Opinions

"You can't get rid of the Babadook."

Veel gemengde reacties, maar ik moet zeggen dat ik me hier wel mee vermaakt heb.

Het gegeven rondom een voorleesboek dat geen typisch kinderverhaal blijkt te zijn, is leuk gevonden. Mede vanwege de pakkende - lugubere - illustraties en de manier waarop het gebracht wordt. Het belooft in ieder geval veel onheil. Alleen moet je wel door het irritante gekrijs van Noah Wiseman zien te komen; je zou eigenlijk willen dat hij meteen opgeslokt wordt door meneer Babadook...

Gelukkig wordt er op een dusdanige wijze een kille sfeer neergezet i.c.m. een degelijk spelende Essie Davis. Naargelang de speelduur vordert, bekruipt je als kijker dan ook een onderhuidse spanning die alsmaar sterker wordt. Hoewel het nergens echt eng wordt, is de gang van zaken intrigerend te noemen. Er wordt namelijk mooi omgesprongen met de psyche.

Al met al een aardige psychologische horror, maar het had gedurfder gekund. Tevens moet je rekening houden met een ergerniswekkende Wiseman.

3,0 Sterren.

Ik ga mee met Black Math. Het kijkt op zich wel lekker weg met de verscheidene plotlijnen en interessante personages, alleen het is me net iets teveel toeval en sommige situaties zijn echt overdreven.

Maar overal toch wel een interessante film om eens gezien te hebben.

3,0 Sterren.

"I don't think I need to give you the speech about what would happen if you say no."

De hype die er rondom deze titel heerst wordt helaas niet waargemaakt.

Vanzelfsprekend moet je van het verhaal niets verwachten; het is de zoveelste misdaadfilm waarin er nog één laatste overval gedaan moet worden alvorens een schuld is afbetaald. Het unieke ligt meer in het hoofdpersonage Baby die aan oorsuizen lijdt en daardoor altijd naar muziek luistert. Dit is tegelijkertijd de kracht en de zwakte van de film, aangezien het een gimmick is waar je al gauw op bent uitgekeken.

Weliswaar zit 'Baby Driver' technisch best vaardig in elkaar qua montage en soundtrack die perfect op elkaar zijn afgestemd, maar daarmee houdt het ook op. Daarvoor wordt er te safe gespeeld met de soundtrack - het is meer een best of compilatie - en zijn de actiescènes vrij tam, afgezien van de opening waar het wel lukt.

Als kijker zie je de clichématige valkuilen al ver van tevoren aankomen, middels een romance die niets toevoegt en een hoofdpersonage waar je eigenlijk nooit om geeft, ondanks het aardige optreden van Ansel Elgort. Het vlakke verloop biedt simpelweg geen verrassingen, hoewel Edgar Wright nog wel poogt om het fris te laten ogen. Dat is zonde, want met deze cast had hier meer uitgehaald kunnen worden.

Al met al best oké voor wat het is. Toch moet er voor het echte werk verwezen worden naar films waar Wright zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, zoals 'Drive' en 'The Driver'.

2,5 Sterren.

"I love watching movies."

Op voorhand had ik eigenlijk geen idee wat ik moest verwachten, maar ik ben echt weggeblazen door deze film.

Damien Chazelle presenteert hier de roaring twenties waarin Hollywood de transitie maakt van de stille film naar zogenoemde 'talkies', films waarin wordt gesproken. Het is een ware verandering die vele winnaars en verliezers kent, al is het meer het laatste voor sterren die proberen vast te grijpen aan hun oude gloriedagen. Zo volg je de opkomst en ondergang van enkele van deze personen die daarmee te maken krijgen.

Als kijker word je vanaf het begin gelijk in de chaos gegooid. Het is lekker extravagant, ordinair en tegelijkertijd ook verdorven; Hollywood ten voeten uit eigenlijk. De swingende score, de schitterende cinematografie, de kleurrijke decors, noem het allemaal maar op. Het is een ware audiovisuele traktatie voor de zintuigen. Werkelijk alle registers worden hier opengetrokken door Chazelle.

Door de wanorde raakt men de narratieve structuur wel een beetje kwijt. Sommige personages moeten namelijk bepaalde ontwikkelingen doormaken. Het scheelt dat de cast top is. Vooral Brad Pitt is uitstekend, waar Margot Robbie het er allemaal net iets te dik op legt. Tegen het einde lijkt de film wel een beetje stil te vallen, echter heb je ondertussen al zoveel gekke uitspattingen voorbij zien komen dat het de pret niet mag drukken. Ik heb met name genoten van de uitbundige feesten en het proces omtrent het maken van een film, heerlijk!

Al met al is 'Babylon' een epische ode aan cinema geworden. Dit is zonder twijfel een must-see in de bioscoop.

4,5 Sterren.

"This isn't home alone."

Met McG heb ik niet veel, maar dit is een aangename verrassing geworden.

Het uitgangspunt is erg leuk gevonden; een nerd die bang is voor alles en nog steeds een oppas heeft, met als kanttekening dat zij ontzettend sexy is. Geplaagd door zijn buurmeisje dat er allerlei orgies gaande zijn als hij slaapt, besluit hij om dit keer wel wakker te blijven. Dit leidt tot een nacht gevuld met opmerkelijke gebeurtenissen.

De band tussen Cole en Bee is liefelijk om te zien, vooral omdat beide acteurs dit overtuigend weten te brengen. Dat de overige personages vrij clichématig en plat overkomen is hierdoor minder erg, omdat de film ook niet meer pretendeert te zijn dan simpel vermaak. Tel daarbij nog eens de zelfbewuste toon op.

Het resultaat is een mix tussen comedy en horror die nooit verveeld. Spitsvondige humor - hoewel soms kinderachtig - wordt rap afgewisseld met kills waar het bloed rijkelijk vloeit. Door deze vlotte pacing valt er als kijker altijd wel iets te beleven. Met name hoe enkele karakters om het leven komen is lekker onzinnig.

Al met al is 'The Babysitter' een vermakelijk tussendoortje. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

"Bonne nuit, petit Adolf."

Blijkbaar is deze titel de succesvolste Franse comedy van 2014.

Er wordt een simpel verhaaltje opgezet rondom de jarige Franck die rustig zijn verjaardag wil vieren, maar opgezadeld wordt met het zoontje van zijn baas. Het lijkt een mooie opstap om zijn carrière naar een hoger plan te tillen, maar vanzelfsprekend loopt alles in de soep. Als klap op de vuurpijl zijn de twee nog eens verdwenen. Met enkel een achtergelaten camera probeert men de gebeurtenissen te plaatsen...

Nicolas Benamou en Philippe Lacheau hebben goed gekeken naar hun Amerikaanse tegenhangers. 'Babysitting' ontvouwt zich namelijk als 'The Hangover' meets 'Project X'. De originaliteit is dan ook ver te zoeken in een al karig narratief. Van de platte personages moet de film het zeker niet hebben, hoewel deze nog best aardig overkomen.

Het is veelal wachten op de volgende gestoorde situatie die in beeld komt. Weliswaar zit er een hoop idioterie tussen, waarbij leuke referenties worden gemaakt naar onder andere 'Mario Kart' en 'Up'. Jammer genoeg is het merendeel te geforceerd om daadwerkelijk grappig te zijn. Aan de redelijk vlotte pacing is te danken dat het geheel niet te lang blijft hangen bij de onbenulligheden.

Al met al een matige comedy waar je niets aan mist.

Dikke 2,0 sterren.

Stukken beter dan deel één. Hier heb ik tenminste nog zitten en lachen en zeker betere grappen.

Voor de rest de standaard grappen.

Goed voor 2, 5 sterren.

Kansloze film die helemaal niet grappig is. En de plot twist slaat ook nergens op. Hooguit een paar een keer een glimlach op mijn gezicht gehad en dat was het dan wel.

1, 0 Sterren voor de moeite.

Een zeer vermakelijke film om te zien met een zeer passende rol van Fox. Verder zijn de special effects echt goed, ook nu nog.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Leuk vervolg om te zien, Fox doet het nog steeds geweldig hierin.

Wat ik me trouwens nog goed kan herinneren was die vliegende skate board en dat hij dan op het water stil kwam te staan en zo met z'n voet verder moest trappen en dan ook alles wat erna kwam met die skate board. Man wat heb ik daar van genoten zeg.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Een leuke afsluiter van de trilogie, humor is weer goed, actie en special effects ook.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"What if all these things that happened to us happened to us so the next things that gonna happen to us can happen to us?"

Hier en daar had ik een aantal dingen gelezen over deze titel die me nieuwsgierig maakten, maar als je hier met de verkeerde verwachtingen ingaat, dan kom je flink bedrogen uit.

Het uitgangspunt is interessant te noemen; er wordt een wereld gecreëerd waarin afwijkende mensen zonder pardon aan hun lot worden overgelaten in een woestenij. De post-apocalyptische sfeer smaakt zeker naar meer, maar qua verloop word je nogal aan je lot overgelaten. Met name omdat er weinig ontwikkeling is.

De introductie - die vrijwel geen dialoog heeft - is dan nog het sterkst. Als kijker word je hierin meegenomen door het personage van Suki Waterhouse die probeert te ontkomen aan kannibalen. Het lijkt de opmaat te zijn naar een hoop narigheid, echter blijft deze vervolgens uit. Een gemiste kans wat mij betreft.

Kenmerkend is het verhaal dat weinig om het lijf heeft. Ana Lily Amirpour kiest ervoor om veelal te blijven hangen in loomheid, wat de pacing niet ten goede komt. Desondanks heeft het wel iets. Dit uit zich voornamelijk in enkele aardige scènes waar de verzengende woestijn prachtig in beeld wordt gebracht, ondersteund door een eigenzinnige soundtrack.

Al met al een tegenvallende film waar meer uitgehaald kan worden. Alles is daarvoor aanwezig, maar er wordt simpelweg niets mee gedaan.

Kleine 2,5 sterren.

Leuke actie film om te zien met leuke rollen van Willis en Lawrence die een goede chemie met elkaar hebben. Verder is de actie en de humor goed.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"One last time."

Met het werk van Adil El Arbi en Bilall Fallah ben ik niet bekend, maar met deze film hebben ze ongetwijfeld hun stempel gedrukt op Hollywood.

In dit vervolg keren Mike Lowrey en Marcus Burnett na 17 jaar weer terug. Terwijl Marcus denkt aan zijn vroegpensioen is Mike nog steeds de vrolijke vrijgezel. Na een bijna noodlottig ongeval blijkt dat het verleden nog een appeltje met ze te schillen heeft. En zo wordt dit olijke duo weer aan het werk gezet.

Vanaf het begin is de chemie tussen Will Smith en Martin Lawrence gelijk zichtbaar; het is alsof ze nooit anders hebben gedaan. De vele interacties tussen hen zijn simpelweg geniaal. Daarbij scheelt het ook dat de twee sympathieker dan ooit overkomen. Misschien zijn het de jaren die zijn gaan tellen, maar als kijker ga je zowaar meeleven met deze personages.

Met veel energie weten El Arbi en Fallah de eer hoog te houden bij deze franchise. De over-the-top actie is heerlijk en gewelddadiger dan tevoren, edoch slim gedoseerd. Tussendoor zorgt de flauwe humor ervoor dat er altijd wat te lachen valt. Gelukkig valt men niet terug op de chaotische stijl van Michael Bay, waardoor alles uitstekend in beeld wordt gebracht.

Al met al is 'Bad Boys for Life' een geweldige rit geworden die mij van begin tot eind geboeid wist te houden en dat heb ik lang niet meer gehad bij een dergelijke film. Kom maar op met deel vier.

4,0 Sterren.

Leuke actie film, wel iets minder dan 1. Maar is best te doen, met wat absurde scènes zoals één van de allerlaatste scènes dat ze met een Hummer Amerikaans grondgebied proberen te bereiken.

Ik geef 'm 3 sterren.

"Go bad or go home!"

Met een dergelijke titel had ik toch meer kwaadaardige taferelen verwacht.

Een wolf, een slang, een haai, een piranha en een tarantula zijn nou niet de meest aaibare dieren. Dus is het niet meer dan logisch dat ze een crew vormen om à la 'Ocean's Eleven' allerlei kraken te zetten. Wanneer ze eindelijk opgepakt worden, doen ze moedwillig mee aan een experiment om te bewijzen dat ze wel het rechte pad kunnen bewandelen.

Het merendeel is erg clichématig te noemen, maar door de gekke capriolen van de crew blijft er voldoende over om te lachen. De onderliggende boodschap over vriendschap is leuk gevonden. Het stemmenwerk draagt daar zeker aan bij; lekker enthousiaste vertolkingen. Wel hadden sommige personages iets beter uitgewerkt kunnen worden.

Over het geheel zit het tempo er op zich goed in, maar de - voorspelbare - wendingen mochten wat mij betreft iets beter. Op een gegeven moment is het simpelweg iets te veel van het goede. De animatiestijl kon ik overigens wel waarderen, met name in de achtervolgingen valt dit in positieve zin op.

Al met al is 'The Bad Guys' best aardig voor wat het is. Een eventueel vervolg zou ik zeker niet erg vinden, gezien er genoeg uit dit concept valt te halen.

Kleine 3,0 sterren.

"Maybe your anus is just like a vagina."

Wat een absurdistisch gegeven heeft deze film ook eigenlijk en het werkt gewoon prima. Het doet me een beetje denken aan Gremlins (1984).

Want er zitten een hoop onzinnigheden en gestoorde situaties in Bad Milo. Alleen al de eerste keer dat je als kijker kennismaakt met Milo is echt lachen. Ken Marino zet hierbij een zeer goed rol neer, de interactie die hij met Milo heeft komt geloofwaardig over. Om vooral zijn hevige maagkrampen niet vergeten, ik ging geregeld stuk als hij weer eens op de wc zat.
Daarnaast is het lachen om Peter Stormare als een zweverige therapeut te zien, de dialogen tussen hem en Ken zijn genietbaar.

De balans tussen horror en comedy is prima. Echt eng wordt het nergens, maar op momenten vliegt er wel wat bloed voorbij. De zwarte humor is vermakelijk, zeker als later de plottwist komt dat zulke demonen in de familie zitten.

Al met al best een geinige film om eens gezien te hebben.

Kleine 3,0 sterren.

"That is how you fucking rescue someone!"

'Geostorm' was enorm onzinnig, dus voor deze titel heb ik de verwachtingen maar laag gehouden.

Het lijkt zo makkelijk te gaan voor twee parkeerbediendes die inbreken in de huizen van gasten die ondertussen nietsvermoedend een hapje eten. Dit alles veranderd zodra Sean zijn zinnen heeft gezet op een luxe villa en stuit op een ontvoerde vrouw. Het doet me een beetje denken aan 'Don't Breathe', alleen speelt de film zich niet binnenshuis af.

Er volgt een interessant kat-en-muisspel tussen Sean die last krijgt van zijn geweten en de psychopathische ontvoerder die hem steeds één stap voor lijkt te zijn. Dean Devlin leunt hierbij in het begin voornamelijk op het sterke acteerwerk van David Tennant; hij heeft een indrukwekkende présence en jaagt je de schrik aan door enkel zijn blik op je te richten. Hierdoor blijft de spanning immer voelbaar.

Helaas wordt 'Bad Samaritan' op den duur erg vergezocht door rare wendingen die over het geheel niets toevoegen en de nodige plotgaten waar je gatenkaas van zou kunnen maken. Toch blijf je als kijker geboeid zitten door de nijpende situatie van de dame in nood, ondanks de bekende clichés die men gebruikt.

Al met al best een vermakelijke thriller, zolang je maar niet te veel let op de vele fouten die de film rijk is.

3,0 Sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Erg leuke film om te zien, eindelijk eens een keer wat anders dan die poeslieve Kerstfilms. Dat kleine joch acteerde ook wel geniaal moet ik zeggen, verder was die ene vrouw van Gilmore Girls er ook. Erg grappig om haar in zo een rol te zien spelen.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"No, I don’t need no fucking hug from Santa."

Het eerste deel was weer eens wat anders dan de standaard brave Kerstmis comedy, maar een vervolg leek me niet nodig na al die jaren (13!).

'Bad Santa 2' doet qua narratief eigenlijk niets vernieuwend; wederom gaat Willie met Marcus kluizen kraken, alleen ditmaal die van een liefdadigheidsinstelling en met hulp van nota bene zijn moeder. Ongeacht de inbreng van Willie's moeder en een nieuwe locatie is dit vervolg niets meer dan een herhaling van zetten.

Wat volgt mag dan ook geen verrassing heten. Dit gaat gepaard met een hoop politieke incorrectheid, zelfs de sullige Thurman Merman keert weer terug. Ondanks de vertrouwde personages wordt er niets bijzonders gedaan betreft het verloop. In feite is het niets meer dan elkaar onderling flinke sneren uitdelen.

De film wordt gered door Billy Bob Thornton die als cynische, zuipende en vloekende Kerstman wederom de show steelt. Voorop staat - vanzelfsprekend - de kenmerkende grove, zwarte humor die naar meer smaakt. Je moet er als kijker weliswaar van houden, want anders kom je van een koude kermis thuis. Wat mij betreft blijft de vulgaire aanpak genieten geblazen.

Al met al een aardig vervolg die je zou kunnen bestempelen als overbodig, maar vermaken doet het zeker.

3,0 Sterren.

"The El Royale, no place for a priest."

Drew Goddard heeft met 'The Cabin in the Woods' een verrassende film afgeleverd, dus ik dacht dat hij met deze titel ook iets leuks in petto had.

Op de grens van Nevada en Californië bevindt zich de El Royale, een vervlogen hotel dat betere tijden heeft gekend. Des te opmerkelijker dat er op één dag zeven vreemden tegelijkertijd hun intrede maken; elk heeft een geheim dat hen achtervolgt. Je zou kunnen zeggen dat het uitgangspunt doet denken aan een 'Identity', maar dat lijkt maar zo.

Het narratief wordt vanuit verscheidene perspectieven verteld dat in hoofdstukken wordt verdeeld. Hierbij heeft het de schijn dat Goddard nauwlettend naar Quentin Tarantino heeft gekeken, maar het gaat hem minder goed af. Op deze wijze kom je meer te weten over de mysterieuze gasten. De cast is hier op zijn best, met name Cynthia Erivo is sterk, maar Jeff Bridges als priester heeft ook iets aimabel.

Mede door de aanhoudende regen en de setting van de jaren '60 wordt er een heerlijk film noir sfeertje gecreëerd. Let vooral ook op de soundtrack die op momenten a capella ten gehore wordt gebracht door Erivo. Geruime tijd is het als kijker prima vertoeven en word je getrakteerd op een hoop intrige, maar op den duur begint het geheel te slepen. De wendingen buitelen over elkaar zonder een eenduidige richting te kennen, waardoor de spanning in de laatste akte hopeloos verloren gaat.

Al met al is 'Bad Times at the El Royale' een aardige thriller, maar de overkill aan ideeën doet meer kwaad dan goed.

3,0 Sterren.

"You don't know anything about good cinema."

Dit leek me wel een luchtige film om te kijken, gezien ik gisteren mijn verstandskies heb laten trekken.

Er wordt een simpel verhaaltje opgezet rondom Chris die samen met zijn beste vriend Bud een road trip maakt naar New York. Zijn bedoeling is om de liefde te verklaren aan de vrouw van zijn dromen. Ondertussen worden ze achterna gezeten door de zus van Bud, omdat ze haar auto hebben gestolen.

'Bad Trip' doet mij erg veel denken aan 'Bad Grandpa'. Ook hier is er een mix van gescript en een verborgen camerashow te zien. Veel gaat uit van hoe de nietsvermoedende voorbijgangers reageren op al deze gestoorde situaties. En dat zijn er veel; de één nog gekker dan de andere. Daarbij zijn sommige reacties echt onbetaalbaar.

Als je een beetje bekend bent met Eric André en zijn - meer dan absurde - talkshow, dan weet je eigenlijk al wat je kan verwachten. Men besteedt gelukkig niet al te veel tijd aan het verhaaltje en gaat vol voor de sketches. Wel moet gezegd worden dat sommige scènes er best nep uitzien, maar als je daar doorheen kijkt staat je genoeg vermaak te wachten.

Al met al een vermakelijke comedy die niet voor iedereen is weggelegd. Maar fans van bijvoorbeeld 'Jackass' en 'Borat' zitten hier zeker goed.

Kleine 3,0 sterren.

"This spelling bee is meant for kids."

Redelijk regiedebuut voor Jason Bateman, alleen jammer dat het script niet echt meewerkt.

Sowieso is het gegeven opmerkelijk te noemen; een volwassene die meedoet aan spellingwedstrijden. Een fenomeen dat - waar anders dan - in Amerika kenmerkend is om de grootse wedstrijden die eromheen georganiseerd worden. Helaas is deze opzet vrijwel te verwaarlozen, omdat er niets bijzonders gebeurt. Naast het feit dat de uiteindelijke clou wel erg vergezocht is en er vervolgens niets meer mee wordt gedaan.

Gelukkig zet Bateman een lekker grof personage neer, wat zich resulteert in een aantal leuke cynische, racistische en misogynistische (woord)grappen. Hierdoor weet 'Bad Words' op momenten aardig uit de hoek te komen, maar het is niet genoeg om enkele tekortkomingen te verbloemen, zoals karakterontwikkeling en beweegredenen.

Al met al kan het er allemaal net mee door, maar hier had meer in gezeten.

Kleine 2,5 sterren.

"We all get a bag of hammers. You know what I mean? Whether it's being poor or catching cancer, divorce, losing your brother, losing your mother. Well, but the thing is, what you do with these hammers when you get them. 'Cause that shows you what kind of a man you are; even if you're not ready to be one yet."

Op zich ben ik zo nu en dan wel in voor indie films, maar dit lag mij gewoon niet.

Qua verhaal is het namelijk erg voorspelbaar en melodramatisch te noemen. De humor was op momenten dan ook redelijk ver te zoeken. Daarnaast gebeurt er wat betreft het verloop weinig bijzonders. Aan het acteerwerk ligt het zeker niet, want dit is zeer gedegen en met name de jonge Chandler Canterbury zet een prima rol neer.

Zoals Mescaline al aangeeft is het einde nogal rommelig en naar mijn mening erg afgeraffeld. Het voelde te veel uit de lucht gegrepen aan. Dit had beter gekund.

Al met al niet helemaal mijn ding, erg jammer dat deze film meer drama heeft dan humor. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor wat extra scènes.

Kleine 2,0 sterren.

Na het zeer povere Shark Night gezien te hebben verwachtte ik op voorhand niet echt veel van deze film.

Maar ik werd wel positief verrast moet ik zeggen.

Sowieso de locatie in de vorm van een overlopen supermarkt is goed gekozen, wat voor leuke situaties zorgt.

Daarnaast doen de acteurs het aardig en zitten er wel wat leuke twists in het verhaal. Er zit zelfs nog wat humor in, in de vorm van het meisje dat samen met haar vriendje en hondje vastzit in de auto met haar neppe Gucci schoenen.

Trouwens ook leuk om Xavier Samuel weer eens te zien in zo een rol na The Loved Ones.

Het meest positieve aan de film is, is dat de film zichzelf serieus neemt. Meestal gebeuren in deze B-films echt de meest domme - en irritante dingen.

Al had de CGI wel beter gekund in de vorm van de haaien, maar dat neem ik voor genoegen.

Al met al een dikke 3,0 sterren.

Erg vermakelijke film waarbij ik soms echt stuk ging van het lachen. Dit is meer een film voor als je een worstelfan bent, maar voor de gewone kijker zal dit ook wel genieten zijn.

Sowieso is het een interessante uitgangspunt van een bankmedewerker die steeds in de houdgreep wordt genomen door zijn baas en daardoor besluit op worstelles te gaan. Hierdoor komt hij de grootste losers terecht die zichzelf worstelaar noemen en leert zo het vak van hun.

Als er dan een deal wordt gesloten met de eigenaar van de worstelschool om een vals spelende worstelaar voor een wedstrijd te regelen, is Dae-Ho de aangewezen persoon.

Het worstelen zit overigens wel goed in elkaar en ook hierbij mogen de grappen niet ontbreken.

Dikke 3,5 sterren.

Bangkok Snooze...

Nu ben ik niet bekend met de stijl van Yuthlert Sippapak, maar dit werkje valt vies tegen als je een goede martial arts film verwacht te zien.

Zoals eerder is aangegeven, kent het een aardig begin. Zelfs vrij grimmig moet ik zeggen. Helaas is het jammer te noemen dat dat niveau na pakweg een kwartier plaatsmaakt voor een hoop onzin; de film besteed te veel tijd aan de jongeren die zo elk hun eigen problemen hebben. Er blijkt zowaar een tienerromance achter schuil te gaan, hoewel dat niet veel voorstelt.

Al gauw kom je er als kijker achter dat 'Bangkok Kung Fu' meer drama dan actie is, met ertussendoor een paar pogingen tot humor. De spaarzame gevechten leunen meer op matige CGI en idem montage dan dat er een degelijke choreografie achter zit. Op de poster wordt zelfs geadverteerd dat de stuntman van o.a. Ong-Bak (2003) hiervoor verantwoordelijk is. Getuige de ondermaatse actie is het in ieder geval geen Panna Rittikrai. Wat dat betreft spreekt het lachwekkende eindgevecht boekdelen.

Al met al een vrij povere bedoening die te veel als een sleur aanvoelt. Voor mij helaas geen geslaagde mix.

1,5 Sterren.

Vermakelijk filmpje dat gewoon doet wat het moet doen, namelijk: keiharde actie afleveren d.m.v. martial arts en parkour.

Kijkt lekker weg en het helpt zeker mee dat de twee hoofdrolspelers zelf ook echte parkour specialisten zijn.

3,5 Sterren.

"Aren't you worried about the dangers of taking it?"

Eigenlijk heeft deze film vrij weinig te maken met MK-ULTRA. Het lijkt erop alsof het meer als 'plot device' is gebruikt om het beladen over te laten komen.

Opvallend is dat 'Banshee Chapter' begint in de found footage stijl, maar al gauw verandert naar de gebruikelijke manier van filmen. Persoonlijk vind ik dat een dergelijke stijlbreuk de film geen goed doet. Desondanks is het lekker mysterieus te noemen, ondersteund door een enigszins onheilspellende sfeer.

Helaas wordt het op een gegeven moment langdradig, waardoor het lijkt alsof de vaart eruit is gehaald. Hierbij helpen de vele jump scares niet; het is alsmaar dezelfde schreeuw op een dood punt. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat het leidt tot enkele plotgaten waarbij het einde weinig soelaas biedt.

Al met al matig, het is dat de sfeer en het acteerwerk het geheel iets beter maken.

Kleine 2,5 sterren.

"Have you been rowin?"

Het is fijn om Colin Farrell en Brendan Gleeson weer herenigd te zien na hun optreden in 'In Bruges'.

Martin McDonagh schetst hier de vriendschap tussen twee beste vrienden op een Iers eiland in 1923. Wanneer Colm van de ene op de andere dag eenzijdig de vriendschap opzegt, onderneemt Pádraic vele verwoede pogingen om hun vriendschap te herstellen. Het leidt tot een absurdistisch verloop.

Ondanks het eenvoudige verhaal weet 'The Banshees of Inisherin' te intrigeren door deze existentiële crisis tussen twee uiteenlopende karakters te presenteren. Het levert een aantal opmerkelijke momenten op, gesteund door scherpe dialogen. Daarbij zit er nog eens de nodige zwarte humor in verwerkt.

Het geheel wordt uitstekend gedragen door het sterke spel van Farrell en Gleeson. Zij zetten geloofwaardige personages neer die een prima dynamiek met elkaar hebben. De uiteindelijke eenzaamheid van beiden wordt treffend gevangen in de prachtige landschappen, waar ze er enigszins verloren bij lopen. Overigens is Kerry Condon als zus Siobhán een goede toevoeging.

Al met al een sfeervol drama dat aardig voortkabbelt, maar het pakte mij jammer genoeg toch niet helemaal.

Dikke 3,0 sterren.