Opinions

Rustgevend, misschien wel iets te rustgevend...

De film deed me erg veel denken aan Lost in Translation, alleen dan meer in digitale vorm met het Second Life gebeuren erbij.

Qua cinematografie zit het prima in elkaar, veel mooie lange shots, interessante settingen en geslaagde animatie.

Alleen het verhaal deed me niet al teveel moet ik zeggen, het werd niet goed uitgewerkt. De wisselwerking tussen de digitale - en de echte wereld kwam niet helemaal goed uit de verf en het verhaal gaat naar mijn mening ook nergens naartoe.

Het acteerwerk zelf was op sommige momenten ook vrij matig te noemen.

2,5 Sterren voor de mooie beelden.

"You think you've had a bad day at work?"

Wat een wangedrocht van een film levert Hollywood me hier toch af zeg, totaal ongeïnspireerde troep van de bovenste plank. Zoals een aantal gebruikers al eerder hebben opgemerkt, is dit inderdaad een schaamteloze rip-off van Men in Black (1997).

Qua verhaal volgt het ongeveer hetzelfde stramien, namelijk: een roekeloze groentje die met een knorrige veteraan moet samenwerken, Deado's i.p.v. aliens, ongeveer dezelfde hoofdkwartier en ga zo maar door. Het gaat werkelijk nergens over. Daarnaast deed de actie me vrij weinig en om het over de flauwe humor al helemaal niet te hebben. De vermommingen van Nick als een oude Aziaat en Roy als een blonde stoot was één van de weinige dingen die ik nog wel kon waarderen.

Met een degelijke cast die bestaat uit namen als: Ryan Reynolds, Kevin Bacon en Jeff Bridges had ik echt veel meer verwacht. Reynolds en Bridges hebben nauwelijks chemie met elkaar en het komt op momenten te 'gemaakt' over. Verder kwam Bacon als bad guy helemaal niet goed uit de verf.

Al met al erg pover te noemen, ik heb hier weinig plezier aan beleefd. Eentje om over te slaan, geen wonder dat deze film zo genadeloos is geflopt.

Kleine 1,5 sterren.

Konijnen horror...

Geen vervolg of prequel, maar meer een associatie met Senritsu Meikyû 3D (2009).

Op zich begint het nog wel interessant met het doden van het konijn, maar dat is tegelijkertijd ook zo een beetje de enige horror die je te zien krijgt. De film verzandt namelijk in een drama dat weinig verrassends weet te bieden. Een paar plotwendingen zijn oké, maar de eigenlijke clou komt te vroeg. Hierdoor voelt de rest als opvulling aan.

Wat overblijft, zijn een aantal leuke surrealistische scènes waarin een levensgroot konijn dan wel een knuffel de hoofdrol spelen. Het is te merken dat enkele momenten zo zijn opgebouwd om het 3D-aspect naar voren te laten komen. Daarom is het des te jammer dat het met de 2D versie vrijwel te verwaarlozen is. Overigens kan ik de overgangen wel waarderen.

Al met al matig, vooral als je een horror verwacht. Maar met de - kenmerkende - stijl die Takashi Shimizu hanteert, verbaast me dat nog geen eens meer. Gelukkig is de speelduur niet zo lang.

Kleine 2,0 sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Was wel een leuke film met een sterk acterende Hoffman die me toch wel aangreep.

Gewoon een leuke film om te kijken en zo een zware drama vind ik dit ook weer niet. Zit een beetje tussen drama en comedy in, zoals hier op MovieMeter ook wordt aangegeven.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Erg vermakelijke recht-toe-recht-aan actie film. Het verhaal gaat uiteraard weer nergens over. Maar oh wat wordt de actie toch bruut in beeld gebracht zeg. Overal bloed dat door het beeld spettert en ledematen die in de rondte vliegen. I love it.

3, 5 Sterren.

In deze film duidelijk veel actie en het is allemaal grootser aangepakt.

Alleen is het naar mijn mening iets te nep.

Ik geef 'm 2, 5 sterren.

Een aardig vervolg, met lekkere actie erin. Maar meer dan dat moet je ook niet verwachten van deze film.

Ik geef 'm 3 sterren.

"You started this. I'll end it."

Met Rambo heeft deze film eigenlijk vrij weinig te maken. Als je hier een andere titel aan had geplakt zou denk ik niemand het verschil merken, maar het geld moet immers binnengehaald worden en bijna iedereen heeft wel van Rambo gehoord.

In deze opzet leidt John Rambo een teruggetrokken bestaan op een ranch. Zijn nichtje en diens oma houden hem hier gezelschap, terwijl hij bezig is met het trainen van paarden en ondertussen een heel tunnelnetwerk onder zijn ranch heeft aangelegd. De echte problemen beginnen pas wanneer zijn nichtje haar vader gaat zoeken in Mexico, om vervolgens te eindigen als seksslavin voor een kartel.

Je zou denken dat de actie dan niet meer lang op zich laat wachten. Helaas kom je als kijker wat dat betreft wel van een koude kermis thuis. De langdradige aanloop - die zowat de hele speelduur in beslag neemt - is namelijk gevuld met een hoop geleuter, opdat alles maar nipt aan elkaar verbonden kan worden. De nietszeggende personages en lege dialogen maken het helemaal af...

De actie zelf is dan weer erg lekker; de Rated R kwalificatie wordt optimaal benut. Ik heb Rambo denk ik nog nooit zo bruut bad guys om het leven zien brengen. De laatste akte is simpelweg heerlijke, bloederige actie waar de ledematen in de rondte vliegen. Sylvester Stallone is hier duidelijk meer op zijn plek, hoewel de daadwerkelijke spanning uitblijft en de bad guys zich te gewillig laten doden. Het hele gebeuren doet alleen wel veel denken aan een extreme variant op 'Home Alone'.

Al met al is 'Last Blood' een matig vervolg. Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Hopelijk blijft het hierbij.

Kleine 2,5 sterren.

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had, had het eerlijk gezegd veel explicieter in beeld willen zien. Vond het op deze manier eigenlijk maar wat tam gebracht.

Wel erg sterk geacteerd door Fletcher en grappig om te zien dat de nietsnut het toch tot in de puntjes goed heeft gepland. Met hier en daar wat komische scènes als: de koffieverkoper die hij vermoordt omdat de koffie niet aan zijn wensen voldeed en de scène in de bingoruimte waarin iedereen als een zombie geconcentreerd is op zijn bingokaart in plaats van een bepantserde gast die wapens bij zich draagt.

Kleine 3,0 sterren.

"Well, that sucks."

'San Andreas' vond ik een vermakelijke rampenfilm, dus ik dacht dat Brad Peyton dat kunstje wel zou kunnen herhalen met deze titel. Helaas ben ik van een koude kermis thuisgekomen.

Na een ramp in een ruimtestation met een gemuteerde rat belanden er enkele proefstukken op aarde toevalligerwijs in de nabijheid van natuurgebieden. Zo komt er ook eentje terecht bij gorilla George, die hierdoor onwijs groeit en agressief wordt. Zijn grote macho vriend doet er alles aan om te voorkomen dat hij in de problemen raakt. Op papier lijkt dit garant te staan voor een lekker campy film, maar de realiteit pakt anders uit.

'Rampage' is namelijk niets meer dan een hoop onzinnigheid bij elkaar; de dialogen, de personages en de actie hangen als los zand aan elkaar. Als kijker moet je het maar aanschouwen, terwijl kinderachtige grappen en uit de lucht gegrepen plannen als bliksemafleider dienen om de finale maar zo lang mogelijk uit te stellen. Het zegt genoeg dat The Rock hetzelfde macho typetje speelt en Jeffrey Dean Morgan denkt waarschijnlijk nog dat hij in 'The Walking Dead' zit, gezien hij zijn Negan persona klakkeloos nog een keer neerzet.

Eigenlijk is alleen de finale nog een beetje de moeite waard. Hierin wordt Chicago getransformeerd tot een grote puinhoop. Jammer genoeg is de regie van Peyton niet toereikend genoeg, omdat de actiescènes niet memorabel zijn. Het is een fantasieloze sequentie waar drie monsters een beetje schreeuwen en meppen, wat een saai gebeuren zeg. Gelukkig is de CGI over het geheel in orde.

Al met al een nietszeggende actiefilm die je zo weer vergeten bent. Zelfs The Rock kan deze ramp niet redden.

1,0 Sterren.

"I would hire him as a tv talk show host."

Rampage (2009) was voor mij de eerste film die ik van Uwe Boll zag en tegelijkertijd verrassend goed vond. Dus ik ging hier met frisse moed in, maar dit is 'm toch niet helemaal geworden.

In dit vervolg maak je een sprong van twee jaar en lijkt het vrolijk verder te gaan met het zinloos geweld. Maar helaas niets van dat, afgezien van wat random slachtoffers hier en daar. Hierbij doen de vele flashbacks je als kijker weer verlangen naar het geslaagde eerste deel. Overigens niets ten nadele van Brendan Fletcher die wederom een sterke rol neerzet.

Het probleem van 'Rampage: Capital Punishment' is dat het verzandt in de maatschappijkritische boodschap die Boll tracht over te brengen, ondanks dat hij enkele goede dingen aankaart, blijft het te veel gepraat en te weinig actie. De - onbedoelde - humor op momenten (o.a. Boll's rolletje als producer en onhandigheid met een dvd) helpt daar zeker niet bij.

Al met al een matig vervolg dat het niet haalt bij deel één. De poster met Het Capitool werkt trouwens ook misleidend. Enfin, op naar het onvermijdelijke derde deel dan maar. Hopelijk zien we dan Bill die de president gijzelt.

2,0 Sterren.

"There can be no beginning without an end."

Dit is nog eens andere koek ten opzichte van het komische werk van Jay Baruchel.

Een striptekenaar maakt samen met zijn vriendin, uitgever en assistente een road trip om zijn gewelddadige strip te promoten. Bijkans probeert hij ook nog wat inspiratie op te doen om een eind te kunnen breien aan de reeks. Als dezelfde seriemoordenaar uit zijn strip opduikt, begint hij zich toch zorgen te maken.

Er worden verscheidene balletjes opgegooid die niet helemaal begrijpelijk zijn. Sommige aspecten komen nogal twijfelachtig over en lijken niet veel toe te voegen. Het is alsof men meer van de film tracht te maken dan dat het plot toelaat. Wat dat betreft loopt de pacing niet altijd even lekker.

Middels het spelen met felle kleurtjes en de cameravoering word je als kijker nog enigszins geprikkeld. Als geheel ziet het er zeker verzorgd uit, al hadden bepaalde dingen wel iets rauwer gemogen. Het acteerwerk blijft eveneens achter. Qua plotontwikkeling snap ik overigens niet waarom er niet voor een kindacteur met een meer lichtere huidskleur is gekozen, want de connectie leek op het eerste gezicht vrij vaag.

Al met al is 'Random Acts of Violence' best te doen als tussendoortje.

Kleine 3,0 sterren.

Op zich wel een vermakelijke film om te zien, de absurde personages en de prachtige animatie die soms net echt leek.

Had alleen wel iets ingekort kunnen worden.

3,0 Sterren.

"We have Santa Claus."

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had.

Het verhaal komt erg langzaam op gang; het eerste uur gebeurt er vrijwel niks. Op zich wordt dit wel goedgemaakt door het prachtige landschap, wat bijdraagt aan de sfeer. Daarnaast is dat jochie best lachen. Het grootste mankement is denk ik dat Rare Exports niet weet wat het wil zijn, de horror is zowat afwezig en veel comedy heb ik niet kunnen ontdekken.

Gelukkig komt er in het laatste halfuur eindelijk schot in de zaak en dan gaat de film nog geen eens echt los. Het is net te braaf en het voelt ietwat afgeraffeld aan, alsof de makers er z.s.m. een eind aan wouden breien.

Al met al is het idee leuk gevonden, maar de uitwerking laat veel te wensen over.

Kleine 2,5 sterren.

Ik zag 'm vorige week in de bios, was op zich wel een aardige film, maar om er nou weer voor naar de bioscoop te gaan dat weer niet zo.

Pixar heeft uiteraard weer vakwerk afgeleverd met de animatie, die was echt geweldig gewoon en ook weer zoiets het eten zag er bijna echt uit.

Ik heb wel een paar keer kunnen lachen, maar voor de rest bleef het bij een glimlach.

Het voorfilmpje van die 2 aliens vond ik zeker geslaagd.

De acteur die de stem Remy inspreekt , speelt trouwens de rol van Spencer in The King of Queens.

Ik geef deze film 3 sterren.

"How many more do I have to kill?"

Uitgaande van bovenstaande plotomschrijving had ik het grootser verwacht, zeker als er geadverteerd wordt met 50 vrouwen; nu is het kleinschalig gehouden en zie je maar een fractie van de vrouwen in actie.

Het verhaal is vrij rechttoe-rechtaan, er wordt zo weinig mogelijk tijd aan besteed en alleen het minieme wordt uitgelegd. Dit vind ik eigenlijk nogal jammer, omdat er met het gegeven zoveel meer gedaan had kunnen worden. Zo zou er bijvoorbeeld uitgebreider ingegaan kunnen worden op de organisatie, hoe de verscheidene vrouwen daar zijn terecht gekomen enz. Al zit er tegen het einde aan wel een aardige twist in die de losse eindjes aan elkaar knoopt.

De focus ligt overduidelijk meer op de gevechten, wat op zich niet erg is. Deze worden vrij hard in beeld gebracht, met de nodige bloederigheid op momenten. Bij dergelijke films worden er in latere stadia vaak wapens en/of vallen geïntroduceerd, helaas zijn deze afwezig in Raze.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, maar ik heb het gevoel alsof niet alles er is uitgehaald.

3,0 Sterren.

"He has survived many wars."

Dit doet mij denken aan een combinatie tussen 'Ajeossi' en 'John Wick'.

Toshiro was een elitesoldaat, maar leidt nu een rustig leventje als de eigenaar van een buurtsuper. Hij draagt ook de zorg over de jonge Sachi. Een team van huurmoordenaars ontvoert echter Sachi, waardoor de beste man weer in actie moet komen.

De film gaat voortvarend van start, maar vergeet daarbij wel om dieper in te gaan op het plot en de personages. Als kijker word je slechts mondjesmaat van informatie voorzien, terwijl ik mij geregeld afvroeg wat er allemaal is voorgevallen. Men laat hier duidelijk wat gemiste kansen liggen, opdat je continu geïnvesteerd blijft.

Tak Sakaguchi zet zijn fysieke rol gedegen neer, met al zijn opmerkelijke gedragingen. Hij wordt veelal geplaatst in kleinschalige gevechten die optimaal gebruik maken van de ruimte. Op deze wijze zit de spanning er goed in. Naarmate 'Re: Born' toewerkt naar het einde is wel te merken dat de actiescènes onnodig uitgerekt worden; het wordt vermoeiend als de zoveelste anonieme bad guy het loodje legt.

Al met al een aardige actiefilm, maar zelf had ik graag meer achtergrondverhaal gezien.

Kleine 3,0 sterren.

"Fuck your fucking family!"

Tot nu toe hebben Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett nog geen potten kunnen breken en dat is met deze film niet anders.

Het concept van een dodelijk potje verstoppertje klinkt vermakelijk, maar dan moet het wel goed uitgewerkt worden. In deze opzet wordt bruid Grace geïntroduceerd met een excentrieke familie die rijk is geworden met het verkopen van bordspellen. Geheel volgens traditie moet zij om middernacht een kaart trekken die beslist welk spel ze gaat spelen; het is in ieder geval geen Cluedo.

Een enorm landgoed vormt het perfecte decor voor dit sadistisch spelletje. Dit zorgt gelijk voor de juiste sfeer. Het is alleen jammer dat het kat-en-muisspel zelf vrij zwakjes verloopt, alsof men bang is om vol gas te geven. De rek is er dan ook al gauw uit, waardoor je als kijker weinig bijzonders meer krijgt voorgeschoteld. Uit het spelelement had duidelijk meer gehaald kunnen worden.

De poging tot satire is mislukt te noemen. Het merendeel voelt namelijk erg geforceerd aan, vooral de zwarte humor komt nauwelijks over op mij. Desondanks zitten er wel een paar leuke, bloederige kills in die ik niet echt had zien aankomen. Eveneens scheelt het dat Samara Weaving het naar behoren doet, maar ze krijgt helaas niet voldoende materiaal om haar personage degelijk uit te werken.

Al met al is 'Ready or Not' weer een misser voor Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett.

Dikke 1,5 sterren.

"She wanted to go dancing, so we watched a movie."

Vijf jaar geleden was ik een frequent bezoeker van de Donner en liet me regelmatig voorzien van tips door de verkopers. Eén van deze tips was het debuutboek van Ernest Cline, waarbij de beste verkoper mij op het hart drukte dat ik 'm moest lezen voordat alle hipsters ermee aan de haal gingen. Helaas ben ik er nooit meer aan toegekomen, maar via deze film heb ik toch enigszins de ervaring kunnen meemaken.

In het jaar 2045 zijn er al verscheidene rampen gebeurd, waardoor het overgrote deel van de bevolking in armoede leeft. Vanzelfsprekend doen ze er alles aan om hieruit te ontsnappen, ook al is het in de vorm van een virtuele wereld waarin je kunt zijn wat je maar wil. Deze zogenoemde OASIS biedt uitkomst voor onze protagonist Wade om mee te doen aan een schattenjacht vanjewelste, hoewel het gebeuren vrij tam uitpakt.

Steven Spielberg slaagt erin om met de OASIS een indrukwekkende wereld neer te zetten waar je als kijker je ogen goed de kost kan geven; de vele culturele referenties volgen elkaar in moordend tempo op. Gesteund door de toffe CGI blijft het volop genieten van al het moois dat voorbijkomt. De toon wordt gelijk gezet met een halsbrekende race die tot de nok toe gevuld is met actie. Dergelijke scènes vormen de meal ticket.

Des te jammer dat men vergeet om een degelijk verhaal te vertellen. De overdadige expositie legt gelijk alle pijnpunten bloot. Het geheel leunt namelijk te veel op een passieve ervaring die de vele plotgaten aan elkaar rijgt. Nooit ofte nimmer worden er vragen gesteld rondom de gebeurtenissen in de echte wereld, laat staan dat je enige binding krijgt met de personages waarvan de achtergrond vaag blijft. En dan te bedenken dat je met een dergelijke speelduur niet verder komt dan een vlakke benadering.

Al met al best een vermakelijke Sci-Fi, maar voor mijn gevoel wordt hier nauwelijks het onderste uit de kan gehaald door Spielberg.

3,0 Sterren.

"You know you're taking him home in pieces."

Deze film heb ik bewust lang links laten liggen vanwege de kinderachtige aanpak; niet verwonderlijk met o.a. Steven Spielberg als producer.

Blijkbaar zijn boksen en alle varianten (MMA enz.) daarop overbodig geworden in het jaar 2020 en zet men hevig in op vechtende robots, omdat ze meer schade kunnen berokkenen. Afgezien daarvan en enkele minieme aanpassingen valt het qua futuristische setting wel mee. Overigens wordt er licht gehint naar kunstmatige intelligentie, waar vervolgens niets mee gedaan wordt.

'Real Steel' kun je bestempelen als een mix van Over the Top (1987) en Rocky (1976), alleen overdreven sentimenteel. Het voorspelbare verloop kun je als kijker eigenlijk wel raden. Daarbij komt de vader-zoonrelatie die zich langzaamaan ontvouwt enigszins geforceerd over. Het is dat Hugh Jackman de boel weet te redden, want het spel van Dakota Goyo schurkt tegen het irritante aan.

Het verrassende is dat de CGI - tot op de dag vandaag - prima oogt. Zo zien de verscheidene robots er in al hun hoedanigheid overtuigend uit. Toch blijft het jammer dat de gevechten niet al te spectaculair in beeld worden gebracht, vooral in het eindgevecht had meer gezeten. Persoonlijk had ik het minder flitsend gezien en iets duisterder, zoals het underground circuit in het begin.

Al met al een onderhoudende familiefilm die ondanks alle clichés voor de gehele speelduur genoeg kan boeien.

3,0 Sterren.

"Training is not knowledge. Knowledge is not power. Combine training with the knowledge you shall achieve the power."

Qua verhaal is dit eigenlijk één groot cliché over een jongen die wraak wilt nemen op de moordenaars van zijn ouders. De acteerprestaties zijn niet je van het, het kwam erg houterig over. Tevens snapte ik ook niet waarom het overgrote deel van de Thaise cast Engels sprak, het klonk voor geen meter. Van mij mochten ze gewoon in hun moedertaal spreken om het natuurlijker - voor zover dat mogelijk is - over te laten komen. Wellicht zal het te maken hebben om een meer internationale markt aan te spreken. Alleen van Jon Foo als de protagonist Manit was ik wel gecharmeerd. Erg tof hoe hij doet alsof er niks aan de hand is in bepaalde situaties, het koelbloedige kwam goed over.

Voor het verhaal en de acteerprestaties kijk je dus overduidelijk niet naar Rebirth, maar des te meer voor een hoop harde vechtscènes en deze worden best goed in beeld gebracht. Het wordt rustig opgebouwd met de trainingen van de jonge Manit, om vervolgens over te gaan naar het echte werk. Ondanks dat het niet al te vernieuwend is, zitten er hier en daar toch een paar gave moves tussen.

Al met al een vermakelijke martial arts film om eens gezien te hebben.

3,0 Sterren.

"People get shot all the time."

Ter voorbereiding van deel twee deze maar eens gekeken zonder enige verwachtingen te hebben. En wat ik zag was niet al te bijzonder, Red is gewoon een generieke actiefilm met een waardeloos verhaal waarin niks bijzonders gebeurt. De film moet het dan ook meer hebben van de sterrencast, want zonder dat zou deze film een regelrechte flop zijn geworden denk ik.

Het voelt eerder aan als formulewerk, al de acteurs lijken op de automatische piloot te spelen. Alleen John Malkovich vond ik op sommige momenten nog komisch uit de hoek komen. Maar verder van dat is het: clichématig, geforceerd grappig met humor wat je op momenten door de strot gedrukt lijkt te worden, een nietszeggende love interest en de film ontbeert een waardige schurk.

Al met al een erg ongeïnspireerde film die alleen maar leuk is voor een paar actiescènes, want verder dan dat is het wel erg armtierig te noemen als je naar de sterrencast kijkt.

Nipt 2,5 sterren.

"Please tell me that’s a stick of dynamite in your pocket."

Vanochtend in de bios gezien met enigszins lage verwachtingen, omdat ik het eerste deel niet al te boeiend vond. Maar gelukkig is dit vervolg wel stukken beter te noemen.

Van het (simpele) verhaal moet deze film het net zoals zijn voorganger wederom niet hebben, maar des te meer van de over-the-top actiescènes en daar zaten me toch wel wat goede scènes tussen, ook een paar leuke achtervolgingsscènes (het stukje met Han die zijn sportauto spint en Victoria die met gestrekte armen haar vuurwapens afvuurt was erg nice), shoot-outs en gevechten.

Bruce Willis doet zijn ding en John Malkovich komt weer grappig uit de hoek kijken, maar deze film moet het echt hebben van de bijrollen van: Byung-hun Lee, Catherine Zeta-Jones en Anthony Hopkins. Dit verhoogde het niveau t.o.v. het eerste deel. Met name van Lee genoot ik echt en hij gaf de meeste actiescènes een special touch, met name in de hand-to-hand combat scènes. Wat een geweldenaar is hij ook.

Een klein minpuntje vond ik wel de enigszins geforceerde humor op momenten, zeker als het personage van Mary-Louise Parker weer eens voor de zoveelste keer klunzig deed.

Al met al toch een geslaagd vervolg waar ik mij verrassend genoeg goed mee wist te vermaken.

Dikke 3,0 sterren.

"Why would you lock a first aid kit?"

Echt hoogstaand is het allemaal niet, maar de film kijkt best aardig weg door de korte speelduur en een aantal verrassende wendingen. De cast doet het niet onaardig en de spanning zit er op momenten dan ook goed in. Tevens wordt er gepoogd om de personages nog iets van een achtergrondverhaal mee te geven, alhoewel dat erg aan de vlakte blijft.

Dat het in Red Line om een terroristische aanslag gaat wordt eigenlijk al duidelijk gemaakt als de film begint door wat feitjes daarover te geven, dus de oplettende kijker weet wel wat hem te wachten staat.

Al met al best een aardige film om de avond mee door te komen, mits je de verwachtingen laag houdt. De poster geeft trouwens wel een erg vertekend beeld af, want zo spectaculair is de film niet.

3,0 Sterren.

"Take off your dress."

De trailer doet vermoeden dat je een soortgelijke titel als 'Atomic Blonde' voorgeschoteld krijgt, maar dit pakt toch anders uit.

Een prima ballerina die door een ongeluk gerekruteerd wordt als koelbloedige spionne lijkt te belachelijk voor woorden, maar men is tomeloos bezig om je als kijker te overtuigen dat het allemaal mogelijk is. De protagoniste deinst niet terug voor alle dreigingen waaraan haar lichaam blootgesteld wordt. Met een meer behapbare speelduur zou hier nog iets leuks uit het vuur gesleept kunnen worden, maar het is allemaal tevergeefs.

Het simpele narratief van 'Red Sparrow' wordt namelijk volledig om zeep geholpen door de enorme langdradigheid, met daarbovenop nog eens de noodzaak om het geheel onnodig complex te maken. De verwarring die hieruit ontstaat, gaat gepaard met een stuk ongemak; de brute martelingen en het vele naakt geven een dubbele intentie. Het is alsof de makers zelf ook niet meer weten welke richting ze moeten inslaan met dit vehikel.

Jennifer Lawrence steelt absoluut de show, echter oogt haar rol als een goedkoop excuus om haar lichaam - te pas en te onpas - te kunnen etaleren. Tijdens deze weinig verhullende scènes steken al gauw gedachtes op die sterk hinten op de #MeToo discussie. Naast het feit dat de overige personages nauwelijks de ruimte krijgen. Als je al deze onzin zou vervangen door een vlotte pacing en meer actie, dan zou de film tenminste nog ergens op lijken. Nu is het vlees noch vis.

Al met al een ongeïnspireerde thriller die te ingewikkeld is voor zijn eigen doen. Deze lange zit kun je jezelf besparen.

2,5 Sterren.

"I'm afraid I'm going to have to let you go."

Onderhoudende horror met een interessant uitgangspunt en de nodige twists om de kijker geboeid te houden.

Het verhaaltje op zich is vrij simpel en wederom weer wat mensen die opgesloten zitten in één ruimte, die zichzelf moeten zien te bevrijden. Ondanks dat de film zich grotendeels maar in één ruimte afspeelt gebeuren er toch wel interessante dingen, met name het ongemakkelijke sfeertje komt goed over.

De gore en de kills zitten prima in elkaar, niet al te overdreven en vrij realistisch zelfs. Daar hebben we Tom Savini voor te danken zie ik, toch wel een bekende naam in het make-up/special effects gebeuren. Hij speelt zelf ook zelf mee als Peter.

Ten slotte nog een compliment voor Kelly Paterniti die Annabelle speelt, eindelijk eens geen domme bimbo. Maar een vrouw die goed haar mannetje staat, ook leuk die laatste scène:"Questions."

Dikke 3,0 sterren.

Erg dikke anime moet ik zeggen zonder echt een boeiend verhaaltje. Dit is echt zo een film die alleen maar om de mooie animaties draait en de actie zo goed en chaotisch mogelijk in beeld brengen. Als ik lees dat ze hier zeven jaar aan hebben gewerkt met 100.000 tekeningen, dan is dat er zeker aan terug te zien.

Dikke 4,0 sterren.

"Fucking reeds."

Dit lijkt op een mislukte poging tot een Triangle (2009).

De opzet is dan ook nagenoeg hetzelfde; een vriendengroep die erop uit gaat met een boot om te gaan feesten. Hierbij is te merken dat alle clichés uit de kast worden gehaald, ondersteund door een zeer matige cast die geen potten kan breken.

Op zich begint het nog wel interessant, omdat de locatie iets onheilspellend over zich heeft. Maar naargelang de film vordert neemt de spanning af en gaat het de langdradige kant op. Daarvoor is de gang van zaken te verwarrend, waardoor je als kijker op een gegeven moment de rode draad kwijtraakt. Tevens is het soms wel erg donker, wat ervoor zorgt dat je vrij weinig mee krijgt van de actie.

Al met al een stuurloze horror gevuld met onlogica. Overigens is de soundtrack wel aardig.

Kleine 2,0 sterren.

"This can't be real."

Dit is mijn eerste film van Alejandro Amenábar. Dus op voorhand had ik geen idee wat te verwachten.

'Regression' is blijkbaar geïnspireerd op de tijdsperiode tussen pakweg de jaren '80 en '90 waar in kleine Amerikaanse dorpsgemeentes satanische sektes de ronde doen. Op zich een prima insteek vanwege de 'ons kent ons' mentaliteit, waardoor je niet weet wie er te vertrouwen is. Hierbij speelt het geloof een belangrijke rol.

Ethan Hawke maakt zijn intrede als - wantrouwende - rechercheur die zo in de zaak opgaat dat het langzaamaan zijn ondergang wordt. Qua verloop is het dan ook mooi om te zien hoe de verscheidene ontwikkelingen zich opvolgen. Wel moet gezegd worden dat je als kijker al vrij gauw weet hoe de vork in de steel zit. Desondanks blijft het intrigeren, ondanks dat het hele gebeuren enigszins vergezocht is.

De spanning zit er namelijk gelijk in en wordt gedurende de film knap in stand gehouden door Amenábar. Dit wordt ondersteund door lichte horrorelementen die van tijd tot tijd om de hoek komen kijken. De mix van genres zal niet door iedereen gewaardeerd kunnen worden, maar het werkt voor mijn gevoel wel. Op sommige momenten zie je zelfs een vleugje M. Night Shyamalan erin terug; nogmaals niet voor eenieder weggelegd.

Al met al best een aardige thriller, zolang je er maar niet te veel achter zoekt i.v.m. de nodige plotgaten en dergelijke.

Kleine 3,0 sterren.

"I was stuck in Charlie world, I couldn't leave."

Het is jammer dat Adam Sandler niet vaker voor zulke rollen kiest i.p.v. zijn standaard komische rollen, want dit siert hem wel.

Vooropgesteld is het een opmerkelijke keus van Mike Binder om de film te linken aan de gebeurtenissen van 11 september; misschien is het de intentie geweest om hier een zwaardere lading aan mee te geven. Wat mij betreft zou er een andere dramatische gebeurtenis centraal kunnen staan die past bij de ingetogen sfeer van de film.

Desondanks is het mooi om te zien hoe de vriendschap tussen de twee lang verloren vrienden hervonden wordt en de manier waarop Alan Charlie probeert te helpen. Aan Don Cheadle heb je een solide acteur, maar ook Sandler komt prima uit de hoek. De chemie tussen deze twee is duidelijk aanwezig.

Qua verloop toont 'Reign over Me' de rouwverwerking van Charlie op een interessante wijze. Vooral de kleine details hebben wel wat, zoals de symboliek in het spelen van de game 'Shadow of the Colossus'. Helaas leiden een paar - geforceerde - subplotjes iets te veel af van de rode draad, waardoor je als kijker het gevoel hebt dat de fijne ontwikkeling min of meer teniet wordt gedaan.

Al met al best een onderhoudend drama waar toch net iets meer in had gezeten.

Kleine 3,0 sterren.