Opinions

Interessante onconventionele film die het niet zo nauw neemt met films.

Een lekker absurdistisch verhaal over een ober die alleen maar tegenslagen te verwerken krijgt en gewoon verhaal gaat halen bij de scenarioschrijver, je moet er maar op komen.

Zitten er leuke situaties in gevuld met zwarte humor. Alleen tegen het einde werd het helaas wat minder.

3,5 Sterren.

"Is it possible to miss a place you've never been? To mourn a time you never lived?"

Vanochtend in Imax meegepakt en een erg genietbare film moet ik zeggen.

Het is duidelijk te zien dat deze film afkomstig is van de regisseur van TRON Legacy, de 'cleane' futuristische look and feel komt uitstekend naar voren, dit keer ondersteund door een geweldige soundtrack afgeleverd door M83. De post-apocalyptische wereld wordt goed in beeld gebracht door Kosinski.

Het verhaal zelf wordt rustig opgebouwd en ondanks de kleine cast wist het zeker mijn aandacht vast te houden, mede door het sterke spel van Cruise en Riseborough. Met de introductie van de personages van Olga Kurylenko en Morgan Freeman wordt het interessanter gemaakt en vinden er de nodige plotwendingen plaats die ik niet echt zag aankomen.

Al met al een erg vermakelijke film die de liefhebbers van het Sci-Fi genre zeker wel kunnen waarderen. Zelf deed de film me denken aan films als Moon en Total Recall, ik zag ook vele vergelijkingen met de serie Battlestar Galactica.

Dikke 4,0 sterren en ik heb gelijk zin om naar de soundtrack van M83 te luisteren.

Gelukkig niet zoals Paul Blart Mall Cop, Rogen is veel grappiger als de onsympathieke Ronnie Barnhardt die een potloodventer moet oppakken. Samen met enkele geslaagde scènes en idem personages, alleen jammer dat dit er ook weer niet zulke geslaagde momenten inzitten.

Ik vond Rogen met name erg geslaagd hoe hij het in z'n eentje opnam tegen de drugsdealers, politieagenten, de skateboarders en om natuurlijk niet de potloodventer te vergeten die hij gewoon even neerschiet.

3,0 Sterren.

"It was the mirror."

Vandaag in de bios met lage verwachtingen meegepakt, omdat ik van een vriend had vernomen dat de film niet zo goed is. Gelukkig heb ik me er wel mee weten te vermaken.

Het gegeven van een bezeten spiegel deed me eigenlijk niet zo veel, omdat ik de spiegel niet dreigend vind overkomen. Net als Tim was ik dus enigszins sceptisch waartoe de spiegel in staat is. Maar gaandeweg de film vordert, begin je er als kijker wel meer in te geloven. Dit komt mede doordat het heden zowat naadloos is verweven met het verleden. Hierbij doen de kindacteurs het opvallend beter dan hun volwassen equivalent.

Echt eng wordt het helaas nergens, maar door de gedegen spanningsopbouw heeft 'Oculus' zo wel zijn - gestoorde - momenten. Wat dat betreft wordt er een lekker duister sfeertje neergezet, waarbij je als gevolg van enkele waanideeën soms zelf het spoor bijster bent. Door deze aanpak komen bepaalde dingen zeker harder aan. Het is dan ook te prijzen dat Mike Flanagan niet zomaar voor goedkoop effectbejag is gegaan.

Al met al een goede psychologische horror. Het onconventionele einde bewijst dat maar weer eens.

3,5 Sterren.

Goede film om te zien met goede rollen van Krabbé en Decleir, ik keek trouwens wel even op toen ik Astrid Joosten zag.

Maar de sfeer zit er echt goed in vind ik en dan die hele conspiracy theorie over breed beeld televisies, geweldig.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"Who has the know how to play with this kind of stuff?"

Vooraf dacht ik dat dit de zoveelste exorcisme-film zou worden, maar het pakt iets anders uit. Niet dat het de kwaliteit ten goede komt.

Na jarenlang vervreemd te zijn geweest met zijn vader keert Art weer terug naar het ouderlijk huis, dat eveneens dienstdoet als begrafenisonderneming. Hij neemt zijn zwangere vriendin mee om kennis te maken. Tijdens deze verzoeningspoging wordt er een lijk afgeleverd waar een eeuwenoude demon in zit. De familieproblemen vallen daarbij in het niet.

Het is best interessant dat de film zich afspeelt binnen de Joodse gemeenschap. Dit zorgt zeker voor een extra tintje met betrekking tot het Jodendom. Buiten dat wordt er eigenlijk niets meer gedaan met de familieproblemen; het wordt allemaal wel erg snel afgewikkeld. De cast weet het gebeuren ook niet echt boeiender te maken, alleen Paul Kaye springt eruit.

De demon creëert dan weer wel iets meer spanning. Er zitten een aantal aardige dingen tussen, waarbij ik soms moest denken aan een 'The Autopsy of Jane Doe'. Jammer genoeg is het merendeel vrij standaard te noemen. Hiervoor wordt voornamelijk geleund op harde geluidseffecten en goedkope jump scares.

Al met al biedt 'The Offering' niets nieuws onder de zon.

Kleine 2,5 sterren.

"This branch is failing."

Josh Gordon en Will Speck hebben goed gekeken naar soortgelijke feestfilms, maar kunnen eigenlijk met niets nieuws komen.

Qua verhaal is het simpel gehouden; een nietsnut van een directeur wordt door zijn bazige CEO zus gedwongen om de deuren te sluiten, tenzij hij een grote klant binnenhaalt. De oplossing presenteert zichzelf al gauw in de vorm van een kerstborrel. Vanzelfsprekend gaat alles fout wat er fout kan gaan.

De focus in 'Office Christmas Party' ligt op het feest, wat een soort van - wannabe - 'Project X' moet voorstellen. Dit is een goedkope vrijwaring, aangezien er weinig meer met het plot wordt gedaan. In plaats daarvan zie je de standaard uitspattingen voorbij komen waarin seks, drugs en gestoorde situaties de ronde doen.

Op zich genoeg ongein zou je denken, maar de humor is vrij matig. Daarbij zijn de stereotype personages niet bijzonder, ondanks een aardige cast. Het uit zich onder andere in de subplotjes die ze toebedeeld krijgen. Hierdoor krijg je als kijker veelvuldig te maken met de zoveelste platte/geforceerde grap.

Al met al een flauwe comedy waar de kerstsfeer nauwelijks uit de verf komt.

2,0 Sterren.

"This was poorly planned."

Deze film heb ik meer gezien vanwege de aanwezigheid van Karan Soni, de grappige taxichauffeur uit 'Deadpool'. Hier komt hij jammer genoeg minder goed uit de verf.

Een energiedrankje zorgt ervoor dat de medewerkers van een wapenfabriek langzaamaan veranderen in zombies. Te midden van deze chaos probeert nietsnut Desmond zich een weg te banen naar de bovenste verdiepingen om zijn vriendin te redden. Het doet mij een beetje denken aan een combinatie tussen 'Office Space' en 'Mayhem'.

De film gaat voortvarend van start en er zitten een aantal leuke grappen in verwerkt met betrekking tot de werkvloer. Ondanks het hoge tempo is helaas wel te merken dat het gebeuren op een gegeven moment wel erg hit-and-miss wordt. Daarvoor gaat men te geforceerd te werk, waardoor het flauw wordt.

Jammer genoeg is de CGI ook erg ondermaats te noemen. Dit haalt veel plezier weg uit de film, omdat de actiescènes veelal de nodige impact ontberen. Wat dat betreft is het slot een domper. Het is dat Zachary Levi als bad guy nog wat reuring tracht te creëren.

Al met al is 'Office Uprising' een matige film waar je niets aan mist.

Kleine 2,5 sterren.

Interessante film om te zien, kent alleen wel een erg lange aanloop voor het naar mijn mening echt spannend begint te worden.

Ook goed dat de dader lange tijd niet in beeld wordt gebracht, want de werker geeft zich uit als Ivan en in het ziekenhuis zie je ook al een Iván. Maar dat blijkt hem dus niet te zijn, want Iván ligt in de vriezer bij de dader thuis. Alleen wel raar dat Lía zo onduidelijk in beeld wordt gebracht, als ze dood is zie je op zich nog wel een glimp van haar, maar dat is het dan ook wel.

De laatste paar scènes zijn erg spannend, met het lichtinval van de camera. Niet origineel, maar houd de spanning er toch in en de sfeervolle laatste scène dat Julia het universum ziet had toch wel wat vind ik.

Overigens meer thriller dan horror, afgezien van een paar scènes na zoals de naald in de oog scène.

Als je deze film leuk vind zeker ook de vorige film van de regisseur kijken: Habitante Incierto, El (2004) Die vond ik persoonlijk toch net iets beter en hij haalt wederom hetzelfde trucje uit door de actrice twee rollen te laten spelen en je ziet ook dat de sfeer ongeveer hetzelfde is als in deze film.

4,0 Sterren.

"They need to taste fucking good."

Het is zeker te merken dat Joon Ho Bong voor deze titel de vrije hand heeft gekregen van Netflix, maar of dat nou goed heeft uitgepakt valt te betwisten.

Centraal staat een genetisch gemodificeerde varken dat tien jaar lang verzorgd wordt door een tiener, zonder dat ze weet dat het dier weer terug moet naar de fabriek waar het vandaan komt. Wat ogenschijnlijk begint als een kinderfilm ontaardt al gauw in een hoop merkwaardigheid, wat maar weer eens de excentrieke stijl van Joon Ho Bong benadrukt.

'Okja' lijkt een aanklacht te zijn op de vleesindustrie, maar de manier waarop de film zich ontvouwt leidt enkel af van de boodschap. Daarvoor slingert de toon alle kanten op en neemt de hysterie de overhand. Als dan zelfs Jake Gyllenhaal hieraan moet meedoen ben je mij als kijker kwijt. Toch zitten er een aantal sterke momenten in die tekenend zijn, maar tegelijkertijd ook geforceerd aanvoelen.

Wat mij betreft had de film meer in lijn mogen zijn met het begin in Zuid-Korea waar je kennismaakt met het koddige beest. Qua CGI wordt deze prima weergegeven, hoewel het nooit levensecht wordt. Het ligt er maar net aan hoe de band tussen het varken - dat er eerder uitziet als een nijlpaard - en Mija op je overkomt, aangezien het meeste hiermee staat of valt wegens gebrek aan scherpte.

Al met al een potentieel interessante film waar stiekem een satire in zit verborgen, maar het komt er gewoonweg niet uit. Na de eindcredits volgt er trouwens nog een extra scène.

2,5 Sterren.

"I've been here before."

Dit is de zoveelste nietszeggende Netflix film en toch ben ik er weer in getrapt.

Qua opzet doet de film mij denken aan '6 Underground'. Ook hier krijg je te maken met een groepje huurlingen dat de hele wereld overvliegt om deze beter te maken. De grootste kanttekening is hierbij wel dat deze huurlingen onsterfelijk zijn.

Het aspect van onsterfelijkheid haalt gelijk de angel uit de film, want je weet van tevoren eigenlijk al dat er nauwelijks iets kan gebeuren met dit groepje. Hierdoor ontbreekt enige noodzaak. Niet dat het drama van deze personages überhaupt iets toevoegt, gezien de dialogen enorm cringey zijn; ik kijk jou aan Marwan Kenzari. Het zorgt in ieder geval voor een hoop geneuzel.

De actie is op zich in orde, maar wel erg schaars voor deze speelduur. Er zijn namelijk slechts drie grote momenten. Daarbij is de cameravoering in deze scènes niet helemaal optimaal, waardoor je niet alles meekrijgt. De bad guy à la Martin Shkreli straalt eveneens weinig dreiging uit. Het scheelt dat Charlize Theron - zoals gebruikelijk - haar mannetje staat.

Al met al is 'The Old Guard' een actiefilm waar je werkelijk niets aan mist.

Kleine 2,5 sterren.

"Whoever you are, I will find you."

Vanochtend met enige scepsis toch maar meegepakt in de bios. Ik ben een groot fan van Oldeuboi (2003) en probeerde enigszins objectief de film in te gaan.

Qua narratief doet deze remake niet veel bijzonders. Als je bekend bent met het origineel weet je vanaf het begin eigenlijk al waar Oldboy naartoe gaat. Hier en daar zitten er minieme veranderingen in wat betreft het plot. Zo is één van de veranderingen dat de zus van Adrian het met haar vader doet i.p.v. haar broer. Een niet zo schokkende wending als je het mij vraagt.

Daarnaast kwam het geheel vrij spanningsloos op mij over, ondanks dat het eerste halfuur wel aardig is. Maar zodra Joe vrijgelaten wordt, zakt het ietwat in. De spanning is weg en wat volgt is redelijk vermoeiend te noemen. De film lijkt een beetje een karikatuur van zichzelf te zijn geworden met o.a. matige gevechten: de vechtscène in de hal is weinig imponerend.

De (mis)cast heeft hier voor een deel mee te maken. Josh Brolin doet het op zich wel oké, maar echt veel indruk maakt hij niet. Samuel L. Jackson voelt misplaatst aan; zijn - grappige - voorkomen en veelvuldig gescheld doet afbreuk aan het kleine beetje grimmigheid wat nog over was. Om Sharlto Copley vooral niet te vergeten, wat een lachwekkende schurk is hij me toch zeg. Alleen Elizabeth Olsen past prima in haar rol.

Het uiteindelijke slot breekt dan ook geen potten en voelt eerder aan als een anticlimax. Debet hieraan is de nogal tamme confrontatie tussen Joe en Adrian. Ik miste de nodige gruwelijkheid van het origineel. Joe gaat nog geen eens echt diep door het stof, laat staan dat hij zijn tong afsnijdt. Kom op zeg... Tevens doet de zwakke manier waarop Joe en Marie afscheid van elkaar nemen de film geen goed.

Al met al een kansloze remake, hou het maar gewoon bij het origineel.

2,0 Sterren.

Na het erg teleurstellende Sympathy for Mr. Vengeance, die ik eigenlijk het liefst zo snel mogelijk wil vergeten. Toch maar aan deze film begonnen en mijn verwachtingen naar beneden gesteld.
Gelukkig na het zien van de openingsscène wist ik dat het goed zat, die Dae-Suh zag er best wel bad ass uit en ik leefde me helemaal in hem in om te kijken hoe hij wraak zou nemen op zijn gijzelnemer.
Maar wat er daarna volgt is niet te beschrijven, het is juist de gijzelnemer die wraak neemt op Dau-Su.

Een erg sterke film die sterk opent, in het midden wat inzakt, maar om op het eind sterk terug te komen als een bliksemflits bij heldere hemel.

Scènes die erg indruk op mij maakten waren: het massale gevecht in de flat, deed me aan side scrolling fighting game denken en uiteraard de eind scène waarin Dae-Suh zich compleet vernederde om de waarheid maar niet naar buiten te laten komen.

Het is inderdaad zo: "Laugh and the whole world laughs with you. Weep and you weep alone."

4, 0 Sterren voor één van de beste Aziatische films die ik heb gezien. Kan hoger worden na een herziening.
Nu op naar Sympathy for Lady Vengeance.

Argentijnse 'The Texas Chain Saw Massacre'.

Deze film leek mij wel een leuke introductie in het werk van de gebroeders Onetti.

Het gebruik van historische locaties voegt altijd een extra dimensie toe. Hier wordt Epecuén gebruikt; een toeristisch dorpje dat in 1985 getroffen werd door een overstroming. Een filmcrew reist af naar dit verlaten dorpje om een documentaire over deze ramp te maken, maar zo verlaten blijkt het dus niet te zijn...

Zoals elke horror weet je dat de spanning eerst geleidelijk opgebouwd moet worden voordat het los kan gaan. Jammer genoeg gooit de brakke montage roet in het eten. Het is alsof men niet voor een eenduidige stijl kan kiezen. Dit resulteert zich in rare filters en scènes die louter dienen als vulling om de speelduur te kunnen rechtvaardigen.

Qua pacing loopt het allemaal niet even lekker, vooral als je merkt dat er stukken ontbreken die zouden zorgen voor een betere vertelstructuur. Je zou dan verwachten dat het met de gore wel goed zit, maar ook daar kom je bedrogen uit. Het merendeel blijft namelijk vrij tam en de bad guys laten ondanks hun gestoorde voorkomen nauwelijks een indruk achter.

Al met al is 'Los Olvidados' een aardige poging van de gebroeders Onetti om hun eigen versie van 'The Texas Chain Saw Massacre' te maken, maar echt beklijven doet het niet.

Kleine 2,5 sterren.

"Lets play a game of "Go Fuck Yourself", you go first."

Vanochtend in de bios meegepakt en best wel een vermakelijke hersenloze actiefilm moet ik zeggen. Je zou het als een Die Hard kloon kunnen zien, want ook in deze film neemt één man het op tegen een heel leger aan terroristen.

Als je in deze film 'verhaal' zoekt dan ben je met de verkeerde redenen deze film gaan kijken, want dit is echt puur hersenloos vermaak gevuld met het nodige: bloedvergiet, explosies, onwaarschijnlijkheden, plotgaten en ga zo maar door.
Desondanks kijkt het op zich wel aardig weg.

Een minpunt vind ik het Amerikaanse patriottisme met al die close-ups van de Amerikaanse vlag en het toppunt - zoals thunderball al zei - de minister van Defensie die weggesleept wordt en ondertussen haar trouw zweert aan Amerika...
Daarnaast miste ik ook wel wat humor en/of gevatte one-liners om de boel luchtig te houden. Het is allemaal zo veel te overdreven serieus. Dat Butler af en toe als een zoutzak overkomt helpt ook niet echt mee.

Al met al leuk om een keer gezien te hebben, mits je niet al te hoge verwachtingen hebt en van hersenloze actie houdt. Ik ben wel benieuwd of White House Down (2013) later dit jaar beter wordt.

3,0 Sterren.

Elitair eetclub.

Hier had meer in gezeten.

Op zich is het gegeven rondom een underground, doch elitair kannibalistisch eetclub interessant te noemen. Helaas gooit de uitwerking roet in het eten; het kabbelt maar wat voort van diner naar diner zonder echt te intrigeren. Hierbij helpt het niet dat hoofdrolspeler Mario De la Rosa maar één gezichtsuitdrukking lijkt te hebben.

Het verloop is dan ook spanningsloos, ondanks een veelbelovend/morbide begin. Weliswaar kent 'Omnívoros' een aantal gestoorde momenten met aardige gore, maar qua narratief valt het vies tegen. Het resultaat hiervan is een gehaast einde waarin alles makkelijk opgelost wordt. Daarnaast had ik graag meer willen weten over de bad guy en de leden, maar het mag niet baten.

Al met al kan het er allemaal net mee door, maar het geheel is op de meeste vlakken gewoonweg te ongepolijst om de aandacht vast te houden. Gelukkig is de speelduur niet zo lang.

Krappe 2,5 sterren.

"I'm not listening to Papa fucking Roach on the day I'm gonna kill myself."

In de Letterboxd nieuwsbrief zag ik deze film voorbijkomen en uit interesse maar eens opgezet.

Je krijgt hier te maken met de levenslange vrienden Kevin en Val die allebei kampen met suïcidale gedachten. Ze besluiten om een pact te sluiten, waarbij ze elkaar doodschieten en eindelijk verlost zijn van hun miserabel leventje. Voordat ze dat plan kunnen uitvoeren blijken er nog wat losse eindjes te zijn die ze willen afhandelen.

Zelfmoord is een lastig onderwerp om een film over te maken, laat staan een zwarte comedy. Toch slaagt men erin om hier humor in te vinden door het geheel zo ongebalanceerd mogelijk te maken. Als kijker weet je namelijk niet waar het allemaal naartoe leidt, maar het is des te knapper dat er zo snel kan worden geschakeld tussen dramatische en komische momenten.

De wisselwerking tussen Jerrod Carmichael en Christopher Abbott is leuk om te zien; wat een ongelofelijke chemie hebben deze twee. Het is alleen jammer dat er niet al te diep wordt ingegaan op hun achtergrond, gezien zij - naar eigen zeggen - al zoveel hebben moeten meemaken. Hierdoor had ik bij sommige acties wel wat vraagtekens. Overigens is het fijn om J.B. Smoove en Henry Winkler voor de verandering eens in een serieuze rol te zien.

Al met al is 'On the Count of Three' een opmerkelijke zwarte comedy geworden, maar zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

3,0 Sterren.

"I love that stuff, you know with the killing."

Een nieuwe titel van Quentin Tarantino is altijd iets om naar uit te kijken en het scheelt ook dat dit een flinke verbetering is ten opzichte van 'The Hateful Eight'.

In deze opzet word je geïntroduceerd met de ooit succesvolle tv-acteur Rick Dalton en diens vaste stuntman. Zijn beste jaren heeft hij eigenlijk al achter de rug, waardoor hij nu gedoemd is om rolletjes als de bad guy aan te nemen. Naast Dalton wonen Roman Polanski en zijn vrouw Sharon Tate, terwijl hippies onder leiding van ene Charlie bezig zijn met hun opmars.

Het is te merken dat 'Once upon a Time in Hollywood' een ode van Tarantino is aan het Hollywood van de jaren '60. Als kijker is het simpelweg genieten hoe het tijdsbeeld gevormd wordt en omgeven is met veel sfeer. Aan de hand van twee steracteurs als Leonardo DiCaprio en Brad Pitt word je meegenomen in dit wereldje, met elk personage dat zo zijn eigen eigenaardigheden heeft. Hoewel ik het wel jammer vind dat Margot Robbie zo weinig te doen krijgt, maar ze blijft immer een aangename verschijning.

Voor geruime tijd lijkt de film in de introductiefase te zitten, omdat er niet veel schot in de zaak zit; de vermakelijke taferelen en heerlijke dialogen tot daaraan toe. Afgezien van een misleidende situatie blijft de echte dreiging namelijk vrij lang uit. De kenmerkende - bloederige - geweldsexplosie is het wachten dan wel weer ruimschoots waard.

Al met al een prima Tarantino flick, maar met een kortere speelduur en meer scherpte had hier duidelijk meer uitgehaald kunnen worden.

3,5 Sterren.

Had hier toch wel iets meer van verwacht, met name omdat Robin Williams zo een serieuze rol neerzet en dat doet hij op zich wel goed.

Maar er had gewoon zoveel meer met deze film gedaan kunnen worden, het onderste is gewoon niet uit de kan gehaald.

Het was allemaal vrij voorspelbaar en clichématig.

Overigens wel lachen om een figuur van Neon Genesis Evangelion voorbij te zien komen, het schijnt dat Williams wel fan is van deze anime.

2,5 Sterren.

"I bet you got some stories."

Aanvankelijk wou ik een andere film zien, maar door de weersomstandigheden ben ik uiteindelijk bij deze film beland.

Blijkbaar is 'One Life' gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Sir Nicholas Winton. De beste man heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog vele Joodse kinderen uit de handen van de Nazi's gered. Het is een hoogst opmerkelijk verhaal waar ik geen weet van had, dus ging ik er maar eens goed voor zitten.

De film schakelt tussen de jonge Nicholas eind jaren '30 en de oudere Nicholas in de jaren '80. Op deze wijze zie je als kijker de reddingsoperatie zelf en het gepeins jaren later. Deze structuur vind ik niet zo lekker lopen, omdat het qua pacing nogal onevenwichtig verloopt.

Over Nicholas en zijn motieven kom je eigenlijk niets te weten; het gebeurt klaarblijkelijk gewoon zo. Gelukkig scheelt het dat Anthony Hopkins met zijn ingetogen spel de film met gemak kan dragen, vooral in de tweede helft als de focus louter op zijn - oudere - personage is gericht. Dit komt perfect tot uiting in het emotionele slot waar zijn bezoek aan het televisieprogramma 'That's Life!' wordt gereconstrueerd. Laatstgenoemde is des te knapper te noemen als je de echte beelden erbij pakt.

Al met al een aardige biopic die gered wordt door een sterk acterende Hopkins.

Dikke 3,0 sterren.

"Jackie Chan."

Het blijft fijn om Tak Sakaguchi in actie te zien.

Ditmaal schittert de beste man in een meta-film. Hij portretteert hier actieacteur Takuma Toshiro, een personage dat erg dicht bij hem lijkt te staan. Toshiro wil graag een echte actiefilm maken, maar het lijkt hem in de huidige filmindustrie niet gegund te worden. Na vele pogingen heeft hij eindelijk een investeerder gevonden en een potentiële locatie in de vorm van een verlaten fabriek op een eiland. Echter wordt zijn scouting verstoord door de Yakuza die op zoek zijn naar drugs. Een perfecte aangelegenheid voor Toshiro om gratis en voor niets een hoop figuranten voor zijn film te scoren.

De opzet is leuk gevonden en het geeft tevens een aardig kijkje achter de schermen. In eerste instantie was ik wel bang dat het gebeuren iets te veel daarop zou leunen, vooral omdat er ook nogal wat humor in het begin zit verwerkt. Qua narratief moet je overigens niet veel verwachten, hoewel er toch nog wat interessante figuren rondlopen; het manke meisje en Togo Ishii.

Eenmaal de actie is aangevangen, kun je als kijker niets anders dan genieten van Sakaguchi's kunsten. Hij gebruikt hier veelvuldig zijn Wave techniek die hij gebaseerd heeft op Zero Range Combat. Het levert in ieder geval een aantal toffe gevechten op, waarbij slim gebruik wordt gemaakt van allerlei objecten. Het uiteindelijke meta gebeuren moet je maar even voor lief nemen, want dat lijkt er tegen het einde aan nogal geforceerd te worden.

Al met al is 'One Percenter' een vermakelijke martial arts film geworden. De korte speelduur is nog eens mooi meegenomen.

Dikke 3,0 sterren.

Erg interessante film, het verhaal vond ik persoonlijk niet zo sterk. Maar ik was meer onder de indruk van hoe gestileerd het er allemaal uitzag, het ziet er gewoon tijdloos uit met het decor en lichtgebruik.

Het was wel lekker mysterieus, als kijker ben word je in het diepe gegooid en je moet maar zelf zien uit te vogelen wat voor werk Simon doet, in welke tijd hij leeft enz.

Alleen vond ik de film best wel raar eindigen, maar dat is een klein minpuntje.

4,0 Sterren.

In eerste instantie dacht ik dat dit een prequel was, maar naarmate het verhaal vorderde bleek hier niks van waar te zijn en heeft dit in feite niks met het origineel te maken. Het lijkt er meer op dat de naam Ong Bak is gebruikt voor de marketing.

Anyway, het verhaaltje zelf is weer simpel gehouden als vanouds en het deed me ook vrij weinig. Wat me dit keer wel opviel waren de mooie shots - de shot op de berg van Jaa had wel iets episch - en de settings, het is duidelijk te zien dat daar tijd aan is besteed.

En dan waar het allemaal om draait: het knokken. Dit zit weer zeer goed in elkaar, als kijker krijg je een keur van vechtstijlen voor je kiezen en verrassend ook veel gebruik van wapens. Al heb ik liever dat Jaa zijn handen en voeten voor zich laat spreken.

Hier zaten me toch wel wat goede scènes tussen, met name tegen het einde aan. Ook leuk om te zien hoe een olifant gewoon in een vechtchoreografie geïmplementeerd wordt.

Alleen wel jammer van het abrupte einde, met de boodschap dat iedereen moet bidden dat onze held het overleeft. Gevalletje van budget op denk ik eerder...

Kleine 3,0 sterren.

Erg dikke Muay Thai film die je - zoals al eerder gezegd is - niet voor het verhaal kijkt, maar puur voor de actie en dat is zeker volop aanwezig in deze film.

Met name de achtervolging op de markt is me het best bijgebleven waarin Jaa zich op de meest acrobatische manieren tussen de obstakels door wurmt en zijn dorpsgenoot Humlae hem probeert na te doen, maar steeds in zijn pogingen mislukt wat weer komisch is om te zien.

Klein minpuntje vond ik soms de vele herhalingen van een stunt, dat haalde soms toch een beetje de vaart uit de film.

Dikke 3,5 sterren.

Te weinig gevechten en teveel onzinnig verhaal.

Ik heb naar de Ong Bak films nooit voor het verhaal gekeken en het was voor mij dan ook een flinke domper dat er een overkill aan verhaal in deze film zit, teveel geneuzel dat mij helemaal niet kon boeien. De film probeert zo wannabe diepzinnig te zijn wat faliekant mislukt.

Er is ook teveel tijd besteed aan het herstel van Tien wat gepaard gaat met één of andere paringsdans leek het wel. Jaa wordt hierin afgeschilderd als één of ander heilig persoon. Ik vraag me echt af wat zijn gedachtegang was bij het tot stand komen van deze film.

De humor is trouwens wel oké, afkomstig van Petchtai Wongkamlao als een debiele zwerver.

En dan waar het naar mijn mening allemaal om draait: de gevechten. Nou daar heb ik bar weinig van gezien in deze film, de gevechten zijn letterlijk op één hand te tellen en nog geen eens zo spectaculair te noemen.

Wederom trouwens met olifanten in de laatste scène, Tony Jaa heeft daar wel een voorliefde voor lijkt het wel.

Al met al heb ik me soms echt stierlijk lopen vervelen tijdens het kijken van deze film en ik heb dan ook echt mijn best moeten doen om mijn aandacht erbij te houden. Ong Bak 3 heeft helaas niet gebracht wat ik ervan verwacht had en van mij hoeven ze echt niet meer met een vierde deel aan te komen.

1,5 Sterren.

"Wanna fight?"

Ik heb het even een nachtje laten bezinken en ik vind het nog steeds een mooie ervaring. Ik zie deze film echt als de spirituele opvolger van Drive met dezelfde: regisseur, acteur, componist, pacing, de surrealistische droomwereld en de spaarzame vlagen aan keiharde geweld.

De locatie van Thailand werkt prima, zeker met alle onzedelijkheid die je ziet. Regisseur Nicolas Winding Refn neemt je bij de hand en leid je zo door de surrealistische Thaise onderwereld. Tijdens het kijken van de film voelde het voor mij aan als een soort van koortsachtige droom vol verderf waaruit niet meer is te ontsnappen.

Qua verhaal is het misschien dun, maar dat was Drive ook. Dit wordt ruimschoots goedgemaakt met de production design, over elke shot is wel goed nagedacht. Hierbij was ik erg gecharmeerd als Ryan Gosling voor de zoveelste keer weer eens in de leegte keek tegen een felrode (tijger?)achtergrond. Visueel is het dus erg top te noemen, ook de manier waarop er soms met je gedachten gespeeld wordt. Een beetje mindfuck werkt hier prima en dit hield mij als kijker scherp.

Om de korte, doch krachtige geweldsuitbarstingen al helemaal niet vergeten. Hierbij is duidelijk te merken dat dit volledig ondergeschikt is aan het verhaal en het niet zomaar goedkope effectbejag is.

Wat betreft de cast heb ik niks aan te merken. Gosling mag weer het zwijgzame type spelen die rechtvaardig is. Kristin Scott Thomas doet het fenomenaal als bitchy moeder, de scène tijdens het diner was echt een geweldig schouwspel. Vithaya Pansringarm is een intrigerende bad guy en is meer een man van geen woorden, maar daden en dat is zeer duidelijk te zien in de manier waarop hij letterlijk korte metten maakt met zijn vijanden. De sensuele Yayaying Rhatha Phongam doet het prima als eye candy.

Al met al een zeer stijlvolle film die tot in de puntjes is verzorgd en dan vergeet ik nog bijna Cliff Martinez te noemen die ook hier weer een ijzersterke score aflevert. Deze film moet je gewoon beleven, ga er met een open mind in en je bevindt je voor 90 minuten in een totaal andere wereld.

4,5 Sterren.

"Is that the really good stuff?"

Vanochtend in de bios meegepakt, omdat ik toe was aan een film die vampieren wel op een realistische manier weergeeft i.p.v. die nichterige vampieren uit de Twilight franchise. Dit is mijn eerste Jim Jarmusch, dus ik heb geen referentiemateriaal van de beste man, al staat Broken Flowers (2005) nog steeds op mijn 'Watchlist'.

Qua verhaal gebeurt er weinig bijzonders en kabbelt het maar wat voort, wat dat betreft past het perfect bij de gemoedstoestand van het vampierstel (gedegen rollen van Tom Hiddleston en Tilda Swinton). Het eerste uur is dan ook enigszins gezapig, doch sfeervol te noemen. Overigens is de opening erg nice met de langzaam roterende camera die afgewisseld wordt door de platenspeler waar lome muziek uit klinkt.

Gelukkig neemt de trage pacing een welkome wending aan door de introductie van Ava in het tweede uur. Er komt letterlijk meer leven in de brouwerij. Alleen blijft de dramatiek beperkt, waardoor de urgentie van het gebeuren niet goed overkomt. Wel is het leuk om te zien hoe verheven Adam en Eve door het leven gaan, maar eindstand toch te maken krijgen met hun 'menselijke trekken'.

Al met al best interessant om eens gezien te hebben, maar door het slome en het gebrek aan de nodige drama niet pakkend genoeg. Tevens moet je van de soundtrack houden.

3,0 Sterren.

"If you're looking for sympathy, the only place you're going to find it is in the dictionary, somewhere between shit and syphilis."

Verrassend dat deze film niet afkomstig is van Peter Berg. Maar aan de andere kant weer een pluspunt, want hij zou er een overdreven patriottistisch spektakel van hebben gemaakt.

'Only the Brave' vertelt het tragische verhaal van de Granite Mountain Hotshots die in 2013 eropuit zijn gestuurd om een grootse bosbrand in te dammen. Volgens mij heb ik het destijds wel vaag voorbij zien komen, maar een film weet een dergelijke situatie natuurlijk beter te documenteren.

Ik had eerlijk gezegd verwacht dat de aanloop naar het noodlottig ongeval korter zou zijn. Toch krijg je op deze manier als kijker de tijd om de groep brandweermannen en hun kameraadschap beter te leren kennen. Hierin richt men zich hoofdzakelijk op de personages vertolkt door een overtuigende Josh Brolin en Miles Teller die naargelang in zijn rol groeit. Bovendien helpt het dat de rest van de cast het naar behoren doet.

Ondanks al deze ontwikkeling mist er jammer genoeg een bepaalde emotionele stomp. Weliswaar worden de zinderende bosbranden bij vlagen best indrukwekkend in beeld gebracht, maar als geheel wordt er nooit echt dieper ingegaan op de motivaties. Alleen bij de climax voelde ik hetgeen wat de hele film eigenlijk moest zijn.

Al met al een degelijk drama, maar er wordt te veel op safe gespeeld.

Dikke 3,0 sterren.

"Je mag het echt aan niemand doorvertellen..."

Vandaag in de bios zonder enige verwachtingen meegepakt en ik moet zeggen dat het me is meegevallen.

Qua verhaal doet het me enigszins denken aan het recentelijke The Book Thief (2013), vanwege enkele overeenkomsten. Op zich kabbelt het prima voort, ondanks dat het hele gebeuren vanaf het begin zo voorspelbaar is als wat. Gelukkig zorgt de realistische toon ervoor dat het onderhoudend blijft, ondersteund door een degelijke setting.

De kindacteurs zelf doen het voor hun doen best aardig; met name van Pippa Allen was ik gecharmeerd, omdat ze zo een vrolijke uitstraling heeft. Het is alleen jammer dat bepaalde dingen niet helemaal uit de verf komen, zoals de manier waarop dialogen geforceerd overkomen en de nadruk op zaken die voor de hand liggen. Daarnaast had de tante weggelaten kunnen worden, omdat zij er alleen is voor - misplaatste - humor. Voor mijn gevoel doet het meer kwaad dan goed.

Al met al redelijk, maar niet voldoende, omdat het lijkt alsof 'Oorlogsgeheimen' zo veel meer te vertellen heeft dan de speelduur toelaat. Zie hiervoor bijvoorbeeld het einde.

Kleine 2,5 sterren.

"These hours work for you?"

'Rites of Spring' vond ik niet zo denderend, maar deze film is beduidend een niveau hoger.

Mary is net vrijgelaten uit de gevangenis en is naarstig op zoek naar een baan. Het lokale tankstation heeft nog een plekje open voor de nachtdienst. Dit zou normaal gesproken een rustige avond moeten worden, maar dat pakt uiteraard anders uit. Een saillant detail is dat Mary is opgepakt, omdat ze haar ex (een seriemoordenaar) in brand stak.

Met vrijwel één locatie zou je eigenlijk verwachten dat er weinig bijzonders mee gedaan kan worden, maar men komt toch verrassend uit de hoek; er wordt optimaal gebruik gemaakt van elk hoekje. De stromende regen en de belichting werken daarbij sfeerverhogend. Opmerkelijk om te lezen dat dit in Belgrado is gefilmd.

De hallucinaties waaraan Mary lijdt zorgt voor een aardige draai aan de film, omdat je als kijker ook nooit goed weet of bepaalde gebeurtenissen daadwerkelijk plaatsvinden. Op een gegeven moment wordt er alleen net iets te veel in gepropt. Desondanks blijft het bloederige kat-en-muisspel onderhoudend over het geheel.

Al met al is 'Open 24 Hours' een vermakelijke horror voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.