Opinions

"The fuck can you make a shootout awkward?"

Normaal gesproken kan ik het werk van David Ayer best waarderen, maar de laatste tijd lijkt hij in een negatieve spiraal te zitten waar hij niet meer uit kan komen. Dat deze titel nog eens is geschreven door een talentloos figuur als Max Landis kan er dan ook nog wel bij.

Op zich wordt er een interessante wereld neergezet waar mensen, orcs, elven en feeën naast elkaar leven. In deze opzet wordt er een soort van 'End of Watch' gecreëerd overgoten door een fantasy sausje. Jammer genoeg stokt de film in het uitbouwen van deze alternatieve realiteit, om vervolgens terug te vallen op platte actie.

De geforceerde implementatie om racisme naar voren te laten komen ligt er te dik bovenop; zowat elke scène en onderliggende handeling is een schreeuw om aandacht. Hoewel 'Bright' nog een veelbelovende start kent, komt al gauw de klad erin. De vele slordigheden en doorzichtige wendingen - zoals alleen Landis ze kan neerpennen - spreken boekdelen.

Will Smith en Joel Edgerton hebben nauwelijks enige chemie met elkaar, waardoor elke interactie iets raars over zich heeft. De tomeloze pogingen tot humor hierbij vallen logischerwijs in het water. Het is alsof de meeste dialogen ter plekke zijn bedacht. Toch moet gezegd worden dat het visuele aspect in orde is, ondanks dat het geheel er vrij generiek uitziet.

Al met al een warboel waar miniem vermaak uit valt te halen. En dan te bedenken dat er ondertussen al een vervolg is aangekondigd.

Kleine 2,0 sterren.

"He's a creep."

Met James Gunn als één van de producers en een Rated R kwalificatie leek deze titel een topper te worden, maar dit is nog eens van een koude kermis thuiskomen.

Op zich is het uitgangspunt van Superman als bad guy best intrigerend te noemen. Ook hier krijg je weer te maken met een stel dat geen kinderen kan krijgen, totdat er een baby in zijn ruimteschip op hun boerderij crasht. Ze voeden het kind als hun eigen zoon op, maar er begint toch iets te knagen als zijn bovennatuurlijke krachten zich gaan manifesteren.

Met een dergelijke opzet zou je verwachten dat je als kijker een hoop gestoorde dingen voor de boeg hebt. Helaas is het merendeel te verwaarlozen, ondanks de verwoede pogingen van David Yarovesky om een onheilspellende sfeer te creëren. Mede door de onevenwichtige pacing voelt het geheel erg sloom aan; met zo een korte speelduur lijkt 'BrightBurn' ellenlang te duren.

Afgezien van een aantal toffe bloederige momenten is de horror vrijwel afwezig. Het helpt zeker niet dat Jackson A. Dunn meer op de zenuwen werkt, dan eng overkomt. Tevens laat men kansen liggen door überhaupt niet in te gaan op de oorsprong. Op deze wijze stevent de film af naar een inspiratieloos slot, zonde.

Al met al een teleurstellende horror die een sterk concept volledig verkwanselt.

Dikke 2,0 sterren.

"Jongens, knoop dit goed in je oren: begin nooit, nooit, nooit een relatie."

Van de makers van New Kids Turbo (2010). Nu vond ik die film op zich wel oké, al heb ik me uit voorzorg maar niet aan het vervolg gebrand. Dus op voorhand wist ik eigenlijk wat me te wachten stond.

Qua verhaal is het uiteraard erg dun gehouden en bij zo een dergelijke film moet je gewoon niet meer verwachten. Al moet ik zeggen dat na ruim een uur voor mij de rek er wel wat uit was. Dit heeft deels met de casting te maken. Waar Tim Haars prima op zijn plek is, vond ik Daniël Arends verre van grappig; ik wil zelfs zeggen irritant. Gelukkig is de bijrol van Henry van Loon geweldig, wat een geniale 'wigger' zet hij me toch neer.

Bro's Before Ho's is vanzelfsprekend uitermate plat te noemen, maar door de hoge grapdichtheid kijkt het geheel aardig weg. Er zitten daarvoor ook genoeg grappen en gestoorde situaties in, al moet je jezelf als kijker daarvoor soms wel door een aantal pijnlijk ongrappige scènes heen zien te werken.

Al met al best lachen om eens gezien te hebben, zolang je de verwachtingen maar laag houdt. Blijf trouwens vooral zitten bij de eindcredits waar een hoop bekende films op een grappige manier geënsceneerd worden.

Kleine 3,0 sterren.

Best wel een ondergewaardeerde film eigenlijk, deze film moet je niet kijken voor de actie maar des te meer voor de karakterontwikkeling en het drama.

Ik dacht eigenlijk dat ik weer een soort film als Training Day zou kijken, omdat het dezelfde regisseur is en Hawke ook hierin meespeelt. Gelukkig is dat niet het geval, wel komt deze film nergens in de buurt van Trainings Day.

Wat overblijft is een sterke film die je het eerste anderhalfuur geboeid houdt en helaas niet zo sterk eindigt.
Ik dacht dat de agenten iets meer met elkaar te maken zouden hebben, maar ze kruisen alleen hier en daar elkaars wegen en ik werd toch wat ontevreden achter gelaten met Gere als enige overlevende.

Aan sterren geen gebrek overigens, Hawke, Cheadle, Gere en zelfs Snipes zetten een goede rol neer. Verder ook respect voor het camerawerk, erg mooi beelden van Brooklyn.

3, 5 Sterren.

Had de trailer hiervan vorig jaar gezien en uit interesse toch maar via de bekende weg binnengehaald en bekeken.

Ik heb het origineel niet gezien, maar de re-make vind ik niet echt geslaagd.

Tobey als oorlogsheld en pa, tuurlijk. Alleen twee momenten met hem zijn me nog bijgebleven. Dat hij die soldaat vermoordde en als hij de keuken sloopt.
Gyllenhaal speelde op zich nog wel oké en gelukkig is er dan nog de lieftallige Portman.

Verder vond ik het verhaal gewoon te weinig diepgang hebben, het had van mij wel iets langer mogen duren. Zodat de relatie tussen Gyllenhaal en Portman nog wat uitgediept zou kunnen worden, want wat hebben ze nou daadwerkelijk gedaan...

Nipt 3, 0 sterren.

Op zich een interessante film met veel sfeer en erg stijlvol gefilmd. Hier en daar soms iets te langdradig.
Alleen het hele concept van de 'spiegelmensen' die de echte mensen overnemen snapte ik niet zo goed. De plottwist was overigens ook vaag dat Gina uiteindelijk een kloon blijkt te zijn, maar als je naar de andere klonen kijkt zijn zij erg rustig, een soort van robotachtig. Alhoewel het ook kan komen door de auto ongeluk die ze heeft gehad.

3,0 Sterren.

Erg vermakelijke film om te zien, met een (wederom) geniale Carrey.

Zitten erg veel leuke situaties tussen, genoeg humor en toch net dat beetje een soort van zelfreflectie dat je bij jezelf moet beginnen om een betere wereld te creëren.

Goed, in ieder geval beter dan de opvolger Evan Almighty.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Vage doch interessante film met een zeer koude/koel sfeertje.

Als kijker zijnde ben je zelf met de hoofdrolspeler op zoek naar antwoorden die je gedurende film denkt te vinden, maar als het einde dan eenmaal is gekomen word je achtergelaten met niets zoals de hoofdrolspeler.

Erg mooi om te zien hoe de onderliggende boodschap van een materialistische wereld naar boven wordt gebracht en dat niets is wat het lijkt om maar een zo 'perfect' mogelijk wereldje in stand te kunnen houden.

De bijna cynische humor helpt hier ook wel bij.

Dit is echt zo een film die je moet beleven, zo zie je ze niet vaak meer.

3,5 Sterren.

"The girl I love is getting married and I have to stop the wedding."

Vele jaren geleden heb ik deze film eens op tv gezien, maar dat was eigenlijk alleen het einde. Best raar dat ik daarna nooit eens de moeite heb genomen om de film van begin tot eind te kijken. Gelukkig biedt deze periode uitkomst daarin.

Vanwege een zwak afweersysteem leeft Jimmy in een enorme plastic bubbel onder hevige bescherming van zijn religieuze moeder. Zij leert hem dat alles buiten zijn bubbel kwaadaardig is, opdat hij hier nooit uitgaat. Hier komt verandering in als zijn schattige buurmeisje aankondigt te gaan trouwen bij de Niagara watervallen. Gewapend in zijn mobiele bubbel besluit Jimmy de buitenwereld te betreden om het huwelijk te stoppen.

Wat volgt is een gestoorde road trip die Jimmy naar verscheidene locaties leidt. Daarbovenop krijgt hij nog eens te maken met de meest merkwaardige figuren. De vlotte pacing zorgt ervoor dat er genoeg valt te beleven; de film valt eigenlijk nooit stil. Dit levert een hoop krankzinnige situaties op, waarbij ik veelal krom lag van het lachen.

Van Jake Gyllenhaal ben ik al fan sinds 'Donnie Darko'. Des te opmerkelijker als je nagaat dat beide films uit hetzelfde jaar stammen. Gyllenhaal portretteert zijn rol met de nodige speelsheid en enthousiasme, het plezier spat ervan af. Datzelfde geldt ook voor de heerlijke bijrollen van onder andere Danny Trejo en uiteraard de Aziaat met zijn 500 dollar, geweldig.

Al met al is 'Bubble Boy' een enorm puberale film, echter wel één met het hart op de juiste plaats.

Dikke 3,0 sterren.

"Get ready boys, it's about to get buck wild."

Ik heb de trailer niet gezien en ben met alleen het plot in mijn achterhoofd de film ingegaan, helaas is het niet zo bijzonder.

Wederom staat een zombieplaag centraal, alleen dit keer afkomstig van een Chupacabra. Hier wordt vervolgens niet al te veel mee gedaan en de infectie lijkt zich zonder enige uitleg automatisch te verspreiden. De personages zelf kunnen er net mee door, al komt het merendeel erg geforceerd over. Dit zorgt voor een hoop foute dialogen. Let trouwens op regisseur Tyler Glodt die een merkwaardige politieagent portretteert.

Het horrorgedeelte laat te lang op zich wachten en zorgt maar voor een paar leuke vondsten, zoals een massa menigte tegen het einde aan. Hierbij is de humor redelijk te noemen met een paar flauwe running gags. De zombies zijn oké als je rekening houdt met het lage budget, hierdoor kunnen er geen expliciete kills getoond worden.

Al met al matig. Op zich is het - uitgemolken - concept leuk gekozen en wordt er enigszins gepoogd om er nog iets van te maken, jammer genoeg komt het niet goed uit de verf.

2,0 Sterren.

Op zich wel een redelijk filmpje. Alleen een beetje raar dat de man zich aansluit bij de bende die hem zo in elkaar heeft geslagen.
Visueel is het op zich wel interessant doordat het in zwart-wit gefilmd is en hoe de camera zich voortbeweegt met een erg mooie eindscène.
Had overigens wel wat ingekort mogen ondanks dat dit al een korte film is, want na een halfuur had ik het eigenlijk al weer gezien en voor een film die de naam Bullet Ballet draagt zit er vrij weinig actie in deze film...

Nipt 3,0 sterren.

"I take out the trash!"

Na eerder al Arnold Schwarzenegger zijn geslaagde comeback gemaakt te zien hebben met The Last Stand, was het nu de tijd om te kijken of Sylvester Stallone het in zijn 'comeback' ook waard maakt. Hierbij laat ik de twee Expendables films buiten beschouwing, omdat dat geen solo films zijn. En het eerste wat me is opgevallen is dat het lijkt alsof deze film zo uit de jaren '80 komt, dit heeft veel te maken met regisseur Walter Hill die blijkbaar nog in die tijd is blijven hangen.

Helaas wordt de film nergens echt bijzonder. De chemie tussen Sylvester Stallone en Sung Kang is ver te zoeken, dit is deels ook te wijten aan het magere plot en op de één of andere manier lijkt het alsof er diepgang gecreëerd wilt worden wat hopeloos faalt. Met de humor valt de film ook door de mand, omdat het te geforceerd overkomt.

Maar goed voor het verhaal kijk je deze film niet, je kijkt uiteraard voor de actie. En wat dat betreft is het wel oké, al wordt het nergens echt bijzonder en het is vrij rommelig allemaal. Het eindgevecht met de bijlen is op zich wel een aardige vondst.

Stallone doet het zelf op zich aardig voor zijn doen, al komt hij soms ietwat houterig over. Dan zie ik 'm veel liever als Barney Ross in The Expendables waar ik 'm beter uit de verf vind komen. Gelukkig heeft hij in Jason Momoa een tegenstander van formaat die hem wat tegengas heeft.

Al met al kijkt het op zich wel redelijk weg, maar wordt het nergens echt bijzonder. Dan heeft Schwarzenegger het toch beter gedaan met The Last Stand.

Kleine 2,5 sterren.

"If you put peace out in the world, you get peace back."

Dit is toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had.

Brad Pitt kruipt hier in de huid van huurmoordenaar Ladybug. Hij verkeert in een existentiële crisis, omdat het geluk hem niet lijkt toe te lachen. Een ogenschijnlijk simpel klusje om een koffertje te bemachtigen aan boord van een Shinkansen zou hier verandering in moeten brengen. Uitgerekend voor hem blijkt de trein vol te zitten met allerlei kapers op de kust.

Qua toon doet 'Bullet Train' mij denken aan een combo tussen het werk van Quentin Tarantino en Guy Ritchie. Het is alleen jammer dat deze stijl niet helemaal goed uit de verf komt. Dit zorgt er meermaals voor dat er verscheidene subplots en flashbacks door elkaar heen lopen. Al te bevorderlijk is dit niet voor het verhaal; het is nogal overvol te noemen.

Daarentegen kon ik zeker wel genieten van de ensemblecast. Stuk voor stuk zetten ze de meest opmerkelijke figuren neer en daarbij zitten er nog eens een paar leuke verrassingen in verstopt. Het levert in ieder geval grappige dialogen op, hoewel de humor soms iets te geforceerd wordt. De actie is eveneens aardig, maar met David Leitch als regisseur had ik meer keihard spektakel verwacht.

Al met al een aardige actiefilm voor tussendoor.

3,0 Sterren.

"I like the way they pop."

Na alle voorgaande delen had ik echt geen trek in nog zo een nietszeggende film; 'The Last Knight' heb ik zelfs helemaal overgeslagen. Het is dat een vriend deze zo graag wou zien. Dus met frisse tegenzin heb ik deze titel gezien en ik moet zeggen dat het mij reuze is meegevallen, al scheelt het natuurlijk veel dat je niet meer de onzinnigheid van Michael Bay krijgt voorgeschoteld.

In deze prequel - dat zowel als reboot kan dienen - zie je hoe Bumblebee door Optimus Prime naar de aarde wordt gestuurd om een nieuwe thuishaven voor de Autobots te zoeken. In het kielzog volgen de Decepticons om de boel te verstoren. De stoere tiener Charlie probeert hierin Bumblebee te steunen tegen het decor van de jaren '80.

Het fijne aan 'Bumblebee' is dat er ditmaal de tijd wordt genomen om een ingetogen verhaal te vertellen, waarbij vooral de band tussen robot en tiener centraal staat. Middels deze aanpak laat men een frisse wind waaien die de vieze nasmaak van de vorige films weghaalt. Er is namelijk geen plaats meer voor: chaos, kinderachtige humor en oversekst gedoe. De schattige Hailee Steinfeld is hierin duidelijk het hart van deze film.

De klassieke look van de Transformers is een flinke opsteker, waardoor ik gelijk aan de oude tekenfilms moest denken. Bovendien zie je nu eindelijk eens wel wat er gebeurt als de actiescènes aanvangen, omdat Travis Knight capabel genoeg is om dit overzichtelijk in beeld te brengen. Het geheel wordt gecomplimenteerd door het jaren '80 sfeertje en de prima soundtrack. De standaard ontwikkelingen en bepaalde inconsistenties moet je maar voor lief nemen.

Al met al een vermakelijke spin-off die een goede aanzet is tot een nieuwe reeks.

3,0 Sterren.

"Hoelang denk je dat jullie nog onderweg zijn?"

Na alle lovende berichten had ik hier eerlijk gezegd meer van verwacht.

Met stress de weg opgaan is nooit een goed idee. In allerijl zie je hoe een gezin te laat van huis vertrekt, waardoor ze vrijwel zeker te laat aankomen bij opa en oma. Vader Hans probeert nog om vol gas op de snelweg alle verloren tijd in te halen, maar stuit hierbij op een wit busje dat zich netjes aan de snelheidslimiet houdt. Het ontvouwt zich in een onhoudbare situatie tussen beide bestuurders.

In dit kat-en-muisspel wordt de spanning gedegen opgebouwd, gesteund door een prima score. Het bumperkleven en de onverwachtse manoeuvres dragen daar enkel aan bij; de stunts zijn indrukwekkend in beeld gebracht. Als kijker blijf je dan ook geruime tijd in het ongewisse welke richting de film opgaat.

Naarmate 'Bumperkleef' vordert, gaat het gezin je wel erg op de zenuwen werken. De hysterie en de domme beslissingen hebben op een gegeven moment hun hoogtepunt bereikt, hoewel ik de - onbedoelde - humor zeker kon waarderen. Met name tegen het einde aan zwakt het hele gebeuren af, zonde. Daarentegen heb je in Willem de Wolf een creepy bad guy te pakken.

Al met al een aardige horror voor tussendoor. Het scheelt dat de speelduur niet zo lang is.

3,0 Sterren.

Geweldige western met een goed verhaal, geweldig acteerwerk (ik kan echt van Eastwood genieten in deze film), dialogen zijn meesterlijk en de shoot-out op het eind. Top gewoon.

Ik geef 'm dan ook 5 sterren.

Toen ik las dat je anderhalf uur zit te kijken naar een Ryan Reynolds die opgesloten zit in een doodskist en zichzelf tracht te bevrijden, was ik in eerste instantie vrij sceptisch. Maar ik moet zeggen dat de film me het volle anderhalf uur toch heeft weten te boeien.

Sowieso door het sterke spel door Reynolds en dat niet gelijk alles in eerste instantie duidelijk is, het publiek is samen met Reynolds op zoek naar de antwoorden waarom hij in die kist terecht is gekomen.

Waar ook erg goed gebruik van is gemaakt, is de situatie. Zo zie je bijvoorbeeld aan het begin alleen maar duister en hoor je alleen maar zwaar gehijg en het spelen met de zaklamp en aansteker.

En eindelijk eens geen standaard Hollywood einde, net wanneer je denkt dat hij gered wordt.... Wordt een andere gered, zou je kunnen zien als een deceptie en heel het publiek was ook teleurgesteld. Maar ik moet zeggen dat ik me er wel in kon vinden, gewoon de harde realiteit klaar.

3,5 Sterren.

Op basis van enkele positief gestemde berichten had ik hier toch wel iets meer van verwacht. Helaas voldeed de film niet aan mijn verwachtingen.

Het simpele verhaaltje is uiteraard als kapstok bedoelt voor het kat-en-muisspel wat zich afspeelt als Kelly en Tom opgesloten zitten in het huis met de tijger. Dit zou voor een benauwend sfeertje moeten zorgen denk je, jammer genoeg niet. Voor mij persoonlijk was er geen spanning aanwezig, op enkele spannende scènes na.

Gelukkig maakte het aanzien van de mooie Briana Evigan veel goed. Naast het feit dat er voor de tijger geen CGI is gebruikt om het zo echt mogelijk te laten overkomen. Wat dat betreft is de film wel geslaagd.

Al met al een redelijke thriller om eens gezien te hebben, door de korte speelduur kijkt het aardig weg. Alleen is het jammer dat de film op een gegeven moment repetitief begint te worden.

2,5 Sterren.

"If it's not perfect, you throw it away."

In eerste instantie had ik een film à la Chef (2014) verwacht, enkel op één locatie. Toch is dit wat anders, al is het wel interessant om op te merken dat The Weinstein Company achter het net heeft gevist bij het verkrijgen van die naam.

'Burnt' gooit je als kijker gelijk in het verhaal en langzaam, maar zeker kom je erachter wat er allemaal is misgegaan in het leven van Adam Jones. De beste man was immers ooit een geslaagde chef-kok die zijn leven te grabbel heeft gegooid aan een hedonistische leefstijl gevuld met veel vrouwen en overmatig drank- & drugsgebruik. Helaas moet je al gauw constateren dat de vele clichés die volgen onoverkoombaar zijn.

Van een echte spanningsboog is er dan ook nauwelijks sprake, ondanks dat de film verwoede pogingen doet om diepgang te creëren. Aan Bradley Cooper ligt het in ieder geval niet; hij speelt op een voortreffelijke wijze de Amerikaanse versie van Gordon Ramsay. Daarbij wordt hij gesteund door een gedegen cast, met voorop Sienna Miller die goed tegengas geeft.

Gelukkig wordt het bereiden van de verscheidene gerechten verrukkelijk in beeld gebracht. Zodra er namelijk eten in het spel komt, neemt de film een snellere pacing aan en kun je niets anders doen dan watertanden. Het resulteert zich in een strakke montage en vele close-ups van smakelijk eten. Hierdoor blijft het een onderhoudend geheel, maar verrassen doet het nooit.

Al met al een aardig drama voor tussendoor, maar je blijft wel enigszins met een onverzadigd gevoel achter dat hier meer uitgehaald had kunnen worden.

3,0 Sterren.

Zombies on a train.

Opvallend dat regisseur Sang-ho Yeon - die hier voor alleen animatiefilms heeft gemaakt - met zijn eerste live-action film gelijk een schot in de roos te pakken heeft.

Als kijker krijg je een vrij rechttoe-rechtaan verhaal voorgeschoteld waarin een vader zijn dochter met een hogesnelheidstrein naar haar moeder in Busan moet brengen. De vader-dochter relatie fungeert als rode draad; waar vader een egoïstische workaholic is, denkt dochter aan haar medemens. Vanzelfsprekend verandert deze band en krijg je gaandeweg met meer personages te maken die hier invloed op hebben.

'Busanhaeng' doet erg veel denken aan 'World War Z', omdat enkele sequenties duidelijk zijn geïnspireerd door die film en natuurlijk vanwege de snelle zombies. Met de trein wordt in principe niets bijzonders gedaan, maar het is meer de opeenvolging van gebeurtenissen. Er wordt namelijk vastgehouden aan een snelle pacing waarin de treinreizigers een hoop obstakels moeten overwinnen.

Echt eng of smerig wordt het nergens, maar de zombies worden effectief neergezet in hun gedrag. Daarbij worden er een aantal creatieve en bovenal memorabele momenten gecreëerd waar de karakters van de trein moeten afstappen om hun weg te vervolgen. Helaas gooit het drama soms roet in het eten. Hierdoor wordt het geheel net te lang uitgesponnen om je helemaal te kunnen grijpen.

Al met al een prima film die dit genre zowaar nieuw leven inblaast.

3,5 Sterren.

"You think you're gonna get out of here?"

Van de schrijver en producer van The Texas Chain Saw Massacre (1974), dus ik had wel goede hoop in deze horror. Helaas blijkt het tegendeel waar te zijn.

Qua verhaal deed het eerste deel me denken aan Judgment Night (1993) en later volgt Butcher Boys meer zijn eigen pad. Jammer voor de film dat het me simpelweg niks deed, dit is mede te danken aan het erg matige acteerwerk en de domme acties van de verscheidene personages. Het ging werkelijk nergens meer over. Dat er dan tegen het einde aan nog een soort kopie van Leatherface inclusief kettingzaag kwam opdraven ging er bij mij niet meer in. Om het over het vage einde al helemaal niet te hebben.

Daarnaast zag het er wel erg goedkoop uit, het zou zo uit de jaren '80 kunnen komen met de daarbij behorende stereotype typetjes. Dat is ook af te zien aan de gore of beter gezegd het gebrek aan gore. De camera draaide veelal weg bij de smerige stukken en de effecten die er gebruikt werden zagen er gewoonweg niet uit.

Al met al best pover te noemen, eentje om over te slaan.

Kleine 1,0 sterren.

Verdergaan.

In eerste instantie zou dit vijf jaar(!) geleden mijn eerste film van Makoto Shinkai zijn geworden, maar om onverklaarbare redenen ben ik er nooit meer aan toegekomen. Na het zien van 'Kimi no Na Wa.' - wat uiteindelijk mijn eerste film van de beste man is geworden - besefte ik me dat ik snel hieraan moest beginnen. Met deze Tweede Kerstdag kan ik me geen betere titel voorstellen.

In deze coming-of-age drieluik volg je Takaki en in mindere mate Akari, die elkaar sinds de basisschool kennen en met elkaar opgroeien. Door het verhuizen ebt het contact weg, maar door het schrijven van brieven naar elkaar proberen ze toch het contact in stand te houden. In de loop van de drie hoofdstukken vang je als kijker een glimp op hoe de band alsmaar minder wordt.

'Byôsoku 5 Senchimêtoru' valt op door de vele overpeinzingen van de verscheidene personages. Het vormt een mooi schouwspel naar onoverkomelijke afstanden, onbeantwoorde liefde en opgekropte gevoelens. Wat dat betreft is de titel een bitterzoete metafoor, omdat het doet denken aan hoe je ooit nader tot iemand kan staan, maar langzaamaan je eigen weg gaat. Uiteindelijk blijven er alleen nog herinneringen over en gevoelens die je immer bijblijven.

Hoewel het geheel misschien niet diepgaand is, spreekt de beeldschone animatie voor zichzelf. Het is een ware beleving om alles gedetailleerd uitgewerkt te zien. In het bijzonder het alledaagse leven, maar zo ook een aantal in het oog springende momenten. Je ziet gelijk de kenmerkende stijl die Shinkai hanteert, wat me soms deed denken aan 'Kimi no Na Wa.'

Al met al een heerlijk melancholische anime die wellicht niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker de moeite waard is voor de visuele pracht en wie weet blijft de gedachte aan de onderliggende boodschap nog resoneren.

3,5 Sterren.