Opinions

"I don't remember who I am."

Van de regisseur van o.a. El Rey de la Montaña (2007) en Apollo 18 (2011) zie ik. Nu vond ik dat op zich geen slechte films, maar met Open Grave hoopte ik eigenlijk dat Gonzalo López-Gallego dat middelmatige niveau zou ontstijgen. Het is deels gelukt.

Qua verhaal begint het lekker mysterieus met John (sterke rol van Sharlto Copley) die wakker wordt in een open graf vol met lijken. Als kijker ben je gedurende de film samen met hem aan het uitzoeken hoe het geheel in elkaar steekt. Alleen is het jammer dat de spanning geleidelijk afneemt, althans zo voelde het voor mij aan.

Het is ook veel minder horror dan ik had verwacht en de enigszins psychologische kant had wat beter belicht kunnen worden, zoals DonOswaldo aangeeft. Ik had graag meer conflictsituaties en gestoorde dingen gezien, zoals de man die in het prikkeldraad vastzit. Nu heb ik het gevoel alsof de potentie van deze film niet helemaal benut is. Het einde wordt naar mijn mening dan ook redelijk snel afgeraffeld, al worden wel alle vragen beantwoord.

Al met al een redelijke horror, maar hier had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Echt zonde dat het maar bij een paar aardige momenten is gebleven.

3,0 Sterren.

"We have the best view in the house."

Van Nacho Vigalondo had ik meer verwacht.

Op zich begint het nog best interessant, al heeft dat - voor mij - meer te maken met het perspectief waarin de film is geschoten; zo een beetje alles vindt plaats voor een webcam. Het heeft iets eigenaardigs over zich, ik zou zelfs willen zeggen: voyeuristisch.

Jammer genoeg wordt het na ruim een halfuur alsmaar minder. Dat komt door de ene na de andere plotwending die erin geslingerd wordt, wat de geloofwaardigheid van het geheel niet ten goede komt. Hierdoor voelt 'Open Windows' enigszins stuurloos aan, omdat men niet meer weet wat er met het concept gedaan moet worden. En dat terwijl de film een gevoelig onderwerp lijkt aan te kaarten betreffende privacy, maar het mag niet baten. Het vage einde past er wat dat betreft perfect bij.

Al met al matig, ondanks het merkwaardige gegeven.

2,0 Sterren.

"You're an actor. Act."

Na de zeperd 'King Arthur' heb ik geen film meer van Guy Ritchie gezien, maar door de casting van Aubrey Plaza heeft dit toch mijn aandacht getrokken.

Als Orson Fortune mag Jason Statham hier weer de spion uithangen. Hij wordt door MI6 ingeschakeld om te voorkomen dat een dodelijke wapentechnologie in de verkeerde handen valt. Zijn vaste team is al bezet, dus moet hij noodgedwongen samenwerken met onder andere een CIA-agent en een Hollywoodster. En zo mag de operatie van start gaan.

Ritchie schraapt hier de meest standaard ideeën bij elkaar, waardoor het verhaaltje eigenlijk volledig inwisselbaar is. Bovendien mis ik de typische stijl van Ritchie; het voelt meer aan als een generieke actiefilm. Door het alsmaar wisselen van locatie denkt men het gebeuren nog interessant te houden, echter doet dit het dunne plot weinig goed.

De actie en humor zijn op zich aardig. Desondanks mis ik over het geheel dat beetje extra. Met de personages wordt namelijk niets bijzonders gedaan, terwijl dat ongetwijfeld één van de sterkste punten van Ritchie is. Over het algemeen blijft de film wel onderhoudend en de cast doet zijn best, vooral van Plaza kan ik altijd wel genieten.

Al met al is 'Operation Fortune: Ruse de Guerre' vrij teleurstellend te noemen, maar echt slecht is het allemaal ook weer niet.

Kleine 3,0 sterren.

"They won't fear it until they understand it. And they won't understand it until they've used it."

Een nieuwe film van Christopher Nolan is meestal wel de moeite waard, maar dit kon mij dan weer helaas niet zo bekoren. Al zal dat vast met de materie te maken hebben.

Nolan presenteert in deze biopic het leven van J. Robert Oppenheimer, de uitvinder van de atoombom. Je volgt hem als jonge student tot aan zijn oudere jaren. Dit gaat gepaard met zijn liefdesleven en hoorzittingen die zijn loyaliteit in twijfel trekken. Het is een zeer omvangrijke totaalportret geworden dat niet altijd weet te boeien.

De aanloop naar de beruchte Trinity-test vond ik zelf het interessantst. Er wordt echt naar iets toegewerkt dat omhuld is in veel mysterie en spanning. Het resultaat daarvan is enorm overweldigend te noemen, ondersteund door een denderende score en de emoties die van het witte doek spatten. Als kijker word je er gewoon even stil van, prachtig.

Wat mij betreft mocht het met de test ook eindigen, alleen besluit Nolan de lange nasleep mee te nemen. Het is een opeenstapeling van: veel feiten, oeverloos dialoog en personages; je moet je aandacht er goed bijhouden. Dit is weliswaar in de eerste helft evenzo aanwezig, echter stoorde mij dat niet zozeer. Aan de sterke cast is te danken dat het niet al te vervelend wordt.

Al met al is 'Oppenheimer' een merkwaardige biopic die voor mij niet helemaal werkt. Technisch gezien valt er niets op aan te merken, maar qua narratief had het duidelijk bondiger gemogen.

Dikke 3,0 sterren.

Deense zombiefilm.

Volgens mij ben ik één van de weinigen die dit project wel kan waarderen, ik heb het in ieder geval veel slechter gezien. Dus deze poging van Casper Haugegaard is te prijzen.

Qua verhaal heeft het uiteraard weinig om het lijf, met een priester die maar wat dingen loopt te raaskallen. Hierbij worden de onderlinge relaties nooit echt duidelijk, hoewel er lichte aanwijzingen worden gegeven. Om het over enige karakterontwikkeling maar niet te hebben.

Maar dat mag de pret niet drukken, omdat de zombies al gauw hun intrede mogen maken. Dit gaat gepaard met lekker veel - overtuigende - gore, ondersteund door een degelijke setting en een aardig duister sfeertje. Ondanks dat het aan de technische kant enkele tekortkomingen kent, komt het als geheel prima over.

Al met al best een vermakelijke zombiefilm. Ik denk dat de liefhebber het wel zal kunnen waarderen; laat je niet afschrikken door de lage score. Bovendien kijkt het door de korte speelduur goed weg.

2,5 Sterren.

Een erg mooi en sfeervolle film die erg subtiel is gemaakt. Het blijft je gewoon geboeid houden van het begin tot het eind. Had aanvankelijk wel meer horror verwacht, maar deze mix van thriller/horror is de juiste balans.

Al met al 4, 0 sterren.

"You must not open the door."

Met Johannes Roberts aan het roer heb ik de verwachtingen bewust laag gehouden.

'The Other Side of the Door' heeft qua verhaal eigenlijk niets vernieuwend te bieden; het overgrote deel is hevig geïnspireerd op soortgelijke films. Desondanks is het wel interessant om te zien hoe de Indiase folklore geïncorporeerd wordt. Op deze manier wordt er goed omgesprongen met de mythes gelieerd aan deze cultuur.

Jammer genoeg is het verloop te repetitief. De moeder wordt namelijk alsmaar blootgesteld aan dezelfde bovennatuurlijke gebeurtenissen en ondergaat deze iets te gelaten. Daarbij heeft de vader geen flauw benul wat er allemaal gaande is in zijn eigen huis, waardoor het ongeloofwaardige al gauw om de hoek komt kijken.

De film is wel sfeervol te noemen en bespeelt de klassieke elementen van het genre. Helaas wil het nergens echt eng worden, laat staan memorabel. Weliswaar is te merken dat men op momenten buiten de gebaande paden wil treden door bijvoorbeeld jump scares te gebruiken, maar zodra er met dit bijltje gehakt wordt verliest het geheel zijn charme.

Al met al best een aardige poging, maar hier had duidelijk meer in gezeten.

2,5 Sterren.

"Niet lullen, maar poetsen."

Ik volg het voetbal niet meer op de voet, maar als Rotterdammer zijnde heb ik dit onder het mom van 'verplichte kost' toch maar meegepakt. Zelf heb ik in het verleden een paar wedstrijden van Feyenoord bezocht, dus ik weet ongeveer hoe het eraan toegaat.

De docu wordt verteld vanuit een handjevol supporters, wat op zich prima is. Maar om eerlijk te zijn wordt het nergens echt interessant. Het voelt aan als een onsamenhangend geheel met wat random momenten erin verwerkt. Bijvoorbeeld de scène waarin dat kleine jochie wil gaan voetballen en opeens in De Kuip terechtkomt met al zijn helden. Ik had dan ook graag een grotere variëteit aan het woord gezien.

Gelukkig komt de sfeerimpressie van de wedstrijden wel goed over; als kijker lijkt het soms alsof je zelf in het stadion zit. Alleen jammer dat de muziek te nadrukkelijk aanwezig is. Naast het feit dat de soundtrack zowat alleen bestaat uit M83. Niets ten nadele van deze band, maar enige afwisseling zou leuk zijn.

De productie kan er mee door, al is het af en toe minder. Hierdoor zie je weleens schokkerige beelden en 'grainy' overzichtsshots. Maar over het algemeen is het geheel prima in beeld gebracht.

Al met al zal het voor de fan wel leuk zijn, maar de documentaire is te oppervlakkig en clichématig voor een buitenstaander.

Kleine 2,5 sterren.

"Put the lawyer, the wife and the boobs together..."

Meer meegepakt in de bios voor Kate Upton, maar het viel me vies tegen zeg. Totaal niet wat ik ervan had verwacht.

De aanloop naar het hele wraakgebeuren duurt te lang en ondertussen gebeurt er niets noemenswaardig en/of grappig. Het blijft zich eigenlijk maar voortslepen. Al helpt het wel dat de onderlinge chemie tussen Cameron Diaz en Leslie Mann aardig overkomt, hoewel Mann op momenten iets te geforceerd bezig is; alsof ze zichzelf moet bewijzen.

Gelukkig maakt Kate Upton in het tweede uur eindelijk haar entree en gaandeweg besef je als kijker dat haar rol niets meer is dan 'the boobs'. Ze hangt er maar wat bij zonder daadwerkelijk iets toe te voegen. Hierbij heeft ze over het merendeel te verhullende kleding aan, dus echt veel valt er niet te genieten voor het mannelijk publiek.

Qua verloop is het dan ook al snel te voorspellen waar het geheel naartoe gaat, dit gaat gepaard met een hoop puberale plas- en poephumor. Wat dat betreft zitten er maar een paar redelijke situaties tussen die er net mee door kunnen, maar de grapdichtheid is simpelweg te laag voor een film die zo lang duurt.

Al met al een matige comedy die niets vernieuwend weet te brengen in het genre, ondanks de gegeven set-up.

2,0 Sterren.

"I don't think this is a good idea."

Op voorhand verwachtte ik er al niet veel van, maar dit is wel erg ondermaats zeg.

Het gegeven rondom een Ouija bord is best leuk, maar dan moet er ook daadwerkelijk iets mee gedaan worden. Nu zie je enkel wat generieke/onnozele tieners het spel spelen zonder dat het eng wordt. In bijvoorbeeld een Paranormal Activity (2007) wordt er meer met het bord gedaan, terwijl het eigenlijk bijzaak is.

'Ouija' wordt gewoonweg nergens spannend, omdat er geen echte dreiging rondwaart. De goedkope schrikmomenten tel ik niet mee, omdat je die al ruim van tevoren ziet aankomen; clichés in overvloed. Het resulteert zich in een onsamenhangend geheel met random situaties die uit de lucht zijn gegrepen.

Om maar niet te spreken over het vergezochte verhaal, aangezien deze werkelijk nergens op slaat. Het verloop is - logischerwijs - gevuld met onlogica en rare plotwendingen. Het lijkt alsof de makers zich er gemakzuchtig van af hebben gemaakt door niets origineels te bedenken.

Al met al een saaie bedoening die je gerust kan overslaan. Overigens zie ik dat de speelduur 89 minuten bedraagt, maar ik had het gevoel alsof ik uren vastzat in de bios. Dat was voor mij de enige horror.

1,0 Sterren.

"Working for a living?"

Vanochtend in de bios met wellicht te hoge verwachtingen gezien.

Qua verhaal is het vrij standaard, zonder echt grote verrassingen. Er wordt getracht om het contrast tussen de broers naar voren te laten komen, maar dit mislukt enigszins omdat de motivatie aan Rodney's zijde oppervlakkig blijft. Wat dat betreft mis ik de nodige 'diepte' in zijn personage.

De sterrencast is dan ook ietwat wisselvallig te noemen. Alleen Christian Bale en - in mindere mate - Woody Harrelson vind ik de moeite waard. De rest hangt er maar een beetje bij zonder daadwerkelijk iets toe te voegen, met name Forest Whitaker als agent is een miscast.

Gelukkig wordt dit ruimschoots goedgemaakt door de deprimerende sfeer, alhoewel ik een beetje het broeierige mis. De uitzichtloze situatie wordt proper geschetst i.c.m. de vervallen locaties waar men ernaar streeft om toch nog iets op te bouwen. De scène waarin het personage van Bale het huis van zijn vader probeert op te knappen, geeft dit aardig weer. Verder is de ondersteunende score prima gekozen.

De rustige pacing past perfect bij 'Out of the Furnace', alleen jammer dat het tegen het einde aan minder wordt. Daarnaast ontbreekt de onderhuidse spanning op belangrijke momenten, zoals bij de confrontatie tussen Russell en DeGroat.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, maar door het zwakke script niet voldoende om een topper te zijn. De anticlimax spreekt boekdelen.

3,5 Sterren.

Typische B-film.

De film wordt nergens echt goed, maar ook nergens echt slecht.

De verscheidenheid van de diverse personages is op zich wel interessant te noemen. Zo heeft ieder personage wel zijn of haar reden en dit kom je als kijker dan ook uitgebreid te weten.

De eigenlijke hoofdrol van de seriemoordenaar vind ik wel wat aan de karige kant en aangezien de film toch wel om hem heen draait, is dit wel een minpunt.

Wat daarentegen wel leuk gedaan is, is dat de personages verbonden worden met de radioshow gepresenteerd door de ultra-coole Dix Mayal geportretteerd door Taj Mahal. Daarbij horen uiteraard 'cheesy' tracks om de film te complementeren. Dit alles zorgt enigszins voor een lekker sfeertje.

Al met al toch wel alles wat ik in een B-film heb kunnen verwachten met een interessante cast.

Om extra sfeer te creëren is het aan te raden om deze film laat in de nacht te kijken of op een druilerige zondag.

2,5 Sterren.

"Do you see it?"

Na vele positieve berichten was ik toch wel benieuwd geworden naar deze film, maar wat een flinke domper is dit zeg.

Je volgt hier vier vrienden die een reis maken naar de Mojavewoestijn. Ze zijn van plan om een muziekvideo op te nemen voor één van hen. Op de eerste dag lijkt alles goed te verlopen, maar 's avonds gebeuren er allemaal rare dingen en krijgen ze te maken met een onbekend verschijnsel.

Voordat het gebeuren ook maar enigszins interessant wordt, zit je als kijker opgescheept met vier van de meest nietszeggende personages. Er gebeurt werkelijk niets significants en het lijkt er meer op alsof je een amateuristische homevideo krijgt voorgeschoteld. Hierdoor is het een ware uitputtingsslag om door de eerste helft heen te komen.

De tweede helft is vrij gestoord van aard, echter moet je wel het geluk hebben om iets daarvan te kunnen zien. Het merendeel is namelijk niets meer dan iemand die met zijn gare zaklamp in het donker schijnt. Dit bestaat uit veel shaky cam en repetitieve shots. Desondanks moet ik zeggen dat er een aantal toffe, bloederige praktische effecten tussen zitten.

Al met al is 'The Outwaters' een vermoeiende found footage horror. De lange speelduur is zeker niet gerechtvaardigd voor hetgeen dat men heeft geproduceerd.

Kleine 2,0 sterren.

"Some questions aren't good answers."

Met 'Son of a Gun' heeft Julius Avery een aardig debuut afgeleverd, dus ik was wel benieuwd wat hij met zijn volgende titel zou doen.

Als kijker word je gelijk midden in de film gegooid, terwijl je een handvol soldaten volgt die gedropt worden achter vijandelijke linies, met als doel een Duitse communicatietoren op te blazen. Middels een spectaculaire opening zit je er helemaal in en dan te bedenken dat het echte gruwelen dan nog moet beginnen. Dit zet de opmars naar D-Day in een totaal ander perspectief.

Er wordt een opmerkelijke mengelmoes gecreëerd tussen oorlog en horror, waarbij de vergelijkingen met 'Wolfenstein' snel gemaakt zijn; zelfs de typografie lijkt overeen te komen. Stiekem had ik eigenlijk verwacht dat deze film ook deel zou uitmaken van de 'Cloverfield' reeks, vooral met J.J. Abrams als producer. Toch blijft er in deze vorm meer dan genoeg over om van te genieten.

Het middenstuk is alleen wel onnodig traag te noemen, omdat je meer zit te wachten op allerlei bizarre taferelen. Aan de cast is het te danken dat je nog enigszins meeleeft. Zodra de nazi zombies eenmaal het toneel betreden, vlot het wat beter. Hoewel het jammer is dat men hier kansen laat liggen om eens goed uit te pakken à la 'Frankenstein's Army'.

Al met al is 'Overlord' een vermakelijke film geworden, maar met meer scherpte en een kortere speelduur had hier duidelijk meer uitgehaald kunnen worden.

3,0 Sterren.

"Fucking freaks."

De films die ik tot nu toe met Maisie Williams heb gezien zijn nogal verwaarloosbaar, maar dit is dan weer wel een leuke uitschieter.

Het gegeven van een groepje jongeren dat een huis gaat beroven heb je al vaker gezien. Ditmaal is het de woning van een bejaard stel. De dieven stuiten op een kluis die ze niet kunnen kraken en besluiten te wachten tot het stel weer thuis is om de code van hen te kunnen ontfutselen. Het doet mij een beetje denken aan 'Don't Breathe'.

In grote delen worden de gebruikelijke clichés van het home invasion genre afgewerkt. Toch is het leuk om te zien hoe de rollen op den duur worden omgedraaid, waardoor er een eigenaardig kat-en-muisspel ontstaat. Dit gaat gepaard met wat zwarte humor en geweldig spel van de twee oudere acteurs; lekker dik aangezet.

De geweldsuitbarstingen zijn sporadisch, maar zeker niet minder sterk. Deze onvoorspelbare momenten worden goed in beeld gebracht en zijn bloederig te noemen. In de laatste akte wordt er nog gespeeld met het aspect ratio. Dit zorgt voor een aardig claustrofobisch gevoel dat toewerkt naar een gestoorde finale waarin je als kijker niet weet voor wie je moet juichen.

Al met al is 'The Owners' een vermakelijke home invasion horror.

Dikke 3,0 sterren.

"Je suis Milo."

Iets beter dan 'Crawl'.

Alexandre Aja poogt ditmaal een film te maken die zich bijna volledig afspeelt in één ruimte. In deze opzet volg je een vrouw die in een cryogene kamer ontwaakt en geen herinneringen lijkt te hebben. Veel tijd om daaraan te werken is er niet, gezien haar zuurstof vrij snel opraakt. Het doet mij een beetje denken aan films als 'Buried' en dergelijke.

Het mysterie wordt aardig in stand gehouden. Dit komt met name door de paniek die goed overkomt door het spel van Mélanie Laurent. Je moet wel enigszins geïnvesteerd zijn in haar personage, want anders houdt het gauw op. Desondanks vond ik het fijn hoe alles langzaamaan ontrafeld werd.

De toevoeging van de AI MILO zorgt voor een aardige interactie met de vrouw; van spannend tot komisch. Het is ook knap te noemen hoe de camera zo een kleine ruimte toch weet te vangen. Op den duur kan je wel uitstippelen hoe het verder verloopt, maar dat mag de pret niet drukken.

Al met al is 'Oxygène' een vermakelijke Sci-Fi voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.

"I might not actually be a wizard..."

Gisteren in Imax 3D gezien en ik moet zeggen dat deze film mij letterlijk en figuurlijk heeft betoverd, de pracht en praal die ik mocht aanschouwen was echt oogstrelend te noemen.

Ik moest trouwens wel even wennen aan het zwart-wit beeld, maar gelukkig is dat alleen maar in het begin aanwezig, hetzelfde geldt ook voor het 4:3 beeldformaat om later in de film - als Oz eenmaal met zijn ballon geland is - gaandeweg steeds breder te worden en de kleur die zijn opkomst maakt tot het gehele doek is opgevuld. Toch wel een leuke overgang.

In de film komen vanzelfsprekend de meest kleurrijke omgevingen voor en verscheidene (grappige) figuren. Finley het vliegende aapje zorgde voor het komische aspect, erg goed ingesproken door Zach Braff; die trouwens aan het begin van de film ook een klein rolletje speelt als de assistent van Oz. Het porseleinen meisje was ook erg goed gevonden.
Alleen de heksen in de vorm van Mila Kunis als Theodora en Rachel Weisz als Evanora vond ik niet echt goed uit de verf komen, Michelle Williams daarentegen was dan weer wel een positief lichtpuntje als Glinda.

Al moet ik wel zeggen dat er niet al teveel noemenswaardige dingen gebeuren qua verhaal, misschien dat Theodora dan opeens slecht wordt. Maar dat is het ook wel. Qua verhaal is het simpel en de film is dan ook overduidelijk gericht om de visuele pracht en praal zo goed mogelijk in beeld te brengen.
Daarnaast is het ook redelijk kinderachtig, de monsters zien er nou niet echt uit als monsters. Maar daar had ik me wel enigszins op ingesteld, aangezien dit een Disney product is.

Dat de film in het midden ietwat inkakt zoals meerdere leden hier aangeven, daar had ik geen last van. De twee uur vlogen voor mij zo voorbij en ik zat echt te genieten, vaak met mijn mond open van verbazing. Al ben ik het er wel mee eens dat het laatste halfuur toch wel de climax van de film is, waarin het helemaal los gaat.

Al met al is OZ The Great and Powerful een erg genietbare film. Het is zeker de moeite waard om in Imax 3D gezien te worden, om zo de beste ervaring eruit te halen.

3,5 Sterren.