Opinions

"I run my mind. It doesn't run me."

Als dit het niveau moet zijn van de samenwerking tussen Amazon en Blumhouse, dan haak ik na deze film gelijk af.

'Black Box' kun je zien als een mindere aflevering van 'Black Mirror'. Hierin probeert een man met geheugenverlies zijn leven op te pakken, met name om weer voor zijn dochter te kunnen zorgen. Een experimentele behandeling lijkt uitkomst te bieden, maar dit pakt zoals verwacht anders uit.

Op zich begint de film lekker mysterieus, omdat je als kijker samen met de protagonist aan het ontdekken bent hoe de vork in de steel zit. Je weet eigenlijk niet zo goed waar het naartoe zal leiden. Des te jammer dat de wendingen geen zoden aan de dijk zetten; ik was mijn interesse tegen die tijd al verloren.

Het - minieme - horrorelement maakt al gauw plaats voor een matig drama dat niet helemaal door de cast kan worden gedragen. Op deze wijze sleept de film zich voort zonder dat er enige moeite gestoken wordt in de verdere ontwikkelingen. Het is een typische Blumhouse kant-en-klaarmaaltijd geworden waar de innovatie volledig ontbreekt.

Al met al een wannabe horror die je gerust kan overslaan.

Kleine 2,5 sterren.

"Ho, ho, ho, fuck."

Ditmaal heb ik wel de juiste versie gezien.

'Black Christmas' is zogezegd dus één van de eerste slashers en meteen de eerste film die zich afspeelt tijdens een feestdag. Er wordt een prima setting gecreëerd rondom wat losbandige studentes die Kerstmis willen vieren en lastig worden gevallen door gekke telefoontjes.

In eerste instantie is het gebeuren rondom de obscene telefoongesprekken en de opmerkingen die heen en weer gegooid worden nog best lachen. En met figuren als een Barb en Mrs. Mac lijkt het feestje compleet te zijn. Maar op een gegeven moment heb je dat als kijker wel gezien en mag het moorden beginnen.

Juist op dat vlak is de film zwak te noemen. Het geheel ontaardt zich namelijk al gauw in een detective verhaaltje, zonder te willen intrigeren. Mede door de trage pacing en wisselvallig acteerwerk is het zoeken naar lichtpuntjes. Alleen als de P.O.V. shots getoond worden leeft de boel op, omdat dit wel de nodige stuipen op het lijf jaagt. Des te jammer dat de kills dan weer vrij matig zijn.

Al met al een teleurstellende horror waar ik - gezien de iconische status - veel meer van had verwacht.

Kleine 2,0 sterren.

"And fucking Santa Claus? This fat voyeur that watches you all year long to make sure you live up to his standards of decency before breaking into your house."

Mijn plan was eigenlijk om het origineel te zien, maar in plaats daarvan heb ik per ongeluk deze remake opgezet. Omdat ik geen zin had om weer op te staan, heb ik de rit maar uitgezeten.

Het uitgangspunt van wat studentes die geterroriseerd worden in hun eigen studentenhuis klinkt op zich best aardig, maar de uitwerking is werkelijk belabberd te noemen. Wat gekke telefoontjes hier en wat studentes die daar verdwijnen zou flink wat paniek moeten creëren, vooral als blijkt dat de moordenaar in hun huis is. Ergens is het blijkbaar toch misgegaan.

De studentes worden geportretteerd door niet de minste namen, zoals een: Lacey Chabert, Mary Elizabeth Winstead en Michelle Trachtenberg. Je zou zeggen dat dit nog voor enige charme zou zorgen, echter zijn hun personages volledig inwisselbaar. Hierdoor heb je als kijker niets met ze, waardoor het je weinig kan schelen wie het gebeuren overleeft. Als knipoog naar het origineel is Andrea Martin van de partij, maar zij voegt ook niets toe.

Het narratief zelf is all over the place; al die flashbacks waar de oorsprong van de killer getoond wordt, is totaal overbodig. Je moet echt wachten op de kills, welke nog redelijk zijn. Hoewel de creativiteit hier wel ver te zoeken is, omdat de kills merendeel hetzelfde patroon volgen. Een opsteker is dan weer wel dat de kerstsfeer er prima in zit.

Al met al een beroerde remake. Hopelijk is het origineel beter.

Kleine 1,5 sterren.

"Well, well, well, what do we have here?"

Na alle negatieve berichten had ik een enorme misbaksel van een film verwacht, maar dit is mij alleszins nog meegevallen.

Rico Verhoeven stapt hier in de schoenen van voormalig special forces-officier Matteo. Na de dood van zijn vriend zwerft hij de wereld over, om vervolgens diens vrouw en dochtertje op te zoeken in Amsterdam. Een misdaadsyndicaat gooit echter roet in het eten door het dochtertje te ontvoeren. Hierop start Matteo zijn eigen eenmansoorlog om haar terug te halen.

Dit verhaaltje heb je uiteraard al vaker gezien en veel nieuws zul je hier niet ontdekken; het is een aaneenschakeling van clichés. Hierbij is het Verhoeven die veelal zwijgt en gepijnigd voor zich uit staart, maar een blijvende indruk laat hij niet achter. Niet dat de rest van de cast het beter doet met hun steenkolen Engels, alleen Frank Grillo en Rona-Lee Shimon komen nog aardig uit de verf.

Qua actie is het dan weer wel vermakelijk te noemen. Er zitten een aantal aardige scènes in die naar meer smaken, zoals een leuke achtervolging op de fiets en een confrontatie in een nachtclub. Het is jammer dat men is vergeten om bloed toe te voegen aan de wonden. Zelf had ik graag wel iets meer actie willen zien in plaats van al die lege dialogen die op niets teren.

Al met al is 'Black Lotus' best oké voor wat het is. Deze B-film had eigenlijk wel op een streamingdienst gedumpt moeten worden, want in de bios heeft dit niets te zoeken.

Kleine 2,5 sterren.

"You know, like a game."

Het maken van keuzes in een medium is niets nieuws meer, gezien bedrijven als Telltale en Quantic Dream hier al tijden succesvol mee bezig zijn.

Een film kijken beschouw ik als iets passief, dus ik heb er expres voor gekozen om geen keuzes te maken. Op deze wijze worden de keuzes voor jou gemaakt, waardoor ik hoopte iets van een visie te zien van de makers. Helaas moet je daar goed naar zoeken wil je deze vinden. Aan de basis staat hiervoor een jonge programmeur die zijn eerste game wil uitbrengen.

Zoals ik vooraf verwachtte word je in een bepaalde richting gestuurd; als er geopteerd wordt voor een andere richting (dood punt) krijg je vanzelf weer een zetje in de juiste weg. Het grappige is dat je als passieve kijker uiteindelijk in dezelfde loop terechtkomt waar je volgens mij alle eindes ziet. Uiteindelijk kreeg ik de volgende eindes voorgeschoteld: de abrupte, vijf sterren, de bloederige, meta en de trein. Bij laatstgenoemde heb ik voor het eerst een keus gemaakt om daar te stoppen, omdat dit het meest passende slot is.

Op zich zitten er wel een aantal intrigerende ideeën verwerkt in 'Bandersnatch', maar de potentie wordt jammer genoeg nooit waargemaakt. Zo lijkt het concept van vrije wil op een meta manier besproken te willen worden, echter ontbreekt het lef om daadwerkelijk daarop in te gaan. Voor mijn gevoel is er geen duidelijke pay-off. Hierdoor is het geheel vrij vlak en niets meer dan een gimmick.

Al met al een leuk experiment, maar te mager uitgewerkt om te slagen. Als ik keuzes wil maken, pak ik wel een game op.

Kleine 2,5 sterren.

Mislukte poging...

Het lijkt me wel duidelijk dat regisseur Arne Toonen goed naar regisseurs als Quentin Tarantino en Guy Ritchie heeft gekeken, die invloeden (verhaal, opbouw en personages) zijn duidelijk te zien in Black Out. Alleen jammer dat het op zo een slechte manier is gedaan.

Het hoofdpersonage gespeeld door Raymond Thiry (nog nooit van gehoord) kwam niet goed uit de verf, ik had totaal geen sympathie voor de beste man. De overige personages waren ook al niet te bijzonder en kwamen op mij veel te geforceerd - wannabe grappig - over.

De humor is wat dat betreft ook ver te zoeken in deze film, al bracht Willie Wartaal hier en daar nog wel een glimlach op mijn gezicht. Van de gezusters Schuurman had ik ook wel meer verwacht, aangezien ze helemaal lovend in de pers waren over hun rol. Maar dat mag helaas ook niet baten.

De muziek was ook niet echt iets om naar huis te schrijven, ik snap dat het budget voor zo een film niet al te hoog ligt. Maar het lijkt me toch niet zo moeilijk om aan goedkope (Nederlandse) gelicenseerde muziek te komen.

Al met al een film om snel weer te vergeten en als je als regisseur iets kopieert doe het dan ook goed en lever niet zo een wanproduct af.

Kleine 1,5 Sterren.

"Yay, another white boy to fix."

De hooggespannen verwachtingen worden helaas niet waargemaakt, maar Ryan Coogler levert wederom een degelijke film af.

In 'Captain America: Civil War' wist Black Panther geen grootse indruk achter te laten. Toch ben ik blij dat er een solofilm aan hem wordt gewijd. Dit is geen film waarin superhelden alle aandacht opeisen, maar er wordt warempel een intiem verhaal gecreëerd dat het emotionele gewicht laat zien die de personages met zich meedragen. Hierbij wordt er met eerbied en respect omgegaan met de Afrikaanse cultuur, ondanks dat Wakanda een fictief land is.

Coogler weet duidelijk zijn stempel te drukken op dit project; door genuanceerd in te gaan op politieke thema's die meer dan ooit actueel zijn. Bovendien presenteert hij in Killmonger één van de meest interessante bad guys in het Marvel universum. Zijn complexiteit en immer duidelijke motieven zorgen er zowaar voor dat je als kijker met hem gaat meeleven. Alle lof voor Michael B. Jordan.

Ik vind het eigenlijk jammer dat 'Black Panther' een Marvel film is, want men ontkomt alsnog niet aan de vaste formule die de mal vormt in een overkoepelend geheel. Het gevolg is dat het narratief hapert op sommige momenten, wat voornamelijk te merken is aan de actiescènes. Daarbij had de CGI beter gekund. Aan de sterke cast is te danken dat de minpunten als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Al met al een prima actiefilm waarmee Coogler nogmaals zijn klasse bewijst. Ik kijk uit naar zijn volgende project met B. Jordan. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

3,5 Sterren.

"Without the Black Panther, Wakanda will fall."

Vooraf was het natuurlijk de grote vraag hoe de film zou zijn zonder de charismatische Chadwick Boseman. Jammer genoeg kun je al gauw de conclusie trekken dat zijn plaats door niemand kan worden ingenomen.

'Wakanda Forever' verwerkt de dood van Boseman in het geheel door eveneens zijn personage T'Challa dood te laten gaan. In de nasleep zie je de rouw van het volk en het gemis van hun beschermer. Lang heeft men echter niet om stil te staan bij zijn dood, want binnen de kortste keren betreedt een bad guy vanuit een onderwaterrijk het toneel.

Voor Ryan Coogler moet het vast een flinke kluif zijn geweest om zo een grote leegte te vullen. Hij probeert zo goed als hij kan de overgang te creëren. Dit leidt weliswaar tot een aantal mooie scènes, maar al die loze subplots hadden voor mij niet zo gehoeven. Het zorgt er alleen voor dat de boel onnodig langdradig wordt; de film duurt al bijna drie uur!

Ik miste dan ook de noodzaak van het hele gebeuren. Voor mijn gevoel ontbreekt zowat elke vorm van dreiging. Met Namor heb je namelijk een nietszeggende bad guy die amper sympathie kan opwekken. En het nieuwe personage Riri zit er volgens mij enkel in ter promotie van 'Ironheart'. Qua actie is het op momenten aardig, maar het is allemaal vrij dun gezaaid.

Al met al een redelijk vervolg, maar als je naar het grotere plaatje kijkt, is dit een teleurstellende manier om Phase Four af te sluiten.

Kleine 3,0 sterren.

"Hang up the phone!"

Deze film brengt Scott Derrickson en Ethan Hawke weer bij elkaar na 'Sinister' en het pakt zeker niet slecht uit.

Eind jaren '70 wordt een Amerikaans stadje geteisterd door een kinderontvoerder genaamd The Grabber. Links en rechts verdwijnen er om de haverklap kinderen. Wanneer Finney aan de beurt is, komt hij terecht in een geluiddichte kelder met een niet aangesloten huistelefoon die om de zoveel tijd begint te rinkelen...

De spanning wordt geleidelijk opgebouwd en met The Grabber heb je een angstaanjagende bad guy te pakken. Dit komt voornamelijk door de creepy maskers die zijn gemaakt door legende Tom Savini in combinatie met het geweldige spel van Hawke. Op een bepaalde manier kreeg ik bij zijn lugubere personage wat 'It' vibes.

Er worden wat bovennatuurlijke elementen geïntroduceerd die een extra laag geven aan het geheel. Ondanks dat het niet uitgebreid wordt uitgelegd, vond ik het wel wat hebben. Daarbij zorgt het voor een aantal leuke jump scares. Hier en daar mocht het iets rauwer van mij, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Overigens is Madeleine McGraw geniaal als het mondige zusje.

Al met al is 'The Black Phone' een erg vermakelijke thriller te noemen, hoewel ik wel een bepaald scherp randje mis.

3,5 Sterren.

Redelijke thriller met drie actrices die het op zich wel aardig doen en een prima chemie met elkaar hebben. Het begint dan ook wel sterk, maar door een aantal onbenulligheden en onnodige discussies loopt de film in de soep. Bijvoorbeeld de manier waarop Sarah zo knullig doodgaat en een hele discussie tussen Abby en Lou wie er nou eerst naar de boot gaat rennen...

En dat is toch best jammer te noemen. De spanning zit er namelijk best goed in, ondanks dat dit formulewerk is zoals al eerder is gezegd.

Al met al kijkt het het door de korte tijdsduur best aardig weg. Alleen is het jammer dat de potentie van een degelijke thriller er wel is, maar helaas nergens wordt waargemaakt.

Kleine 2,5 sterren.

Erg sterke film, het begint misschien ietwat langzaam. Maar de spanning wordt zo wel goed opgebouwd om het verval van Nina goed in beeld te brengen en hoe ze uiteindelijk zo para wordt.
Wat hier goed bij helpt is de dichte cameravoering die Portman wel erg dicht volgt.

Ook erg mooi om de symboliek te zien van de 'strijd' die er tussen Nina en Lily heerst en dat gaat zo ver dat Nina Lily zo een beetje overal ziet en zelfs in haar hoofd vermoord.

Het einde heeft overigens wel iets weg van The Wrestler.

Al met al een erg sterke film: 4,5 sterren.

"You think I wanna go hiking for three days in the woods with vampires..."

Dit is eigenlijk een wannabe The Blair Witch Project (1999), alleen is de heks vervangen door een vampier.

Het volgt in ieder geval hetzelfde stramien van: interviews afnemen met lokale buurtbewoners, een kampeertrip in de bossen, vage tekens enz. Het deed me eerlijk gezegd vrij weinig en de middelmatig acterende cast helpt hier niet bij.

Het is dan ook lang wachten voor er daadwerkelijk iets wezenlijk gebeurt, wat dat betreft is de spanning ver te zoeken. Enkel in de laatste 20 à 30 minuten gaat het nog enigszins aardig los, wat voor een paar leuke momenten zorgt. Gelukkig scheelt het dat er de moeite is genomen om de vampier redelijk toonbaar te maken.

Al met al matig, maar op zich kom je er de avond wel mee door als je niets anders voorhanden hebt.

2,0 Sterren.

"Shakespeare is Shakespeare. A B-movie is porno."

Dit is eigenlijk de horrorversie van Jumanji (1995), alleen wel een matige variant helaas.

Sowieso begint het qua verhaal erg vaag met hoe het spel wordt gevonden in het jaar 1927 in Turkije. In eerste instantie dacht ik dan ook dat ik naar een compleet andere film zat te kijken, deze introductie duurt naar mijn mening veel te lang. Om vervolgens bij het heden aan te komen en het clichématige verhaal eindelijk begint met wat vrienden die elkaar ontmoeten om te gaan feesten, het spel vinden en besluiten om die te gaan spelen...

Op zich is het wel aardig gevonden dat d.m.v. het spel de vrienden achter elkaars duistere geheimen komen. Maar de uitwerking hiervan is tamelijk slecht te noemen. Dit is mede te danken aan het povere acteerwerk van het merendeel van de cast, met name de gezusters Avellan waren om te huilen. Wel verzachtte Danielle Harris de pijn nog enigszins.

Tevens duurt het ook veel te lang voor de film overgaat tot het horrorgedeelte. Er zit te veel ongein in het eerste uur, zonder ook maar enige vorm van spanning op te bouwen. Alleen in het laatste halfuur gaat het nog wel enigszins los met toch wel een paar aardige kills. Ondanks dat het er een beetje amateuristisch uitziet, zitten er een paar inventieve dingen tussen.

Al met al een erg matige horror. Ik kan wel begrijpen waarom het zolang heeft geduurd om deze film te releasen.

2,0 Sterren.

"I've lived a lot of lives..."

Eindelijk weer eens een Marvel film in de bios.

Eigenlijk zou dit een beetje als mosterd na de maaltijd moeten aanvoelen, vooral gezien Natasha's tragisch lot in 'Endgame'. Maar na lang wachten is er dan eindelijk een film rondom Natasha Romanoff a.k.a. Black Widow. In deze prequel zie je de gebeurtenissen die plaatsvinden tussen 'Civil War' en 'Infinity War'.

In 'Black Widow' krijg je meer achtergrond over het leven van Natasha. Zo krijg je ook te maken met haar chaotische familie. Yelena, haar zus steelt werkelijk de show. Florence Pugh zet haar echt geweldig neer; de running gag met de superhero landing blijft lachen. De familieperikelen blijven leuk en de humor is meer dan in orde. Hierbij ging ik ook geregeld stuk om David Harbour.

De actie is weer lekker als vanouds, al is het wel enigszins wachten voordat het los kan gaan. Als kijker word je getrakteerd op grootse actiescènes die naar meer smaken. De finale voelt alleen wel aan alsof je die al eerder hebt gezien en de bad guy blijft onderbelicht. Desondanks weet Scarlett Johansson een waardig afscheid te geven.

Al met al een vermakelijke prequel die Phase Four inleidt. Ik kijk nu al uit naar de avonturen van Yelena in 'Hawkeye'. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,5 Sterren.

"Those are not your whales."

Door de hype die er om deze docu heen hing toch maar gekeken.

Het geheel wordt goed opgebouwd door terug te gaan naar het ontstaan van het gebeuren met Sealand en hoe de baby-orka's werden gevangen door enigszins naïeve schippers. Erg wrang om te zien hoe deze misstanden zo lang door hebben kunnen gaan. De verscheidene ex-trainers die aan het woord komen waren duidelijk gehersenspoeld door het beleid bij SeaWorld, dit schijnt meer licht over de zaken die verkeerd gingen. De beelden van enkele ongevallen spreken voor zich.

Alleen is het jammer dat er niemand van SeaWorld wou meewerken, hierdoor ontstaat er wellicht een ietwat vertekend beeld door steeds maar één partij aan het woord te laten. Gelukkig zijn er wel wat veranderingen doorgevoerd zag ik, zoals trainers die nu verplicht achter een barrière moeten staan. Al blijft het natuurlijk nog steeds niet goed; deze dieren horen gewoon vrij te leven.

Al met al een interessante docu om eens gezien te hebben. Ik ben nooit een fan van dergelijke parken geweest en dit bewijst het maar weer eens. Hopelijk gaan meer mensen deze documentaire kijken.

3,5 Sterren.

"You were never in the game."

Michael Mann kan beter.

Het gegeven rondom hacken is interessant genoeg, maar qua verloop wordt er vervolgens bar weinig mee gedaan. Daarvoor hangt 'Blackhat' aan elkaar van onlogica en nietszeggende personages; zelfs de bad guy doet voor spek en bonen mee. Wat dat betreft kan de voorspelbare romance er ook nog wel bij. Je mag het Chris Hemsworth eigenlijk niet aanrekenen, maar in deze film is hij totaal miscast als hacker.

Wat volgt is een ellenlange aanloop naar niets. Het zogenoemde kat-en-muisspel wordt gewoonweg nergens spannend, omdat het een trage pacing kent en vol zit met - vage - plotwendingen die het geheel er zeker niet beter op maken. Het is dat je als kijker hier en daar nog wakker wordt geschud door luidruchtig schietgeweld.

Bij vlagen zie je nog de kenmerkende stijl van Mann. Het resulteert zich in fijne nachtscènes en heerlijke shoot-outs ondersteund door een prima score, wat gelijk de juiste toon neerzet. Toch zijn er soms fouten zichtbaar, zoals de frame rate die in een scène opeens omhoog gaat of figuranten die blijkbaar doofstom zijn. Wellicht zal er een bepaalde idee achter zitten, maar het komt de kijkervaring niet ten goede.

Al met al een erg middelmatige thriller die je al gauw weer vergeten bent.

Krappe 2,5 sterren.

"All power to all the people."

Toen ik voor het eerst over deze film hoorde, moest ik gelijk aan de sketch van Dave Chappelle denken waar hij de draak steekt met de KKK. Ik wist destijds niet dat dit nog vrij dicht bij het waargebeurde verhaal van Ron Stallworth komt.

Het gegeven van een zwarte agent die infiltreert in de Ku Klux Klan is natuurlijk te gek voor woorden, ook al betreft dit de plaatselijke afdeling van Colorado. Zelf onderhoudt hij het telefonisch contact, terwijl zijn Joodse partner de ontmoetingen afhandelt. Een krankzinnig uitgangspunt waar Spike Lee zich helaas meerdere malen verstapt.

Lee lijkt soms namelijk meer bezig te zijn om het publiek te vermaken met karikaturen en stupiditeiten, gesteund door vele artistieke vrijheden. Hierdoor raakt de serieuze aard van deze film enigszins oversneeuwd. Niets ten nadele van John David Washington die op een zeer coole wijze Stallworth portretteert.

Je merkt dat er problemen zijn met de pacing en de ontwikkelingen; je komt nauwelijks achter de motieven en waar is de karakterontwikkeling?! Op deze manier kabbelt 'BlacKkKlansman' maar wat voort, ondanks de treffende tijdgeest. Als kijker is het echt wachten op spaarzame sterke momenten die nog enige nuance brengen. Maar de verwijzing naar de hedendaagse actualiteit is er dan weer met de haren bijgesleept, zucht.

Al met al een teleurstellende biografie die gerust wat meer pit had mogen hebben.

3,0 Sterren.

Redelijk vermakelijke film, maar toch net niet boeiend genoeg.
Via flashbacks wordt wel duidelijk gemaakt wat ieders verhaal is, wat op zich wel aardig is gelukt en je op een bepaalde wijze toch anders naar een personage gaat kijken. Met name Karl dan, van wie ik dacht dat hij echt een liefhebbende vader was. Maar hij blijkt dus gewoon een (perverse) moordenaar te zijn. Al vind ik dat hij toch wat meer uit zijn rol had kunnen halen om de film spectaculairder te maken.

Nu blijf ik steken op 2,5 sterren.

"I've seen things you people wouldn't believe."

Zonder er erg in te hebben is dit de tweede dag opeen dat ik een film van Ridley Scott opzet. Ook dit is een titel die ik nog nooit heb gezien.

Deze neo noir is gesitueerd in het futuristische Los Angeles van 2019, een stad waar een agent gespecialiseerd in het doden van zogenoemde replicants weer in actie moet komen. Op zich is dit een vrij rechtlijnig plot, maar het toffe is dat je als - oplettende - kijker een subtiele onderlaag ontdekt die de film in een ander perspectief zet. En juist door niets te zeggen wordt er tegelijkertijd al veel verteld; een bepaalde berusting die over het geheel heerst.

Het eerste wat gelijk opvalt is hoe indrukwekkend de film visueel oogt. Je wordt getrakteerd op een sombere dystopie waar auto's rondvliegen over triestig neon verlichte straten waar de regen maar blijft aanhouden. Zo wordt er een heerlijk neerslachtige sfeer gecreëerd waar je je afvraagt of dat nou een wereld is waar je in wil leven.

Deckard is duidelijk iemand die zich daardoor het liefst teruggetrokken opstelt. Wat dat betreft vormen de confrontaties met de androïden een interessant schouwspel, in het bijzonder die met Batty, omdat dat het ambigu einde inleidt. Hierdoor weet 'Blade Runner' slim te spelen met de verscheidene thema's die licht worden aangekaart. Aan jou is het om de lege gaten in te vullen.

Al met al een onmiskenbare Sci-Fi die de toon heeft gezet voor verdere films in het genre. En het knappe blijft dat de film na drie decennia(!) nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Ik kijk nu al uit naar het vervolg dat gerust toe te vertrouwen is aan Denis Villeneuve.

4,0 Sterren.

"You've never seen a miracle."

Ondanks dat ik de voorganger pas dit jaar heb gezien, heeft het een enorme indruk op me achtergelaten. Het is dan ook moeilijk om zo een groot succes op te volgen, maar Denis Villeneuve heeft dit met verve volbracht.

Het wordt al gelijk duidelijk gemaakt dat de nieuwe agent K een replicant is wiens doel het is om foute replicants te doden. Een routineklus mondt uit tot een zoektocht waar hij meer te weten komt dan hem lief is. De existentiële verhouding tussen mens en machine vormt hierin een dunne lijn naar vele vragen die je een kleine drie uur lang uitvoerig in de greep houdt.

Met 'Blade Runner 2049' weet Villeneuve de essentie van zijn voorganger te vangen; een combinatie van innemende beelden en een rijke thematiek die zich niet gauw laat ontleden. Het is de basis van een post-apocalyptische wereld gevuld met neon verlichte straten bedekt met aanhoudende regen, maar tegelijkertijd ook verlaten vlaktes die een schim van mensheid tonen. Als je daar nog eens de sfeervolle score bij optelt, dan word je als kijker getrakteerd op een waar audiovisueel spektakel.

De beheerste pacing zorgt ervoor dat je langzaamaan onderdompelt wordt in al deze heerlijkheid. Aan de hand genomen door het personage van Ryan Gosling die immer behoedzaam te werk gaat, worden er over het geheel intrigerende confrontaties gecreëerd met een: aanhankelijke hologram gespeeld door de lieftallige Ana de Armas, een kille Sylvia Hoeks als kwaadaardig replicant en uiteraard de terugkeer van Harrison Ford. Een zorgvuldig bij elkaar gezochte cast, hoewel Jared Leto enigszins uit de toon valt.

Al met al een gedegen vervolg dat volledig op zichzelf kan staan en eveneens een sterke schakel is met het vorige deel. Daarvoor zitten er enkele spitsvondige referenties in verwerkt. Aan het einde overheerst er een interessant gevoel van berusting.

4,0 Sterren.

"Would everyone stop doing that?"

Destijds met 'The Blair Witch Project' is er om het found footage genre een hele hype ontstaan, omdat filmstudio's ook een slaatje uit dit succes wilden slaan. In de praktijk is het vaak gekopieerd, maar vrijwel nooit geëvenaard.

Dit vervolg haakt 20 jaar later in op deel één; de broer van Heather ziet een filmpje dat ze nog in leven is waarna hij besluit om met een groepje de bossen in te trekken en haar te vinden. Het plot is vergezocht, vooral als je als kijker gaandeweg ontdekt dat de film min of meer dient als een remake. Men bewandelt in een bepaalde hoedanigheid namelijk dezelfde paden als het origineel.

Er wordt ingespeeld op de hedendaagse techniek door de groep met allerlei gadgets uit te rusten, zoals een minicamera die op de oor kan worden bevestigd en een drone. Al is het meer een excuus om niets te missen, aangezien er zowat niets vernuftig mee wordt gedaan en de technische mankementen aanwezig blijven.

'Blair Witch' leunt in het begin heel veel op goedkope jump scares door personages die elkaar steeds onbedoeld laten schrikken. Op momenten lijkt het zelfs alsof alle logica overboord wordt gegooid en er van alles kan gebeuren. Desondanks blijft de spanning goed aanwezig, met name vanwege het sterke sound design dat elk geluidje angstaanjagend laat overkomen. Hierdoor is het flink oppassen geblazen, omdat je nooit echt weet wat er om de hoek komt kijken. Wel moet gezegd worden dat er iets te veel wordt getoond en uitgelegd, waardoor het mysterie er een beetje van af is.

Al met al een prima vervolg, zolang je het analyseren maar achterwege laat. De film doet wat het moet doen en dat is simpelweg jou de stuipen op het lijf jagen.

3,5 Sterren.

Wel een spannende film om te zien, dat komt mede door het camera werk dat door de acteurs zelf is verzorgd. Verder stelt het niet al te veel voor, de spanning wordt meer in stand gehouden door de acteurs die de longen uit het lijf schreeuwen en het camerawerk.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Interessante pilot.

Althans zo komt het op mij over, omdat het lijkt alsof men de manga wil continueren in een serie.

Je krijgt als kijker in ieder geval te maken met een omvangrijke dystopie waar je middenin valt en naargelang minimale informatie krijgt. Het geheel blijft samenhangend door de focus te plaatsen op een klein dorpje dat jagers eropuit stuurt om hun voedseltekort aan te vullen, om vervolgens te stuiten op een opmerkelijke overlever die meer weet over de technologie achter de wereld.

Juist deze wereld is intrigerend; je krijgt vage hints over de achtergrond en het gevaar blijft voelbaar. Daarbij zorgen de gedetailleerde shots voor meer opbouw, waardoor je er meer in geïnvesteerd raakt. Een kanttekening is wel dat de trage pacing een breekpunt kan zijn voor sommigen, omdat de film zich duidelijk richt op het beeldende en minder op het narratief.

De CGI animatie heeft zo zijn sterke als zwakke punten, maar dat ligt eerder in de gehanteerde stijl. De actiescènes zitten namelijk goed in elkaar, maar de personages ogen op momenten nogal onnatuurlijk. Toch blijft het vermaken en de score zet de sfeer prima neer, ondanks dat deze soms overheerst.

Al met al een aardige introductie in de wereld van 'Blame!'. Eens kijken wat er hierna zal volgen.

Dikke 3,0 sterren.

Gewoon een erg vermakelijke film om te kijken met een erg sympathieke Fraser. Enige minpuntje vond ik eigenlijk alleen het einde. Maar zeker een aanrader als je niks te doen hebt op een avond.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"You do know me, but you don't know you know me."

En ik maar altijd denken dat 'Rocky' volledig ontsproten was uit het hoofd van Sylvester Stallone, terwijl hij zich eigenlijk heeft laten inspireren door rauwdouwer Chuck Wepner die letterlijk zijn bloed gaf met elke bokswedstrijd.

'The Bleeder' is een intrigerende karakterstudie die je inzicht geeft in het leven van deze opmerkelijke man. Het ironische is dat dit geen typische boksfilm is; het gevecht tegen Muhammed Ali zit namelijk al gelijk in het begin verwerkt. Juist door de nasleep hiervan te laten zien maakt deze film des te interessanter.

De grootste troef is zonder twijfel Liev Schreiber die de beste man op een innemende wijze neerzet, ondanks de vele misstappen die Wepner op zijn naam heeft staan. Je krijgt nog zelfs sympathie voor hem. Hierdoor blijf je als kijker geïnvesteerd in zijn miserie gevuld met de nodige drank, drugs en vrouwen. Hij wordt hierin gesteund door een prima cast.

Het jaren '70 sfeertje wordt erg authentiek neergezet, van de beeldvoering tot de aankleding. Je waant je vanaf het begin, met de voice-over voor even in het wereldje van Chuck. Jammer genoeg ontkomt de film niet aan de typische clichés en de vlakke uitwerking, aangezien de motivaties - voor het gemak - achterwege zijn gelaten.

Al met al een aardige biopic die niet zozeer verheffend is, maar zeker de moeite waard is als je meer te weten wil komen over de echte 'Rocky'.

3,0 Sterren.

"We're going to Africa!"

Eigenlijk is het verbazingwekkend dat de films van Adam Sandler nog steeds een bioscooprelease krijgen. Dus met enigszins getemperde verwachtingen meegepakt, maar het is me gelukkig reuze meegevallen.

Het minieme verhaaltje is zo voorspelbaar als wat en als kijker weet je vanaf het begin dat het wel goedkomt met iedereen. Maar dat mag de pret niet drukken, omdat de onderlinge chemie tussen Sandler en Drew Barrymore duidelijk aanwezig is en dat is nou net één van de hoekstenen waar de film hevig op leunt.

Daarnaast creëert de Afrikaanse setting een relaxt sfeertje, wat ervoor zorgt dat 'Blended' lekker voortkabbelt. Gedurende dit deel zitten er een aantal hit-and-miss situaties en enkele running gags tussen die niet allemaal even geslaagd zijn, desondanks is het nergens echt vervelend te noemen. Wat dat betreft hield ik er wel een bepaald feel-good gevoel aan over.

Al met al best vermakelijk, alleen jammer dat het geheel soms tegen het langdradige aanschurkt.

Dikke 2,5 sterren.

"Doc, are you naked again?"

Dat er nog nooit eerder een comedy over dit gegeven is gemaakt verbaast me wel. Maar de film mag er wel zijn, ondanks dat het redelijk voorspelbaar is.

Er zitten prima grappen in, maar het wordt gelukkig ook weer niet te bont gemaakt met platvloerse grappen. Ik ging met name stuk om de scène waar Danny zijn date mee naar huis neemt en zij helemaal wild begint te strippen. De manier waarop Danny's blindheid naar voren wordt gebracht is goed en met het nodige respect gedaan. Chris Pine zet een prima blinde neer.

Wat ik alleen niet helemaal geslaagd vind is de mix tussen comedy, drama en ook nog eens romance. Het drama kwam op sommige momenten te geforceerd over en nam tegen het eind aan flink de overhand. De romantiek kon wel iets beter uitgediept worden en daarbij komt ook nog eens de complexiteit van een interculturele relatie kijken, wat beter uitgewerkt had kunnen worden.

Al met al een aardige comedy om eens te zien, maar wel eentje die je zo weer vergeten bent.

3,0 Sterren.

"The shit's intense."

Joe Begos ken ik nog van het redelijke 'Almost Human', maar deze titel ontstijgt eerstgenoemde op elk vlak.

Kunstenares Dezzy verkeert al maanden in een creatief blok om een schilderij af te maken. Geconfronteerd met financiële problemen en druk van haar agent wendt ze zich tot drugs om haar inspiratie weer op gang te brengen. Dit heeft blijkbaar effect, want na een wilde nacht heeft ze vorderingen gemaakt met haar schilderij. Ondertussen kampt ze met een honger naar iets waar ze niet precies haar vinger op kan leggen...

Als kijker word je ondergedompeld in een hallucinerende trip doordrenkt met de wazige gloed van neon en een alsmaar duister wordende score. Er rest je eigenlijk niets anders dan mee te gaan met de flow. Dit levert een aantal stilistische sequenties op die ontzettend strak zijn gemonteerd. Het is simpelweg genieten hoe de camera zich door het geheel beweegt.

Begos gaat hier op een zelfverzekerde wijze duidelijk compromisloos te werk; als je structuur verwacht, ben je aan het verkeerde adres. Zo verwordt 'Bliss' van een ogenschijnlijk rustig filmpje naar een explosieve full-blown horror gevuld met de nodige gore. Hierin is het sterke optreden van Dora Madison mooi meegenomen.

Al met al een welkome verrassing van Begos. Dat belooft nog wat voor de toekomst als hij op deze weg verder gaat.

3,5 Sterren.

"So she’s going to get roses, kiss and then touch his dick eggplant."

Kay Cannon heeft al de nodige ervaring in dit genre, gezien haar werk als schrijver en producent van onder andere '30 Rock' en de 'Pitch Perfect' trilogie. Maar met haar regiedebuut maakt ze op mij geen indruk.

Het uitgangspunt lijkt nochtans vermakelijk; drie overbezorgde ouders die hun dochters willen behoeden om hun maagdelijkheid te verliezen tijdens het schoolbal. De film is een soort mix van 'American Pie' en 'Neighbors', alleen dan de meisjesversie. Jammer genoeg valt het gebeuren al gauw in het water.

Voor het grootste gedeelte is dat te wijten aan de casting. John Cena is namelijk nooit grappig geweest - ook niet in de WWE - en Leslie Mann loopt voor de zoveelste keer als een kip zonder kop rond. Niet dat de drie tieners het beter doen. Enkel Ike Barinholtz weet soms nog aardig uit de hoek te komen. Het gevolg is dat de chemie ver te zoeken is, waardoor emotioneel bedoelde scènes weinig effect hebben.

Qua comedy wil men te geforceerd de Rated R kant opgaan, terwijl daar eigenlijk weinig reden toe is. Op deze manier volgen er meerdere platte momenten die hooguit voor een glimlach zorgen. Het merendeel in 'Blockers' is simpelweg flauw en ongeïnspireerd, gesteund door nietszeggende dialogen.

Al met al een vrij matige comedy waar weinig aan valt te beleven.

Kleine 2,0 sterren.

"Fuck Marilyn. She's not here."

Over Marilyn Monroe weet ik nagenoeg weinig, dus deze biopic leek daarin uitkomst te bieden.

'Blonde' vertelt het roerige leven van Norma Jeane en haar alter ego, de immer stralende Marilyn Monroe. Door haar traumatische jeugd wordt zij al vroeg getekend voor het leven. Zo zie je hoe haar Hollywoodcarrière een enorme vlucht maakt, terwijl zij privé blijft worstelen met haar zelfbeeld. Wat een lijdensweg moet dat zijn geweest.

Andrew Dominik hanteert hier een artistieke stijl die niet altijd even lekker werkt; van kleur naar zwart-wit, het wisselen van aspect ratio en verscheidene perspectieven. Daarbovenop voelt de fragmentarische opzet vrij afstandelijk, waardoor ik als kijker nooit helemaal betrokken was. Wel zorgt het voor een opmerkelijke surrealistische ervaring.

Ik begrijp dat de film gebaseerd is op de gelijknamige roman. Derhalve vraag ik mij af wat er daadwerkelijk is gebeurd, gezien sommige gebeurtenissen wel erg gedramatiseerd of nep overkomen. Maar dat is denk ik wel vaker het geval met dergelijke films. Over Ana de Armas is in ieder geval geen twijfel mogelijk. Het is ontzettend knap hoe zij met volledige overgave zo een emotioneel complexe rol neerzet, chapeau.

Al met al een aardige biopic, maar jammer genoeg pakte het mij niet helemaal. De Oscar zie ik over een aantal maanden wel graag gaan naar de Armas.

3,0 Sterren.