Opinions

"Une vie pour une rose."

Op goed geluk meegepakt in de bios, omdat ik niet zo bekend ben met het gegeven; de Disneyfilm heb ik nooit gezien m.u.v. enkele clips met zingend servies.

Wat betreft het verhaal stond me - vanzelfsprekend - een hoop nieuws te wachten, alhoewel ik een paar plotelementen wel ken. Helaas komt het niet helemaal goed uit de verf. Er worden daarvoor iets te veel verhaallijntjes uitgezet die miniem zijn uitgewerkt. Maar juist de romance waar het allemaal om zou moeten draaien, wordt matig en ongemotiveerd gebracht. Het is min of meer uit de lucht gegrepen, aangezien nergens echt te zien is waar de vonk overslaat tussen Belle en het Beest.

Daarentegen was ik gecharmeerd van de sprookjesachtige sfeer, mede omdat het op een duistere manier wordt weergegeven. Het design en de aankleding van het geheel is dan ook magisch te noemen, zoals het betaamt in een dergelijke film. Alleen jammer van de overdaad aan zwakke CGI die meer schaadt dan baat.

Al met al best vermakelijk doordat er een mooi duister sfeertje gecreëerd wordt, maar qua narratief wel erg mager.

3,0 Sterren.

"Things had taken a dark turn."

Horrorfilms hoeven voor mij echt geen drie uur te duren, maar deze titel leek mij wel de moeite waard.

Jonathan Holbrook zet met 'Beloved Beast' een zeer ambitieus project op dat alle kanten lijkt uit te gaan. In de vorm van een duister sprookje word je geïntroduceerd met een jong meisje dat gaat inwonen bij haar tante, omdat ze haar ouders in een auto-ongeluk is verloren. Ondertussen is er een psychiatrische patiënt ontsnapt die aan het moorden is geslagen. Op den duur komt het allemaal samen...

Het plot is heel simpel, maar door de toevoeging van allerlei subplots wordt het geheel onnodig opgeblazen. Weliswaar zijn een aantal ontwikkelingen best interessant te noemen, zoals de ontmoeting met The Belgian. Maar buiten dat deerde het mij niet zoveel. Wat mij betreft had het allemaal iets compacter gemogen om tot een veel kortere speelduur te komen.

Als kijker zie je veel invloeden van andere regisseurs naar voren komen. Sommige elementen dragen zeker bij aan het mysterieuze van de stad waarin veel doden plaatsvinden. Daarbij zitten er wat onverwachtse momenten in. Het is duidelijk te zien dat er veel moeite in is gestoken voor zo een low budget effort, maar zelf veerde mijn interesse alleen op als de moordenaar weer in beeld was.

Al met al een aardige horror, echter wel één die veel te lang is voor zijn eigen doen. Desondanks ben ik benieuwd wat Holbrook nog meer in petto heeft, want de potentie is zeker zichtbaar.

Kleine 3,0 sterren.

Zonder echt te weten waar deze film over ging heb ik 'm maar via de bekende weg binnengehaald en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben.
Die Timmermans acteert geweldig en zet het personage Ben echt goed neer. Ik begon echt met hem mee te leven en heb op het laatst ook wel een traantje weg gepinkt.
Alleen jammer van het einde, als blijkt dat die Scarlite (deels) toch alleen maar in zijn gedachten bestaat. Dan ga je toch weer op een andere manier naar de film kijken en heeft het net wat minder impact.

Desondanks toch 4 verdiende sterren.

"It is bad luck to have her go down there."

Zoals eerder gezegd, is dit min of meer een soort van The Descent (2005).

Op zich doet het niets vernieuwend; de standaard opbouw met de introductie van personages en blijkbaar een vader-dochter conflict enz. Het zijn maar wat kleine subplotjes die er niet toedoen, aangezien het uiteindelijk allemaal draait rondom het vastzitten in de mijn.

Wat dat betreft wordt er een aardig claustrofobisch sfeertje gecreëerd. Het resulteert zich in: nauwe gangetjes, veel duisternis en een bepaalde mysterie. Jammer genoeg is het meer een psychologische thriller te noemen, want echt horror heb ik niet gezien. Het verloop is dan ook enigszins teleurstellend, omdat enkele elementen niet helemaal uit de verf komen.

Al met al matig, hoewel het best te doen is als je niets anders voorhanden hebt.

Dikke 2,0 sterren.

"This is not a horror film."

Tegen beter weten in gekeken, omdat het toch al in m'n Netflix lijst stond. En hopende dat ik misschien nog wel positief verrast zou kunnen worden, helaas is dit niet het geval.

Op zich is het idee best aardig en is het leuk om te zien hoe Gilderoy - tegen zijn wil in - werkt aan de geluidsopnames, maar op een gegeven moment had ik het ermee gehad. De enigszins Lynchiaanse plotwending zelf is interessant en staat voor meerdere interpretaties open. Alleen waar een David Lynch mij wel tot nadenken zet, lukt dat bij deze film niet.

Daarnaast ontbreekt de nodige spanning of beter gezegd: dreiging. Het was net iets te veilig. Zeker met het heksenthema als onderwerp voor de geluidsopnamen verwachtte ik iets gruwelijks in beeld (een gloeiende pook in de vagina of iets dergelijks). Het is dan ook lang wachten op niets. Tevens had het qua sound specialer gemogen.

Al met al niet mijn ding, wellicht zal het de fans van de Italiaanse jaren '70 cinema meer kunnen bekoren.

2,0 Sterren.

Laakt karakterontwikkeling.

Ik heb deze film meer gekeken vanwege het welbekende en aanstekelijke nummer Sky and Sand. En op zich is het idee wel goed, maar de uitwerking is vlak te noemen.
Wat wel goed gelukt is, is de weergave van de technoscene en het drugsgebruik. De sterke soundtrack gecomponeerd door Paul Kalkbrenner steelt eigenlijk de show en Kalkbrenner zelf zet als DJ Ickarus zeker geen onaardige rol neer.

Alleen blijft het gewoon jammer dat de film nergens de diepte ingaat, het blijft vrij oppervlakkig. Je komt eigenlijk ook niks ook de verscheidene personages te weten, nu kan ik dat ergens wel begrijpen. Maar als je vrijwel geen achtergrondinformatie krijgt over de hoofdrolspeler is er toch wel iets mis.
De ontwikkeling die Martin doormaakt is dan ook nihil. Voor hetzelfde geval zit hij binnen korte tijd weer aan de drugs, omdat hij zelf - tegen het advies van zijn dokter in - zijn medicijngebruik heeft gestopt.

Al met al op zich wel een aardige film die het meer van de mooie beelden en sterke soundtrack moet hebben i.p.v. het verhaal. Wel leuk om een keer gezien te hebben.

Kleine 3,0 sterren.

Worst Night Ever...

Bij gebrek aan iets beters toch maar meegepakt in de bios. Wat ik beter niet had kunnen doen, want wat een wangedrocht is me dit zeg. Totaal niet leuk.

De kansloze regisseurs Jason Friedberg en Aaron Seltzer hebben een poging gedaan om een 'non-spoof' film te maken, al zijn de invloeden van o.a.: Bridesmaids (2011), Project X (2012) en The Hangover (2009) merkbaar. Op zich een prima kapstok voor een hoop grappen en gestoorde situaties zou je zeggen, helaas slaat 'Best Night Ever' flink de plank mis.

Het wordt gewoonweg nergens grappig. Debet hieraan zijn de vele uitgesponnen situaties die maar blijven doorgaan, waardoor het op een gegeven moment echt pijnlijk wordt om aan te zien. Grotendeels voelt de film dan ook als een onsamenhangend geheel met wat random scènes aan elkaar geplakt, met name in het middenstuk komt dit goed naar voren. Hierbij is de eendimensionale cast volledig inwisselbaar, hoewel ze onderling wel de grootste lol met elkaar hebben. Jammer genoeg kwam dit bij mij niet aan.

Al met al waardeloos te noemen. Het is werkelijk zo slecht dat het tot een geniaal niveau wordt verheven; hoeveel troep kun je wel niet in een film stoppen.

0,5 Sterren.

"Oh, you're fucking Home Aloning him?"

Dit leek me een interessante titel om de Eerste Kerstdag mee te beginnen.

De film doet me denken aan 'The Babysitter', vooral omdat het uitgangspunt hetzelfde is; een tiener die verliefd is op zijn oppas, wat weer leidt tot een nacht gevuld met opmerkelijke gebeurtenissen. Een pluspunt hierin is dat je als kijker gelijk in een fijne kerstsfeer wordt ondergedompeld.

Waar het eerste half uur een degelijke opbouw kent, vervalt de film al gauw in een raar verloop. Hoewel de eerste wending nog aardig is gevonden weet men daar geen goed gevolg aan te geven. Zelfs op het gebied van horror blijft het vrij tam, omdat alles buiten beeld wordt gehouden.

Het leuke is dan weer wel dat Olivia DeJonge en Ed Oxenbould na hun sterke optreden in 'The Visit' wederom samen in een film zitten. Beiden doen het naar behoren, echter gooit Levi Miller regelmatig roet in het eten door zijn veelal overdreven en bovenal irritante spel. Het is dat er nog wat zwarte humor in het geheel is verwerkt om het luchtig te houden.

Al met al een redelijke horror, maar je bent dan toch beter af bij 'The Babysitter' die in zowat alle facetten beter is.

2,5 Sterren.

Lekkere actie/comedy film om te zien met een top rol van Murphy, die in eerste instantie bedoeld was voor Stallone. Maar hij had bedankt voor deze rol, omdat er te weinig actie in voor zou komen naar zijn mening. Gelukkig maar, want er is gewoon maar één iemand die Axel Foley kan spelen.

Plus de soundtrack is echt fantastisch, jammer dat die nu door een kikker is verpest.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Op zich wel een aardig vervolg, Murphy en de actie maken alles weer goed .

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Iets minder dan deel 1 en 2, maar toch weer vermakelijk met Murphy.

Verhaal was ook nogal vaag, maar ja.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"Hola, puta."

Liam O'Donnell (producer en schrijver van deel één) heeft nu het stokje overgenomen van de gebroeders Strause.

Deze spin-off speelt zich tegelijkertijd af met 'Skyline' en borduurt daar verder op. Hier zie je hoe een aan lager wal geraakte rechercheur zijn zoon probeert te redden van de aliens. Dit zou garant moeten staan voor wat Sci-Fi spektakel, maar O'Donnell pakt het iets anders aan.

Ten opzichte van de voorganger wordt er gelukkig weinig tijd besteed aan de personages, hoewel ze plat blijven. Door de vlotte pacing gebeurt er namelijk meer dan genoeg. Het is ook leuk om wat bekende karakters terug te zien, alleen is het een kleine smet dat ze door andere acteurs gespeeld worden. Daarbij zorgt de link tussen beide films voor een interessante rode draad.

In de tweede helft lijkt het net alsof je in een andere film terecht bent gekomen; de Sci-Fi maakt plaats voor martial arts. Bij het aanzicht van Iko Uwais en Yayan Ruhian weet je eigenlijk al hoe laat het is. Martial arts gebruiken tegen aliens klinkt al ridicuul, maar het levert toch een aantal aardige actiescènes op.

Al met al is 'Beyond Skyline' een redelijk vervolg, maar het zal mij benieuwen hoe 'Skylines' gaat uitpakken.

2,5 Sterren.

"This is the biggest spider that I've ever seen, maybe the biggest spider on record."

Op basis van de trailer die ik zag verwachtte ik een grappige film te zien, helaas is dit een beetje tegengevallen.

Van het verhaaltje moet je sowieso niks verwachten, dit wordt logischerwijs op een B-film manier gepresenteerd inclusief matige CGI. Gelukkig neemt de film zichzelf nergens serieus, wat wil je ook met zo een titel. Waar Big Ass Spider het meer van moet hebben, is het duo van de verdelger Alex en de beveiliger Jose. Deze twee hebben een uitstekende chemie met elkaar en de dialogen onderling zijn best vermakelijk. Grappig trouwens om Greg Grunberg (de agent uit Heroes) hierin te zien spelen.

Alleen is het jammer te noemen dat de humor veelal flauw wordt gebracht en de grappig bedoelde situaties worden op momenten te afgezaagd. Daarnaast kon ik er vrij weinig mee hoe de spin mensen doodde, dit had naar mijn mening veel enger en smeriger in beeld gebracht mogen worden. Maar het is te begrijpen dat door de komische toon deze kills tam zijn gehouden. Tevens had ik graag meer chaos van de spin willen zien, maar deze beperking zal wel met budgettaire redenen te maken hebben.

Al met al best oké om eens gezien te hebben, zolang je de verwachtingen maar laag houdt. Verder kijkt het door de korte speelduur aardig weg.

2,5 Sterren.

Op zich wel een aardige fantasie volle film, alleen trok het mij niet zo. Het hele fantasie sfeertje kwam totaal niet op mij over, waardoor ik dit dan ook als saai ervaarde. Het acteerwerk werk vond ik wel goed en het verhaal was op zich wel aardig.

Ik geef deze film helaas 2, 0 sterren.

"Don't worry Mr. President! I'll save you!"

Toen ik de trailer voor het eerst zag dacht ik dat dit een grap was, maar Samuel L. Jackson kennende zijn dergelijke B-films hem niet onbekend. Overigens lachen om te zien dat dit afkomstig is van de regisseur van Rare Exports (2010) en dat het kleine jochie (Onni Tommila) wederom van de partij is.

Jackson mag in dit vehikel dus voor het eerst de president spelen, wat hem niet geheel onaardig afgaat. De rechttoe-rechtaan opzet is ernaar; men neemt niet de moeite om alles en iedereen te introduceren, maar gooit de kijker zowat gelijk in het spektakel.

Vanzelfsprekend verwacht je dan ook dikke actie te zien, deze is uiteraard aanwezig, maar 'Big Game' slaat - expres - een meer komische richting in. Het resulteert zich in personages die de meest onzinnige dialogen, dan wel one-liners bezigen en een aantal gestoorde situaties. Dat de gebruikelijke clichés daarbij om de hoek komen kijken, mag geen verrassing zijn.

Het helpt dat de chemie tussen Jackson en Tommila duidelijk aanwezig is, wat geregeld voor een leuke interactie zorgt. Bovendien is het voor de verandering eens vermakelijk dat Jackson een onhandige bangerik neerzet. Om vooral het prachtige landschap niet te vergeten dat als decor dient.

Al met al best een aardige B-film, zolang je het hele gebeuren niet al te serieus neemt. Ik ben benieuwd waarmee Jalmari Helander hierna op de proppen komt.

Kleine 3,0 sterren.

"Hello. I am Baymax, your personal healthcare companion."

Dit leek me voor het eerst sinds tijden weer eens een Disney tekenfilm die wel de moeite waard is.

Het is duidelijk te merken dat men invloeden uit het Oosten en het Westen bij elkaar probeert te brengen, wat zich resulteert in de dynamische/futuristische stad San Fransokyo. Deze stad vormt een boeiend decor gevuld met de nodige details waarin het avontuur zich afspeelt.

De band die ontstaat tussen Hiro en Baymax is gewoonweg aandoenlijk om te zien. Daarvoor steelt de koddige verpleegrobot zonder enige moeite de show, wat gepaard gaat met fijne droge humor. Helaas zijn de overige personages vrijwel te verwaarlozen, dan wel inwisselbaar.

Qua narratief is het dan ook erg mager; clichématig met een - licht - moralistisch sausje erover. Als kijker merk je al gauw op dat 'Big Hero 6' het met minieme plotpunten moet doen. Gelukkig is het geheel voorzien van genoeg spektakel om je bij de les te houden. Bovendien is de CGI i.c.m. degelijke 3D van tijd tot tijd zonder meer indrukwekkend.

Al met al best een vermakelijke animatiefilm, maar met een beter verhaal had hier meer uitgehaald kunnen worden. Overigens is het voor de verandering een verademing om eens niet met liedjes geconfronteerd te worden.

3,0 Sterren.

Man wat een geniale comedy is dit toch, echt lachen dit man.

Het verhaal is wat vaag, maar dat maakt niet uit, de humor is top.

Die karakters van Bridges en Goodman vind ik echt goed neergezet, geniaal gewoon.

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

Leuke comedy om te zien, zitten wel wat leuke dingen in. Die komen voornamelijk van Big Momma af. Het verhaal stelt niet al te veel voor, maar dat wordt ruimschoots goedmaakt door de hilarische scènes met Big Momma erin.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"It's okay. We hate terrorists."

Komiek Kumail Nanjiani kende ik al van wat series, maar ik had nooit verwacht dat hij een film kon dragen.

In eerste instantie dacht ik dat 'The Big Sick' zou uitlopen op een standaard boy-meets-girl verhaal, maar afgezien van enkele elementen is dit een buitengewoon frisse vertelling die opvalt door onconventioneel te zijn. Aan de basis ligt het waargebeurde verhaal hoe Nanjiani zijn vrouw Emily V. Gordon heeft ontmoet en door het noodlot dichter tot elkaar zijn gekomen, met als kanttekening dat het scenario afkomstig is van het echtpaar.

Het resultaat is een grappige authentieke film die zich kenmerkt in de onderlinge relaties waar karakters goed uitgediept worden en ontwikkelingen die qua toon naadloos in elkaar overlopen. Ik heb met name genoten van de interacties waarin men elkaar beter leert kennen; het voelt allemaal zo uit het leven gegrepen. Vooral Ray Romano - die vaker in dergelijke serieuze rollen zou mogen spelen - komt hierin goed uit de verf.

Het is niet alleen comedy wat de klok slaat, maar het drama vormt een interessante dynamiek. Op deze manier zie je als kijker pas echt wat de onderliggende gedachte is. Zo passeren er allerlei thema's gericht op onder andere het geloof en interculturele relaties, wat voor de nodige serieuze momenten zorgt. Hoewel het geheel tegen het einde aan meer standaard wordt, verliest de film nooit zijn charme.

Al met al een heerlijke romcom met het hart op de juiste plaats. Mocht je meer van dit willen zien, dan kan ik de serie 'Master of None' aanbevelen die dezelfde eigenaardigheid kent.

Dikke 3,5 sterren.

Zeker een interessante documentaire om te zien die zowel de positieve als de negatieve kanten van steroïden belicht en het aan de kijker laat om een oordeel te vellen.

Zeker het kijken waard.

3,5 Sterren.

Een zieke doch vermakelijke film gevuld met taboes als: incest, poepseks, necrofilie enz..
Maar het wordt op zo een absurdistische wijze gebracht dat het enigszins toch grappig is.

Met name van de moeder schrok ik erg, hoe zij melk uit haar borsten spoot. Ze leek net een volleerd (fetish)actrice. En dan ook nog de bezoeker die er met een paraplu bij zit en ervan geniet.
Om de vader moest ik meer lachen om de gekke situaties waarin hij zich bevond, met gevallen als: het necrofiliemoment en hoe hij op het eind samen met zijn vrouw de jongeren te lijf gaat.
Met als hoogtepunt natuurlijk de eindscène waarin de vader aan zijn vrouw's borst zuigt en dochterlief eraan deelneemt. Het enige wat nog ontbrak was de zoon.

3,5 Sterren.

Ik ben het eens met de vergelijking van The One Ring, dat het kijken naar deze film iets is als naar het kijken van een man die op draad loopt. De film balanceert tussen falen en succes, uiteindelijk blijkt het wel een aardige film te zijn. Maar voor mij geen meesterwerk zoals sommigen hier deze film beschouwen.

Het is gewoon een dromerige film over een jongeman die geen kwaad in zin heeft en een vrouw probeert te helpen.

Dit uit zich in (letterlijke) stilte, de jongeman zegt niks en de vrouw zegt misschien maar een paar woorden (die overigens niet zijn gericht aan de jongen). Steeds had ik het gevoel van: Zeg nou eens iets tegen elkaar! Maar de stilte had wel iets, het was alsof ze met elkaar konden communiceren door hun gedachten en woorden overbodig waren.

Sommige dingen waren wel wat raar, zoals dat hij opeens onzichtbaar kon worden of dat hij achter haar man staat zonder dat hij iets merkt. Maar soms is het denk ik beter om er niks achter te zoeken, je moet het gewoon als gegeven zien. Net zoals er niks wordt uitgelegd over zijn verleden.

Wat ik nog steeds niet snap is waarom hij zo een obsessie heeft voor golf?

Voor nu 3, 5 sterren, wellicht dat het hoger wordt na een herziening.

"If you look, you die."

Met het werk van Susanne Bier ben ik nog niet echt bekend, maar dit leek mij wel een interessante titel.

Te midden van een post-apocalyptische wereld waar onzichtbare wezens je suïcidale gedachten geven als je naar ze kijkt, probeert een vrouw met haar twee kinderen te overleven. Het doet mij qua concept veel denken aan 'A Quiet Place' overgoten door een vleugje 'The Happening'. Ditmaal is het dus zaak om je ogen te bedekken in plaats van geen geluid maken.

Je wordt tussen twee verhalen in gegooid; enerzijds zie je hoe Malorie en haar kinderen hun toevlucht proberen te zoeken naar een afgelegen nederzetting en anderzijds zie je in flashbacks hoe de plaag toeslaat. Met name het begin creëert een hoop heerlijke chaos en onderlinge spanningen tussen mensen die elkaar niet vertrouwen. Hierbij kun je het wel aan een acteur als John Malkovich overlaten om voor de nodige reuring te zorgen.

Waar 'Bird Box' nog intens opent, merk je dat er op den duur vrij weinig te vertellen is. Er wordt nergens diep ingegaan op het hele mysterie en hoe je vijf jaar kan overleven in deze ellende is de grote vraag. Op deze wijze gaat er veel spanning verloren, wat eigenlijk niet nodig zou hoeven zijn. Sandra Bullock is gelukkig wel prima op dreef, waardoor de schade beperkt blijft.

Al met al een vermakelijke Sci-Fi, maar meer dan dat ook niet.

3,0 Sterren.

Erg vermakelijke film om te zien met lekker veel actie en de nodige lach momenten en de chemie tussen Hawn en Gibson is goed.

Ik geef 'm 4, 0 sterren, wel raar dat deze film zo laag staat.

"Absolutely anyone can be a birder. Except for blind people, I suppose."

Mede door de enthousiaste berichten op IMDb dacht ik een fijne film in het vooruitzicht te hebben, dat viel me vies tegen zeg.

De simpele opzet van de zoektocht naar een zeldzame eend zou voor een hoop mooie ontwikkelingen moeten zorgen; helaas gebeurt er gewoonweg niets noemenswaardig en blijkt het hele gebeuren een farce te zijn. Hierin zijn de coming-of-age elementen zwak verwerkt, het voelt dan ook nauwelijks aan alsof David een significante ontwikkeling doormaakt. Het is te merken dat de jonge acteurs vrij onervaren zijn om bepaalde emoties goed over te brengen. Alleen de wonderschone Katie Chang vind ik prima uit de verf komen.

Gelukkig ziet het geheel er wel verzorgd uit, met name als het groepje in het bos is beland. Er zitten een aantal fraaie shots in van de natuur en de complimenterende score is erg fijn te noemen, dit zorgt voor een relaxte sfeer waarbij je als kijker even weg kan dromen.

Al met al matig, hier kan naar mijn mening veel meer uit gehaald worden.

2,0 Sterren.

"I'm trying to do something important."

Na alle lovende kritieken had ik hier toch meer van verwacht.

Op zich is 'Birdman' een interessante karakterstudie over een verlepte acteur wiens gloriedagen al lang voorbij zijn. Het vertoont zelfs wat gelijkenissen met de carrière van Michael Keaton die in 1992 voor het laatst in de huid kroop van Batman. Destijds een periode waarin het superheldengenre op zijn hoogtepunt beland was en hedendaags zijn we als kijker in een soortgelijke situatie terechtgekomen.

Leuk is de manier hoe er commentaar wordt geleverd op Hollywood; van de snedige dialogen tot aan de one-liners toe. Het komt mooi samen in een tirade die Riggan houdt tegen een recensent, wat me ietwat doet terugdenken aan Chef (2014) waarin het personage van Jon Favreau ook zo heerlijk tekeer gaat.

Door meermaals een long take te hanteren lijkt het alsof de film in één shot is opgenomen, terwijl er slim is gespeeld met de montage en - vlekkeloze - overgangen. Het is knap te noemen, bovendien is het acteerwerk dusdanig sterk dat je geboeid blijft. Je zou kunnen zeggen dat Keaton hier de rol van zijn leven neerzet. Desondanks vind ik het qua narratief tekort schieten om daadwerkelijk te kunnen beklijven.

Al met al best vermakelijk, maar voor mijn gevoel had er meer met dit concept gedaan kunnen worden.

Dikke 3,0 sterren.

"Do you know what a harlequin is?"

Een review embargo voorspelt van tevoren eigenlijk weinig goeds, maar het is mij allemaal nog best meegevallen.

Als één van de zeldzame lichtpuntjes in 'Suicide Squad' ben ik blij dat Harley Quinn haar eigen solofilm heeft gekregen. Hier zie je hoe ze breekt met The Joker en haar eigen weg gaat. Het resultaat is dat ze nu aangeschoten wild is dat haar hachje moet redden door een diamant te bemachtigen.

Veel moet je niet verwachten van het verhaaltje, omdat dit simpelweg een rommeltje is. Met de flashbacks en de zelfbewuste voice-over tracht men de aandacht hiervan af te leiden. Dit zorgt alleen maar voor meer chaos. Bovendien wordt er bijzonder weinig gedaan met de personages.

Margot Robbie is zonder twijfel de verpersoonlijking van Harley Quinn. Het is duidelijk te zien dat zij met veel plezier haar rol neerzet. Met veel enthousiasme weet ze de aandacht vast te houden in een film die maar blijft voortrazen. Het scheelt ook dat de Rated R actie lekker luidruchtig is en een aantal toffe momenten oplevert.

Al met al valt er veel aan te merken op 'Birds of Prey', maar dankzij Robbie is dit onzinnig gebeuren nog genietbaar. Voor de liefhebbers is er nog een leuk extraatje te horen na de eindcredits.

3,0 Sterren.

Keiharde maffiafilm à la Scarface en Dalkomhan Insaeng.

De film kent enkele harde vechtscènes gepaard met een goed verhaal en een toch wel verrassend einde. Hier en daar misschien net iets te langdradig, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt.

Ook leuk is de botte humor.

Al met al een zeer onderhoudende film, 4,0 sterren.

Voor het verhaal en het matige acteerwerk hoef je deze film echt niet te kijken, want dat is echt zo fout dat het eigenlijk weer grappig wordt. De gokkers sloegen wel alles, negen van de tien keer onverstaanbaar en met name die 'Rus' met zijn droge one-liners...
Al kon ik eerlijk gezegd wel genieten van dat mannetje die voor een vrouw kan doorgaan met zijn grappen en hysterische geschreeuw de hele tijd. En uiteindelijk blijkt die gast dus ook bij de bad guys te horen. "Classic."

Verder is er niet echt een hoofdpersonage aanwezig, het zijn allemaal vrij inwisselbare personages. Al dacht ik wel dat het min of meer Pod was aangezien hij de beste vechter van de club is. En de leuke dames mogen er uiteraard wel wezen.

Om dan bij de actie te komen, die is gelukkig wel goed te noemen ondanks het zich voor het grootste gedeelte op één (povere) locatie afspeelt. Plus de bad guys zijn even goed of soms zelfs net wat beter dan de good guys, wat je niet veel ziet in films.

De film had wel wat ingekort mogen worden, want tegen het einde aan had ik het wel gezien en werd het me te langdradig.

Kleine 3,0 sterren.

"I'm no hero."

Na menig actieheld gespeeld te hebben, was het eigenlijk wel tijd voor The Rock om de superheld uit te hangen.

Hier mag de spierbundel in de huid kruipen van antiheld Black Adam. Na 5.000 jaar wordt hij uit zijn tombe vrijgelaten om zijn volk van oppressie te bevrijden. Ondertussen speelt er nog iets met een kroon en één of andere vage bad guy. Om vooral niet de Justice Society te vergeten die tussenbeide komt om onnodige slachtoffers te voorkomen.

Het flinterdunne verhaaltje is al gauw te verwaarlozen. Dit is voornamelijk te merken aan de warrige structuur; er zit niet echt een lekkere flow in. Teth Adam is ook niet de meest boeiende superheld, hoewel The Rock het naar behoren doet. Ik haalde dan eigenlijk het meeste plezier uit de toevoeging van de Justice Society, met name Hawkman en Dr. Fate (geweldige rol van Pierce Brosnan) vond ik erg tof om te zien.

Veel tijd heb je gelukkig niet om stil te staan bij het nietszeggende narratief, want voor je het weet word je om de oren geslagen met dikke actie. Het dendert allemaal lekker door en op enige logica moet je vooral niet letten. Wel is het jammer dat de CGI op momenten tegenvalt. Met het uit de lucht gegrepen slot had ik eveneens problemen, waardoor het gebeuren een beetje als een lege huls aanvoelt.

Al met al is 'Black Adam' ondanks enkele gebreken best vermakelijk te noemen, hoewel het natuurlijk altijd de vraag blijft hoe DC dit verder gaat uitbouwen gezien hun matige track record. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een leuke verrassing.

3,0 Sterren.