Opinions

Een stuk beter dan het origineel.

Het is vrij verrassend te noemen dat er een remake is gemaakt van het origineel, aangezien ik het nou niet echt een topper vond. Maar na het aanschouwen van deze film kan ik zeker concluderen dat de remake in zowat alle opzichten beter is dan het origineel.

Het eerste wat me gelijk opvalt is dat de film is gefilmd vanuit een P.O.V. aanzicht en dit heeft wel wat moet ik zeggen. Alleen wel jammer dat de film stijlbreuk breekt door hier in een paar scènes vanaf te stappen en helemaal fijn werkt het op sommige momenten ook niet, er zijn toch wat fouten te spotten.
Maar doordat er met dit aanzicht gewerkt wordt ontstaan er wat leuke scènes, zoals de de eerste kill waarbij je ziet hoe er vanuit het niets een mes in het gehemelte van de vrouw wordt gestoken.
Daarnaast zit er een lekkere sfeer in, mede door de soundtrack en de stijlvolle shots. Met name 's nachts komt dit erg goed over.

Qua verhaal is het enigszins hetzelfde gebleven, met wederom een vrouw in de vorm van Anna (goede rol van Nora Arnezeder) waar Frank voor valt. Op de één of andere manier vind ik dit toch wat beter uitgewerkt in deze film.
Alleen sommige dingen kwamen niet helemaal goed over, zoals tegen het eind als de bestuurder van de auto Frank aanrijdt. Gelukkig eindigt het dan wel luguber- net zoals het origineel - met al die vrouwen die hem levend verslinden.

Verder zit het qua gore goed in elkaar, er wordt zeker niet geschroomd om dit vol in beeld te brengen. De make-up afdeling heeft echt fantastisch werk hier afgeleverd, het was werkelijk om te gruwelen.

Al met al een zeer geslaagde remake dat op alle fronten beter is dan het origineel.

Dikke 3,5 sterren.

"You better get home."

Dit eerste deel lijkt een veelbelovend begin te zijn van de trilogie.

In een soort mengelmoes van genres word je geïntroduceerd met een studente die last heeft van geheugenverlies. Weliswaar leeft ze gelukkig met haar adoptieouders, maar dit alles verandert zodra ze meedoet met een talentenjacht op tv. Het blijkt namelijk dat een geheime organisatie nog een appeltje met haar te schillen heeft.

De film kent jammer genoeg wel een moeizaam begin. Het hele tienergebeuren deed mij vrij weinig, waardoor het wachten was tot het iets interessanter werd. Men lijkt ook veel plotpunten erin te willen verwerken, zonder daadwerkelijk uitleg te geven over de achtergrond; personages verschijnen uit het niets. Het gevolg is een nogal wisselvallige pacing.

In de tweede helft schiet 'Manyeo' gelukkig wel in een hogere versnelling. De actie is snoeihard en lekker bloederig te noemen. Dat had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen. Da-mi Kim vind ik hierin meer tot haar recht komen. Het slot smaakt in ieder geval naar meer. Overigens is het leuk om Woo-sik Choi in een andere rol te zien.

Al met al een vermakelijke actiefilm om eens mee te pakken. De introductie had van mij alleen wel iets ingekort mogen worden.

3,5 Sterren.

"Nee, hardlopen. Alleen net iets verder dan de koelkast."

Een erg geslaagde film, zeker voor Nederlandse maatstaven. Sowieso is het alweer een tijdje geleden dat ik echt goed stuk ging om een Nederlandse film.
Misschien komt het omdat ik zelf ook in Rotterdam woon, maar de lompheid van de verscheidene personages kwam goed bij mij over. Er zitten dan ook best wat geslaagde grappen tussen, plus de politieke incorrectheid.

Daarnaast is het drama aspect ook zeer goed uitgewerkt, met name Stefan de Walle zet hier een sterke rol neer. Het blijft aangrijpend zoals hij tegenover Youssoef begon over zijn ziekte en om zijn tirade tegen zijn zoon niet te vergeten.
De manier waarop comedy en drama elkaar afwisselen is dan ook sterk te noemen.

Een klein minpuntje vind ik wel dat sommige zijplotjes op niets eindigden, dat hele gedoe tussen Leo en Anita kon ook wel weggelaten worden en Nico die nog uit de kast moet komen. Al geven ze aan de andere kant zo wel wat achtergrondverhaal aan de personages.

3,5 Sterren.

Een film die ik enkele dagen geleden heb gezien, maar nu pas een bericht bij plaats omdat ik het even moest laten bezinken.

Dit is een vrij moeilijk behapbare film om te kijken wat de regisseur nu daadwerkelijk wilt overbrengen. Voor mij kwam het amateuristisch en wannabe kunstzinnig over. Dat de film in acht dagen is geschoten helpt wat dat betreft niet mee. Tevens ook niet eng te noemen.

Wel is het als mysterie aardig gelukt, als kijker zat ik me toch geregeld af te vragen hoe bepaalde zaken in elkaar steken. Alleen wordt dit helaas nergens duidelijk, om enkele voorbeelden aan te halen: er wordt niet uitgelegd hoe het met de buurvrouw zit die Matsuoka en de 12 seconden die ontbreken uit de opnames.

In de eerste halfuur was het op zich nog wel interessant te noemen, met name dan als Matsuoka zich ondergronds begeeft. Dit zorgt voor een beklemmende en spannende sfeer.

Alleen jammer dat naarmate de film vordert het alsmaar langdradiger wordt, gelukkig maakt de aanwezigheid van de mooie Tomomi Miyashita veel goed.

2,0 Sterren.

"It should be obvious by now."

Na een aantal weken geleden 'Hai Phuong' gezien te hebben - met eveneens een protagoniste op zoek naar wraak - leek deze titel ook in datzelfde straatje te liggen. Maar helaas ligt het niveau hier beduidend lager.

Er wordt een simplistisch plot opgezet rondom een huurmoordenaar die haar werkgever de rug toekeert en haar dood ensceneert om zodoende een normaal leven te leiden. Dit kan natuurlijk nooit lang goed gaan, want een familietragedie gooit roet in het eten. Hierdoor is het aan Maria om à la John Wick iedereen om te leggen.

Je zou zeggen dat het allemaal vrij rechttoe rechtaan zou moeten zijn, maar er wordt opmerkelijk veel tijd besteed aan de oppervlakkige bad guys die een soort van intern conflict lijken te hebben. Daarbij is er nog een vaag subplot rondom één of andere politieke leider. Dat er veelvuldig geschakeld wordt tussen Filipijns en Engels als voertaal helpt de al brakke dialogen helemaal niet, vooral als het acteerwerk ondermaats is.

Er wordt een aardige poging gedaan om de actie spectaculair in beeld te brengen, maar de impact ontbreekt en spannend wil het geheel nergens worden. Deze scènes bevatten opzichtig CGI bloed en een nietszeggende soundtrack. Ik kan het wel waarderen dat er nog enigszins gespeeld wordt met de belichting, echter is dit slechts een druppel op de gloeiende plaat. Overigens mag het vrouwelijk schoon er zeker zijn.

Al met al is 'Maria' een vermoeiende actiefilm geworden. Dan ben je veel beter af bij het superieure 'Hai Phuong', welke trouwens in dezelfde periode is uitgebracht op Netflix (onder andere in Engeland).

1,0 Sterren.

Sterke film om te zien. Erg sterk geacteerd door de jongere zus van de Olsen tweeling, gelukkig nog iemand in de familie die wel kan acteren.

Erg mooi om te zien hoe de flashbacks uit het verleden in het heden zijn verwerkt.

Wordt verder erg rustig verteld en langzaamaan krijgt haar zus en diens man ook argwaan dat er iets niet helemaal pluis is.

Grootste mankement is toch het einde, net op het moment dat het echt interessant begon te worden stopt de film gewoon...

3,5 Sterren.

"I'm gonna have to science the shit out of this."

Op het eerste gezicht lijkt dit net een spin-off van 'Interstellar', maar deze film is meer 'Cast Away' meets 'Apollo 13'.

Als kijker hoef je niet lang te wachten voor de protagonist voor dood achtergelaten wordt op Mars. Vanaf dat punt is het enkel en alleen overleven voor Mark Watney. Hoewel dit gebeuren op momenten wel enigszins de langdradige kant opgaat. Gelukkig brengt deze onfortuinlijke situatie een hoop uitdagingen met zich mee en heeft Ridley Scott in Matt Damon een perfecte hoofdrolspeler gevonden.

'The Martian' is namelijk een geweldige one-man show geworden die Damon als gegoten zit. Hij portretteert op een knappe wijze een astronaut die er maar het beste van moet zien te maken. Dit gaat gepaard met opvallend veel humor. Wel zouden de grappen met mate gebracht mogen worden, want hierdoor wordt het nooit echt beklemmend; het psychologische aspect van alleen zijn is vrijwel nihil. Juist dat stukje mis ik in het geheel.

Visueel ziet de film er fraai uit en bovendien is het vrij waarheidsgetrouw weergegeven m.b.t. de mogelijkheden van wetenschap. Het zegt zelfs wat dat NASA hun toestemming heeft verleend. Helaas is er sprake van - onnodige - sensatie die de voorspelbaarheid niet ten goede komt. Desondanks levert het wel een aantal spectaculaire actiescènes op die je op het puntje van je stoel laten zitten.

Al met al een heerlijke blockbuster die opvallend luchtig is, wat zo nu en dan ook wel eens fijn is. Overigens is de 3D ditmaal wel van toegevoegde waarde.

4,0 Sterren.

"Is this an Avengers test?"

Het eerste deel vond ik tegen alle verwachtingen in nog best vermakelijk. Dus datzelfde verwachtte ik eigenlijk ook bij dit vervolg, maar dit is een bijzonder jammerlijke mispeer geworden.

In 'The Marvels' speelt er iets met de Kree die het universum destabiliseren. Hierdoor ontstaan er verscheidene wormgaten die ervoor zorgen dat Captain Marvel, Monica Rambeau en Ms. Marvel alsmaar met elkaar van plaats verwisselen wanneer ze hun krachten gebruiken. Met dat plotje word je met een kluitje in het riet gestuurd.

Sowieso vind ik het al vrij onzinnig dat je drie - middelmatige - series gezien moet hebben om meer van het verhaal te snappen. Daar ben ik met uitzondering van 'WandaVision' maar wijselijk niet aan begonnen. Het resultaat is dat deze film daardoor rommelig van opzet is; het is alsof men krampachtig heeft geprobeerd om een serie te monteren als een feature film. Daarbij hangt de cast er maar een beetje bij, alleen Iman Vellani komt nog enigszins leuk uit de hoek.

Er staat werkelijk niets op het spel en nergens voel je als kijker enige vorm van urgentie. Met drie overpowered superhelden en een ontzettend nietszeggende bad guy is het qua actie logischerwijs ondermaats te noemen. De poging tot een musical en het gebeuren met de katten kunnen er dan gerust nog bij, zucht. Gelukkig scheelt het dat de speelduur niet zo lang is, waardoor je een lange zit wordt bespaard.

Al met al een vermoeiend vervolg. Hopelijk leren ze bij Marvel iets van de kritiek, want als je met dergelijke troep op de proppen komt, moeten ze niet verrast zijn als de cijfers teruglopen. Tijdens de eindcredits volgt er overigens wel een veelbelovende scène voor de toekomst.

1,0 Sterren.

Aardige vervolg, mede door de special effects en de meesterlijke gevechten is deze film nog enigszins gered.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"Why use old code to mirror something new?"

Je zou zeggen dat de trilogie alles wel heeft verteld, maar er zat schijnbaar nog wat in het vat. Of zou het toch een flink geldbedrag zijn geweest waarvoor Lana ­Wachowski overstag is gegaan, gezien Lilly niet heeft meegewerkt.

Neo leeft in dit vervolg blijkbaar nog. De beste man is nu een succesvol gameontwikkelaar geworden en heeft meerdere prijzen gewonnen voor zijn games, die gebaseerd zijn op de filmtrilogie. De grote vraag is of dit allemaal echt is of slechts een illusie om de schijn op te houden.

'Resurrections' is qua opzet erg meta en zelfbewust te noemen; de acteurs knipogen nog net niet in de camera. Men heeft het er zelfs over dat Warner Bros. hen oplegt om een vervolg te maken of ze nu willen of niet... Zo wordt er nog wel even doorgegaan met dergelijke dingen. Het heeft op zich wel wat, maar op een gegeven moment vraag je je af of het ergens naartoe leidt.

Veel van de tijd gaat dan ook zitten in de uitleg, terwijl er beelden worden getoond van deel één. Al deze filosofische concepten en complottheorieën bieden niets nieuws onder de zon. Op een bepaalde manier is het knap dat het geheel zo vlak blijft. De actie is dan weer wel vermakelijk, hoewel er geen baanbrekende scènes tussen zitten.

Al met al een aardig, doch overbodig vervolg. Overigens volgt er na de eindcredits nog een extra scène.

Kleine 3,0 sterren.

Wel een aardige film, alleen te veel over the top dingen zo kan Neo nu opeens vliegen. Special effects zijn daarentegen wel goed en gevechten uiteraard ook weer.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Meesterlijke film, verhaal is goed, acteerwerk is goed, special effects zijn goed. Die eindscène dat Neo die kogels ontwijkt hoe vaak is dat wel niet nagedaan in internetfilmpjes enz.?
Ook is dit gewoon de beste van de Trilogie.

Ik geef 'm 5 sterren.

Vandaag in de bios gezien en toch wel een goede film moet ik zeggen van wat ik van de reviews heb meegekregen. Ik werd echt in de film meegezogen, wat niet zo vaak gebeurt. Verder zaten er herkenbare dingen van de game in, ook erg leuk om te zien voor de kenner.

Wahlberg vond ik een erg goede Max Payne neerzetten en Mila Kunis.

De actie zelf was goed, er werd subtiel gebruik gemaakt van Bullet Time.

Leuk om te zien dat het donkere sfeertje van de game er nog steeds in zit. Wat me het meest verraste waren die trips door de drugs met die soort van demonen (wat zelf niet in de game voorkomt). Erg knap was dat in elkaar gezet zeg.

Wat minpunten waren Ludacris als de Jim Bravura. Zijn prestatie was echt lachwekkend gewoon. En geen idee waarom ze hem gecast hebben voor de rol, want in de game is Bravura een blanke...

En nog een klein minpuntje was dat Max Payne bijna alleen zijn shotgun gebruikt in plaats van zijn gebruikelijke Beretta.

Maar goed dat mag de pret niet drukken, al met al 4, 0 sterren voor deze film. Blijf trouwens nog even zitten na de eind credits, want dan komt er nog een scène wat wellicht op een sequel zou kunnen duiden.

"Are you worthy of life?"

Meer een thriller dan horror eigenlijk, doorspekt met zwarte humor zoals alleen Britten dat kunnen lijkt het wel.

Qua verhaal is er leuk ingespeeld op de rellen die ten tijde van 2011 plaatsvonden. Hierbij volgen we Baz die slachtoffer hiervan wordt, omdat zijn fiets door een bendelid gehaakt wordt en hij hierbij ten val komt. Dit veroorzaakt hevige hoofdpijn, hierdoor wordt hij min of meer steeds gestoorder en wordt zo een 'psycho cop' die de straten van Londen schoonveegt.

Dit gaat gepaard met zeer bizarre situaties, waar ik persoonlijk erg stuk om ging. De interface van de film helpt hierbij ook mee, het lijkt soms op een game. Met de windrichting in beeld als Baz aan het fietsen is en de manier waarop hedendaagse technologie en social media in de film geïncorporeerd worden is ook te prijzen. Zo zien we tweets die langskomen via het account @N4cethelaw (een echt bestaand account ter promotie van de film) waarop er ingesprongen wordt op de acties van onze psycho cop.

Al met al best wel een geinige film om eens gezien te hebben, je moet wel van de typische Britse zwarte humor houden. En de film begint sterk, maar eindigt wel wat zwakjes.

2,5 Sterren.

"The CDC is optimistic they can contain the virus immediately through mandated quarantines and the nation will be virus-free by the end of the year."

Opmerkelijk om zo een film in deze tijd te zien, vooral omdat ik van tevoren niet wist dat een virus zo een grote rol zou innemen.

Enfin, het virus dat hier de ronde doet is er één die ervoor zorgt dat alle remmingen verdwijnen en je oerinstinct naar boven komt. Hier zie je de uitbraak in een kantoorgebouw dat in quarantaine wordt gezet, terwijl een jurist dit als excuus aangrijpt om wraak te nemen voor zijn ontslag. De opzet doet enigszins denken aan 'The Belko Experiment'.

De film gaat voortvarend van start waar je een hoop gekkigheid voorbij ziet komen. Steven Yeun en Samara Weaving hebben hier een prima hand in. Het is voornamelijk leuk om te zien hoe hun personages met allerlei gereedschap schade aanrichten bij anderen. Al had ik het hele gebeuren eerlijk gezegd explicieter verwacht, want de ware chaos komt voor mijn gevoel niet echt over.

Al gauw is te merken dat de ideeën op zijn, waardoor 'Mayhem' repetitief wordt. Als er allerlei onnodige achtergrondverhalen en dialogen over bands bijgehaald worden, kun je wel de conclusie trekken dat het allemaal achterhaald is. Voor het gemak worden zelfs de effecten van het virus vergeten, opdat men maar verder kan met het afwerken van het verhaaltje.

Al met al best oké voor een keer, maar Joe Lynch slaagt er wederom niet in om een film af te leveren die van begin tot eind vermakelijk blijft.

Kleine 2,5 sterren.

"Why won't you tell me what's out there?"

Op voorhand leek me dit de zoveelste Young Adult verfilming te gaan worden, maar het is me in positieve zin erg meegevallen.

Het mooie van 'The Maze Runner' is dat je als kijker lange tijd in het ongewisse wordt gelaten; net als de protagonist word je zelf ook in het diepe gegooid zonder enige informatie vooraf, hoewel je soms flashbacks ziet die iets te veel weggeven. Desondanks wordt er zo wel een heus mysterie gecreëerd omtrent wat er nu daadwerkelijk schuilgaat achter het enorme labyrint. Tevens heeft het iets verfrissend over zich heen, omdat het in eerste instantie voor de verandering eens niet lijkt te gaan over een dystopische wereld waarin onderdrukking heerst en er sprake is van een klassenmaatschappij.

Jammer genoeg draait de film hoofdzakelijk om Thomas, waardoor het merendeel van de jongeren niets meer zijn dan figuranten in het geheel. Hier en daar krijg je wel wat - karige - achtergrondinformatie mee, maar een stukje karakterontwikkeling had zeker niet misstaan. Hierbij is het acteerwerk gemiddeld te noemen.

Gelukkig blijft het spektakel rondom het doolhof als een paal boven water staan. Voeg hier een soort waakhonden aan toe in de vorm van 'Grievers' (half mechanische spinnen/schorpioenen) en het levert gegarandeerd een hoop spanning & sensatie op. Deze actiescènes worden namelijk fenomenaal in beeld gebracht, ondersteund door een toffe score en sterke CGI.

Al met al een vermakelijke YA verfilming. Ik kijk alweer reikhalzend uit naar het vervolg. Alleen als ik er nu achteraf op terugkijk, heeft de film wel te kampen met de nodige onlogica en plotgaten. Wat dat betreft slaat het einde eigenlijk nergens op.

3,5 Sterren.

"When the hell does it stop?"

Dit leek een veelbelovende trilogie te worden, maar eigenlijk is alleen het eerste deel de moeite waard. Des te opmerkelijker dat men toch deze film eruit kon persen, zeker gezien het ongeluk met hoofdrolspeler Dylan O'Brien en het feit dat de Young Adult hype al een tijdje over is.

Zonder enige uitleg word je als kijker gelijk midden in de actie gegooid, terwijl je zou verwachten dat er een stukje opheldering wordt gegeven over hetgeen wat er zoal is gebeurd sinds 'The Scorch Trials'. Na een klein gat van drie jaar mag het allemaal blijkbaar niet baten, opdat Wes Ball door het bronmateriaal kan jagen.

De intrige die gepaard ging met 'The Maze Runner' is nu compleet weg, je zou zelfs kunnen zeggen dat het plot uiteindelijk erg leeg blijkt te zijn. Dat is met name te merken aan de personages die er voor het grootste gedeelte maar een beetje bijhangen en vervallen in vlakke dialogen. Ze voegen vrijwel niets toe, hoewel ze er toevallig wel altijd op het juiste moment zijn...

Het is metterdaad duidelijk dat alle motivatie en logica voor het gemak compleet overboord wordt gegooid. Waarom 'The Death Cure' dan zo een - tergend - lange speelduur heeft is de grote vraag; het is niet alsof er grootse vraagstukken beantwoord moeten worden. Daarentegen zijn er enkele lichtpuntjes, zoals de vormgeving van The Last City en de wijze waarop de actiescènes in beeld worden gebracht.

Al met al een teleurstellend slot dat je gauw weer vergeten bent. Gelukkig volgt deze film niet de trend om in tweeën opgesplitst te worden.

Kleine 2,0 sterren.

"We never escaped."

Deel één was vorig jaar een toffe verrassing, omdat het net iets anders deed dan genregenoten met een dystopische wereld. Dus vanzelfsprekend keek ik reikhalzend uit naar dit vervolg, maar ik moet helaas concluderen dat ik enigszins van een koude kermis ben thuisgekomen.

Dit vervolg begint gelijk waar deel één ophoudt; de jongeren zijn ontsnapt om vervolgens weer elders vastgehouden te worden. Dit lijkt min of meer een vicieuze cirkel te zijn voor het verdere verloop, omdat men constant op de vlucht moet slaan voor het gevaar dat al gauw om de hoek komt kijken.

Het probleem van 'The Scorch Trials' is dat het mysterie volledig weg is. Als kijker word je t.o.v. deel één gewoonweg te weinig geïntrigeerd, wat zorgt voor een vrij langdradig vehikel dat bij elkaar wordt gehouden door de nodige kunstgrepen. Wat dat betreft is het verhaal erg rommelig van opzet en nauwelijks interessant te noemen, ondanks een - karige - wending hier en daar.

De film is namelijk één lange achtervolging, wat nog best te pruimen is. Maar zodra er rustige momenten aanbreken, wordt duidelijk dat de personages inwisselbaar zijn en bovenal onderontwikkeld blijven. Het is dan ook voornamelijk wachten tot de vijanden weer ten tonele verschijnen. Gelukkig weet Wes Ball de actiescènes goed in beeld te brengen, waardoor er toch nog iets valt te genieten. Daarbij moet ik zeggen dat de ziedende woestijn en de verwoeste gebouwen er fraai uitzien.

Al met al een teleurstellend vervolg dat verbazingwekkend flink leentjebuur heeft gespeeld. Hopelijk kan Ball zich revancheren met deel drie.

Kleine 2,5 sterren.

"I have no idea how to tell this story."

De vergelijking met een The Fault in Our Stars (2014) is al gauw gemaakt, maar gelukkig bewandelt deze film een ander pad.

Het leuke aan 'Me and Earl and the Dying Girl' is dat het vanuit de perspectief van een jongen wordt verteld en vanaf het begin wordt gelijk duidelijk gemaakt dat dit geen romantisch vehikel zal worden. Greg is namelijk een buitenbeentje zonder echte vrienden en hij manoeuvreert zich op school zo dat hij geen enkel conflict heeft met de verscheidene stereotype groepen. Dit alles verandert zodra hij door zijn moeder gedwongen wordt om tijd te spenderen met Rachel bij wie recentelijk leukemie is geconstateerd.

Het onderwerp is natuurlijk zwaarmoedig, maar deze wordt enorm luchtig gebracht. Ik denk dat men er bewust voor heeft gekozen om dit buiten beeld te houden, hoewel je de symptomen en ziekenhuisbezoeken wel ziet. Qua verloop zitten er helaas toch wel wat clichés in verwerkt die - blijkbaar - niet uit de weg gegaan kunnen worden; alsmede zakt de film tegen het middenstuk wel wat in.

Desondanks blijft er nog genoeg over om van te genieten. Alfonso Gomez-Rejon creëert een eigenzinnige sfeer waarin de sympathieke personages en hun onderlinge relaties stuk voor stuk in uitblinken. De zelfgemaakte filmpjes zijn bovendien een goede toevoeging. Het mooie van de film is dan ook dat het als geheel vrij naturel aanvoelt middels o.a. de cameravoering, locaties en de geweldige score.

Al met al een fijne mix tussen comedy en drama, alleen jammer dat sommige dingen net iets te geforceerd overkomen.

Dikke 3,0 sterren.

Erg mooie, sfeervolle drama dat goed opgebouwd wordt met sterk acteerwerk van met name Mechlowicz en Schroeder. Ook wel lachen om Josh Peck in zo een rol te zien.
Alleen jammer dat het na de dood van George iets minder wordt, daar verliest de film toch wat van zijn kracht.

3,5 Sterren.

"Stop trying to make fetch happen!"

Gisteren was het tien jaar geleden dat deze film is uitgekomen, dus in het kader daarvan maar eens gekeken. Naast het feit dat ik 'm nog nooit had gezien, maar wat een deceptie is dit geworden.

Het dunne verhaaltje rammelt aan alle kanten met loze motieven van zowat elk personage. Ik moet zeggen dat het op zich wel oké begint, maar het geheel vervalt al gauw in een hoop clichés en voorspelbaarheid. Hierbij wordt het gewoonweg nergens grappig en werken enkele running gags niet; wat een pijnlijke vertoning.

Voor een film met de titel 'Mean Girls' komen 'The Plastics' nog geen eens zo gemeen over. Eigenlijk blijft het veelal bij nutteloos gekibbel waarbij de snedigheid volledig ontbreekt, alleen het personage van Rachel McAdams had soms wat leuke opmerkingen. Het is dat de dames er zo leuk uitzien, want het acteerwerk is nou niet iets om over naar huis te schrijven.

En dan heb ik het nog geen eens gehad over het moralistische einde. De tweede helft voelde al aan als een sleur, maar dit is werkelijk kansloos. De manier waarop elk personage zich verder 'ontwikkelt' is dan ook lachwekkend slecht te noemen.

Al met al waardeloos. Waarschijnlijk zou ik het tien jaar geleden wel leuk gevonden hebben, maar deze film is hedendaags te achterhaald om de tand des tijds doorstaan te hebben. Overigens was het een lichtpuntje om Lindsay Lohan in betere tijden te zien.

1,0 Sterren.

"I don't like people."

Op basis van een aantal berichten was ik aanvankelijk terughoudend, maar mijn voorliefde voor dergelijke films heeft mij toch over de streep getrokken.

In de proloog zie je Lisa midden op een verlaten weg liggen. Het lijkt erop dat ze overreden wil worden, maar op het laatste moment staat ze op en accepteert een lift die noodlottig zal uitpakken. Na een crash wordt ze namelijk wakker in een soort van labyrint bestaande uit allerlei compacte buizen en tunnels. En daarbovenop is het labyrint gevuld met de nodige vallen.

'Méandre' is het best te vergelijken met een 'Cube' of 'Saw'. Het is een zeer beproefd concept dat onderhoudend genoeg blijft. De camera is lekker dicht op de huid, waardoor je elk ongemak van Lisa meekrijgt. Daarbij zorgt de armband die om de elf minuten afgaat voor aardige spanning, omdat je dan weet dat er weer onheil aan zit te komen.

Het design is in orde. Ik was met name gecharmeerd hoe er met de belichting wordt gespeeld tegen de nauwe ruimtes. De vallen zijn eveneens prima. Gaandeweg kom je als kijker meer te weten, maar het voelt net iets te gemakkelijk aan. Het scheelt dat Gaia Weiss een goede présence heeft.

Al met al een redelijke horror voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.

"What I do requires a certain mindset."

Ter voorbereiding op het vervolg dit deel maar eens bekeken.

Blijkbaar is deze titel een remake van de gelijknamige film uit de jaren '70 met Charles Bronson. Jason Statham mag hier komen opdraven als huurmoordenaar die zijn hand niet omdraait voor de meest complexe doelwitten. Vanzelfsprekend is het geheel gevuld met de nodige clichés en een weinig verheffend verhaal.

Je zou zelfs kunnen zeggen dat 'The Mechanic' verscheidene subplots bij elkaar heeft geraapt om je maar iets voor te kunnen schotelen. Daarbij neemt de film zichzelf te serieus, ondanks alle onlogica die voorbij komt; het is een wirwar van toevalligheden en vage motieven. De oplettende kijker ontdekt al gauw alle fouten. Dat men nog geen eens de moeite neemt om deze te verhullen zegt meer dan genoeg.

Statham doet het prima als - monotone - huurmoordenaar, al moet je wel een liefhebber zijn van zijn werk. De pacing is iets aan de langzame kant, maar de actiescènes zijn gelukkig onderhoudend te noemen. Helaas worden deze momenten door de slordige montage enigszins haastig in beeld gebracht, zonder een duidelijk overzicht.

Al met al een redelijke actiefilm die doet wat het moet doen, zolang je de verwachtingen maar laag houdt.

2,5 Sterren.

"Each death must look like an accident. Your specialty I believe."

Het eerste deel rechtvaardigde nou niet echt een vervolg. Dus met lage verwachtingen heb ik deze film meegepakt.

Qua verhaal gaat 'Mechanic: Resurrection' weer nergens over; er wordt een geforceerde romance opgezet om Arthur Bishop in actie te krijgen en zijn specialisme te gebruiken om drie doelwitten gewiekst uit te schakelen. Met de bad guy wordt er enigszins ingespeeld op de achtergrond van Bishop, maar veel moet je hier niet van verwachten.

Wat volgt zijn verscheidene uitstapjes naar uiteenlopende locaties waar de doelwitten zich bevinden, gesteund door een voice-over die tracht om de toevalligheden uit te leggen. Vanzelfsprekend is de logica daarbij ver te zoeken. Als kijker kun je maar beter het verstand op nul zetten, want deze onzinnigheid moet je niet willen verklaren.

Gelukkig zijn de drie huurmoorden divers en is de executie hiervan inventief te noemen. Met name de tweede missie - die ook op de poster is weergeven - is zeker de moeite waard. Zoals verwacht zijn de actiescènes degelijk, al valt de green screen soms wel erg op. Aan Jason Statham ligt het in ieder geval niet, want hij knokt en schiet er weer lekker op los.

Al met al is dit verrassend genoeg best een vermakelijk vervolg, maar wat mij betreft blijft het hierbij.

2,5 Sterren.

Een erg geslaagde comedy met een goede chemie tussen Stiller en de Niro. Wilson heeft ook een leuke bijrol hierin. Verder vind ik de humor echt geweldig, echt goede humor scènes, zoals die scène dat die trouw altaar in de fik vliegt, de race scène wie het eerste thuis is, die verhoor scène en ga zo maar door. Echt top.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"Whatever is down there is trying to make its way to the surface."

Met iemand als Ben Wheatley achter het roer had ik hier toch iets meer van verwacht.

In dit vervolg zijn we inmiddels vier jaar verder. Jason Statham keert weer terug als de ervaren diepzeereddingsduiker Jonas. Na een verkenningsmissie stuiten hij en zijn team op meer Megs en illegale mijnbouw. Het vormt wederom de opmaat naar een hoop vermakelijke onzin.

Het is gelijk te merken dat men groots heeft willen uitpakken. Dit zorgt voor meer spektakel en gestoorde situaties. Logischerwijs wordt daarbij alle geloofwaardigheid overboord gegooid; sommige dingen sloegen werkelijk nergens op. Desondanks zit de vaart er prima in en valt er genoeg te beleven. Daarbovenop heb je met Statham de perfecte acteur voor deze gekkigheid.

De opvallende bloedeloosheid blijft nog steeds jammer. Er zitten weliswaar een aantal toffe shots tussen, echter wil ik dan ook het uiteindelijke resultaat zien hoe een slachtoffer verpulverd wordt tot haaienvoer. Wat dat betreft leek Wheatley er weinig aan toe te kunnen voegen. Evenzo is de CGI niet altijd overtuigend.

Al met al biedt 'Meg 2: The Trench' voldoende campy vermaak. De broodnodige Rated R rating wordt wel duidelijk gemist.

Kleine 3,0 sterren.

"Chew on this you ugly."

Het is jammer te noemen dat Eli Roth niet is aangebleven als regisseur, want dan hadden we een veel bloederigere film gekregen.

Enfin, Jason Statham mag hier komen opdraven als een ervaren diepzeereddingsduiker die de bemanning van een gezonken onderzeeër moet redden van een prehistorische megalodon. Een saillant detail is dat hij jaren geleden ook al oog in oog stond met dit gevaarte, maar niemand wou hem geloven. Het vormt de opmaat naar een hoop vermakelijke onzin.

'The Meg' kun je het best omschrijven als 'Jaws' op steroïden; alles is veel grootser en het moet imposanter overkomen. Daarbij is te zien dat er veelal gerefereerd wordt naar de bekende scènes uit dergelijke films. Hierdoor heeft het geheel geen eigen smoel, ondanks een aantal spectaculaire momenten. Toch wil de film maar nergens eng of echt spannend worden.

Het grootste minpunt blijft namelijk de opvallende bloedeloosheid. De megalodon is vanzelfsprekend niet te stoppen, maar de wijze waarop de slachtoffers haaienvoer worden is wel erg tam. Statham is gelukkig wel prima op dreef in zijn manieren om het gevaarte te neutraliseren. Bovendien zit er nog wat leuke humor in verwerkt dat net niet overdreven wordt.

Al met al een aardige horror die genoeg vermaak biedt, zolang je het gebeuren maar niet te serieus neemt. Maar het liefst had ik graag een volwaardige Rated R horror gezien die alle stoppen zou laten doorslaan.

Kleine 3,0 sterren.

Een film naar mijn hart, er wordt veel in gepraat. Dat de film met het einde begint is ook weer zoiets, maar het verhaal wordt goed en rustig verteld met flashbacks die het verhaal voor de kijker duidelijk maken.

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

"You're tormented."

Alex Garland staat inmiddels bekend om zijn werk dat verscheidene thema's op een opmerkelijke wijze weergeeft, maar met deze film gaat hij toch een stap verder.

Hier volg je Harper die na het overlijden van haar man er duidelijk even tussenuit moet. Zij trekt zich daarvoor terug in een huis op het Engelse platteland. Wat een rustgevende vakantie moet worden, mondt zich langzaamaan uit in een nachtmerrie vanjewelste.

De pacing is opvallend langzaam, echter zorgt dit er wel voor dat bepaalde dingen goed binnenkomen. Het is eigenlijk net zoals de scène in de tunnel waar Harper speelt met echo's. Dit is een mooie metafoor voor haar innerlijke strijd en het onverwerkte trauma waarmee zij kampt. Het blijft als het ware resoneren door het geheel, waardoor je geïntrigeerd blijft kijken.

Garland creëert met gemak een gevoel van onbehagen omhuld in een prachtig audiovisueel jasje. Als kijker weet je op een gegeven moment eigenlijk niet meer waar je het moet zoeken, met name tegen het einde aan; wat een waanzin. Hierbij mag ik Rory Kinnear zeker niet vergeten te noemen. De beste man zet op een onnavolgbare wijze het merendeel van de mannelijke personages neer.

Al met al is 'Men' een markante horror die niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker de moeite waard als je fan bent van Garland en A24.

3,5 Sterren.

Leuke film om te zien, ik heb 'm nog op video en ik heb 'm iets van 15 keer of zo gezien. Ja, ik had zin.

Ik had trouwens nog ergens gelezen dat Fiorentino haar rol had gekregen door de regisseur die een potje poker had verloren met een rolletje in Men in Black in het verschiet.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.