Opinions

"You should probably run."

Met James Wan als één van de producers had ik hier op zich wel zin in, maar wat een bloedeloze film is dit geworden zeg.

Door het plotselinge overlijden van haar zus en zwager krijgt Gemma de voogdij over haar nichtje Cady. Gemma heeft echter geen koek gegeten van het moederschap en houdt zich meer bezig met het programmeren van poppen. Ze staat op het punt om door te breken met een nieuw prototype die de interactie kan aangaan met kinderen. Zij zet deze pop in om de opvoeding van Cady op zich te nemen, maar dat pakt niet uit zoals ze dacht.

'M3GAN' kun je zien als een combinatie tussen 'Child's Play' en 'The Terminator'. Je zou zeggen dat zo een op hol geslagen pop voor flink wat consternatie zou zorgen. Jammer genoeg krijg je als kijker veelal scènes voorgeschoteld waarin Cady speelt met de pop. Het deed mij niet zoveel en de cast weet het ook niet leuker te maken.

De spanning is ver te zoeken, bovendien is de pop niet eens eng te noemen; eerder lachwekkend. Hierdoor is het geruime tijd wachten voordat er iets gebeurt. En zodra er een toffe kill lijkt aan te komen, wordt deze erg bloedeloos in beeld gebracht. Ik heb begrepen dat er zelfs reshoots waren om de film terug te brengen naar een PG-13 rating. Dit verklaart in ieder geval de tamheid. Ergens snap ik overigens nog de campy feel, maar het werkte gewoon niet voor mij.

Al met al de zoveelste Blumhouse productie die je gerust kunt overslaan.

Kleine 2,0 sterren.

"That bitch is crazy."

Op de één of andere manier hoopte ik een beetje op een titel à la 'Get Out', maar deze film komt daar nergens bij in de buurt.

Een groepje verveelde jongeren kan hun geluk niet op als ze Sue Ann ontmoeten, gezien ze zonder veel aarzeling drank voor hen koopt en ze zelfs uitnodigt om bij haar thuis te feesten. Maar zodra Sue Ann zich steeds opdringeriger begint te gedragen, beginnen de jongeren zich wel af te vragen of ze de juiste keus hebben gemaakt. Dit lijkt de opmaat te zijn naar een hoop gestoorde dingen, maar ergens gaat men alsnog de mist in.

Het grootste probleem is te vinden in de opbouw van het verhaal; er worden allerlei plotpunten bijgehaald die nauwelijks uitgewerkt worden. De pacing lijdt hier zichtbaar onder, waardoor er nooit een lekkere flow in de film zit. Daarbovenop wordt er nog getracht om het racisme aan te kaarten, maar dat is er ook zo met de haren bijgesleept.

Echt eng of spannend wil 'Ma' helaas nergens worden. Octavia Spencer lijkt nog het grootste plezier in haar rol te hebben, omdat ze waarschijnlijk nooit meer zo een kans krijgt. Als kijker moet je het duidelijk van haar rare fratsen hebben. Qua horror maakt het slotstuk gelukkig nog veel goed, temeer omdat al het voorgaande weinig indruk maakt.

Al met al een redelijke horror die nogal vormloos aanvoelt. Met een duidelijkere focus had hier meer in kunnen zitten.

Kleine 3,0 sterren.

Deze film heeft wel een heel hoog À l'intérieur gehalte en enkele elementen uit Frontière(s), alleen jammer dat dat hoge niveau nooit echt gehaald wordt. Maar desondanks is het wel een vermakelijke horror met het nodige bloedvergiet.

Het simpele verhaaltje dient uiteraard alleen als kapstok voor de aaneengeschakelde scènes waarin het flink los moet gaan.

Echt spannend wordt het helaas nergens en veel gebeurt er nou ook weer niet. Ook is niet elk effect helemaal geslaagd. Het acteerwerk zelf kon er net mee door.

Gelukkig wordt dit ruimschoots goedgemaakt in het laatste halfuur waarin er een waar orgie van bloed en geweld plaatsvindt.

De moeder deed me trouwens wel erg veel denken aan Béatrice Dalle, ook de manier waarop zij La Femme heeft geportretteerd in À l'intérieur.

Kleine 3,5 sterren.

Gewoon een heerlijke film om te zien. Volop brute actie en pulp, I love it.

Ook respect voor de sterrencast, heerlijke dames en echt rouwdouwers. Ook knap dat ze Seagal gewoon hebben kunnen regelen voor deze film. Geniaal hoe hij zijn rol neerzet met als hoogtepunt zijn sterfscène.

De ene absurde scène volgt de andere absurde scène op, graag nog meer van dit. Kom maar op met deel twee en drie.

4, 0 Sterren.

"I never saw this."

Waar ik Machete (2010) (4,0 sterren) nog best verfrissend vond, is dat in dit vervolg verre te zoeken.

Het verhaaltje lijkt bij elkaar geraapte troep te zijn; meer de restanten van geschrapte ideeën voor deel één. Dit is af te zien aan de vele steracteurs die er ietwat verloren bijlopen en eigenlijk geen bijzonder doel hebben, afgezien van hun naam. Het zegt ook wel wat dat Jessica Alba gelijk het loodje legt in de opening.

Het geheel blijft maar doorgaan met wannabe grappige dingen, die ongeïnspireerd overkomen. Het ligt er gewoon te dik op. Aan Danny Trejo kun je afzien dat hij dit soort rollen niet meer aankan, al staat hij wel zijn mannetje op momenten.

Al met al gewoonweg waardeloos, ik wil zelfs zeggen slaapverwekkend. Ik hoop dat Robert Rodriguez inziet dat dit een miskleun van een film is en afziet van het maken van Machete Kills in Space. Mocht je de eindcredits kunnen uitzitten; er zitten nog twee extra scènes in.

1,0 Sterren.

Erg interessante film om te zien mede door het aanschouwen van een wel erg (graat) magere Bale die sterk acteert.

De film heeft een erg raar sfeertje om zich heen, het komt meer over als een soort droom of eerder gezegd nachtmerrie waar je niet meer uit kan komen. Vandaar dan ook de ondertitel:"How do you wake up from a nightmare if you're not asleep?" Dit wordt echt perfect uitgedragen door de film.

Na afloop van de film maalt de film eigenlijk nog steeds door je hoofd en worden de details alsmaar belangrijker.

3,5 Sterren.

"Oh what a day, what a lovely day!"

Het is alweer een tijd geleden dat ik de originele trilogie heb gezien, maar deze reboot doet daar zeker niet voor onder. George Miller gaat namelijk op de oude vertrouwde manier verder, al komt het geheel - vanzelfsprekend - moderner over.

Qua plot hoef je hier uiteraard weinig van te verwachten; enkel het broodnodige wordt verteld, wat te zien is aan de vluchtige flitsen naar het verleden van Max. Je wordt als kijker gewoonweg in het diepe gegooid en op de één of andere wijze steekt het hele gebeuren best logisch in elkaar, ondanks de onzinnigheid in o.a. de personages en voertuigen.

'Mad Max: Fury Road' is eigenlijk één grote achtervolging waar geen eind aan lijkt te komen. Het resulteert zich in een snelle pacing met een hoop over-the-top actie, zowat schurkend tegen het absurde. Wat dat betreft mag een enorm stereosysteem in de vorm van een truck met daarbovenop trommelaars en een geketende gitarist niet ontbreken. Het zorgt voor een spectaculaire dollemansrit waarbij je nauwelijks de tijd krijgt om op adem te komen, vooral niet als de bombastische score van Junkie XL al gauw om de hoek komt kijken.

De post-apocalyptische wereld die Miller gecreëerd heeft, is er één om je ogen uit te kijken. De woestijn wordt in al zijn felle kleuren prachtig weergegeven. Mede dankzij de enerverende cameravoering blijft het volop genieten en worden de vele achtervolgingen nooit repetitief. Alleen jammer dat de karakters enigszins aan de vlakke kant blijven, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Al met al een heerlijke achtbaanrit waar andere actiefilms nog eens een puntje aan kunnen zuigen. Een must-see in de bios, bovendien is de 3D helemaal niet storend te noemen.

4,5 Sterren.

Op zich wel een vermakelijke animatie film om te zien. Het is voornamelijk leuk om te zien hoe mensen als: Rock, Stiller, Schwimmer, Cohen en Cedric invulling geven aan hun personages op het doek. Dat en de grappige scènes inclusief de pinguïns.

Het verhaal zelf was op zich niet zo bijzonder, maar juist datgene wat eromheen gebeurde was des te leuker.

Al met al nipt 3, 5 sterren.

Trouwens let op hoe ze shit zeggen in een scène: Sugar Honey Ice Tea.

"When you take on the responsibility, great power will come."

Gelukkig is deze film niet zo belabberd als 'The Marvels', al zegt dat niet zoveel. En ja, ik weet dat laatstgenoemde titel van Disney is en dit weer afkomstig is van Sony.

Het personage Madame Web ken ik nog van 'Spider-Man: The Animated Series'. Zij was hooguit een aardig bijpersoon om het plot voort te stuwen. Dus ik vraag mij af waarom zo iemand een eigen film krijgt toebedeeld, maar hier zijn we dan toch bij een oorsprongsverhaal rondom haar. In deze opzet zie je hoe Cassandra Webb drie jongedames moet redden van één of andere vage bad guy.

Met de schrijvers van onder andere 'Gods of Egypt' en 'Morbius' is het geen wonder dat je zo een stompzinnig verhaal krijgt voorgeschoteld. Het slaat werkelijk op niets en hangt van een hoop toevalligheden aan elkaar. Evenzo is het onzinnig dat men krampachtig probeert te refereren naar Spider-Man en Peter Parker, maar wegens ontbrekende rechten kan zijn naam niet worden genoemd; plot holes galore.

Op zich kijkt het allemaal wel redelijk weg, echter valt er niets noemenswaardig te bespeuren. Enige vorm van urgentie ontbreekt en de editing is wel erg rommelig. Alleen de visioenen rondom de potentie van de jongedames vond ik nog echt tof, maar dat is bij elkaar nog geen eens één minuut aan beeldmateriaal. De actie kan beter en de product placement van Pepsi is gewoonweg te lachwekkend. Het scheelt enigszins dat de cast niet al te veel ergernis opwekt.

Al met al is 'Madame Web' nog een mispeer van Sony om hun eigen SSU universum te starten. Dit gaat simpelweg niet werken, de nu al tegenvallende box office cijfers spreken boekdelen. En dan te bedenken dat er later dit jaar nog twee van zulke films moeten uitkomen... Overigens is het opvallend dat er geen extra scène tijdens de eindcredits is te ontdekken, dan hoef je in ieder geval niet langer je tijd te verspillen.

Dikke 1,5 sterren.

"I promise I'm going to do it. Okay?"

Het gegeven is op zich interessant te noemen, de uitwerking laat alleen hier en daar iets te wensen over.

Wat wel werkt is het benauwende sfeertje, de langzaamheid (slow burn) van de film versterkt dit. Als kijker komt het goed over hoe Alicia zich voelt. Een paar goed geplaatste hallucinatiescènes helpen hier zeker bij. Langzaam, maar zeker wordt haar verval in beeld gebracht waaruit letterlijk niet meer is te ontsnappen. Dit is mede te danken aan de sterke vertolking van Juno Temple die Alicia speelt, ik denk toch wel één van haar beste rollen tot nu toe.
Overigens een erg opvallende rol voor Michael Cera, totaal anders dan het veelal grappige typetje wat hij meestal neerzet.

Helaas blijft de film erg aan de vlakte hoe het precies met Alicia zit. Aan de ene kant heeft dat wel zo zijn charme, maar aan de andere kant had ik toch iets meer achtergrondverhaal gehad.
Daarnaast vliegt de film tegen het einde aan wel wat uit de bocht, het is te hectisch en de uitdrijving vond ik uit de toon vallen bij de rest van de film. Tevens zijn de nachtscènes te donker gefilmd, waardoor je maar een kleine glimp opvangt van wat er gebeurt.

Al met al toch wel interessant om eens een keer gezien te hebben, je moet alleen wel tegen langzame films kunnen en een abrupt einde.

3,0 Sterren.

Tragisch schouwspel.

Best wel een interessante film eigenlijk, de manier waarop het verteld wordt, de trage pacing en het gegeven.

Langzaam, maar zeker kom je als kijker te weten hoe het zit met de dood van het meisje. Als je kijker moet je hier en daar de puzzelstukjes wel zelf in elkaar zetten, maar al te moeilijk en/of abstract wordt het nergens.

Al met al best wel een aardig drama, zeker hoe de film voortkabbelt. Goede film voor een langzame (zon)dag.

3,0 Sterren.

"You're making a documentary?"

Een aantal maanden geleden heb ik met veel plezier de serie 'Mr Inbetween' afgerond. Omdat ik benieuwd was naar de film waarmee het is begonnen, ben ik hier beland.

In 'The Magician' zie je hoe filmstudent Max een documentaire maakt over zijn buurman Ray, een huurmoordenaar. Zo volg je Ray gedurende zijn dagelijkse routine en hoe hij zijn slachtoffers laat verdwijnen. Het lijkt een indringende mockumentary te worden, maar pakt helaas toch iets anders uit.

Het probleem is dat de film een beetje doelloos aanvoelt. Er lijkt niet echt een bepaalde verhaallijn in te zitten en de personages worden lukraak geïntroduceerd. Op een paar dingen na kom je ook vrijwel weinig te weten over Ray. Van een documentaire zou je verwachten dat men dieper zou ingaan op de materie, maar in plaats daarvan zijn er merkwaardige dialogen over Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras en voor hoeveel geld je uitwerpselen zou eten...

Scott Ryan portretteert Ray met de nodige charme. Het is indrukwekkend hoe hij moeiteloos kan wisselen tussen onheilspellende en komische momenten. Des te jammer dat het beeld soms zo schokkerig is, met name door de close-ups. Met meer budget en een iets betere visie had hier duidelijk meer uitgehaald kunnen worden.

Al met al een redelijke mockumentary, maar voor de beste ervaring over deze charismatische huurmoordenaar is de serie beter aan te bevelen.

2,5 Sterren.

"This is not going to end well."

Blijkbaar is dit een remake van een remake.

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar 'The Magnificent Seven' biedt niets nieuws in het genre; wederom wordt er een stadje onderworpen aan een meedogenloze bad guy, welke door een uiteenlopend groepje huurlingen uitgeschakeld moet worden. Zoals verwacht is het simpele verhaal omgeven door de nodige clichés, maar toch blijft het een onderhoudend geheel.

De zeven heren hebben zo ook elk hun eigen achtergrondverhaal, al wordt niet alles even goed uitgewerkt. Het resulteert zich voor het grootste gedeelte in flarden informatie die je als kijker zelf aan elkaar moet linken. Gelukkig doet de cast het naar behoren, met als uitschieter - vanzelfsprekend - Denzel Washington. Alleen jammer dat enkele pogingen tot humor niet helemaal werken, vooral Chris Pratt valt soms uit de toon.

Antoine Fuqua weet de sfeer en authenticiteit van het Wilde Westen uitstekend weer te geven door prachtige shots van het landschap, typische kenmerken en uiteraard de actie. Wat dat betreft is de explosievolle laatste akte een waar genot te noemen. In deze pay-off komt namelijk alles samen wat je van een western mag verwachten.

Al met al een aardige western die voldoende vermaakt, zolang je er maar niet te veel achter zoekt.

3,0 Sterren.

Wow, dat ik deze film al zo lang (anderhalf jaar of zo) op m'n pc had staan en sinds gisteren pas gekeken. Dit had eigenlijk meer met de lange speelduur te maken, maar eenmaal aan deze film begonnen deerde mij dat echt niet meer.

Wat een pracht van een film is dit zeg, het wordt lekker rustig opgebouwd en de personages worden stuk voor stuk uitgebreid geïntroduceerd en gedurende de film zie je ook wat voor relatie ze met elkaar hebben en/of hoe ze tot elkaar in verband staan.

De muziek is overigens ook erg opmerkelijk te noemen, zoals dat je steeds 'Dreams' van Gabrielle bij Donnie hoort of dat iedereen opeens meezingt met 'Wise Up'.

Het einde vond ik een beetje raar met al die kikkers, uiteraard een verwijzing naar het boek Exodus. Maar dit kwam letterlijk uit de lucht vallen, erg imponerend te noemen.

Ondanks dat er geen actie inzit en het eigenlijk alleen maar om het verhaal draait mede mogelijk gemaakt door het sterke acteren een dikke 4,5 sterren.

"I love being alone."

Een paar jaar terug was er een hoop heisa rondom dit zeilmeisje, maar ik wist niet dat daarvan een documentaire was gemaakt tot ik 'm toevallig zag staan op Netflix.

De opbouw is prima en geeft een korte blik aangaande de rechtszaak die was aangespannen door Jeugdzorg, waarna de trip eindelijk mag beginnen. In eerste instantie dacht ik dat het alleen maar over haar reis zou gaan, maar er zit zowaar een licht coming-of-age verhaaltje in verborgen d.m.v. het intrigerende achtergrondverhaal dat verteld wordt omtrent haar vroege zelfstandigheid. Hierdoor is deze zeilreis des te interessanter.

Helaas zie je als kijker weinig van het zeilen zelf; voor een groot deel krijg je een Dekker voorgeschoteld die gek aan het doen is op haar boot. Hierbij komt het geheel te fragmentarisch over, waardoor de echte ontberingen ontbreken. Wat dat betreft worden enkele dingen helemaal weggelaten, zoals het feit dat ze tweemaal is teruggevlogen naar Nederland.

Desondanks biedt de docu een aantal leuke situaties, met wat mooie shots van de zee en het landschap. De montage is dan ook uitstekend te noemen door een snelle pacing van beelden en voice-over. De daarbij getoonde animaties van haar reis is een leuke toevoeging.

Al met al best aardig, maar het mist net dat beetje extra. Wel respect voor Laura Dekker dat ze als jongste solozeiler ooit de wereld heeft rondgevaren.

3,0 Sterren.

Generieke dansfilm.

Vanochtend in de bios gezien en op zich niet al te bijzonder te noemen. Het leek voor mij weer een generieke dansfilm met de gebruikelijke clichés waarin niks bijzonders schijnt te gebeuren.

Het (simpele) verhaaltje onderscheidt zich wel andere films binnen het genre, maar echt veel wordt hier niet mee gedaan. Dit komt mede door de matige acteerprestaties van zowat alle acteurs, het kwam op mij allemaal veel te geforceerd over. Met name als het personage van Wesley Jonathan weer eens boos werd, was op momenten echt lachwekkend. Alleen Derek Hough deed het op zich nog wel aardig.
Wel opvallend hoe het tegen het einde allemaal heel gemakkelijk wordt opgelost met het opzetten van de pop-up club en hoe alles weer koek en ei is tussen Nick en Kaz, maar dat moet je maar voor lief nemen bij zulke films.

Wat betreft het dansen was er niks spectaculairs te zien, al zaten er hier en daar wel wat leuke choreografieën bij. Maar het pakte mij allemaal niet echt. De ingezette soundtrack hierbij was ook erg inwisselbaar.

Al met al de zoveelste dansfilm binnen het genre, de liefhebber zal het wel kunnen waarderen. Het kijkt op zich wel redelijk weg, maar meer dan dat ook niet. Overigens had het 3D echt weggelaten kunnen worden, want meer dan een paar stokjes die de zaal werden ingestuurd zag ik niet.

Kleine 2,5 sterren.

"Curious little beasty."

Vandaag in de bios zonder enige verwachtingen meegepakt, omdat ik niet zo bekend ben met de Disneyfilm. Maar ik moet zeggen dat dit een leuke take is op het origineel.

Doordat het verhaal nu vanuit het perspectief van Maleficent wordt verteld, maakt al gauw het één en ander duidelijk. Het is mooi om te zien hoe haar transformatie tot stand komt. Dit is mede te danken aan Angelina Jolie die zonder twijfel de show steelt. Hoewel haar performance op momenten iets is aangedikt, mag dat de pret niet drukken. Hierbij biedt Sharlto Copley prima tegenstand.

Het is alleen jammer te noemen dat het qua verloop wel erg simplistisch is opgezet; niet normaal hoe snel men bepaalde gebeurtenissen afdoet alsof het niets is en zo een loopje neemt met de geloofwaardigheid. Desondanks blijft het binnen de perken van deze opzet enigszins acceptabel.

Gelukkig is het visueel genieten geblazen. Dat kan ook niet anders met een specialist als Robert Stromberg aan het roer. De vormgeving is geweldig en er wordt een hoop pracht en praal op het beeld getoverd met CGI die tot in de puntjes verzorgd lijkt te zijn.

Al met al best vermakelijk, maar het geheel mocht voor mij iets duisterder. Naast het feit dat er meer met het verhaal gedaan had kunnen worden.

3,0 Sterren.

Erg interessante film om te zien over zwarte magie en ondanks dat de film zich grotendeels maar in één locatie afspeelt bleef ik als kijker toch geboeid kijken.

Sowieso elke gevangene heeft wel iets:
Marcus, die borsten heeft en een vrouw wilt zijn volgens mij.
Paquette, die alles opeet wat hij tegenkomt.
Lasalle, die teruggetrokken is en geen boeken leest.
Carrère, die denkt er zo weer uit te zijn.

Totdat ze dus die dagboek tegenkomen er besluiten om de spreuken in de praktijk te brengen.

Eindigt wel oké met iedere gevangene wiens (extreme) wens uitkomt.

3, 5 Sterren.

"Is he your imaginary friend?"

Meestal gaat de nieuwste James Wan gepaard met flink wat bombarie, maar deze film is vrij stilletjes uitgebracht. Dankzij de vele positieve berichten ben ik toch benieuwd geworden.

Wan lijkt met 'Malignant' weer terug te keren naar een kleinschalige spookhuisfilm. Hiervoor volg je de zwangere Madison die na de losse handjes van haar man haar ongeboren kind verliest. Daarbovenop krijgt ze last van verscheidene vage visioenen waarin ze getuige is van allerlei moorden. Je denkt het als kijker wel verder uit te kunnen stippelen, maar dan staat je nog een grote verrassing te wachten.

De film wordt weliswaar als een spookhuisfilm opgebouwd. Daarvoor zijn de bekende ingrediënten aanwezig, zoals: knipperende lichten, openslaande deuren en geestelijke verschijningen. Het is erg sfeervol te noemen; ik zat er gelijk helemaal in. Zo een overhead shot over de kamers in het huis heen is ook tof.

Het voelt alleen aan alsof men iets te veel wil uitleggen, waardoor er weinig meer te raden overblijft. Gelukkig is de omslag in de laatste akte meer dan de moeite waard. Het zal waarschijnlijk niet iedereen kunnen bekoren, maar het is simpelweg heerlijk gory. De energie waarmee dit gepaard gaat doet je gelijk opzitten van verbazing.

Al met al een prima horror van Wan. Ik ben blij dat hij voor de verandering eens een andere kant van zichzelf laat zien. Overigens moest ik op een bepaalde manier lichtelijk denken aan 'Adam Chaplin'.

3,5 Sterren.

Ik had hier eerlijk gezegd toch wel iets meer van verwacht als ik eerlijk ben.

Waar de film in het begin lekker rustig en mysterieus opgebouwd wordt, gaat het tegen het einde aan finaal mis.

Want de sfeer die opgebouwd wordt is erg beklemmend te noemen en in combinatie met het sterke acteerwerk van met name de twee jonge actrices die het erg goed doen, zou dit in principe een zeer solide horror kunnen zijn. De schrikmomenten zijn hierbij ook zeer goed gedoseerd. De film kabbelt dan ook lekker voort zonder heftige momenten.

Maar als 'Mama' dan eenmaal in beeld wordt gebracht, wordt het toch wel minder. De CGI speelt de film hierbij toch echt te parten, want echt fenomenaal ziet het wezen er niet uit. Misschien dat de hand van Guillermo Del Toro hier iets mee te maken heeft, want Mama lijkt meer op een wezen dat uit een fantasiefilm zou kunnen komen dan uit een horror.

Al met al een film die zeer goed opgebouwd wordt, maar helaas verpest wordt door het zwakke einde en het zwakke CGI van Mama.

Kleine 3,0 sterren.

Ik denk dat het te maken heeft met Tom die op weg naar een zakendeal, van zijn baas een pen krijgt met mammoet resten erin. En later in de film heeft Tom het erover dat hij graag liefdadigheidswerk zou willen doen, omdat hij het gevoel heeft dat de mensen net zoals de mammoeten zullen uitsterven.

Any way terug naar de film, ik heb 'm vandaag dan toch maar in de bios gecheckt met wat vrienden en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Allereerst verveelt deze film geen enkele minuut en het blijft je gewoon geboeid houden, die twee en een half uur zijn zo voorbij. Toen de film dan ook afgelopen was vond ik het echt jammer, want ik wou zo graag weten wat zich nog meer zou afspelen tussen Tom en zijn gezin en Gloria en zijn zonen.

Deze film laat echt goed zien dat veel geld, materialisme enz. geen geluk kunnen brengen in je leven. Een film die over het harde leven gaat en je de kleine dingen in het leven laat waarderen.

Trouwens wel respect voor de soundtrack, er zitten echt goede tracks tussen passend bij het daarbij behorende moment.

Al met al 4, 0 verdiende sterren. Als er geen open einde was geweest misschien een halve ster meer, maar aan de andere kant laat een open einde ook iets over voor je eigen fantasie.

Wat een hoog gemiddelde op IMDB zeg. Het concept is op zich wel interessant, maar de uitwerking had wel iets beter gemogen.
Nu hebben we gewoon een paar geleerden en een student die met elkaar zitten te praten over wat John allemaal tijdens zijn leven heeft meegemaakt. Zaten wel wat interessante dingen tussen. Maar nergens vond ik het echt spannend worden.
Ik had het bijvoorbeeld wel leuk gevonden als die Will hem dood had geschoten en dat John zich later als zijn pa onthuld.
Het acteerwerk had overigens ook wel beter gekund.

Nipt 2, 0 Sterren.

"America teaming up with Russia. That doesn't sound very friendly."

Van de tv-serie kan ik me nog flarden herinneren, maar als klein jochie intrigeerde het spionnenwerk me op een bepaalde manier wel.

Deze film kun je tegelijkertijd zien als een reboot en een prequel van de serie; als kijker zie je hoe Napoleon Solo en Illya Kuryakin elkaar ontmoeten en noodgedwongen samen moeten werken. Het leidt tot een simpele plot waarin men een kernwapenramp moet voorkomen. Echt veel om het lijf heeft het niet, hoewel het wel onderhoudend blijft.

Centraal staan de karakterverschillen tussen de Amerikaan Solo en de Rus Kuryakin. Dit gaat gepaard met de nodige clichés en een dosis - geforceerde - humor. Helaas werkt dit op momenten niet helemaal goed. De mix van actie en comedy voelt namelijk onevenwichtig aan en zorgt ervoor dat serieuze situaties er bekaaid van afkomen, ondanks enkele grootse actiescènes.

De jaren '60 sfeer wordt wel gedegen neergezet, van de aankleding tot aan de swingende soundtrack. Toch is te merken dat Guy Ritchie soms iets te veel bezig is met een ode aan deze oude tijd en daarbij vergeet hij een verhaal te vertellen. Wat dat betreft lijkt de finale slechts een futiliteit, inclusief warrige split screen beelden.

Al met al is 'The Man from U.N.C.L.E.' best een aardige reboot, maar het kan geen potten breken. Ik betwijfel dan ook of hier nog een vervolg op gaat komen.

3,0 Sterren.

"I have so many questions. Where do I come from?"

Vanochtend in Imax 3D gezien en helaas niet wat ik ervan gehoopt had. Man of Steel had aan de hand van Zack Snyder en Christopher Nolan de grote terugkeer van Superman moeten zijn na het geflopte Superman Returns (die ik overigens niet heb gezien), helaas faalt de film in zowat alle facetten. Ik zou niet weten waar ik moet beginnen, poeh.

Het begint op zich wel sterk met de gebeurtenissen op Krypton, dit gaat overigens veel verder dan ik in ander bronmateriaal heb gezien. Ik wist nog geen eens dat er draken leefden op Krypton.

Vervolgens verzandt de film in een saai stramien van heden naar flashbacks en weer terug, om je tegen het einde aan helemaal murw te slaan met drukke actiescènes die veel te lang duren.
Het voelde voor mij allemaal zielloos aan; nergens werd het bijzonder, ondanks dat er voor de zoveelste keer weer de bombastische score van Hans Zimmer ten gehore werd gebracht om het 'episch' te laten overkomen.

Het was veel te oppervlakkig, nergens voelde het alsof ik echt een kijkje kreeg in het leven van Superman. Dit komt ook door de matig spelende acteurs, ze misten duidelijk overtuigingskracht.
De gehele film laakt gewoon diepgang en karakterontwikkeling, ondanks dat er wel een poging toe wordt gedaan. Erg jammer, want ik had me graag verheugd op een goede Superman film.

Al met al een zeer mislukte reboot te noemen die alleen de moeite waard is voor een paar leuke actiescènes, maar daar houdt het wel mee op. Nergens, maar dan ook nergens ontwikkel je als kijker een band met Superman en/of leef je mee met hem. Ik snap echt niet wat Snyder en Nolan dachten toen ze dit maakten...

Kleine 2,5 sterren.

"I knew you had it in you."

Qua narratief is het wel erg dun te noemen en het is te zien dat de film ongeveer hetzelfde stramien volgt als de meeste martial arts films uit de jaren '80 en -'90. Hier hoef je zeker geen verrassingen in te verwachten.

Waar de film wel in uitblinkt zijn de vele vechtscènes, de film lijkt daaruit samen te hangen. En dat is maar goed ook, want als kijker krijg je een keur aan goed gechoreografeerde explosieve gevechten voorgeschoteld met daaronder een pompende score. Nu heb ik zelf al aardig wat martial arts films gezien, maar wat er in deze film vertoond werd is echt verfrissend. Het gaat er lekker hard aan toe, dit is mede te danken aan de protagonist Tiger Hu Chen. De manier waarop hij zichzelf steeds aan elke stijl aanpast is mooi om te zien. In het begin ziet het er allemaal nog 'fluweelachtig' uit, maar dat wordt gedurende de film alsmaar rauwer en rauwer.

Hierbij mag ik uiteraard Keanu Reeves niet vergeten, als regisseur doet hij het zeker niet onverdienstelijk. Er zit een mooie donkere consistente stijl over de gehele film en het is te merken dat Reeves zelf ook een groot martial arts fanaat is, hij draaft zelfs nog even op tegen het einde om zijn moves te laten zien. De vechtscènes zijn met interessante shots goed in beeld gebracht, waardoor het niet steeds hetzelfde riedeltje is. Ik was met name erg gecharmeerd van het gevecht op het vrachtschip waar Tiger het tegen de twee broers opneemt en het licht opeens begint te flikkeren, de moves zagen er zo erg hallucinerend uit.
Helaas blijkt maar weer eens dat Keanu Reeves nog steeds niet kan acteren.

Al met al een geslaagde martial arts film voor debuterend regisseur Reeves. Ik ben stiekem alweer benieuwd naar zijn volgende project.

Dikke 3,5 sterren.

Vrij standaard en oppervlakkige film eigenlijk, toen ik de trailer voor het eerst zag dacht ik dat het namelijk wel een sterke film zou worden. Dus niet...

Wel leuk om een keer gezien te hebben al is het alleen maar om de aanwezigheid van Genensis Rodriquez met haar twee pluspunten. Voor de rest is er namelijk niet echt spanning in deze film terug te vinden.

3,0 Sterren.

“It's not about the killing, it's about family."

Deze film is zo slecht dat het weer goed wordt. Manborg is voor het grootste deel volgens mij dan ook voor een green screen gefilmd en is een duidelijke hommage aan de jaren '80. Ik heb onder andere referenties naar Mortal Kombat, Robocop enz. gezien. De idiote personages van uiteraard Manborg zelf en daarnaast Draculon, Justice en #1 Man waren lekker fout. Met name om laatstgenoemde ging ik vaak stuk, grappig dat hij lekker fout gedubd is. Hij deed me af en toe wel denken aan Lui Kang uit Mortal Kombat.

Qua verhaal stelt het uiteraard niks voor, maar des te meer de manier waarop het gebracht wordt. De film zit vol met de nodige slechte SFX, stop motion en cheesy elektronische muziek. Gelukkig neemt de film zichzelf duidelijk niet al te serieus en word het allemaal zo over-the-top gebracht dat het best genietbaar is.
Ik snapte alleen het einde niet waarin gezegd wordt dat er geen hemel is en Manborg het loodje legt. Misschien een atheïstische denkwijze van de makers?

Al met al een lekker fout B-filmpje die met de nodige creativiteit is gemaakt, de korte speelduur van 60 minuten maakt dat het best lekker wegkijkt.

Dikke 2,5 sterren.

"I can't be his guardian."

Deze titel stond al langer bij mij op de radar, maar vanwege een gelimiteerde distributie heb ik moeten wachten tot deze eindelijk in mijn stad ging draaien. Het winnen van Oscars maakt het opeens wel mogelijk.

Als kijker volg je een teruggetrokken conciërge die ogenschijnlijk gelaten verscheidene klusjes opknapt, maar ook één die plots enorm opgefokt gevechten uitlokt. Het is dan ook verwonderlijk dat hij door zijn overleden broer benoemd wordt als voogd van zijn neefje. Vanzelfsprekend vraag je je lange tijd af wat hierachter schuilt.

'Manchester by the Sea' weet op een behendige manier gebruik te maken van zijn verhaalstructuur, gesteund door een opmerkelijk trage pacing. Maar juist door deze gelaagde lijn door te trekken gaat de film beter resoneren; door niets te zeggen gebeurt er eigenlijk al heel veel. Hierdoor wisselen - emotionele - flashbacks en het heden elkaar naadloos af. Zo kom je stukje bij beetje achter de neerslachtigheid van Lee, wat erg hartverscheurend is.

De confrontatie met de harde realiteit is er één die tegelijkertijd somber en met humor wordt gebracht. Als geheel is de film zo uit het leven gegrepen. Wat dat betreft is het sterke, doch ingetogen spel van Casey Affleck ontroerend om aan te schouwen. Om vooral Michelle Williams niet te vergeten die ondanks haar geringe speeltijd je een emotionele stomp in de maag geeft. Het enige wat me tegenstaat is het neefje die geregeld irritatie kan opwekken.

Al met al een mooi drama dat wellicht lang van stof is, maar je wordt er zeker voor beloond.

3,5 Sterren.

"You were having a bad dream."

Met het werk van Panos Cosmatos ben ik nog niet bekend, maar door de lichtelijke hype en het meespelen van - inmiddels tot cultheld verworden - Nicolas Cage was ik toch wel benieuwd geworden.

Er wordt een interessant beeld geschetst van een stel dat in 1983 een teruggetrokken bestaan leidt in de bossen. Filosoferend over alles lijkt hun leven pais en vree te zijn, maar dat wordt ruw verstoord door krankzinnige sekteleden die verantwoordelijk zijn voor de dood van Mandy. Aan het personage van Cage is het om als wraakengel op te staan.

Het vormt de opmaat naar een psychedelische trip waar veelal gespeeld wordt met kleurenfilters en een indringende score van Jóhann Jóhannsson, terwijl er allerlei metaforische elementen in verwerkt worden. Als kijker word je ondergedompeld in één en al sfeer, hoewel de eerste helft op een paar intrigerende momenten na vrij traag is.

Voor mij was het echt wachten totdat Cage in al zijn bloedige glorie acte de présence mocht geven, zoals enkel en alleen hij dat kan; het levert in ieder geval een legendarische scène in de badkamer op waar hij erop los schmiert. Op een grindhouse wijze wordt er naar het slot toegewerkt, met volop gore. Het mindere is wel dat juist dan de spanning ontbreekt of misschien juist een campy aanpak.

Al met al is 'Mandy' een hoogst opmerkelijke horror geworden die zo zijn gebreken heeft, maar op zijn minst het kijken waard is.

2,5 Sterren.

In afwachting van de remake heb ik besloten om deze te kijken op Blu Ray en ik had hier eerlijk gezegd toch wel iets meer van verwacht.

Allereerst wil ik wel even kwijt dat Joe Spinell een erg naar mannetje neerzet, een regelrechte psychopaat. Zelfs zijn gezichtsuitdrukkingen zijn erg ziekelijk.
De sfeer is ook goed neergezet met de muziek en de smerige New York setting.

Uiteraard draait deze film om de kills en dat zit ook wel snor. Met name de scène waarbij Frank met zijn shotgun zo door de voorraam van een auto een man zijn hoofd letterlijk eraf schiet. Daarnaast is de manier waarop Frank aan zijn einde komt creepy in beeld gebracht met al zijn slachtoffers die hem aanvallen.

Alleen kon ik vrij weinig met het repetitieve praten over de dood van zijn moeder tegen de paspoppen en op gegeven momenten vond ik Frank dan ook erg irritant worden. De slachtoffers vond ik ook niet erg bijzonder. Al hadden ze daar wel iets meer mee kunnen doen met de introductie van Anna.

Al met al toch niet helemaal wat ik ervan verwacht. De Blu Ray kwaliteit stelt trouwens ook niet al teveel voor, het lijkt alsof ik gewoon naar een videoband zat te kijken.

2,5 Sterren.