Opinions

"This is like some creepy Blair Witch looking shit."

Wederom ben ik in de val gelokt door een trailer die de verwachtingen simpelweg niet waar maakt.

Dit is de zoveelste found footage film die niks bijzonders doet. Qua verhaal gaat het werkelijk nergens over en zit je de hele tijd te kijken naar een waardeloos stelletje - zonder onderlinge chemie - tijdens hun dagelijkse activiteiten; slaapverwekkend. Het kwam op mij over als zo een vakantiefilmpje die alleen interessant is voor degenen in beeld...

Het duurt ruim een uur(!) voor Unaware enige richting krijgt, maar tegen die tijd ben je als kijker denk ik wel in slaap gesust. Ondertussen zitten er een paar voorspelbare schrikmomenten in, waarbij de twee hoofdrolspelers voornamelijk elkaar bang proberen te maken. De spanning is dan ook ver te zoeken.

Alleen de laatste tien minuten zijn nog enigszins boeiend te noemen. Hierin gaat het aardig los en met de minieme middelen wordt er een inventieve U.F.O. op het beeld getoverd. Helaas is het niet genoeg om de film te redden.

Al met al slecht, gewoon overslaan of doorspoelen naar de laatste 20 minuten. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, na de eindcredits bevindt zich een extra scène.

0,5 Sterren.

"It's the easiest gig ever, you play yourself."

Het is alweer een aantal jaar geleden sinds ik voor het laatst een film met Nicolas Cage heb gezien en dan nog eens in de bios. Maar dit is zeker een aangename verrassing.

Cage speelt hier een fictieve versie van zichzelf. Hij is aan lager wal geraakt en krijgt niet meer de rollen aangeboden die hem weleens naar de gloriedagen van weleer zouden kunnen brengen. Een makkelijk optreden bij een verjaardagsfeest voor een miljoen dollar lijkt uitkomst te bieden, maar dat pakt totaal anders uit.

Al gauw volgt er een leuke bromance tussen hem en het personage van Pedro Pascal. Het samenspel tussen deze twee is erg aanstekelijk. Dit zorgt voor grappige dialogen en een hoop geslaagde momenten waarin er volop gerefereerd wordt naar het eerdere werk van Cage. De zelfspot ligt er dan ook goed op, waardoor ik geregeld in een deuk lag.

Voor een dergelijk gegeven had ik het alleen wel iets excentrieker verwacht. Nu voelt het meer aan alsof men er niet alles uit heeft kunnen halen; het is veelal kleinschalig gehouden. Er worden weliswaar wat pogingen gedaan, maar de echte gekkigheid à la Cage ontbreekt duidelijk. En dat is best jammer te noemen.

Al met al is 'The Unbearable Weight of Massive Talent' een vermakelijke comedy waarin Cage lekker de draak met zichzelf steekt.

Dikke 3,0 sterren.

"A moment of pain is worth a lifetime of glory."

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar deze verfilming is een vrij zielloze exercitie geworden.

Het levensverhaal van Louis Zamperini is op zich interessant en bovenal inspirerend genoeg voor een verfilming, maar de uitwerking is duidelijk mislukt. Het probleem is dat je nooit echt een - emotionele - binding krijgt met de protagonist; zijn jeugd zie je vliegensvlug in flashbacks terug. Als kijker wou ik namelijk graag weten wie er schuil gaat achter de beste man, maar gedurende de speelduur voelde ik me een roepende in de woestijn.

Er is dan ook geen enkele vorm van karakterontwikkeling aanwezig. In plaats daarvan word je geconfronteerd met een lange overleving op zee en heel veel martelingen. Met name laatstgenoemde wordt op een gegeven moment wel erg eentonig, omdat het nergens naartoe leidt. Desondanks zorgt het bij vlagen wel voor een paar aangrijpende scènes, maar dat redt het geheel niet.

Aan het sterke spel van Jack O'Connell en Takamasa Ishihara ligt het niet, omdat de haat en nijd tussen deze twee personages goed overkomt. Het zit 'm meer in de onderbelichting van kampleider Watanabe. Hij wordt hier enkel als gewetenloze sadist afgeschilderd, terwijl er klaarblijkelijk meer achter zit, getuige een shot in zijn werkkamer.

Al met al een redelijk onderhoudende dramafilm die helaas de nodige diepgang ontbeert. Gelukkig oogt en klinkt 'Unbroken' wel verzorgd. Wat dat betreft heeft Angelina Jolie een kundige crew om haar heen verzameld.

2,5 Sterren.

"You know something like that happened to me once."

Zelf ben ik een groot fan van de games, dus met enige voorzichtigheid stapte ik de zaal in.

Deze gameverfilming pakt als basis deel drie en vier uit de reeks. Ondanks dat Nathan Drake in de games vele malen ouder is, wordt hier gekozen voor een jongere versie van hem. Op deze wijze wordt er een soort van prequel gecreëerd hoe Nathan Sully ontmoet en samen op zoek gaan naar hun eerste lang verloren schat.

In eerste instantie is het moeilijk om Tom Holland als Nate te zien, vooral als iemand als Nathan Fillion zich al ruimschoots heeft bewezen in de short. Hetzelfde geldt ook voor de snorloze Mark Wahlberg als Sully. Wanneer je bereid bent om dat los te laten, staat je meer dan genoeg aan aardig vermaak te wachten. Overigens is de cameo van Nolan North een leuke toevoeging.

Veel tijd heb je eigenlijk niet om bij alle details stil te staan; de bad guy is wel erg slordig geschreven. 'Uncharted' heeft namelijk een goede pacing, waardoor je als kijker niet lang hoeft te wachten voordat er iets gebeurt. Er zitten meer dan genoeg afwisselende locaties in en de actiescènes voelen groots aan. Hierdoor hoef je je zeker niet te vervelen.

Al met al best oké voor wat het is, maar voor de beste ervaring ben je ongetwijfeld beter af bij de games. Toch ben ik door de twee extra scènes tijdens de eindcredits benieuwd naar een eventueel vervolg.

Kleine 3,0 sterren.

Ik zie nu pas dat deze film afkomstig is van de regisseur van Silent Night en die vond ik op zich niet onaardig.

Met deze film gaat hij meer de 'urban legend' kant op van het befaamde monster onder het bed. Ik denk dat iedereen als klein kind op een gegeven moment wel dacht dat er een monster onder zijn bed leefde, Miller springt hier met deze film goed op in.

In eerste instantie lijkt dit een film voor kinderen te zijn, tot het slot waar het goed losgaat met de gore en kills. De opbouw is dan ook te prijzen met de gedoseerde spanningsmomenten in combinatie met de onheilspellende muziek. De film gaat in het begin dan ook veelal uit van de suggestie en het vaag tonen van het monster werkt goed.

Tegen het einde aan wordt het wel iets teveel over-the-top, als opeens de gore geïntroduceerd wordt. Dit doorbreekt het stijltje dat in het begin gecreëerd is, maar aan de andere kant zorgt dit voor een mooie shockeffect om het zo over een andere boeg te gooien.

Al met al best wel een vermakelijke horror om eens gezien te hebben, met een voelbare jaren '80 vibe zoals Onderhond al zegt.

3,0 Sterren.

Iraanse horror.

Dit is best een aardig debuut van Babak Anvari.

Er wordt een interessante situatie geschetst van een vrouw die samen met haar dochter te midden van de oorlog tussen Iran en Irak het moet zien te rooien. Hierbij moet je als kijker de verscheidene cultuurverschillen in acht nemen, zoals het verplicht dragen van een hoofddoek. Alsof dat niet erg genoeg is, beginnen er bovennatuurlijke dingen plaats te vinden als een raket hun flatgebouw raakt, maar vervolgens niet ontploft.

De aanloop naar de horror mag dan misschien lang op zich laten wachten, maar de situatie waarin Shideh zich als progressieve vrouw uit is fascinerend om te zien; uitgesloten worden van de universiteit wegens politieke opvattingen. Deze beslommeringen lijkt zo zijn weerslag te hebben op de weerbaarheid van de beste vrouw. Het doet me enigszins denken aan 'The Babadook', alleen dan zonder een ergerniswekkend jankkind.

Langzaamaan dompelt Anvari je onder in niet te grijpen geestverschijningen in de vorm van een djinn. Hoewel het budget net niet toereikend genoeg is, ademt 'Under the Shadow' een beklemmende sfeer uit. Dit is mede te danken aan het sterke acteerwerk van Narges Rashidi en Avin Manshadi. De ambiguïteit en het sluimerende gevaar van de oorlog gaan hiermee hand in hand.

Al met al een intrigerende film die eigenlijk meer drama dan horror is, maar desondanks de moeite waard is.

3,0 Sterren.

"All these bunkers are the same."

Deze film kan zich inderdaad scharen bij een The Descent (2005) en genregenoten.

Als kijker krijg je wederom te maken met een stel feestende jongeren. Echt veel tijd voor een introductie is er niet, maar blijkbaar hebben sommigen een militaire achtergrond en is er in het verleden iets goed misgegaan. Wel wordt er een aardige rave neergezet, ondersteund door een degelijke score.

Eenmaal in de bunker aangekomen, denk je dat het eindelijk losgaat, maar het blijft redelijk tam. Daarvoor is er nauwelijks spanning aanwezig en is de locatie erg donker. 'Underground' is op - drukke - momenten dan ook vrij moeilijk te volgen.

Wat dat betreft helpt het niet dat de acteurs niet competent genoeg zijn om de film te dragen. Om het vooral maar niet te hebben over de vergezochte clou i.c.m. random scènes; slordig gemonteerd. Het is dat de gore nog enigszins oké is.

Al met al matig, hier valt weinig plezier uit te halen.

Kleine 2,0 sterren.

"Was that like an earthquake or..."

Fijn om te zien dat William Eubank zo een groots project heeft mogen maken.

De introductie lijkt te leiden naar een rustige opbouw, maar voor je het weet breekt de boel los en word je als kijker gelijk in het diepe gegooid. Je wordt hierin meegenomen naar een onderzees boorplatform dat ogenschijnlijk geteisterd wordt door een aardbeving. Het doet mij denken aan een mix tussen 'Alien' en 'The Meg'.

Veel woorden worden er niet vuilgemaakt aan het hoe en wat. Eubank loodst je vrijwel moeiteloos door alle taferelen heen. De spanning is goed voelbaar, omdat het steeds een grote vraag is hoe de overlevers zich nu weer door het volgende scenario moeten zien te worstelen. Het levert in ieder geval een aantal toffe scènes op.

Tevergeefs wil men iets te veel met de personages doen, maar de karakterdetails omtrent hen blijft vaag. Bepaalde dialogen lijken dan ook verloren te gaan. Gelukkig scheelt het dat de cast het meer dan behoren doet en voor de verandering heb ik mij eens niet geërgerd aan Kristen Stewart. Verder is het creature design prima.

Al met al is 'Underwater' een vermakelijke horror. Best raar dat deze film jarenlang op de plank heeft gelegen.

3,0 Sterren.

"Put on something elegant."

Deze reeks heb ik op de één of andere manier nooit gezien en uit nieuwsgierigheid heb ik maar eens de director's cut van het eerste deel opgezet.

'Underworld' heeft op zich een interessant uitgangspunt; er wordt hevig ingezet op een eeuwenoude strijd tussen vampiers en weerwolven, die de vampiers lijken te winnen. Dit gaat gepaard met de nodige clichés binnen het genre. Jammer genoeg kan het verhaal nooit ofte nimmer intrigeren, ondanks de lange speelduur die ervoor wordt uitgetrokken.

De film vervalt dan ook al gauw in een hoop geneuzel omtrent de relaties tussen beide soorten. Daarbij zijn de - vaak - ellenlange dialogen overbodig, aangezien het geheel te serieus wordt gebracht en men het vermaak lijkt te vergeten. Er wordt hier en daar nog een plotwending tegenaan gegooid om de boel op te schudden, maar het mag niet baten.

Daarentegen kan ik de gotische stijl wel waarderen. De film voelt aan als een mix van 'Blade' en 'The Matrix', inclusief zwarte pakjes. En als er na lang wachten eindelijk actie wordt getoond, dan is het op momenten best aardig. Hoewel het op een enkele oprisping vrij standaard is. Het is dat Kate Beckinsale een bepaalde coole air over zich heeft.

Al met al een matige actiefilm die te veel gericht is op het narratief en ondertussen vergeet om de kijker te vermaken met dikke actiescènes. De vervolgdelen sla ik wijselijk over.

2,0 Sterren.

Goede western om te zien, met uiteraard goed acteerwerk van zwaargewichten als: Eastwood, Freeman en Hackman. Bij deze film heb ik in bijzonder mate genoten van de - scherpe en goedgevonden - dialogen.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"Dude, I thought we were gonna play."

Net zoals andere leden al terecht hebben aangekaart heeft deze film veel weg van een The Den (2013), maar ik zag ook een vleugje Antisocial (2013) erin terug.

Het begint allemaal nog vrij onschuldig met wat klasgenoten die over nietszeggende dingen Skypen, totdat ze een ongenode gast opmerken die maar niet wil verdwijnen. Het mysterie zit er gelijk goed in en omdat je als kijker als het ware meekijkt door de ogen van Blaire beleef je het gebeuren net wat intenser.

Het knappe is dat 'Cybernatural' je maar één perspectief voorschotelt, namelijk een computerscherm waarop van alles gebeurt. Het oogt geloofwaardig, met veel gevoel voor detail; van de herkenbare notificaties tot aan het vluchtige gedrag dat wordt weergegeven. Bovendien maakt men gebruik van bestaande websites i.p.v. fictieve, wat voor een authentiek tintje zorgt.

Helaas blijft de echte dreiging uit, omdat er nauwelijks iets op het beeld gebeurt. Veelal blijft het bij wat - schreeuwende - tieners die niets boeiends te melden hebben. Daarbij zijn zij nou niet de meest aangename personages, waardoor hun lot je koud laat. Qua verloop zijn de plotwendingen dan ook weinig opzienbarend, ondanks een aantal zaken die schokkend moeten overkomen.

Al met al best oké, maar hier had ik meer van verwacht. Overigens zie ik dat er al een deel twee onderweg is onder leiding van dezelfde regisseur.

Kleine 2,5 sterren.

"Here's your fucking courtesy tap!"

Russell Crowe als papzak ziet er best smerig uit. Ik hoop voor hem dat hij daadwerkelijk een fat suit droeg.

De vergelijking met 'Bumperkleef' is natuurlijk al gauw gemaakt. In deze opzet zie je hoe een alleenstaande moeder in allerijl haar zoon naar school brengt. Dit loopt logischerwijs helemaal verkeerd af, vooral als een bestuurder voor haar niet doorrijdt. Als antwoord hierop begint zij stevig te toeteren, maar daar is de bestuurder duidelijk niet van gediend en besluit om haar het leven zuur te maken.

Op deze wijze ontstaat er op zijn Amerikaans een over-the-top kat-en-muisspel. Het is lekker ongecompliceerd te noemen en biedt meer dan voldoende vermaak. De snelle pacing zorgt ervoor dat je niet lang hoeft na te denken over de vele toevalligheden, met name de achtervolgingen zijn spannend en goed in beeld gebracht; wat een chaos soms.

Crowe doet het naar behoren, hoewel hij enkel op standje boosheid lijkt te acteren. Desondanks is hij een degelijke creep met alle gevolgen van dien. Met Caren Pistorius had ik iets meer moeite, maar dat heeft er denk ik meer mee te maken hoe haar personage is geschreven. Wat dat betreft neemt het einde wel absurde vormen aan.

Al met al is 'Unhinged' een vermakelijke thriller voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.

"I'm making a complete fool of myself in front of the entire world."

Dat er op basis van een mislukt huwelijksaanzoek hier een docu omheen is gemaakt, omdat de man in kwestie een kleine penis heeft, is hoogst opmerkelijk te noemen. Tijdens het kijken van 'Unhung Hero' wordt al gauw duidelijk waarom.

Op zich wordt het redelijk opgebouwd door vrienden, familie en zelfs professionals te interviewen die op het probleem ingaan. De beste man vliegt zelfs de hele wereld over om te onderzoeken wat voor oplossingen men hem kan bieden om zijn penis te vergroten.

Wat dat betreft duidelijk iemand dat er alles aan is gelegen om voor eens en altijd een oplossing te vinden, zou je zeggen. Jammer genoeg merk je als kijker vrij snel op dat bepaalde dingen volledig in scène zijn gezet. Dat Patrick Moote een komiek is verklaard alles, ondanks dat hij verre van grappig is. Naast het feit dat ik nauwelijks sympathie kon opbrengen voor zo een irritant ventje.

Het hele gebeuren wordt dan ook te geforceerd gebracht met misplaatste humor. Hierdoor voelt het op den duur aan als een sleur die maar door blijft gaan zonder enigszins interessant te worden. Ten opzichte daarvan spreekt het lachwekkende einde boekdelen.

Al met al een waardeloze poging tot een documentaire. Mocht dit als een mockumentary gepresenteerd worden, dan zou het nog steeds falen aan alle kanten.

1,0 Sterren.

Mwah, op zich begint het wel interessant. Maar daarna vond ik het nergens meer over gaan, ik leefde totaal niet meer mee met de personages en ze mochten van mij allemaal dood.

En dan heb je nog een verrassende twist op het laatst die de film ook niet weet te redden.

Sla deze maar over, 1, 5 sterren.

"Someone is hunting me."

Deze titel lijkt meer als pilot te fungeren voor een nieuwe - dertien in een dozijn - misdaadserie.

'Unlocked' schotelt je namelijk niets nieuws voor; de zoveelste terreuraanslag die gestopt moet worden door een agent die het nodige leed achter de rug heeft. Tja, het voelt aan alsof je het allemaal al eerder hebt gezien en op den duur is het figuurlijk clichés afvinken die de ronde doen.

Aan de basis staat een kat-en-muisspel dat wel erg rommelig wordt gebracht, mede door de vele plotwendingen die lukraak uit de lucht zijn gegrepen. Om het maar niet over de onlogica te hebben. Op deze manier word je als kijker aan het lijntje gehouden door een verwarrend narratief dat geen zoden aan de dijk zet. Zowat elk personage lijkt dan ook zonder opgaaf van redenen een dubbele agenda te hebben, enkel om iets van spanning te creëren.

Noomi Rapace doet het naar behoren, maar de rest van de cast lijkt over het geheel gezien weinig te doen te hebben. Best jammer gezien hun staat van dienst, alleen John Malkovich lijkt er nog enigszins plezier in te hebben. En wat Orlando Bloom hier doet is gewoon lachwekkend te noemen. Wat rest zijn een paar aardige actiescènes.

Al met al net oké voor een keer, maar deze film ben je zo weer vergeten.

Kleine 3,0 sterren.

"I'm not crazy!"

Leuk voor Steven Soderbergh dat hij mag spelen met een iPhone 7 Plus, maar dan moet hij er wel iets bijzonders mee doen in plaats van dit simplistische vehikel.

Een vrouw die probeert te ontkomen aan haar stalker door een nieuw bestaan op te bouwen in een andere stad, maar vervolgens terecht komt in een psychiatrische afdeling lijkt aanvankelijk nog best een interessant gegeven. Vooral omdat de protagoniste haar stalker denkt te herkennen in één van de verplegers.

Je zou denken dat er gespeeld zou worden met de onzekerheid die Sawyer ondergaat. In het begin wordt dat weliswaar goed in het midden gehouden, maar naargelang de film vordert wil Soderbergh de kijker - op een schatplichtige manier - voorzien van antwoorden. De gepoogde paranoia wordt hiermee gelijk teniet gedaan, niet dat het verdere verloop nog enigszins bijzonder wordt. Daarvoor heeft 'Unsane' een te gezapig narratief waarin de spanning over het grootste gedeelte ontbreekt.

Ondertussen tracht Soderbergh hopeloos een claustrofobische vibe te creëren, maar afgezien van een paar bevreemde scènes komt hij niet. Qua cinematografie oogt de film over het geheel gezien namelijk erg amateuristisch, tot op het afzichtelijke toe. Het is dat Claire Foy een prima rol neerzet en het is altijd fijn om Juno Temple te zien. Overigens had de cameo van Matt Damon gerust weggelaten mogen worden.

Al met al een weinig verheffende thriller die niets nieuws weet te brengen.

1,5 Sterren.

Toen ik de trailer zag verwachtte ik er niet al te veel van. Maar gisteren dan toch in de bios gezien en het is me echt reuze meegevallen ook goed dat het niet alleen maar om die kinderen gaat (zoals in de trailer).

Van het verhaal moet je sowieso niet al te veel verwachten, beetje de standaard dingen. De oude veteraan met kinderen en het groentje dat net komt kijken en z'n eigen gang gaat.

Maar de actie is echt waar deze film op drijft, gewoon non-stop bijna. Het bleef me echt geboeid houden en ik kreeg erg gewoon klamme handen en moest soms echt zuchten van opluchting.

Dikke 3,5 sterren.

Meesterlijke film om te zien over de laatste dagen van Hitler, met een uitmuntende rol van Ganz. Het lijkt net of je Hitler zelf ziet. Je gaat zelfs nog sympathie met hem krijgen. Verder vind ik dat het ook mooi gefilmd is qua locaties en special effects.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Gisteren in de bios gezien en man dit is echt een sterke film. Sowieso ownt Jackson zoals altijd. Alleen had ik hem niet echt in zo een rol verwacht, maar deze man komt gewoon met alles weg zo goed is hij. De martel scènes deden me soms wel een beetje aan Hostel denken, alleen jammer dat het niet al te duidelijk in beeld werd gebracht.

Alleen die Moss deed wel wat irritant en jammer dat ze die twee kinderen heeft beschermd.

Eindigde ook heel sterk, alleen jammer dat die explosie niet in beeld werd gebracht.

4, 0 Sterren.

Gewoon een vermakelijke film met een prachtig animatie. Vooral in 3D is het echt mooi.

Voor de rest is het een goed verhaal, je gaat echt meeleven met Carl. De humor is op zich wel aardig, vooral die Russell.

Maar bij Pixar films heb ik toch vaak dat ik nooit hardop moet lachen, vaak heb ik gewoon een glimlach op mijn gezicht.

Goed voor 3, 5 sterren.

"So you thought I was an invalid, but you didn't know that I'm a fucking ninja."

In eerste instantie had ik hier niet veel van verwacht, omdat het regiedebuut van Leigh Whannell mij niet kon bekoren. Maar ik moet zeggen dat ik positief verrast ben.

Er wordt een interessante premisse gecreëerd van een man die in de nabije toekomst leeft, maar nog steeds alles analoog doet. Dit alles verandert zodra hij en zijn vrouw terecht komen in een carjacking, waarbij zijn vrouw vermoord wordt en hij verlamd achter wordt gelaten. Met behulp van een implantaat genaamd STEM wordt de connectie tussen zijn hersens en lichaam hersteld, welke hem in staat stelt om zijn pad naar wraak te starten.

Op deze wijze wordt er een simplistisch kat-en-muisspel opgezet tussen de protagonist en zijn belagers; het is meer een excuus om Grey van de ene naar de andere actiescène te leiden. Juist in deze momenten excelleert 'Upgrade', omdat alles dan bij elkaar komt. De goed gechoreografeerde actie wordt hierin gesteund door een vleugje body horror en de dynamische cameravoering die alles op de voet volgt.

Logan Marshall-Green weet te schitteren à la Tom Hardy die een stem in zijn hoofd heeft. Laatstgenoemde scheen al bezig te zijn met een soortgelijke film die binnenkort uitkomt. Het contrast tussen Grey en STEM levert een aantal opmerkelijke situaties op, met name de manier waarop hij beweegt is knap te noemen. Jammer genoeg heb je als kijker aan één boeiend personage niet veel, gezien de rest vlak neergezet wordt. Hierdoor is de ontvouwing naar het mysterie van zijn ongeluk weinig opzienbarend.

Al met al een prima Sci-Fi, maar qua narratief had dit echt beter gekund. Desondanks kijk ik nu wel positiever naar het regiewerk van Whannell.

Dikke 3,0 sterren.

Op zich is het concept van deze film wel interessant te noemen. Al klopt er natuurkundig uiteraard niets van, maar dat terzijde. Ik heb het gevoel alsof de makers zoveel ideeën gepoogd hebben te implementeren dat het eindproduct uiteindelijk ietwat een broddelwerk is geworden.

Want het verhaal is vrij dun en het komt helaas ook nooit helemaal goed uit de verf. De verscheidene plotgaten helpen hier ook niet echt bij, met name omdat sommige scènes vanuit het niets afgekapt worden. Om maar iets te noemen: het ene moment wordt Adam achtervolgd door de politie en in een volgende scène zien we alweer hoe hij thuis is gearriveerd. Hier kan ik mij best aan storen, want ik ben ook echt iemand die wil weten wat er daartussen is gebeurd. Een ander voorbeeld is ook dat Eden tegen het einde aan tussen neus en lippen opeens verteld dat ze zwanger is van een tweeling. Hierbij had ik ook het gevoel alsof ik iets had gemist wat niet in de film zelf is voorgekomen.

Wat betreft het verhaal hebben ze zich er naar mijn mening te gemakkelijk vanaf gemaakt. Gelukkig ziet het er op sommige momenten visueel wonderschoon uit. En eigenlijk is dat ook wel mijn eindconclusie: Upside Down heeft een mooi omhulsel, maar een diepgaand verhaal en sterk acteerwerk moet je niet verwachten.

2,5 Sterren.

"Each drink is better than the last, leaving you with the desire to have one more. Take a drink now."

Het duurde na Primer maar liefst negen voor we eindelijk weer een film te zien kregen van manusje-van-alles Shane Carruth, maar het is het wachten waard geweest. Want met Upstream Color levert Carruth wederom een film af waar nog wel even over gediscussieerd zal worden.

Het verhaal zal ik niet proberen uit te leggen, omdat er gewoonweg geen beginnen aan is en het op verscheidene manieren geïnterpreteerd kan worden. Je moet hierbij ook geen film verwachten die je bij de hand neemt en alles voor je voorkauwt, zodat je als kijker precies weet wat er speelt. De charme van deze film ligt juist bij het mysterie dat zich naargelang langzaam onthult in abstracte flarden, een beetje net zoals bij Primer ook het geval was.

Alleen steekt Upstream Color hier meer bovenuit door het visuele stijltje dat perfect in harmonie is met de redelijk snelle editing en score. Als kijker bevond ik me zo in een intrigerende surrealistische ervaring met hier en daar de nodige kippenvel, prachtig.

Al met al een zeer geslaagd vervolg project van Carruth, deze film moet je gewoon ervaren. Dit is inderdaad niet voor kijkers die graag willen snappen wat ze zien, zoals Naomi Watts al opperde.

4,0 Sterren.

Wel een vermakelijke film om te zien met wat leuke moord scènes erin en de spanning zit er ook goed in.

Ik geef 'm 3 sterren.

"What's Home Alone?"

Net zoals bij 'Get Out' ben ik hier volledig blanco ingegaan, zonder ook maar iets van het plot te lezen en/of een trailer te zien. En het is het meer dan waard geweest.

Op het eerste gezicht lijkt dit een standaard home invasion horror te worden, maar Jordan Peele heeft hier zijn eigen gestoorde draai aan gegeven. Het resultaat is een gezin dat denkt er even tussenuit te gaan en vervolgens geconfronteerd wordt met hun doppelgängers. Wat volgt is een heerlijk bloedstollende film.

Peele richt zich ditmaal meer op de details, waardoor schijnbaar onschuldige dingen als konijnen alsnog dreigend overkomt. Mede door de tijd te nemen en de onheilspellende score wordt de onderhuidse spanning zorgvuldig opgebouwd. De sociale commentaar vervolmaakt het geheel. Het is alleen jammer dat de humor soms wisselvallig is.

Lupita Nyong'o zet een formidabele rol neer à la Toni Collette in 'Hereditary'. Op deze wijze neemt ze je als kijker mee in de doodsangsten die zij en haar gezin moeten doorstaan. Op een gegeven moment wordt de intrige wel iets minder, echter maakt het ijzingwekkende slot veel goed. Hierdoor blijft 'Us' nog even rondspoken en geeft stof tot nadenken.

Al met al levert Peele weer een prima horror af. De beste man is in dit tempo hard op weg om een gevestigde naam in het genre te worden.

Dikke 3,5 sterren.