua horror gewoon niet zoveel hoor, dit resulteert zich in een hoop tegenvallende kills en matige gore. Tevens wordt er wel erg makkelijk gescoord met goedkope scares door op momenten het geluid vol open te zetten... En dan vergeet ik nog bijna de lachwekkende scène met Alexandra Daddario waarin haar borsten er bijna uit floepen, maar toch weer niet.

Al met al gewoonweg slecht te noemen. Voor de geïnteresseerden, na de eindcredits bevindt zich een extra scène.

Kleine 1,5 sterren.

"Gentri-fuckers."

De oorspronkelijke regisseurs die het project voortijdig verlaten en een bioscooprelease die geschrapt wordt vanwege slechte feedback. Het stemt allemaal niet echt positief, maar door enkele positieve berichten ben ik toch benieuwd geworden.

In dit directe vervolg op het origineel is een groepje jongeren van plan om een spookstadje nieuw leven in te blazen. Naast het aantrekken van investeerders zijn ze ook bezig om hier een rustig bestaan op te bouwen. Ze hebben er alleen geen rekening mee gehouden dat Leatherface één van de achtergebleven bewoners is...

De personages dienen uiteraard slechts als slachtvee, des te opmerkelijker vind ik het dat er op momenten nadrukkelijk de focus wordt gelegd op degene die lijdt aan PTSS door een noodlottig ongeval op school. Terloops wordt er nog eens een Laurie Strode type geïntroduceerd. Zij moet doorgaan voor Sally Hardesty, terwijl het niet eens dezelfde actrice is; wat voegt het überhaupt toe? Overigens vind ik het altijd fijn om Sarah Yarkin in actie te zien.

Door de korte speelduur wordt er gelukkig weinig tijd vuilgemaakt aan het nietszeggend verhaaltje, want voor je het weet komt Leatherface om de hoek kijken. Het feestje kan dan eindelijk van start gaan met de nodige gore en kills, met name de scène in de bus is geslaagd. Zijn kenmerkende kettingzaag gaat weer als een malle tekeer en zorgt voor veel bloederigheid. Meer heb je soms niet nodig.

Al met al is 'Texas Chainsaw Massacre' best een aardig tussendoortje te noemen. Ik snap dat sommigen dit vervolg als zielloos ervaren, maar hier is wel wat miniem vermaak uit te halen.

Kleine 3,0 sterren.

Op zich wel een interessant concept, alleen niet helemaal goed uitgewerkt.

Het verhaal zelf komt niet helemaal goed uit de verf, ook al krijg je een soort van achtergrondverhaal over Thale door middel van een soort flashbacks bij aanraking van Thale.
De twee schoonmakers helpen hierbij zelf ook niet al teveel mee, alsof ze er niet helemaal bij zijn.

Gelukkig is de sfeer wel goed neergezet, de gehele film voelt er toch iets niet helemaal goed aan en zeker als je vanuit het niets de eerste keer zo een wezen in beeld ziet rennen op de achtergrond.

Qua actie zit het ook wel goed moet ik zeggen, met name de slow motion actie sequenties waarin Thale de soldaten één voor één neerhaalt is echt goed gedaan.

Kleine 3,0 sterren.

"I thought you were fine."

Met Jason Hall (de schrijver van 'American Sniper') dacht ik op voorhand dat dit een zeer patriottistische film zou worden, vooral op basis van de trailer. Gelukkig levert hij een gedegen regiedebuut af.

Soldaten die gevochten hebben voor hun land worden in Amerika altijd bedankt voor hun dienst, maar het is best cynisch als je bedenkt dat mentale hulp erg schaars is. Zo ook voor de drie soldaten die je in 'Thank You for Your Service' volgt. Ze hebben moeite om zich aan te passen aan het dagelijks leven, wat zich resulteert in afstandelijkheid en nare gedachten.

Centraal staat het weergeven van de posttraumatische stressstoornis waar militairen mee kampen. De wijze waarop dat in deze film wordt gedaan is rauw en integer. Het knappe is hierbij dat er niet nodeloos wordt geschakeld naar flashbacks; men weet daadwerkelijk de essentie te vangen van een gebroken veteraan die aan zijn lot wordt overgelaten. Hoewel sommige situaties clichématig zijn, blijft het intrigeren. Met name het spel van Miles Teller is pakkend.

Helaas worden er wat rare sprongen gemaakt aangaande het personage van Beulah Koale. Hierdoor verliest de film de focus op de echte problematiek, om een uitstap te maken naar een misdaadplot. Wat mij betreft volledig onnodig en misplaatst te noemen. Daarbij heb ik zo mijn bedenkingen bij de casting van Amy Schumer, omdat het te veel afleidt.

Al met al een interessant drama dat sterk begint, maar tegen het einde aan alsmaar afzwakt. Desondanks een pak beter dan het mislukte 'American Sniper'.

Kleine 3,0 sterren.

"They're turning it into a sick holiday game."

Het is best grappig hoe de meeste van de neppe trailers uit 'Grindhouse' het uiteindelijk tot een feature film hebben geschopt.

Eli Roth presenteert hier eindelijk een film rondom Thanksgiving en neemt voor het gemak meteen de massahysterie omtrent Black Friday mee. Nadat laatstgenoemde verkeerd uitpakt, worden alle betrokkenen geteisterd door een gemaskerde killer die geïnspireerd is op de feestdag. Het wordt in ieder geval een feestdag om nooit meer te vergeten.

De film begint gelijk al veelbelovend met de bloederige chaos in het zoveelste megawarenhuis dat een uitverkoop houdt. Alle waanzin wordt uitstekend gevangen en gaat gepaard met wat leuke zwarte humor. Het is een goede opmaat naar de vele innovatieve en gory kills die later nog gaan volgen. En de killer heeft ook zeker wat.

Het is alleen jammer dat het qua narratief niet al te bijzonder is te noemen; het is eerder een aanknopingspunt naar de verscheidene kills. Hetzelfde geldt eveneens voor de nietszeggende personages dat als slachtvee dient. Als daar iets meer moeite in was gestoken, dan zat ik er helemaal in. Nu was het als kijker meer wachten op de volgende kill.

Al met al is 'Thanksgiving' ondanks een aantal mindere punten zowaar een welkome verrassing, vooral gezien het feit dat Roth de laatste jaren nou niet echt iets wezenlijks van dit niveau heeft gemaakt. Na de eindcredits komt er trouwens nog een grappige blooper. Laat het vervolg maar komen.

3,5 Sterren.

"What the fuck, are you serious?"

Tegen beter weten in toch maar meegepakt in de bios, waaruit ik moet concluderen dat het gewoonweg waardeloos is te noemen.

Het inspiratieloze script uit zich vanaf de eerste minuut in voorspelbaarheid die gepaard gaat met een hoop clichés. De motieven van de jongens zijn werkelijk waar stompzinnig en slaan als een tang op varken. Bijvoorbeeld Mikey die zonder geldige reden weer terugkeert naar zijn ex, om er vervolgens achter te komen dat ze nog steeds niet bij elkaar passen. Hallo, geen wonder waarom ze continu vreemdgaat.

De personages zijn verre van interessant en missen de nodige chemie met elkaar; het lijkt alsof ze maar wat random acteurs - die momenteel 'hip' zijn - in de film hebben gestopt. Als kijker kon ik dan ook weinig sympathie voor deze figuren opbrengen. Wat dat betreft mag Zac Efron echt stoppen om dergelijke rollen te spelen.

'That Awkward Moment' doet met recht zijn naam eer aan. De - enigszins geforceerde - humor voelt merendeels misplaatst aan, wat regelmatig letterlijk voor 'awkward' momenten zorgt. De missers op het gebied van one-liners (cocktail) en bijvoorbeeld de running gag met de oranje penis zijn vervelend om te aanschouwen.

Al met al een kansloze poging tot een romcom, enkel de eindcredits zijn nog vermakelijk. Overigens zie ik nu dat de film een speelduur van 94 minuten heeft, voor mij leek het eerder twee uur te duren...

1,0 Sterren.

"I have two years to live. I need to work."

Persoonlijk weet ik niet zo veel over de befaamde natuurkundige Stephen Hawking, dus dit leek me bij uitstek de perfecte film om meer over hem te weten te komen.

Op zich gaat 'The Theory of Everything' wel in op het leven van de beste man, maar het merendeel draait voornamelijk om de relatie tussen hem en zijn vrouw. Wellicht dat je als kijker enigszins bedrogen uitkomt, omdat het romantische aspect overheerst en zijn werk minder aan bod komt. Al zal dat meer te maken hebben met het feit dat de film gebaseerd is op het boek dat Jane schreef.

Toch is het niet echt een lopend geheel te noemen. Het tijdsbeeld wordt weliswaar gedegen weergegeven, maar de tijdsprongen zijn ietwat onduidelijk. Hierbij helpt het niet dat de personages vrijwel niet lijken te verouderen. Het is dat je hier en daar nog wat hints meekrijgt; de geboorte van een kind, boekrelease, toespraak enz.

Gelukkig is het acteerwerk dermate sterk dat je de zwakke punten al gauw vergeet. Eddie Redmayne is gewoonweg de belichaming van Hawking. Beginnende van de eerste tekenen van verval tot en met zijn karakteristieke positionering in de rolstoel. Felicity Jones geeft goed tegengas en weet uitstekend de ongedwongen sfeer tussen beide personages te laten zien. Dat het soms - geforceerd - de sentimentele kant opgaat, moet je dan maar voor lief nemen.

Al met al een vermakelijke biopic, maar het speelt te veel op safe om daadwerkelijk te kunnen intrigeren.

3,5 Sterren.

Geweldige comedy om te zien. Met wat leuke grappen als de rits die tussen de penis van Stiller vast komt te zitten en het sperma van Stiller die Diaz aanziet voor haargel.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Nu heb ik het origineel uit 1982 niet gezien en ik begrijp dus dat dit een prequel is en je het eigenlijk zonder enige voorkennis kan kijken.

Maar echt bijzonder vond ik het nou niet echt worden, op sommige momenten best lachwekkend te noemen. Er zat niet echt veel spanning of een beklemmende sfeer in. Alleen de Antarctica-setting werkte wel goed en de Noren.

De CGI was ook vrij matig, het monster was niet echt eng te noemen.

Kleine 2,0 sterren.

Wel een aardige film met goede special effects en wat leuke situaties. Maar meer dan dat ook niet, de gore scènes vallen ook erg mee.

Trouwens aan kelly ik zou maar even spoiler tags tussen de zin van die advocaat zetten.

Ik geef 'm 2, 5 sterren.

Helemaal mee eens. Dat deze film de predicaat 'comedy' krijgt, gewoon niet te begrijpen. De grappen of situaties die grappig moet zijn, kun je op één hand tellen. Verder vond ging het verhaal echt nergens over, alleen op het einde had ik wel zoiets van: Oh, zo zit het dus met die zwerver. Maar dat was het dan ook wel. Verder vond ik Richards nogal irritant in deze film en totaal niet aantrekkelijk eigenlijk en wat doen grote namen als Affleck en Damon in deze film met zulke kleine rollen? Zal vast door het geld komen dunkt me.

Goed ik geef 'm net 1, 0 sterren voor de moeite.

"We're a bunch of best friends hanging out. It's like a sleepover."

Op voorhand verwachtte ik eigenlijk een flauwe comedy met een hoop loze grappen, maar gelukkig is het tegendeel waar.

Want This Is the End blijkt een heerlijke comedy te zijn geworden met als grootste troef de Hollywoodacteurs die zichzelf spelen. Het is echt lachen hoe iedere acteur zichzelf op een opmerkelijke wijze neerzet, meer bespot eigenlijk. Met name van Michael Cera en Emma Watson zien we een andere kant.

Sowieso is het concept van de wereld die vergaat echt perfect voor zo een 'team-up'. Dat de film zich voor het grootste gedeelte maar op één locatie afspeelt deerde mij niet echt, omdat er genoeg grappen en idiote situaties voorbij komen. Dit gaat gepaard met een hoop onzinnige dialogen. Waar ik van tevoren eigenlijk een beetje bang voor was, is de platvloersheid. Op momenten kan de film best plat zijn, maar ik vermaakte me er verrassend genoeg prima mee. Er komen dan ook een hoop onverwachtse dingen langs om de kijker vermaakt te houden, denk aan een: zelfgemaakte sequel van Pineapple Express, exorcisme van Jonah Hill, Channing Tatum als seksslaaf, Seth Rogen en Jay Baruchel die naar de hemel begeleidt worden door I Will Always Love You van Whitney Houston enz.

Al met al een zeer geslaagd regiedebuut voor Seth Rogen en Evan Goldberg, ik heb me hier uitstekend mee vermaakt.

Dikke 3,5 sterren.

Erg originele film, ook omdat je de hoofdpersoon de gehele film niet ziet. Maar je hoort wel hoe hij over bepaalde dingen denkt en zich voelt. Als kijker ga je toch meeleven met de hem en kan je je zelfs ook (bijna) inleven.

Verder erg artistiek moet ik zeggen ook vanwege het kleurgebruik en de futuristische setting.

Alleen jammer dat je als kijker niet te weten komt wat er met Eva gebeurt en met Thomas op het einde als hij eenmaal zijn huis verlaat. Maar aan de andere kant past het wel bij zo een film, het staat open ter interpretatie voor de kijker.

3,5 Sterren.

Ik snap deze positieve berichten eigenlijk niet zo, ik heb 'm zelf gisteren in Imax 3D gezien en ik vond het maar een zoutloze ongeïnspireerde film.

Hemsworth die Thor speelt is totaal miscast, geen greintje charisma. Wel spieren, maar daarmee red je de film niet...

Het verhaal vond ik ook totaal niet boeiend en de daarbij behorende special effects vielen best tegen. Plus voor een 3D film zit hier wel erg weinig 3D in, weer uitmelkerij zoals gewoonlijk.

Snel vergeten deze film, hopelijk is Captain America nog enigszins de moeite waard.

1,5 Sterren.

"You're really dragging this out."

Van tevoren wist ik niet zo goed wat ik hiervan moest verwachten. Dat is achteraf gezien maar beter, want dit is best teleurstellend.

Na de gebeurtenissen in 'Endgame' kon je al een glimp zien dat Thor zich had aangesloten bij de Guardians of the Galaxy. Echt lekker loopt het allemaal niet, gezien de dondergod nog steeds geen innerlijke rust heeft kunnen vinden. De rust is al helemaal ver te zoeken wanneer Gorr het toneel betreedt. Zijn doel is om alle goden te doden.

Met Christian Bale in de gelederen als Gorr dacht ik dat men eindelijk weer eens een toffe bad guy te pakken had. Jammer genoeg blijft daar niet veel van over. Er is namelijk weinig ontwikkeling te bespeuren en hij is er als het ware opeens. Niet dat de rest steek houdt; het hangt allemaal aan elkaar van idiote grappen.

De film kun je zien als één grote parodie geleid door Taika Waititi die hier toch echt zijn hand overspeelt. Het gevolg is dat de humor meermaals het drama overschaduwt, waardoor de nodige gewichtigheid ontbreekt. Ik wist eigenlijk niet zo goed of ik moest huilen of lachen toen ik het hysterische geblèr van de geiten hoorde bij de eindstrijd. Een paar aardige gevechten redden het geheel niet.

Al met al is 'Love and Thunder' niet memorabel te noemen. De film voegt vrij weinig toe aan het grotere plaatje en eerlijk gezegd mis je niet veel als 'm overslaat. Overigens volgen er na de eindcredits nog twee extra scènes.

Dikke 2,5 sterren.

"I lost my hammer, like yesterday, so that's still fresh. Then I went on a journey of self-discovery."

De voorgaande twee delen waren bijzonder slecht tot matig, dus het was duidelijk tijd voor een frisse wind. Met Taika Waititi - bekend van het heerlijke 'Hunt for the Wilderpeople' - wordt deze broodnodige nieuwe weg ingeslagen.

'Ragnarok' betekent dat het einde der tijden is aangebroken, zeker als Hela (godin van de dood) haar intrede maakt. Cate Blanchett mag hier als eerste vrouwelijke schurk in het Marvel Universum komen opdraven. Zij kan zich in ieder geval gelijk onderscheiden van al die andere nietszeggende bad guys. Juist daarom is het jammer dat ze relatief weinig te doen krijgt, waardoor de ernst van het gebeuren naar de achtergrond verschuift.

Waititi kiest er vanaf het begin namelijk voor om een breuk te veroorzaken ten opzichte van de voorgangers; Thor moet het doen zonder zijn geliefde Mjölnir, raakt zijn weelderige haardos kwijt en vindt daarvoor zelfspot terug. Comedy slaat duidelijk de klok in het geheel en dat men veelvuldig de draak steekt met deze opzet is te verwachten. De eigenaardige humor werkt simpelweg verfrissend. En als je dan nog op een effectieve wijze de komische timing van Chris Hemsworth kan gebruiken, dan doe je iets goed. Een leuke bijrol is hierin weggelegd voor de regisseur die als het stenen monster Korg met de meest droge opmerkingen komt.

Als kijker kun je ook genieten van de visuele flair die prachtige decors tentoonstelt. De film is erg kleurrijk en schroomt niet om buiten de bocht te vliegen, terwijl er allerlei verwijzingen worden gemaakt. Het voelt nergens geforceerd aan, hoewel sommige cosmetische effecten beter hadden gekund. Toch blijft het zonde dat het verhaal zo ondergeschikt blijft en de actie had op momenten beter kunnen knallen.

Al met al is dit zowaar het beste deel uit een ondermaatse trilogie. Als de luchtige toon je ligt, dan ga je een enorm plezierige tijd tegemoet. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

Dikke 3,0 sterren.

"You should know that when you betray me, I will kill you."

Vanochtend maar eens in Imax 3D meegepakt zonder enige verwachtingen en op zich is dit een lichte verbetering t.o.v. het eerste deel, maar het voldoet helaas nog steeds niet aan mijn eisen.

Qua verhaal is het redelijk te verwaarlozen, ik wil zelfs zeggen tegen het slaapverwekkende aan op momenten. Naar mijn mening gebeurde er weinig spectaculairs. De film lijkt meer te bestaan uit aaneen gereigde actiescènes met daartussenin een hoop geneuzel. Wel zaten er een paar verrassende plotwendingen in, die het geheel nog enigszins interessant houden.

Het samenspel tussen Thor en Loki is gelukkig wel leuk om te zien. Als kijker blijf je je afvragen of Loki Thor nu wel of niet gaat verraden. Ik moet zeggen dat Tom Hiddleston zijn beste Loki neerzet. Met name zijn venijn is geslaagd te noemen.

Daarnaast is de humor in deze film fijn, iets wat een groot gemis was in het vorige deel. Ondanks dat het hier en daar iets te geforceerd overkwam, heb ik er goed om kunnen lachen.

Het grootste minpunt blijven de weinig angst inboezemende bad guys. Ondanks dat deze dreiging ditmaal van de Dark Elves afkomt, zien ze er erg ongeïnspireerd uit. Tevens ziet Asgard er nog steeds ondermaats uit, best lelijke CGI.

Al met al iets beter dan deel één, maar het blijft te weinig om een blijvende indruk achter te laten. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

Kleine 2,5 sterren.

"I think we got kind of a problem."

Martin McDonagh heeft met 'In Bruges' een prima debuut afgeleverd, dus ik verwachtte met deze titel een soortgelijke trant te zien. Met alle recente loftuitingen in het achterhoofd is dit voor mij echter uitgelopen op een domper.

De premisse van een rouwende moeder die er alles aandoet om de onopgeloste moord op haar dochter weer in het licht te brengen is nochtans intrigerend. In het bijzonder omdat ze een persoonlijke hetze tegen de lokale autoriteiten begint middels het plaatsen van confronterende billboards. Helaas is het verdere verloop een warboel die nogal stuurloos aanvoelt.

Met name in de personages is te merken dat er te veel mee gedaan wil worden; deze zwenken qua moraal zonder blikken of blozen van de ene naar de andere kant zonder enige consequenties. Onder het mom van meerdere lagen wordt dit goedgepraat, maar ik snap niet hoe men ermee wegkomt. Het sterke acteerwerk kan dit in ieder geval nog verhullen.

Als kijker moet je de rare plotwendingen en veelal misplaatste zwarte humor voor zoete koek slikken. Hoewel er enkele momenten zijn waar dit goed tot uiting komt, is het merendeel te aangedikt wat mij betreft. Het einde is net zo besluiteloos. En dat is best jammer, want de algehele sfeer en de regie in 'Three Billboards Outside Ebbing, Missouri' is vrij gerieflijk te noemen.

Al met al een opmerkelijk drama dat je moet liggen. Desondanks krijgt de film nipt het voordeel van de twijfel.

Kleine 3,0 sterren.

Op zich wel een vermakelijk filmpje voor een avond, maar zeker geen diepgaand verhaal verwachten.

Visueel is het zeker goed verzorgd, mooie kostuums en settings plus op zich wel goede actie. Ik hoorde overigens dat de zwaarvechtscènes in elkaar zijn gezet door de dezelfde gasten als die zwaargevechtscènes van Gladiator hebben gedaan. Overigens wel opvallend veel slowmo effecten.

Met het acteerwerk zat het op zich wel goed, alleen heb ik me soms wel geërgerd aan D'Artagnan, vind 'm toch niet zo passend.

Verder deed Bloom me qua accent en loops soms aan Jack Sparrow denken.

Nipt 3,0 sterren.